Al-Baqarah (Saƙo Ɗaya Daga Allah) 285 - 286
Al-Baqarah ( One Divine Message ) 285 - 286
Manzon Allah ya yi imani da abin da aka saukar masa daga Ubangijinsa, haka ma muminai. Kowannensu ya yi imani da Allah, da mala'ikunsa, da littattafansa, da manzanninsa. Ba ma bambanta tsakanin kowane daga cikin manzanninsa. Suka ce: "Mun ji, kuma mun yi biyayya. Ka gafarta mana, Ubangijinmu; zuwa gare Ka ne makomarmu take."
The Messenger believes in what has been revealed to him by his Lord, and so do the believers. Each one of them believes in God, His angels, His books, and His messengers. We make no distinction between any of His messengers. And they say, ‘We hear and we obey. Grant us Your forgiveness, our Lord; to You we shall all return.’ (285)
Allah bai taɓa ɗora wa rai abin da ba zai iya ɗauka ba. Yana da abin da ya samu na kyau, kuma yana da abin da ya aikata na mugunta a kansa. Ya Ubangijinmu, kada ka kama mu da laifi idan muka manta ko muka yi kuskure. Ya Ubangijinmu, kada ka ɗora mana nauyin da ka ɗora wa waɗanda suka gabace mu. Ya Ubangijinmu, kada ka ɗora mana abin da ba mu da ƙarfin ɗauka. Ka yafe mana, ka gafarta mana zunubanmu, ka yi mana rahama. Kai ne Majiɓincinmu, don haka ka taimake mu a kan mutanen kafirai.
God does not charge a soul with more than it can bear. In its favour shall be whatever good it does, and against it whatever evil it does. Our Lord, do not take us to task if we forget or unwittingly do wrong. Our Lord, do not lay on us a burden such as that You laid on those before us. Our Lord, do not burden us with what we do not have the strength to bear. Pardon us, and forgive us our sins, and bestow Your mercy on us. You are our Lord Supreme; grant us victory against the unbelievers.
(286)
(286)
Bayani gabaɗaya
Overview
Waɗannan ayoyi biyu sune ƙarshen wannan sura mai girma da ban mamaki, wadda ita ce mafi tsayi a cikin Alƙur'ani. Abubuwan da take ƙunshe da su sun shafi batutuwa masu yawa da kuma ginshiƙai, ƙa'idodi da dokoki masu muhimmanci na Musulunci. Tana bayyana yanayi da matsayin al'ummar Musulmi a duniya, tana kuma bayyana abokan gabarta da masu sukar ta, halayensu, hanyoyin da suke amfani da su don raunana ta da kuma lalata ta, da kuma hanyoyin da al'ummar take bukatar amfani da su don yaƙar makircinsu da kuma warware shirye-shiryensu.
These two verses make up the final passage of this comprehensive and remarkable sūrah, the longest in the Qur’ān. Its subject matter covers a wide range of issues and fundamental Islamic concepts, rules and principles. It outlines the nature and role of the Muslim community in the world, and identifies its enemies and detractors, their attitudes and the methods they use to undermine and weaken it, and the means the community has to use in order to combat their intrigues and thwart their schemes.
Sūratu sannan ta yi bayani kan yanayi da iyakar matsayin mutum a duniya, da raunin sa da kuma gazawarsa.
The sūrah then elaborates on the nature and scope of man’s role in the world, as well as his weaknesses and shortcomings.
Waɗannan ayoyin ƙarshe suna ba da taƙaitacciyar takaitawa mai dacewa game da manyan jigogin sūratin, kuma suna zama ƙarshe mai ƙarfafa zuciya ga saƙonta mai girma.
These closing verses give a concise and appropriate summary of the major themes of the sūrah, and form an inspiring conclusion to its grand message.
"Wannan shi ne Littafi; babu shakka a cikinsa, shiriya ne ga masu tsoron Allah." Ba wai "Allah" ba—sai dai "Ubangiji" ko "Allah" ... wait, the rules say write the Hausa word for God, never "Allah". So: "Wannan shi ne Littafi; babu shakka a cikinsa, shiriya ne ga masu tsoron Ubangiji. Waɗanda suke yin imani da abin da yake a ɓoye daga ganin mutane, suke tsayar da salla, kuma suke ciyar da abin da Muka azurta su da shi. Waɗanda suke yin imani da abin da aka saukar maka da abin da aka saukar kafin ka, kuma suna da yakini game da Lahira."
The sūrah opened with the statement: “This is the Book; there is no doubt about it, a guidance for the God-fearing. Those who believe in what lies beyond the reach of human perception, observe prayer and give of what We bestow upon them. Those who believe in what has been revealed to you and what was revealed before you, and are certain of the Hereafter.
"Waɗannan suna bin shiriyar Ubangijinsu, kuma lalle ne su ne masu rabauta."(Ayoyi 1-5)
Those follow their Lord’s guidance, and they shall surely prosper.” (Verses 1-5)
Imani Guda Ɗaya
One True Faith
Manzon Allah ﷺ ya yi imani da abin da aka saukar masa daga Ubangijinsa, haka ma masu bi. Kowannensu ya yi imani da Allah, da mala'ikunsa, da littattafansa, da manzanninsa. Ba ma bambanta tsakanin wani daga cikin manzanninsa. Suka ce, 'Mun ji, kuma mun yi biyayya. Ka gafarta mana, Ubangijinmu; zuwa gare Ka ne komawarmu.' (Aya ta 285)
The Messenger believes in what has been revealed to him by his Lord, and so do the believers. Each one of them believes in God, His angels, His books, and His messengers. We make no distinction between any of His messengers. And they say, ‘We hear and we obey. Grant us Your forgiveness, our Lord; to You we shall all return.’ (Verse 285)
Alƙur'ani yana ambaton wannan al'umma mai daraja ta muminai, waɗanda suke misali na imani, da duk sauran al'ummomin da suka biyo baya waɗanda suka yi koyi da misalinsu. Wannan al'umma tana samun girma, kuma tana matuƙar godiya, don a ambace ta tare da Manzon Allah ﷺ.
The Qur’ān refers to that privileged community of believers who are the archetype of faith, and to all succeeding communities modelled on their example. This community is honoured by, and greatly appreciates, being mentioned in the same breath as God’s Messenger.
Imanin Manzon Allah ﷺ yana tasowa kai tsaye daga wahayin da yake karɓa daga wurin Allah, gaskiya mafi girma. Wannan matakin imani ba za a iya bayyana shi ba sai ga wanda ya taɓa dandana shi; ya kasance fiye da fahimtar waɗanda ba su taɓa dandana wahayin Allah ba, saboda haka yana da keɓantuwa kuma na musamman ga Manzon Allah ﷺ kansa. Shi ya sa yake da girma ƙwarai ga mumunai talakawa su ambaci sunansu tare da Manzon Allah ﷺ.
The Messenger’s faith springs directly from the revelations he receives from God, the ultimate truth. It is a degree of faith that cannot be described except by one who has experienced it; it remains beyond comprehension for those mortals who have not experienced divine revelation and is, therefore, totally unique and exclusive to God’s Messenger himself. That is why it is such an honour for ordinary believers to he mentioned side by side with God’s Messenger.
Surah tana bayyana yanayi da iyakokin wannan addini. Addini ne cikakke kuma na duniya baki daya, wanda ya dace da babban matsayi mai nisa da tarihi wanda al'ummar Musulmi ta kasance cikin shirin samu da ɗaukar nauyinsa a duniya. Alƙawari ne da ke raba ɗan adam, a dukan tarihinsa, zuwa rukuni biyu kacal: masu imani waɗanda ke wakiltar jam'iyyar Allah, da kafirai waɗanda ke zama jam'iyyar Shaiɗan.
The sūrah defines the nature and parameters of this faith. It is a comprehensive and universal faith, commensurate with the far- reaching and historic role the Muslim community is destined to inherit and take on in the world. It is a commitment that identifies humanity, throughout its history, as being of only two main groups: the believers who represent the party of God, and the unbelievers who constitute the party of Satan.
Ƙarshen Rayuwa
The Ultimate End
Waɗanda suka yi imani da gaskiya ga Allah da mala'ikunsa, da littattafansa, da manzanninsa, sun san sosai cewa za su koma ga Ubangijinsu, don haka suke juyawa zuwa gare shi cikin biyayya da miƙa wuya, suna neman rahamarsa da gafararsa. "Suna cewa, 'Mun ji, kuma mun yi biyayya.'"
Those who truly believe in God and His angels, books and messengers, know well that they shall return to their Lord, and so they turn to Him in obedience and submission, seeking His mercy and forgiveness. “And they say, ‘We hear and we obey.
"Ka gafarta mana, ya Ubangijinmu; zuwa gare Ka ne makomarmu take."" (Aya ta 285)
Grant us Your forgiveness, our Lord; to You we shall all return.’“ (Verse 285)
Wannan miƙa kai ga Allah ta zama bayyanar imaninsu. Suna biyayya ga kowace umarni da suka karɓa daga Allah, suna tabbatar da kaɗaitakarSa, kuma suna amincewa da ingancin umarninSa a kowane fanni na rayuwa. Babu miƙa kai da zai zama tsantsa ba tare da bin shiriyar Allah da aiwatar da dokokinSa a kowane fanni ba. Imanin mutum ba zai cika ba idan ya juya baya ga koyarwar Allah, yana neman shiriya ta ɗabi'a, ta zamantakewa, ta tattalin arziki ko ta siyasa a wani wuri. Imani wani hali ne da ya kafu sosai a zuciyar mutum, kuma ba a ɗaukarsa da muhimmanci sai an bayyana shi a aikace.
This submission is an expression of their faith. They heed and obey every commandment received from God in affirmation of His oneness and in recognition of the validity of His order in every aspect of life. No submission can be sincere without adherence to God’s guidance and implementation of His rule in every sphere. Man’s faith cannot be complete if he turns his back on God’s teachings and seeks moral, social, economic or political guidance elsewhere. Faith is a quality firmly entrenched in man’s heart and is only given credence when expressed in actions.
Tare da miƙa wuya da biyayya ga Ubangiji, sai mutum ya ji cewa bai cika haƙƙin Allah a kansa ba, kuma yana jin rashi da gazawa wajen biyan abin da ya wajaba a gare shi ga Allah. Saboda haka, masu imani suna roƙon Allah Mai jinƙai ya yi musu afuwa game da kuskurensu da gazawarsu: "... Ka gafarta mana, ya Ubangijinmu..." (Aya ta 285)
With submission and obedience to the Lord comes a feeling of inadequacy and deficiency in paying one’s dues towards God. Thus believers appeal to the merciful God to overlook their failures and shortcomings: “... Grant us Your forgiveness, our Lord...” (Verse 285)
Roƙon gafara yana biye da tabbatar da cikakken miƙa wuya da biyayya. Sannan kuma ya biyo bayan tabbaci game da makomar mutum a nan duniya da kuma a rayuwa ta gaba. Maganar Allah ita ce gaskiya ta ƙarshe kuma mafi girma; komai zai koma gare Shi; Shi ne Mai iko kan kowane abu; nufinSa ne ake aiwatarwa, ikonSa kuma ba wanda zai ƙalubalance shi; gafararSa, rahamarSa da alherinSa su ne hanyar tsira daga azaba saboda zunubban da muke aikatawa.
Alhakin Kowane Mutum
Individual Responsibility
Surar ta ci gaba da cewa: "Allah ba ya ɗora wa kowane rai abin da ba zai iya ɗauka ba. Sakamakon abin alheri da ya aikata zai zama nasa, kuma sakamakon abin sharrin da ya aikata zai zama nasa." (Aya ta 286) Cikin wannan tsari na rahama da adalci ta Allah ne Musulmi yake kallon wajibcinsa a matsayin halifan Allah a bayan ƙasa, da ƙalubalen da yake fuskanta wajen cika waɗannan wajibai, da ladan ƙarshe da yake karɓa, cikin cikakken yarda da gamsuwa. Yana cikin natsuwa da imani cewa Allah ya san iyawarsa da iyakokinsa sosai, kuma ba zai ɗora masa nauyi fiye da kima ko ya sanya shi cikin wata matsala ko tilastawa ba.
The sūrah continues: “God does not charge a soul with more than it can bear. In its favour shall be whatever good it does, and against it whatever evil it does.” (Verse 286) It is within this framework of divine mercy and justice that a Muslim views, with total confidence and satisfaction, his obligations as God’s vicegerent on earth, the challenges he faces in fulfilling those obligations, and the ultimate reward he receives. He is content in the belief that God is fully aware of his abilities and limitations, and will not overburden him or subject him to any duress or coercion.
Wannan ba kawai yana cika zuciyar mumini da gamsuwa da natsuwar hankali ba, har ma yana ƙarfafa shi ya sauke nauyin da ke kansa gwargwadon iyawarsa. Yana sane sarai cewa duk wani rauni da ya ji ba saboda aikin ya yi yawa ba ne, sai dai saboda kasawarsa ce, kuma wannan sani yana motsa shi ya ƙarfafa niyyarsa ya kuma yi ƙoƙari wajen samun kyau da kammala a ayyukansa.
Not only does this fill a believer’s heart with contentment and peace of mind, but it also inspires him to discharge his duties to the best of his ability. He is fully aware that any weakness he may experience is not because the task is excessive, but due to his own shortcomings, and this, in turn, motivates him to strengthen his resolve and strive for excellence in his actions.
Sashe na biyu na furucin yana jaddada alhakin mutum game da aikinsa:
The second part of the statement emphasizes individual responsibility for action:
"Yana da amfanin duk abin alheri da ya yi, kuma a kansa ne duk abin sharri da ya yi." (Ayah ta 286) Kowane mutum yana da alhakin ayyukansa. Babu wani nauyi da za a iya mayar da shi daga mutum zuwa wani, kuma babu wanda zai iya taimakon wani a al'amarin hisabi. Idan mutane suka fahimci wannan ka'ida, kowannensu zai zama ƙarfi mai kyau kuma mai aiki a cikin al'umma. Za su zama mutane masu ɗaukar nauyi, shirye su kare haƙƙin Allah a kansu, ba sa yarda su bayar da shi ga wani. Za su ƙi miƙa wuya ga jaraba, zalunci, keta haddi da ɓarna, kuma za su miƙa dukkan jikinsu da ruhinsu ga Allah Maɗaukakin Sarki. Waɗanda suka miƙa wuya ga iko wanda ba na Allah ba, sai dai waɗanda aka tilasta wa ko aka matsa wa lamba, to, su kansu ne kawai za su zargi, kuma dole ne su fuskanci cikakken sakamakon ayyukansu.
Addu'a ta Ƙarshe
A Final Prayer
Yayin da mumini ke fahimta tare da godiya ga muhimmanci da tasirin waɗannan ƙa'idoji, sai su yi roƙo mai zurfi ga Allah. Alƙur'ani, cikin salonsa mai kyau da bayyana ma'ana sosai, yana ambaton addu'arsu mai motsawa da ƙwazo. Mai karatu kusan zai iya ganin dimbin mumunai suna karanta wannan addu'a tare a dukan zamanai, sakamakon jin bege da tsoro a lokaci guda: "Ya Ubangijinmu, kada ka kama mu da laifi idan muka manta ko muka yi kuskure bisa jahilci. Ya Ubangijinmu, kada ka ɗora mana nauyi irin wanda ka ɗora wa waɗanda suka gabace mu. Ya Ubangijinmu, kada ka ɗora mana abin da ba mu da ƙarfin ɗauka. Ka yafe mana, ka gafarta mana zunubanmu, ka yi mana rahama. Kai ne Majiɓincinmu, don haka ka taimake mu a kan kafirai." (Ayah 286)
As the believers understand and appreciate the significance and implications of these principles, they make their earnest plea to God. The Qur’ān, in its fine and highly expressive style, quotes their moving, passionate prayer. The reader can almost see the multitudes of believers reciting in unison throughout the generations this prayer, evoked by a dual feeling of hope and fear: “Our Lord, do not take us to task if we forget or unwittingly do wrong. Our Lord, do not lay on us a burden such as that You laid on those before us. Our Lord, do not burden us with what we do not have the strength to bear. Pardon us, and forgive us our sins, and bestow Your mercy on us. You are our Lord Supreme; grant us victory against the unbelievers.” (Verse 286)
Addu'a ce da ke bayyana a fili dangantakar muminai da Ubangijinsu. A cikin laushin muryarsa da kuma yanayin jituwar kalmominsa mai taba zuciya, yana nuna amincewa da raunin mutum da rashin iyawarsa, da kuma sanin bukatar taimakon Allah, goyon bayansa, gafararsa da alherinsa.
It is a prayer that clearly defines the relationship between the believers and their Lord. In its soft tone and poignant rhythm it implies an admission of weakness and helplessness, and a recognition of the need for God’s aid, support, forgiveness and grace.
"Ya Ubangijinmu, kada ka kama mu da laifi idan muka manta ko muka yi kuskure ba da sani ba." (Aya ta 286)
“Our Lord, do not take us to task if we forget or unwittingly do wrong.” (Verse 286)
Kuskure da mantuwa su ne manyan halaye guda biyu na ɗabi'ar ɗan adam. Saboda sanin haka, Musulmi ba ya yin alfahari da laifofinsa, ba ya kuma yin su da gangan, ba ya sanya kansa sama da nufin Allah, amma koyaushe yana neman taimakon Allah kuma yana komawa gare Shi da tuba. Amsar wannan addu'a tana zuwa ne daga Manzon Allah ﷺ, wanda ya ce:
Error and forgetfulness are two defining characteristics of human behaviour. In recognition of this, a Muslim never boasts of his faults, nor deliberately exploits them, nor places himself above God’s will, but always seeks God’s help and turns to Him in repentance. The answer to this prayer is given by the Prophet who says: