Ash-Shu'ara' Mawaƙa (Yadda Masu Girma Ke Faɗuwa) 123-140
Al-Shuara The Poets ( How the Mighty Fall) 123-140
Ƙaumen 'Ād ma sun ƙaryata manzannin Allah.
The `Ād, too, denied God’s messengers.
(123)
(123)
Ɗan'uwansu Hūd ya ce musu: Ba za ku ji tsoron Allah ba? (124)
Their brother Hūd said to them: Will you have no fear of God? (124)
Ni manzo ne da aka aiko zuwa gare ku, mai aminci.
I am a Messenger [sent by Him] to you, worthy of all trust. (125)
To haka, ku ji tsoron Allah ku kuma yi biyayya gare ni. (126)
So, fear God and pay heed to me. (126)
Ba ina tambayar ku wata lada a kan haka ba: ladata tana wurin Ubangijin talikai kawai.
No reward whatever do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of all the worlds. (127)
"Shin kana gina alama a kowane wuri mai tsayi, cikin wani aiki na banza," (128)
‘Do you build a landmark on every high place, in a vain endeavour, (128)
"Kuma kuna gina wa kanku gine-gine masu ƙarfi, kuna fatan za ku dawwama har abada?" (129)
and make for yourselves strong structures, hoping to be immortal? (129)
Sa'ad da kuke amfani da ikon ku, kuna yin hakan kamar azzalumai masu zalunci. (130)
When you exercise your power, you do so like cruel tyrants. (130)
Saboda haka, ku ji tsoron Allah kuma ku saurare ni. (131)
So, fear God and pay heed to me. (131)
Ku ji tsoron Wanda Ya taimake ku da abin da kuka sani duka. (132)
Fear Him who has provided you with all that you know. (132)
Ya ba ku dabbobi da 'ya'ya, (133)
He has provided you with cattle and children, (133)
da lambuna da maɓuɓɓuga. (134)
and gardens and springs. (134)
Lalle ni ina tsoron kada azaba ta sauka muku a wata rana mai girma.’ (135)
Indeed, I fear lest suffering befall you on an awesome day.’ (135)
Suka amsa da cewa: "Ya zama daya a gare mu ko ka yi mana wa'azi ko ba ka yi wa'azi ba. (136)
They answered: ‘It is all one to us whether you admonish us or you never give admonition. (136)
Wannan ba kome ba ne face da al'adar magabata.
This is none but the practice of the ancients. (137)
"Ba za a taba azabtar da mu ba."' (138)
Never are we going to be punished.’ (138)
Saboda haka suka ƙaryata shi. Sai Muka hallaka su. Lallai a cikin wannan akwai alama bayyananniya; amma yawancinsu ba sa yin imani.
Thus they denied him. So We destroyed them. Indeed, there is in this a sure sign; yet most of them will not believe. (139)
Kuma lallai Ubangijinka shi ne Mai girma, Mai jin ƙai. (140)
And indeed it is your Lord who is the Mighty One, the Merciful. (140)
Iko Da Ƙarfi Da Jin Madawwamin Rayuwa
Power And A Sense Of Immortality
Qaumin Annabi Hūd sun zauna a al-Aĥqāf, wani yanki mai dogayen tuddan yashi, ba nisa da Ĥadramowt kuma a shugabancin Yemen. Sun rayu bayan zamanin Nuhu, kuma suna cikin al'ummomin da suka karkata daga hanya madaidaiciya bayan ambaliyar ruwan da ta azabtar da mutanen Nuhu.
The Prophet Hūd’s people lived in al-Aĥqāf, an area of extensive sand dunes not far from Ĥadramowt and in the direction of Yemen. They lived sometime after Noah, and were one of the communities that deviated from the right way sometime after the flood that punished Noah’s people.
Labarin Hūd an ba da cikakken bayaninsa a cikin Sūrah 7, Al-A'rāf, da kuma Sūrah 11, Hūd. An kuma ambaci shi a cikin Sūrah 23, Al-Mu'minūn, ba tare da an ambaci sunan Hūd ko al'ummarsa ba. Labarin da ke nan an takaita shi ne tsakanin jawabin Hūd ga al'ummarsa, wanda ya ƙarfafa su su yi imani da tauhidin Allah, da ƙarshen da suka fuskanta yayin da azabar Allah ta same su.
Hūd’s story was told in more detail in Sūrah 7, The Heights, and Sūrah 11, Hūd. It is also mentioned in .Sūrah 23, The Believers, without mentioning the names of Had or his community. The story here is summed up between Hūd’s address to his community that encouraged them to believe in God’s oneness and the end they faced as God’s punishment befell them.
Labarin Hud da mutanensa yana da farko iri ɗaya da labarin Nuhu.
The story of Had and his people has the same beginning as Noah’s story:
Su ma ƙabilar 'Ād sun ƙaryata manzannin Allah. Ɗan'uwansu Hud ya ce musu: Ba za ku ji tsoron God ba? Lallai ni manzo ne amintacce a gare ku. Don haka ku ji tsoron God, ku kuma yi mini biyayya. Ba na nemanku wata lada a kan hakan; ladata tana wurin Ubangijin talikai kawai. (Ayoyi 123-127)
The `Ād, too, denied God’s messengers. Their brother Hid said to them: Will you have no fear of God? I am a Messenger [sent by Him] to you, worthy of all trust. So, fear God and pay heed to me. No reward whatever do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of all the worlds. (Verses 123-127)
Saƙo ɗaya ne wanda kowane manzon Allah ya kawo: kira ne zuwa ga imani da Allah shi kaɗai, da tsoronSa, da biyayya ga manzonSa. Tare da wannan kuma akwai sanarwa da ke nuna cewa shi ba shi da wata sha'awa ga jin daɗin duniya ko matsayin da mutane za su iya bayarwa. Wannan yana sanya al'amura a madaidaicin hangen nesa. Manzon ba ya neman komai daga gare su, sai dai yana neman ladansa daga wurin Allah.
It is the same message given by every messenger of God: it is a call to believe in God alone and to fear Him and obey His messenger. This is coupled with a declaration disclaiming any interest in worldly luxuries or position the people may have to offer. This puts things in the right perspective. The messenger seeks nothing from them, but instead he looks to God for his reward.