Zonden leiden tot het ontstaan van andere zonden, totdat het moeilijk wordt om ervan af te zien. Een geleerde uit het verleden heeft gezegd: "Onder de straffen voor een zonde is het begaan van een volgende zonde. En onder de beloningen voor een goede daad is het verrichten van een volgende goede daad. Wanneer iemand een goede daad verricht, zegt er naast haar nog een andere goede daad: 'Doe ook mij.' Als hij die doet, zegt een derde er hetzelfde van, en zo voort; daardoor nemen zijn goede daden en de beloning ervoor toe. Hetzelfde gebeurt, (maar dan op negatieve wijze), wanneer iemand een zonde begaat." Bijgevolg worden goede en slechte daden in iemands leven gevestigd als gewoonten en eigenschappen. Als een rechtschapen persoon een gehoorzaamheidsdaad mist, voelt hij of zij zich onrustig. Hij of zij voelt zich als een vis op het droge en zal pas kalm blijven wanneer hij of zij de eigen plichten heeft vervuld. Aan de andere kant: als een zondaar een zonde mist, voelt hij of zij zich onrustig, en zal hij of zij pas ontspannen wanneer die zonde is begaan. In feite begaan veel zondaars hun zonden zonder ervan te genieten, alleen om de ontwenningsverschijnselen van het missen ervan te voorkomen. Een bekende zondaar heeft eens gezegd: "Eén glas (wijn) dronk ik voor het plezier, gevolgd door een ander om mezelf te genezen van het eerste."

Sins lead to the production of other sins, until one finds it hard to give them up. A scholar of the past has said: "Among the punishments for a sin is committing a subsequent sin . And among the recompenses for a good deed is doing a subsequent good deed. When a person does a good deed, another good deed besides it says: 'Do me as well.' If he does it, a third one says likewise, and so on; therefore, his good deeds, and recompense for them, increase. The same thing occurs, (but in a negative way), when a person commits a sin." Consequently, good and bad deeds become established as habits and attributes in one's life. If a righteous person misses an obedient act, he/she would feel strained. He/she would feel like a fish out of water, and would remain calm only once he/she fulfilled his/her obligations. On the other hand, if a sinner misses a sin, he/she would feel strained, and would be only relax once he/she had committed that sin. In fact, many sinners commit their sins without savouring them, just to prevent the withdrawal symptoms of missing them. One such prominent sinner has said: "One glass (of wine) I drank for pleasure, followed by another to heal myself from it (the first drink)."

Zonden verzwakken de vastberadenheid van het hart en versterken de wil om nog meer zonden te begaan. Het voornemen tot berouw wordt dan geleidelijk aan zwakker, totdat het volledig uit het hart verdwijnt. Zodra de helft van iemands hart dood is, kan hij of zij niet meer tot Allah berouw tonen. Hij of zij zou dan wel intens berouw uitspreken, terwijl het hart nog steeds aan deze zonden verbonden is en erop aandringt ze op elke mogelijke manier te blijven begaan. Dit is dus een van de ernstigste ziekten van het hart, en de meest verwoestende van alle.

Sins weaken the determination of the heart, and strengthen the willpower to commit more sins. The resolve for repentance is then weakened gradually, until it is totally removed from the heart. Once half of one's heart is dead, one could no longer repent to Allah ~- So, he/she would express repentance intensely, while his heart is still attached to these sins, insisting on committing them in any possible manner. So this is one of the most serious ailments of the heart, and the most destructive of all.