وقتی انسان دو کس را در نظر بگیرد، یکی مطیع الله و دیگری نافرمان الله، آنگاه خواهد دید که عقل آن کسی که مطیع الله است بهتر است، رأیش درست‌تر است و اغلب به حق نزدیک‌تر است. لهذا می‌بینید که قرآن همواره «اولو الألباب» (خردمندان) را مخاطب قرار می‌دهد: ﴿فَاتَّقُونِ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ﴾ ۶ و ﴿فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ﴾ ۷ و ﴿وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ﴾ ۸۔ چگونه کسی می‌تواند عقل حقیقی داشته باشد اگر در جهان الله نافرمانی کند، در حالی که می‌داند او ﷻ بر وی نگران است؟ او گناه می‌کند و می‌داند که نمی‌تواند خود را از دید الله پنهان کند، و این حقیقت را نادیده می‌گیرد که با این کار لعنت الله را بر خود دعوت می‌کند. او می‌داند که فعالیت‌های گناه‌آلودش او را از رضای الله و حفاظت الله دور می‌کند. می‌داند که در روز قیامت از دیدار چهره الله محروم خواهد شد و در جمع کسانی خواهد بود که خشم الله را به دست آورده‌اند. چه عقلی می‌تواند توجیه کند که خوشنودی لذت شخصی که یک ساعت، یک روز یا حتی یک سال دوام دارد، بر نعمت جاودانی در بهشت ترجیح داده شود؟ زیستن برای نعمت جاودانی، سعادتی است که به مؤمن در این دنیا و آخرت داده می‌شود۔ برای انسان خردمند دشوار نیست که دریابد رسیدن به لذت، سعادت و شادی حقیقی در این زندگی و آخرت، مستلزم آن است که پروردگار را خشنود سازد و خشم و لعنت او را به دست نیاورد۔ کسی که با پایبندی به فرمان‌های الله ﷻ، او را خشنود می‌سازد، در زندگی لذت حقیقی می‌برد، با دلی زنده که هر نعمتی را که به آن داده شده تجربه می‌کند۔ اما کسی که با پرداختن به کارهای گناه‌آلود، الله ﷻ را ناخشنود می‌سازد، از نگرانی، اضطراب و بدبختی در امان نخواهد بود۔ لهذا فإن الذي يستبدل صحبة الذين أنعم الله عليهم، من الأنبياء والصديقين الحقيقيين من أتباع النبي محمد ﷺ، والشهداء، والصالحين، بصحبة الذين استوجبوا غضب الله ولعنته، فإن عقله لا شك ناقص.

When you consider two people, one obedient to Allah and the other disobedient to Allah, you will see that the intellect of the one who is obedient to Allah is better, that his/her opinion is sounder, and that he/she is often closer to the truth. Therefore, you find that the Qur'an always addresses 'men of understanding': ( So fear me, 0 men of understanding) 6 and ( So fear Allah, 0 men of understanding, in order that you may be successful.) 7 and ( But none remember, except men of understanding. ) 8 How could a person have true intellect if he/she disobeys Allah ~ in Allah's World, knowing that He ~ is watching over him/her? He/she commits a sin, knowing that he/she cannot conceal himself from Allah's Sight, ignoring the fact that he/she is inviting the Curse of Allah ~ upon him/her. He/she knows that his/her sinful activities drive him/her away from Allah's Pleasure and Allah's Protection. He/she knows that he/she would be denied looking at Allah's Face on the Day of Judgment, and would be in the company of those who had earned Allah's Anger. What sense of reason could there be in preferring the satisfaction of one's own pleasure, which lasts an hour, a day or even a year, to Everlasting Grace, in Paradise? To live for Everlasting Grace is the happiness given to a believer, in this world and the Hereafter. It is not difficult for a reasonable person to realize that attaining real pleasure, happiness and delight in this life and the Hereafter requires that one pleases the Lord, and does not earn His Anger nor His Curse. A person who pleases Allah ~. by adhering to His Commands, enjoys real pleasure in life, with a living heart that experiences every blessing bestowed upon it. But one who displeases Allah ~ ' indulging in sinful activities, would not be free of worry, anxiety or misery. Therefore, a person who exchanges the company of those on whom Allah has bestowed His Grace; the Prophets, the true followers of Prophet Muhammad I;, the martyrs, and the righteous, with those who have earned Allah's Anger and Curse, certainly has a defective intellect.