امام حسن البصری رحمه الله فرمایی: «الله تعالیٰ گناهګاران ته د دې لپاره سپکاوی ورکوي چې دوی د هغه نافرمانۍ کړې ده. که هغه دوی ته عزت ورکړی وای، نو دوی به یې له ګناهونو ساتلي وای؛ او هغه څوک چې الله تعالیٰ سپکوي، د هغه عزت کوونکی به هیڅوک نه وي؛ ځکه چې هغه فرمایي: (څوک چې الله سپک کړي، هیڅوک یې عزت نشي ورکولی)۔» 3 انسان هم په ګناه کې دوام کوي تر هغه چې هغه د ګناه اهمیت لږ ګڼي، او هرڅومره چې ګناه د انسان په نظر کې کمه شي، هومره دا ګناه د الله تعالیٰ په نظر کې لویه او سخته کیږي. ابن مسعود رضی الله عنه فرمایي: «مؤمن خپل ګناهونه داسې ګوري لکه د یوه غره بنسټ چې ډار لري چې دا به د هغه باندې ولویږي، او ګناهګار خپل ګناهونه داسې ګني لکه څو مچۍ چې د هغه د پوزې پر سر کیني، چې هغه یې په لاس شړي او دوی الوزي۔»4

Al-Hasan Al-Basri, may Allah have mercy upon him, said: "Allah ~ disgraces them (sinners) as they disobeyed Him. If He ~ had honoured them, He ~ would have safeguarded them from committing sins; and those Allah ~ humiliates will have no one to honour them; for He ~ said: (Whomsoever Allah disgraces, none can honour him) 3 A person also continues to commit a sin until he attaches little importance to it, and the more a sin becomes insignificant to a person, the more it becomes serious and great in the Sight of Allah. Ibn Mas'ud ~ said: "A believer sees his sins as if they were the base of a mountain, which he fears might fall on him; whereas the sinner considers his sins like some flies landing on his nose, which he repels so they fly away."4