اساسِ وجوب طهارت با آب، سخنِ خداوندِ متعال است: «و از آسمان بر شما آبی فرو فرستاد تا شما را بدان پاک گرداند»،۴۴ و سخنِ او: «... و اگر آب نیافتید، پس به خاکِ پاکِ بلند روی آورید و صورت‌ها و دست‌های خود را با آن مسح کنید».45

The basis for the obligation of purification with water are the words of the Exalted, “And (He) sends down water from the sky upon you, that thereby He might purify you”,44 and His words, “.. . and then ye find not water, then go to high clean soil and rub your faces and your hands (therewith)”.45

اتفق الفقهاء على أن جميع أنواع الماء طاهرة في ذاتها، مطهِّرة لغيرها، إلا ماء البحر، فقد وقع فيه خلاف في العصر الأول. ويُرَدُّ على المخالفين بأن ماء البحر داخل ضمن الاستعمال المطلق للفظ «الماء»، وكذلك بالحديث الذي رواه مالك، وهو قول النبي ﷺ: «هو الطهور ماؤه، الحل ميتته». وإن كان هذا الحديث مختلفًا في صحته، فإن الفقه يبدو أنه يعضده.

The jurists agreed that all kinds of water are pure in themselves, purifying other things, except for the water of the sea, about which there was some disagreement in the first period. They (the dissenters) are defeated by the fact that sea-water is included within the unqualified use of the term “water” and also by the tradition recorded by Malik, which is the saying of the Prophet, “Its water is pure, and its dead creatures are lawful”. Although, this is a tradition whose authenticity is disputed, the law apparently supports it.

فقها به همین ترتیب در این موضوع اتفاق نظر دارند که آن چیزهایی که آب را تغییر می‌دهند و معمولاً در آن یافت می‌شوند (یا معمولاً از آن جدا نمی‌شوند، مانند خزه سبز)، پاکی آب و توان پاک‌کنندگی آن را از بین نمی‌برند. تنها اختلاف اندکی که از ابن سیرین درباره آب ایستاده نقل شده وجود دارد، که دیدگاه او نیز در اینجا رد می‌شود، به این دلیل که کاربرد مطلق واژه «آب» بر آب ایستاده نیز صادق است. آنان درباره آبی که با نجاست از نظر طعم، رنگ یا بو، یا از نظر بیش از یکی از این ویژگی‌ها تغییر کرده باشد، اتفاق نظر دارند که استفاده از آن برای وضو یا غسل و طهارت جایز نیست. همچنین اتفاق نظر دارند که آب در مقدار زیاد، با نجاساتی که یکی از ویژگی‌های (یادشده) آن را تغییر ندهند، نجس نمی‌شود و پاک باقی می‌ماند.

The jurists, similarly, agreed about things that alter the water and that are normally found in it (or that are not normally separated from it, like green moss), do not usurp its purification and the quality of purifying, except for slight disagreement recounted about stagnant water by Ibn Sirin, whose opinion here is also rejected on the ground that the absolute use of the term “water” applies to stagnant water as well. They agreed about water that has been altered by impurity with respect to taste, colour, or smell, or with respect to more than one of these qualities, that it is not permitted for purposes of ablution or purification. They agreed that water in large quantities is not defiled by impurities that do not alter one of its (mentioned) qualities, and that it remains pure.

این چیزی است که در این موضوع بر آن توافق کردند، اما در شش مسئله که همچون قواعد و اصول این موضوع هستند، اختلاف نظر داشتند.

This is what they agreed upon in this topic, but they disagreed about six issues that are like rules and principles of the topic.

اختلفوا في الماء الذي يحتوي على نجاسات، ولكن لم يتغير أيٌّ من أوصافه. فقالت طائفة من الفقهاء إنه طاهر بغضّ النظر عن كثرته أو قلّته. وهذه إحدى الروايات عن مالك، وهو قول الظاهرية أيضًا. وفرّقت طائفة أخرى بين الماء الكثير والماء القليل، فقالت: إن كان قليلًا فهو نجس، وإن كان كثيرًا فليس بنجس. ثم اختلفوا في الحدّ الفاصل بين القليل والكثير من الماء. فرأي أبي حنيفة أن الماء الكثير هو الذي لا تصل إلى طرفه الآخر حركةُ الموج الناشئة من إنسان في أحد طرفيه. وعند الشافعي أن الحدّ هو ملء قُلّتين، وهما تزنان نحو خمسمائة رطل. وذهب بعض الفقهاء إلى أنه لا حدّ لذلك، لكنهم قالوا إن النجاسات تنجّس الماء القليل ولو لم تتغير أوصافه، وهذا منقول عن مالك. ونُقل أيضًا أن مثل هذا الماء لا ينجس، لكن استعماله مكروه. وهكذا جاءت عن مالك ثلاثة أقوال في استعمال الماء القليل الذي وقعت فيه نجاسات صغيرة: الأول أنه بذلك قد تنجّس أو صار غير صالح للاستعمال. والثاني أنه لم يتنجس ما دامت أوصافه لم تتغير. والثالث أن استعماله مكروه.

They disagreed about water that contains impurities, but where none of its attributes is altered. One group of jurists said that it is pure irrespective of large or small quantities. This is one of the narrations from Malik and is also upheld by the Zahirites. Another group made a distinction between water in large and small quantities, saying that if there is little of it, it is impure and if there is much of it, it is not. They disagreed then about the demarcation separating small from large quantities (of water). Abu HanTfa’s opinion is that a large quantity of water is that in which a ripple caused by a person at one end does not reach the other side. According to al-ShafiT the limit is the fill of two qullas (containers), which weigh about five hundred rati (pounds). Some jurists did not impose any limit, though they held that impurities defile water in small quantities, even if its attributes are not changed. This is related from Malik. It is also related that such water is riot defiled, but that its use is undesirable. Thus, there are three opinions from Malik about the use of small Quantities of water in which small impure objects have been dropped. First, that it has thus been defiled, or it has been rendered unusable. Second, that it has not been defiled, so long as its attributes have not changed. Third, that its use is reprehensible.

اختلاف در این مسئله بر تعارض ظاهر روایاتی استوار است که در این باب نقل شده است. در حدیث پیشین ابوهریره، یعنی «هرگاه یکی از شما از خواب بیدار شد»، ظاهر آن این است که مقدار کمی نجاست، آب اندک را نجس می‌کند. همچنین در حدیث ابوهریره از پیامبر ﷺ که فرمود: «هیچ‌کس نباید در آب ایستاده ادرار کند و سپس با آن وضو بگیرد»، از ظاهر آن فهمیده می‌شود که مقدار کمی نجاست، مقدار اندکی آب را آلوده می‌کند. همچنین است نهی از شستن در آب راکد توسط کسی که جنب شده است. این با دلالت حدیث انس مخالف است که روایت می‌کند: «اعرابی‌ای به گوشه مسجد آمد تا ادرار کند و مردم او را بانگ زدند. رسول خدا ﷺ فرمود: او را رها کنید. پس از آنکه آن مرد ادرار کرد، رسول خدا ﷺ دستور داد یک ظرف آب بر ادرار او ریخته شود». این حدیث از ظاهر خود نشان می‌دهد که نجاست کم، آب اندک را نجس نمی‌کند، زیرا آشکار است که این محل با یک ظرف آب پاک شد. همچنین حدیثی از ابوسعید خدری است که ابوداوود آن را روایت کرده است. او گفت: «از رسول خدا ﷺ پرسیده شد که آیا می‌توان از آب چاه بضاعه استفاده کرد؛ چاهی که گوشت سگ، پارچه‌های آلوده به خون حیض و کثافات در آن انداخته می‌شد. پیامبر ﷺ فرمود: چیزی آب را نجس نمی‌کند».

آبی که زعفران یا چیزهای دیگری که آب اغلب بدون هزینه در دسترس است، در آن مخلوط شود و یکی از صفات آن را تغییر دهد، به اتفاق فقها پاک است، اما بنا بر نظر مالک و الشافعی قدرت پاککنندگی خود را از دست میدهد. بنا بر نظر ابوحنیفه تا زمانی که تغییر (در صفات) از راه گرم کردن حاصل نشده باشد، پاککننده است. علت اختلاف از برداشت از اصطلاح مطلق «آب» که بر چنین آب مخلوطی اطلاق میشود، ناشی میشود. کسانی که معتقد بودند آبی که چنین آمیخته شده، زیر عنوان مطلق آب قرار نمیگیرد، بلکه با چیزهایی که به آن افزوده شده توصیف میشود، مانند «آب فلان چیز»، وضو با آن را جایز ندانستند، زیرا وضو باید با آب بیآمیخته انجام شود. کسانی که گفتند اصطلاح آب همچنان بر آب آمیخته اطلاق میشود، وضو با آن را جایز دانستند. به سبب ناروا بودن آشکار اطلاق این اصطلاح بر آبی که با چیز پاکی گرم شده، وضو با آن را جایز ندانستند؛ به همین ترتیب، در مورد آبی که از گیاهان گرفته شده نیز آن را جایز ندانستند، جز آنچه در کتاب ابن شَهَن درباره جواز استفاده از گلاب در غسل جمعه آمده است. حقیقت این است که حکم به مقدار افزودنیها بستگی دارد. با آمیختگی بیش از حد، آب ممکن است به حالتی برسد که اصطلاح مطلق آب بر آن صدق نکند و وصفی مقید پیدا کند، مانند آب حمام؛ یا ممکن است به چنین حالتی نرسد، به ویژه هنگامی که تنها بوی آن تغییر کرده باشد. به همین دلیل برخی فقها هنگام ممنوع دانستن آب آمیخته، بو را در نظر نگرفتند. از پیامبر ﷺ روایت شده که به امّ عطیه، هنگامی که میخواست دخترش (که درگذشته بود) را غسل دهد، فرمود: «او را با آب و سدر غسل دهید، و در آخرین مرحله شستوشو کمی کافور بیفزایید». این آب آمیخته است، اما آمیختگی به حالتی نرسید که اصطلاح مطلق آب را نفی کند. مالک، با تکیه بر شدت آمیختگی، میان آمیختگیِ ضعیف و قوی تفاوت گذاشت. او آمیختگی ضعیف را، حتی هنگامی که صفات آب دگرگون می‌شد، جایز می‌دانست، اما در آمیختگی قوی آن را جایز نمی‌شمرد.

Water in which saffron or other things of which water is often free, are mixed, altering one of its attributes, is pure according to all the jurists, but loses its power to purify according to Malik and al-ShafiT It purifies according to Abu HanTfa as long as the change (in attributes) is not achieved through heating. The reason for disagreement stems from the understanding of the absolute term “water” as applied to such mixed water. Those who held that water so mixed is not covered by the unqualified term water, but is described by the things added, such as “the water of such and such thing”, did not allow ablution with it, as ablution is to be performed with unadulterated water. Those who said that the term water still applies to water so mixed, allowed ablution with it. For the obvious inapplicability of the term to water heated with a non-polluted thing, they did not permit ablution with it; similarly, they did not permit it in the case of water extracted from vegetation, except for what is recorded in the book of Ibn Shahan about the permissibility of using rose-water in the jumu'a washing. The truth is that the verdict depends upon the quantities of the additives. With excessive mixing, the water may reach a state where the absolute term for water will not apply t0 it and will acquire a qualifying term, like the term bath water; or it may not reach such a state, especially when it is only the smell that has been altered. It is for this reason that some jurists did not take smell into account when prohibiting mixed water. The Prophet (God’s peace and blessings be upon him) is reported to have said to Umm cAtiyya, when she was about to bathe his (dead) daughter, “Bathe her with water and sidr (lotus), and in the last course of washing add some camphor”. This is mixed water, but the mixture did not reach a state where it would negate the absolute term for water. Malik, basing his judgment on the intensity of the mixture, made a distinction between weak and strong mixtures. He permitted weak mixtures, even when the attributes of the water were altered, but did not permit it in strong ones.

اختلف الفقهاء في الماء المستعمل في الطهارة، وكانت لهم فيه ثلاثة أقوال. فذهب فريق من الفقهاء إلى عدم جواز استعماله في الطهارة بأي حال، وهو رأي الشافعي وأبي حنيفة. وذهب فريق آخر إلى كراهته، لكنهم لم يجيزوا التيمم مع وجوده، وهو قول مالك وأصحابه. وذهب فريق ثالث من الفقهاء إلى أنهم لا يجدون فرقاً بين هذا الماء والماء المطلق، وهو رأي أبي ثور وداود وأصحابه. وخالف أبو يوسف ذلك كله فقال إنه نجس.

The jurists disagreed about water (already) used for purification and held three opinions. A group of jurists did not permit its use in purification under any circumstances, which is the opinion of al-ShaficT and Abu HanTfa. Another group considered it undesirable, but did not permit tayammum when it existed, which is the view of Malik and his disciples. A group of jurists did not find any difference between this water and water in its absolute meaning, which was the opinion of Abu Thawr, Dawud, and his disciples. Abu Yusuf deviated from all this and said that it is impure.

دلیل اختلاف در اینجا از این پرسش نیز ناشی می‌شود که آیا آب مستعمل در معنای مطلق آب گنجانده می‌شود یا نه؛ برخی حتی پا را فراتر گذاشته و گفته‌اند که برای آن، عبارت «آب حمام» مناسب‌تر از عبارت «آب» است. اصحاب پیامبر ﷺ بر سر باقی‌مانده وضوی پیامبر ﷺ با یکدیگر رقابت می‌کردند، و بدیهی است که مقداری از آب به کار رفته در آن ظرفی که باقی‌مانده را در خود داشت می‌ریخت.

The reason for disagreement here also arises from the question of whether it is included in the unqualified term for water; some went as far as saying that the term bath-water is more appropriate for it than the term water. The Companions of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) used to compete for the excess left over from the ablution of the Prophet, and it is obvious that some drops of the water used would fall into the utensil that contained the surplus.

بهطور کلی، آب مطلق است و با آلودگی اعضایی که با آن شسته میشود، صفاتش تغییر نمییابد؛ اما اگر آلوده شود، حکمش همان حکم آبی است که یکی از صفاتش با چیزی پاک تغییر کرده باشد، هرچند آن چیز طبعاً دفعکننده است؛ این همان چیزی است که کسانی که آن را مکروه دانستهاند، در نظر گرفتهاند. اما کسی که آن را ناپاک دانسته، دلیلی برای ادعایش وجود ندارد.

On the whole, it is absolute water and does not end up with changed attributes through the dirt of the limbs that are washed with it, but if it is sullied, then its hukm is the same as that of water one of whose attributes has changed with something pure, though it is something repelling by nature; this is what was taken into account by those who considered it abominable. As for one who considered it filthy, there is no evidence to support him.

اتفق الفقهاء على طهارة سؤر المسلمين والمواشي، لكنهم اختلفوا اختلافاً واسعاً في غير ذلك من الأصناف. فذهب بعضهم إلى أن سؤر كل حيوان طاهر، وذهب آخرون إلى استثناء الخنزير وحده. وهذان القولان مرويان عن مالك. واستثنى بعض الفقهاء الخنزير والكلب، وهو رأي الشافعي. وذهب بعضهم إلى تنجيس السباع عموماً، وهو رأي ابن القاسم. وقال آخرون: إن سؤر الحيوانات تابع لحكم لحمها؛ فإن كان لحمه محرّماً كان سؤره نجساً، وإن كان لحمه مكروهاً كان سؤره مكروهاً، وإن كان لحمه مباحاً كان سؤره طاهراً. أما سؤر المشرك فقيل إنه نجس، وقيل إنه مكروه فقط إذا كان يشرب الخمر، وهو رأي ابن القاسم. والحكم نفسه في كل حيوان لا يعتاد أكل النجاسات، كالدجاج البري الذي يأكل النجاسات، والإبل، والكلاب.

The jurists agreed about the purity of the leftovers of Muslims and cattle, but J he? disagreed extensively about other categories. Some believed that the e ^°ver of every animal is pure, while others made an exception in the case of SWlne alone. These two views are related from Malik. Some jurists made an excePtion in the case of swine and dogs, which is al-Shafi Fs opinion. Some c ai deluded the beasts of prey generally, which is Ibn al-Qasim’s opinion. Others Jp ntained that leftovers of animals are subservient to the hukm of (their) flesh; I hc A sh is prohibited the leftover is impure, if the flesh is abominable the e over is abominable too, but if the flesh is permissible the leftover is pure. t0 the leftover of an idolater, it is said that it is impure, while it is said that it is abominable only if he drinks khamr (wine), which is Ibn al-Qasinf. opinion. The same is the case for him of all animals that do not normally avok filth, like filth-consuming wild hens, camels, and dogs.

اختلاف آنان بر سه نکته استوار است. نخست، تعارض قیاس با ظاهر کتاب. دوم، تعارض آن با معنای ظاهری احادیث. سوم، تعارض احادیث با یکدیگر.

Their disagreement is based on three points. First is the conflict of analog) with the obvious meaning of the Book. Second is its conflict with the literal meaning of the traditions. The third is the conflict of the traditions among themselves.

اس نکتے سے کہ وہ موت جو ذبح کے بغیر واقع ہو، شرعی طور پر جانور کے مردار کی نجاست کا سبب ہے، یہ قیاس نکلتا ہے کہ جانور کے بدن کی طہارت کی بنیاد زندگی ہونی چاہیے۔ اگر ایسا ہے تو ہر زندہ چیز پاک ہے، اور جو چیز پاک ہو اس کا جُوٹھا بھی پاک ہونا چاہیے۔ کتاب کا ظاہری مفہوم اس قیاس کے خلاف ہے، خنزیر اور مشرکین کے معاملے میں۔ خنزیر کے بارے میں اللہ تعالیٰ نے فرمایا: ﴿فَإِنَّهُ رِجْسٌ﴾ یعنی "کیونکہ وہ یقیناً ناپاک ہے"، اور جو چیز اپنی ذات میں ناپاک ہو وہ نجس بھی ہے۔ چنانچہ بعض فقہاء نے تمام زندہ جانوروں میں سے صرف خنزیر کو مستثنیٰ کیا، جبکہ جو لوگ اسے مستثنیٰ نہیں کرتے انہوں نے اس آیت کو اس پر منسوخی کے طور پر محمول کیا ہے۔ جہاں تک مشرکین کا تعلق ہے، اللہ تعالیٰ کا ارشاد ہے: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلَا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ﴾ "اے ایمان والو! مشرکین تو ناپاک ہی ہیں، پس وہ مسجدِ حرام کے قریب نہ آئیں"۔ جن لوگوں نے اس کو اس کے ظاہری معنی پر محمول کیا انہوں نے مشرکین کو قیاس کے مفہوم سے خارج کر دیا، جبکہ جن لوگوں نے اسے صرف ان کے حق میں منسوخی سمجھا انہوں نے قیاس کی شرط کو دوبارہ لازم ٹھہرایا۔

اختلف الفقهاء في البقية من الماء الذي يُتطهَّر به على خمسة أقوال. ذهب فريق إلى أن بقية الطهارة طاهرة مطلقاً (ومُطهِّرة)، وهذا قول مالك والشافعی وأبي حنيفة. وقال فريق آخر: لا يجوز للرجل أن يتطهر ببقية طهارة المرأة، ويجوز للمرأة أن تتطهر ببقية طهارة الرجل. وقال فريق ثالث: يجوز للرجل أن يتطهر ببقية طهارة المرأة ما لم تكن جُنباً أو حائضاً. وذهب الفريق الرابع إلى أنه لا يجوز لأيٍّ منهما أن يتطهر بفضل ماء الآخر، إلا إذا شرعا في استعماله في وقت واحد. وقال فريق آخر: لا يجوز ذلك ولو بدأا معاً، وهو رأي أحمد بن حنبل.

The jurists disagreed about the leftovers from purification expressing five °Pmions. One group held that the leftovers of purification are clean absolutely (and purifying). This is the opinion of Malik, al-Shafi T, and Abu HanTfa. c Another group said that it is not permitted for a man to purify himself with leftover of a woman, but it is permitted for a woman to purify herself with the leftover of a man. A third group said that it is permitted for a man to Purify himself with the leftover of a woman as long as she is not sexually ^efiled or menstruating. The fourth group maintained that it is not permitted Or either one of them to undertake purification with the surplus water of the ot her, unless they started using it at the same time. Another group said that it not permitted even if they commenced at the same time, which is Ahmad 1 n Hanbal’s opinion.

سبب اختلاف، تفاوت در روایات مربوط به این موضوع است. چهار روایت در این باره وجود دارد. نخست، روایتی که می‌گوید پیامبر ﷺ همراه با همسرانش با یک ظرف، جنابت را می‌شست. دوم، روایت میمونه که پیامبر ﷺ با آب باقی‌مانده همسرش وضو می‌گرفت. سوم، روایت حکم غفاری که پیامبر ﷺ از وضو گرفتن مرد با آب باقی‌مانده زن نهی کرد؛ این روایت را ابوداوود و الترمذی نقل کرده‌اند. چهارم، روایت عبدالله بن سرجس که گفت: «رسول خدا ﷺ نهی کرد که مرد با آب باقی‌مانده زن غسل کند، یا زن با آب باقی‌مانده مرد، مگر اینکه با هم شروع کنند.» فقها برای تفسیر این روایات دو شیوه اتخاذ کرده‌اند: شیوه ترجیح، و شیوه جمع میان برخی روایات و ترجیح دادن برخی دیگر.

The reason for disagreement is based upon the differences in the relevant traditions. There are four related traditions about this. First, the tradition that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) used to wash away major ritual impurities along with his wives using the same utensil. Second, the tradition of Maymuna that he washed with the surplus left by his wife. Third, the tradition of al-Hakam al-Ghifari that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) prohibited the ablution by a man with the surplus left by a woman; this is recorded by Abu Dawud and al-TirmidhT. Fourth is the tradition of cAbd Allah ibn Sarjas, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) prohibited that a man may wash with the surplus left by a woman, or that a woman may wash with the surplus left by a man, unless they commence at the same time”. The jurists adopted two kinds of methods for the interpretation of these traditions: a method of preference, and a method of reconciling some and' preferring others.

ابوحنیفه، در نظری که شاگردانش و همه فقیهان آن مناطق با آن مخالف بودند، وضو گرفتن با نبیذ خرما را در سفر جایز دانست، بر پایهٔ حدیث ابن عباس که می‌گوید: «ابن مسعود همراه رسول خدا ﷺ در شب جن بیرون رفت. رسول خدا ﷺ به او فرمود: "آیا آب داری؟" گفت: "در ظرفم نبیذ دارم." رسول خدا ﷺ فرمود: "کمی از آن را بریز." پیامبر ﷺ با آن وضو گرفت و فرمود: "این نوشیدنی است و پاک‌کننده."» او همچنین حدیث ابورافع، آزادشدهٔ ابن عمر، را که از ابن مسعود نقل شده و تقریباً همانند آن است، چنین آورد: رسول خدا ﷺ فرمود: «این خوب است؛ میوه‌ای است و آبی پاک‌کننده.» آنان ادعا کردند که این نظر به صحابه‌ای چون علی و ابن عباس نسبت داده شده است و چون صحابی دیگری با آنان مخالفت نکرده، این امر به اجماع انجامیده است. اما محدثان این حدیث را به سبب ضعف سلسلهٔ راویان آن رد کردند. افزون بر این، راه‌های معتبرتر روایت کرده‌اند که ابن مسعود در شب جن با رسول خدا ﷺ نبود. اکثریت این حدیث را بر پایهٔ سخن خداوند متعال رد کردند: «و اگر آب نیافتید، پس به خاک پاک روی آورید و صورت و دست‌های خود را با آن مسح کنید.» گفتند که خداوند جز آب و خاک پاک را مجاز نشمرده است. همچنین به سخن پیامبر ﷺ استدلال کردند: «خاک پاک وضوی مسلمان است، حتی اگر ده سال آب نیابد؛ و هرگاه آب یافت، باید آن را به پوست بدنش برساند.» آنان (حنفیان) می‌توانستند بگویند که واژه «آب» در حدیث به معنای مطلق به کار رفته است (و بنابراین نبیذ را نیز شامل می‌شود)، و این یک تخصیص است که نسخ محسوب نمی‌شود تا اینکه کتاب خدا با آن در تعارض باشد. اما در این صورت، این با اصل آنان مخالف است که افزودن (بر نص) نسخ محسوب می‌شود.

Abu HanTfa, in an opinion opposed by his disciples and all the jurists of the regions, permitted ablution with the nabidh of dates during a journey on the basis of the tradition of Ibn cAbbas, which says: “Ibn Mascud went out with the Messenger of Allah on the night of the jinn and the Messenger of Allah asked him, ‘Do you have any water?’ He said, ‘I have nabidh in my container’. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, ‘Pour out some’. He (the Prophet) performed ablution with it saying, Tt is a beverage and a purifying element’”. He also quoted the tradition of Abu Rafic, the client of Ibn TJmar, derived from Ibn Macud—which is almost the same—as follows: The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “It is good; fruit and purifying water”. They also claimed that this opinion is attributed to Companions like cAIi and Ibn cAbbas, and as there was no other Companion opposing them it amounted to a consensus. The traditionists, however, rejected this tradition because of the weak line of narrators (in its isndd). Furthermore, more reliable channels have related that Ibn Mas ud was not with the Messenger c of Allah (God’s peace and blessings be upon him) on the night of the jinn. The majority rejected this tradition on the basis of the words of the Exalted, “And ye find not water, then go to high clean soil and rub your faces and your hands (therewith)”.50 They said that He not permit the use of anything beside water and clean soil. They also ar gued on the basis of the words of the Prophet (God’s peace and blessings be u P°n him), “Clean soil constitutes the ablution of a Muslim, even if water is ° ot t0 ke found for ten seasons, and as soon as he finds water let him touch his , ce with it”. They (the Hanafites) could have said that the term water is used 10 the absolute sense in the tradition (thus, including nabidh), and it is an ltl °n that does not constitute abrogation so that the Book should conflict it, but then it is against their principle that an addition constitutes * br°gation.