آنان در برخی از اقسامی که زکات بر آنها واجب است اتفاق نظر داشتند و در برخی دیگر اختلاف داشتند. اقسامی که بر آنها اتفاق داشتند عبارت بودند از: دو نوع کانی، یعنی طلا و نقره که به زیور تبدیل نشده باشند؛ سه نوع حیوان، یعنی شتر، گاو و گوسفند؛ دو نوع غله، یعنی گندم و جو؛ و دو نوع میوه، یعنی خرما و کشمش. در مورد زیتون اختلافی وجود دارد.

They agreed about some of the categories in which zakat is obligatory and disagreed about others. The categories which they agreed upon include two kinds of minerals, namely, gold and silver that are not moulded into jewelry, three categories of animals, namely, camels, cows and sheep, two categories of grains namely wheat and barley, and two categories of fruit, namely dates and raisins. There is some dispute about olives.

اختلفوا في الذهب فقط إذا كان على هيئة الحلي. وذلك أن فقهاء الحجاز، مالكاً والليث والشافعيَّ، ذهبوا إلى أنه لا زكاة فيه إذا كان مُعدّاً للزينة واللبس. وقال أبو حنيفة وأصحابه: تجب فيه الزكاة. وسبب الخلاف يرجع إلى تردّده بين أن يكون من قبيل العروض، وأن يكون من قبيل الذهب والفضة اللذين يُستعملان أصلاً وسيلةً للتبادل في سائر الأشياء. فمن ألحقه بالعروض، التي غايتها الأصلية الانتفاع، قال: لا زكاة فيه (أي في الحلي). ومن ألحقه بالذهب والفضة، اللذين غايتهما الأصلية تسهيل التبادل، قال: تجب فيه الزكاة. وثمة سبب آخر لاختلافهم، وهو تعارض الأحاديث في المسألة. فقد روي عن جابر عن النبي ﷺ أنه قال: «ليس في الحلي زكاة». وروى عمرو بن شعيب عن أبيه عن جده: «أن امرأة أتت رسول الله ﷺ ومعها ابنة لها، وفي يد ابنتها مَسَكتان غليظتان من ذهب، فقال لها: أتعطين زكاة هذا؟ قالت: لا، قال: أيسرّك أن يُسوّرك الله بهما يوم القيامة سوارين من نار؟ فخلعتهما وألقتهما إلى النبي ﷺ وقالت: هما لله ولرسوله». وكلا الحديثين ضعيف، ولا سيما حديث جابر.

They disagreed about gold only when it is in the form of jewelry. This is so as the jurists of Hijaz, Malik, al-Layth, and al-ShaficT, maintained that there is no zakat on it if it is intended for adornment and wearing. Abu Hanifa and his disciples said that zakat is to be levied on it. The reason for disagreement stems from its vacillation between being goods and being gold and silver that are used primarily as a medium of exchange for all other things. Those who held them to be similar to goods, whose primary purpose is utility, said-that there is no zakat in it (jewelry). Those who considered them similar to gold and silver, the primary purpose of which is to facilitate exchange, said that it is subject to zakat. There is also another reason for their disagreement, and that is the conflict of traditions on the issue. It is related from Jabir from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he said, “There is no zakat in jewelry”. (Amr ibn ShuSiyb has related from his father from his grandfather “that a woman came up to the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) accompanied by .her daughter, who was wearing (two) gold bracelets on her hands. He said to her, ‘Do you pay zakat on these?’ She said, ‘No!’ He said, ‘Would it please you if Allah were to put on your hands, on the Day of Judgment, two bracelets of fire?’ She took them off and placing them before the Prophet (God’s peace and blessings be upon’him) and said, ‘They are for Allah and His Messenger’”. Both traditions are weak, particularly the tradition of Jabir.

یکی دیگر از دلایل عمدهٔ اختلاف آنان، نوسان زیورآلاتی است که برای آرایش به دست می‌آید؛ میان اینکه طلا و نقره باشد، که هدف اصلی آن تسهیل تجارت است نه بهره‌برداری، و میان اینکه کالا باشد، که هدف اصلی آن برعکس طلا و نقره است، یعنی استفاده و نه تسهیل مبادله. از مبادله، وجود آن‌ها به عنوان پول رایج را مراد می‌کنم. نظر مالک دربارهٔ زیورآلاتی که برای اجاره به دست می‌آید متفاوت بود. او یک بار آن را مشابه زیورآلاتی دانست که برای آرایش به دست می‌آید، و بار دیگر آن را مشابه شمش طلایی دانست که در معاملات به کار می‌رود.

Another major reason for their disagreement stems from the vacillation of jewelry acquired for adornment between its being gold and silver, the primary purpose of which is facilitating trade and not utility, and between being goods, whose primary purpose is the opposite of gold and silver, that is, use and not facilitating exchange. I mean by exchange their existence as currencies. Malik’s opinion differed about jewelry that is acquired for renting. He held it once to be similar to jewelry that is acquired for adornment, and on another occasion held it to be similar to gold metal that is used for transactions.

ان اختلافهم در مورد حیوانات شامل اختلاف آنان در مورد انواع و اختلاف در مورد اقسام است. اختلاف در مورد نوع به اسبها مربوط می‌شود، زیرا اکثریت بر این باورند که در اسبها زکات نیست. ابوحنیفه معتقد بود که اگر اسبها آزادانه در چراگاه بچرند و هدف از نگهداری آنها زادوولد باشد، بر آنها زکات تعلق می‌گیرد؛ یعنی هنگامی که نر و ماده باشند. علت اختلاف از تعارض قیاس با نص، و نیز از آنچه تعارض یک نص با نص دیگر پنداشته می‌شود، ناشی می‌شود. نصی که دلالت دارد بر اینکه در آنها زکات نیست، این سخن پیامبر ﷺ است: «بر مسلمان در اسب و بردهٔ خود صدقه (زکات) نیست». قیاسی که با این معنای عام در تعارض است، این است که هدف از نگهداری اسبهای چراگاهی، رشد و زادوولد است، و به همین سبب شبیه گاو و گوسفند هستند. نصی که گمان می‌رود با این معنای عام در تعارض باشد، سخن پیامبر ﷺ است آنگاه که «از اسب یاد کرد و حق خداوند را در خود اسبها [به عنوان حیواناتی که مشمول زکات‌اند] و نیز در رشد آنها به عنوان مال فراموش نکرد». ابوحنیفه بر این باور بود که مراد از حق خداوند در اینجا پرداخت زکات بر آنهاست، و این حکم بر اسبهای چراگاهی از میان آنها اجرا می‌شود. قاضی (ابن رشد) گفت: «بهتر آن است که این نص را مجمل بدانیم نه عام، تا دلیلی برای وجوب زکات باشد». ابوحنیفه در این مسئله با دو شاگردش، ابویوسف و محمد، مخالفت کرد. با این حال، از عمر، خدا از او خشنود باد، ثابت شده است که او بر آنها زکات تعیین می‌کرد. از این رو گفته می‌شود که این کار به عنوان کمک داوطلبانهٔ پرداخت‌کنندگان انجام می‌شد.

Their disagreement over animals includes their dispute over species and their dispute over categories. The disagreement about species relates to horses, as the majority maintain that there is no zakat in horses. Abu Hanifa maintained that if they pasture freely and their purpose is breeding there is zakat on them, that is, when they are male and female. The reason for the disagreement arises from the conflict of analogy with the text as well as what is believed to be a conflict of one text with another. The text implying that there is no zakat on them is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is no sadaqa (zakat) for a Muslim on his horse and on his slave”. The analogy that conflicts with this general meaning is that the purpose (of keeping) pasturing horses is growth and breeding because of which they resemble cows and sheep. The text that is assumed to conflict with this general meaning is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) when “he mentioned horse and did not forget the right of Allah in the horses themselves [as animals subject to zakat], as well as in their growth as wealth”. Abu Hanifa held that the right of Allah here means the payment of zakat on them, and this is to be applied to the pasturing horses among them. The Qadi (Ibn Rushd) said: “It is better if this text is treated as unelaborated (mujmal) rather than general, so that it may be used as an argument for zakat'. Abu Hanifa was opposed by his two disciples, Abu Yusuf and Muhammad on this issue. It is, however, established from TJmar, may Allah be pleased with him, that he used to assess zakat on them. It is, therefore, said that this was done as a voluntary contribution by the payees.

ان اختلافهم في الأصناف (من الحيوان) يتعلق بالإبل والبقر والغنم السائمة تمييزًا لها عن غير السائمة. فطائفة من الفقهاء أوجبوا الزكاة في هذه الأصناف الثلاثة سواء كانت سائمة أو غير سائمة. وكان هذا رأي اللیث ومالك. وذهب بقية فقهاء الأمصار إلى أنه لا زكاة في غير السائمة من هذه الأصناف الثلاثة.

Their disagreement over categories (of animals) relates to (freely) pasturing camels, cows, and sheep as distinguished from the non-pasturing animals. A group of jurists imposed zakat on these three categories irrespective of their being pasturing or non-pasturing animals. This was the opinion of al-Layth and Malik. The remaining jurists of the provinces held that there is no zakat on the non-pasturing animals in these three categories.

سبب اختلافِ آنان از تعارضِ معنای مطلق با معنای مقیّد، و تعارضِ قیاس با مفهومِ عامِّ نص ناشی می‌شود. معنای مطلق در این سخن پیامبر ﷺ است: «در هر چهل گوسفند یک گوسفند است». معنای مقیّد در این سخن پیامبر ﷺ است: «در گوسفندانِ چرنده زکات است». کسانی که معنای مطلق را بر مقیّد مقدّم داشتند گفتند در گوسفندِ چرنده و غیرچرنده هر دو زکات است، و کسانی که معنای مقیّد را مقدّم داشتند گفتند زکات تنها بر گوسفندانِ چرنده تعلّق می‌گیرد. ممکن است گفته شود که سبب اختلاف، تعارضِ دلالتِ مفهوم مخالف (دلیل الخطاب) با مفهومِ عام نیز هست. دلالتِ مفهومِ مخالف در سخن پیامبر ﷺ «در گوسفندانِ چرنده زکات است» این است که بر گوسفندِ غیرچرنده زکات نیست، ولی معنای عامِّ سخن پیامبر ﷺ «در هر چهل گوسفند یک گوسفند است» دلالت دارد که گوسفندانِ چرنده همان حکمِ گوسفندانِ غیرچرنده را دارند. اما معنای عام (به‌طور قاعده) از دلالتِ مفهومِ مخالف قوی‌تر است، همان‌گونه که برتریِ معنای مقیّد بر معنای مطلق شناخته‌شده‌تر است. ابو محمد ابن حزم، با این‌همه، بر آن بود که معنای مطلق بر معنای مقیّد حاکم است و بر گوسفند، چرنده یا غیرچرنده، زکات است، و همچنین بر شتر، به دلیل این سخن پیامبر ﷺ که «بر کمتر از پنج شتر صدقه نیست». و چون درباره گاو روایتِ ثابتی نیست، باید به اجماع تکیه کرد که می‌گوید زکات تنها بر گاوِ چرنده تعلّق می‌گیرد. بدین‌سان، با جدا کردنِ گاو از سایر حیوانات، این نظر به قولِ سومی تبدیل می‌شود.

The reason for their disagreement comes from the conflict of an absolute meaning with a qualified meaning, and the conflict of analogy with the general implication of a text. The absolute meaning is in the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “In forty sheep is [the zakat of] one sheep”. The qualified meaning is in the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “On pasturing sheep there is zakat”. Those who gave predominance to the absolute implication over the qualified said that there is zakat in pasturing as well as non-pasturing (animals), while those who gave predominance to the qualified meaning said zakat is levied on the pasturing animals alone. It is possible to say that the reason for disagreement stems also from the conflict of the indirect indication of the text (dalil al- khitab) with the general implication. The indirect indication of the text in the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “On pasturing sheep there is zakat”, implies that there is no zakat on a non-pasturing sheep, while the general meaning in the saying of the Prophet, “In forty sheep is one sheep”, implies that pasturing sheep here have the same status as the non­ pasturing sheep, but the general meaning (as a rule) is stronger than the indirect indication of the text, just as the predominance of the qualified meaning over the absolute meaning is better known. Abu Muhammad ibn Hazm, however, held that the absolute meaning governs the qualified meaning, and that on sheep, pasturing or non-pasturing, there is zakat, so also on camels, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is no sadaqa on what is less than five camels”, and as there is no established tradition about cows it is necessary to rely upon consensus which says that zakat is levied on pasturing cows alone. Thus, with the distinction of cows from the rest this becomes a third opinion.

قیاسی که با مفهوم عام این حدیث پیامبر (صلی‌الله علیه وسلم ﷺ) در تعارض است که «در هر چهل گوسفند، یک گوسفند است» در میان است، همانا حیوان چرنده است که هدف آن رشد و سود است و در اینجا به بیشترین میزان حاضر است. افزون بر این، زکات بر مال مازاد بر نیاز گرفته می‌شود و مازاد معمولاً در مال چرنده (حیوانات) یافت می‌شود، و به همین سبب است که برای آن حول (گذشت یک سال) مقرر شده است. کسانی که مفهوم عام را با این قیاس محدود کردند، زکات را بر حیواناتی غیر از حیوانات چرنده واجب ندانستند، اما کسانی که آن را محدود نکردند و معنای عام را قوی‌تر دانستند، زکات را به‌طور یکسان بر هر دو دسته واجب کردند.

The analogy that is in conflict with the general implication of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “In forty sheep is one sheep”, implies that it is the pasturing animal whose purpose is growth and profit, which is present here to the maximum. Moreover, zakat is levied on surplus wealth and surplus is usually found in pasturing wealth (animals), and it is because of this that hawl (passage of one year) has been prescribed for it. Those who restricted the general meaning with this analogy did not impose zakat on animals other than pasturing animals, but those who did not restrict it and held that the general meaning is stronger imposed’ it equally on both categories.

این همان چیزی است که در مورد حیواناتی که زکات بر آنها واجب است، اختلاف کردند. همگان اتفاق نظر داشتند که بر آنچه از حیوانات به دست میآید زکاتی نیست، جز در مورد عسل که در آن اختلاف کردند. جمهور فقها گفتند که بر آن زکاتی نیست. گروهی از فقها گفتند که بر آن زکات واجب است. سبب اختلاف آنان، اختلافشان در صحت حدیثی در این موضوع است، و آن این سخن پیامبر ﷺ است که «از هر ده کوزه، یک کوزه [زکات است]». این حدیث را ترمذی و دیگران روایت کردهاند.

This, then, is what they differed' over in the case of animals on which zakat is levied. They agreed unanimously that there is no zakat on what is derived from animals, except in the case of honey, over which they differed. The majority maintained that there is no zakat on it. A group of jurists said that zakat is levied on it. The reason for their disagreement stems from their dispute over the authentication of the tradition regarding on this subject, and that is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “For every ten bags is one bag”. It is recorded by al-TirmidhT and others.

آن کشت‌ها و گیاهانی (محصولات زراعی) که در مورد آن‌ها اختلاف شده است، پس از توافقشان درباره آن چهار دسته‌ای که یادآور شدیم، به گونه‌های محصولات کشاورزی مربوط می‌شود. برخی از آنان جز این چهار دسته، هیچ چیز دیگری را مشمول زکات نمی‌دانستند. این نظر ابن ابی لیلی، سفیان ثوری و ابن مبارک بود. برخی بر این باور بودند که زکات بر هر گیاه (محصول کشاورزی) که بتوان آن را به‌عنوان خوراک ذخیره کرد واجب است. این نظر مالک و شافعی است. برخی گفته‌اند که زکات بر همه آنچه از زمین تولید می‌شود واجب است، جز علف، چوب و نی. این نظر ابوحنیفه است.

The crops (vegetation) over which they disagreed, after their agreement over the four categories we have mentioned, relates to the species of crops. Some of them did not uphold zakat on anything besides these four categories. This was the opinion of Ibn Abi Layla, Sufyan al-Thawn, and Ibn al-Mubarak. Some of them maintained that zakat is to be levied on any vegetation (crop) that can be stored as food. This is the opinion of Malik and al-ShaficT. Some said that zakat is to be levied on all that is produced from the land, except for grass, wood, and cane. This was Abu HanTfa’s the opinion.

اختلاف کسانی که زکات را به دسته‌های مورد توافق محدود کردند و کسانی که آن را به خوراکی‌های قابل ذخیره تعمیم دادند، به اختلافشان بازمی‌گردد در این که آیا زکات بر این چهار دسته، ویژه‌ی خود جنس آن‌هاست یا به علت پنهانی‌ای بازمی‌گردد که این‌ها نمایندگی‌اش می‌کنند، یعنی این که به عنوان خوراک مصرف می‌شوند. کسانی که معتقد بودند این حکم برای خود آن دسته‌ها است، وجوب را به همان‌ها محدود کردند، و کسانی که گفتند به خاطر آن علت پنهان است که خوراکی‌اند، وجوب را به همه‌ی انواع خوراکی تعمیم دادند. اختلاف کسانی که وجوب را به خوراکی محدود کردند و کسانی که آن را به هر چیزی که از زمین تولید می‌شود تعمیم دادند، به جز مواردی که درباره‌شان اجماع وجود دارد، مانند علف، چوب و نی، بر تعارض قیاس با یک نص عام استوار است. نصی که دلالت بر عمومیت دارد، سخن پیامبر ﷺ است: «در آنچه آسمان آبیاری کرده، عُشر است، و در آنچه با دلو آبیاری شود، نصف عشر است». «ما» که مانند اسم موصول «الذی» است، بر عمومیت دلالت می‌کند. نص دیگری که بر معنای عام دلالت دارد، سخن خداوند متعال است: «و اوست که باغ‌هایی را پدید آورد، داربستدار و بی‌داربست، و نخل و کشت‌های گوناگون طعم، و زیتون و انار، همانند و ناهمانند. از میوه‌اش چون بار دهد بخورید و روز برداشت حقش را بپردازید». قیاس دلالت دارد بر این که هدف از زکات، رفع نیاز است و این معمولاً از راه آنچه خوراک است انجام می‌شود. کسانی که این عمومیت را با این قیاس محدود کردند، زکات بر غیر خوراکی را ساقط دانستند، اما کسانی که دلالت عام را مقدم داشتند، آن را به غیر آن نیز تعمیم دادند، جز مواردی که با اجماع استثنا شده‌اند.

The reason for disagreement among those who restricted zakat to the categories agreed upon and those who extended it to storable food, is related to their dispute over whether zakat on these four categories is specific to their substance or is due to an underlying cause they represent, which is that they are used as food. Those who maintained that it is for the categories in themselves restricted the obligation to them, and those who said that it is because of the underlying cause that they are food extended the obligation to all kinds of food. The reason for disagreement among those who restricted the obligation to food and those who extended it, to everything produced from land, except those over which there is consensus, like grass, wood, and cane, is based on the conflict of analogy with a general text. The text implying a general application is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is ^ushr in what is watered by the sky, but in that which is irrigated by the watering-can there is one-half of <ushr”. Ma (what), a relative pronoun like the term alladhi, implies generality. The other text implying the general meaning are the words of the Exalted, “He it is Who produceth gardens trellised and untrellised, and the date-palm, and crops of divers flavour, and the olive and the pomegranate, like and unlike. Eat ye of the fruit thereof when it fruiteth, and pay the due thereof upon the harvest day”.193 Analogy implies that the purpose, of zakat is the elimination of need, and this is usually done through what is food. Those who restricted the general meaning with this analogy waived zakat on what is other than food, but those who gave predominance to the general implication extended it to what is besides it, except the things excluded by consensus.

وہ لوگ جو خوراک کے بارے میں متفق تھے، ان میں اس بات پر اختلاف ہوا کہ آیا کچھ چیزیں خوراک کی قسم میں آتی ہیں یا نہیں، اور کیا جس بات پر اتفاق ہو چکا ہے اس پر قیاس قائم کیا جا سکتا ہے۔ یہ اختلاف مالک اور الشافعیؒ کے زیتون کے بارے میں اختلاف کی طرح ہے۔ مالکؒ نے زیتون پر زکات کے واجب ہونے کا قول کیا، جب کہ الشافعیؒ نے اپنی بعد کی رائے میں، جو انہوں نے مصر میں پیش کی، اس کا انکار کیا۔ اس اختلاف کی بنیاد اس بات پر ہے کہ آیا زیتون ذخیرہ کیا جانے والا خوراک ہے یا نہیں۔ اسی نوعیت کا اختلاف مالکؒ کے شاگردوں کے درمیان انجیر پر زکات کے واجب ہونے کے بارے میں ہے۔ ان میں سے کچھ کا موقف تھا کہ زکات پھلوں پر لی جائے گی، سبزیوں پر نہیں، اور یہ ابن حبیب کی رائے ہے، اس آیت کی بنا پر جس میں اللہ تعالیٰ نے فرمایا: "وہی ہے جس نے باغات پیدا کیے، چھتریوں پر چڑھائے گئے اور نہ چڑھائے گئے، اور کھجور اور طرح طرح کے ذائقے والی کھیتی، اور زیتون اور انار، ایک دوسرے سے مشابہ اور غیر مشابہ۔ جب وہ پھل دیں تو ان کے پھل کھاؤ اور کٹائی کے دن ان کا حق ادا کرو۔" ۱۹۴ جن لوگوں نے اس آیت کی تفسیر کے ذریعے پھلوں اور زیتون میں فرق کیا، ان کی کوئی بنیاد نہیں، سوائے ایک نہایت کمزور بنیاد کے۔

Those who agreed about food differed over certain things with reference to their dispute over whether these are in the category of food, and whether analogy can be constructed upon that which is agreed upon. This is like the disagreement of Malik and al-ShaficT over olives. Malik upheld the obligation of zakat on them, while al-Shafi T disallowed this c in his later opinion rendered in Egypt. The reason for disagreement is based on their dispute over whether olives are storable food. Of the same nature is the disagreement of Malik’s disciples about the obligation of zakat on figs. Some of them held that zakat is to be levied on fruits but not vegetables, and this is the opinion of Ibn Habib, because of the words of the Exalted, “He it is Who produceth gardens trellised and untreliised, and the date-palm, and crops of divers flavour, and the olive and the pomegranate, like and unlike. Eat ye of the fruit thereof when it fruiteth, and pay the due thereof upon the harvest day”.194 Those who distinguished between fruit and olives through the interpretation of the verse have no basis, except a very weak one.

همه اتفاق دارند که بر کالاهایی (که مال شامل بردگان هم می‌شود) که برای تجارت در نظر گرفته نشده‌اند، زکات واجب نیست، اما در مورد وجوب زکات بر کالاهایی که در تجارت به کار گرفته می‌شوند اختلاف کرده‌اند. فقیهان شهرها وجوب آن را تأیید کرده‌اند، اما ظاهریان آن را نپذیرفته‌اند. منشأ این اختلاف، یکی اختلافشان درباره وجوب زکات از راه قیاس، و دیگری اختلافشان درباره صحت حدیث سمرة بن جندب است که گفت: «رسول خدا ﷺ به ما دستور می‌داد که زکات کالاهایی را که در تجارت قرار می‌دادیم، کنار بگذاریم». همچنین از پیامبر ﷺ روایت شده که فرمود: «از گندم زکات بدهید». قیاسی که جمهور بر آن تکیه کرده‌اند این است که کالاهایی که برای تجارت به دست می‌آیند، هدفشان افزایش و رشد است و از این رو همانند سه نوعی هستند که بالاتفاق بر آنها زکات تعلق می‌گیرد، یعنی محصولات کشاورزی، دام‌ها، و طلا و نقره. طحاوی معتقد بود که زکات کالا از عمر و از پسر عمر ثابت شده و هیچ یک از صحابه با آنها مخالفت نکرده است. برخی گمان کرده‌اند که چنین وضعی به منزله اجماع صحابه است، یعنی وقتی نظری از یکی از صحابه نقل شود و از صحابه دیگری خلاف آن نقل نشده باشد، اما این دیدگاه ضعیف است.

They agreed that there is no zakat on goods (chattel includes slaves) that are not intended for trade, but they disagreed about the imposition of zakat on goods that are employed in trade. The jurists of the provinces upheld its obligation, but the Zahirites disallowed it. The reason for their disagreement arises from their dispute about the imposition of zakat ’through analogy, and also their dispute over the authenticity of the tradition of Samura ibn Jundub, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to order us to set aside zakat on goods that we included in trade”. It is also related from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he said, “Pay zakat on wheat”. The analogy on which the majority relied is that the goods acquired for trade have growth as their purpose and therefore resemble the three species on which zakat is levied by agreement, that is, crops, cattle, and gold and silver. Al-TahawT believed that zakat on goods is established from TJmar and from Ibn TJmar and none of the Companions opposed them. Some thought that such a situation amounts to a consensus of the Companions, that is, when an opinion is transmitted from one of them, and nothing is transmitted from another Companion against it, but this is weak.