احکام مربوط به شکل ناپاکی بزرگ موسوم به جنابت در سه موضوع بیان می‌شود।

The ahkam about the form of major ritual pollution designated as janaba are covered in three issues.

فقها در مورد ورود جنب به مسجد اختلاف کرده‌اند و سه نظر ارائه داده‌اند. گروهی از فقها این کار را به طور مطلق منع کرده‌اند، که نظر مالک و شاگردان اوست. گروه دیگری، از جمله الشافعی، ماندن در مسجد را منع کرده و به کسی که از آن عبور می‌کند اجازه داده‌اند. گروه سوم، از جمله داود و شاگردانش، این کار را برای همه جایز دانسته‌اند.

The jurists disagreed about the entry of the junub into the mosque, expressing three opinions. One group of jurists prohibited this absolutely, which is the opinion of Malik and his disciples. Another group, including al-ShaficT, prohibited staying in the mosque and permitted one who is passing through it. ^he third’group, including Dawud and his disciples, permitted this for all.

دلیل اختلاف میان الشافعی و اهل ظاهر، به نوسان در معنای سخن خداوند متعال بازمی‌گردد: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! به نماز نزدیک نشوید، در حالی که مست هستید، تا آنگاه که بدانید چه می‌گویید؛ و نه در حالی که جنب هستید، مگر آنکه در راه باشید، تا آنکه غسل کنید»[63]. این آیه میان دو تفسیر در نوسان است. آیا در این کاربرد لفظی، مجاز است، به این معنا که کلمه‌ای پنهان یعنی «مکان» در تقدیر گرفته شود، و آیه چنین خوانده شود: «به مکان نماز (مسجد) نزدیک نشوید»، و استثنای مسافر به نهی از توقف در مکان نماز برمی‌گردد؟ یا آنکه هیچ کلمه‌ای در تقدیر گرفته نمی‌شود و آیه همان‌گونه که هست خوانده می‌شود، یعنی مسافری که در حال جنابت است و آب ندارد (و بنابراین می‌تواند تیمم کند و نماز بگزارد)؟ کسانی که معتقد بودند در آیه کلمه‌ای در تقدیر است، به جُنُب اجازه دادند که از مسجد عبور کند، اما کسانی که چنین نمی‌پنداشتند، از آیه هیچ دلیلی برای منع جنب از توقف در مسجد نداشتند. من هیچ دلیلی برای کسانی که عبور جنب از مسجد را منع کرده‌اند نمی‌شناسم، جز ظاهر آنچه از پیامبر ﷺ روایت شده که فرمود: «(ورود به) مسجد بر جنب و نه بر زن حایض روا نیست.» این حدیثی است که به نظر محدثان ثابت نیست. اختلاف فقیهان درباره زن حایض، برای مقصود این بحث، همان اختلافی است که درباره جنب وجود دارد.

The reason for disagreement between al-ShafVi and the Zahirites is based on the vacillation of words of the Exalted, “O ye who believe! Draw not near onto prayer when ye are drunken, till ye know that which ye utter, nor when ye are [ritually] polluted, save when journeying upon the road, till ye have bathed”,63 between two interpretations. Is the use of words metaphorical, so that an implied word “place” is to be assumed inserted, that is, to read “Draw not near unto the place of prayer (the mosque)”, and that the exemption for traveller relates to the prohibition of staying in the place of prayer, or, whether no word is to be assumed implied "and the verse is to be read as it is, where the traveller is in a state of janaba (sexual defilement), who lacks water (and can therefore perform tayammum and pray)? Those who held that a word is implied in the verse, permitted the junub to pass through the mosque, but those who did not take this to be the case did not have any evidence from the verse for prohibiting the junub from staying in . the mosque. I do not know of any evidence for those who prohibited the junub to pass through the mosque, except the literal meaning of what is related from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he said, “(Entry into) the mosque is not permitted to a junub nor to one menstruating.” It is a tradition that is not established according to the traditionists. The disagreement of the jurists related to one menstruating, for purposes of this topic, is the same as that for the junub.

گروهی از فقها این کار را جایز دانستند، اما اکثریت آن را ممنوع کردند،۶۴ و آنان کسانی‌اند که لمس آن را بدون وضو منع کرده‌اند. علت اختلاف ایشان (در مورد جُنُب) همان است که درباره کسی که وضوی کوچک نگرفته مطرح است، یعنی بر پایه سخن خداوند متعال مبنی بر اینکه «جز پاکان بدان دست نمی‌زنند»۶۵ استوار است. ما پیش‌تر درباره اختلاف در معنای این آیه سخن گفته‌ایم. این دقیقاً همان اختلافی است که درباره لمس‌کردن توسط زن حائض وجود دارد.

A group of jurists decided to permit this, but the majority prohibited it,64 and they are those who prohibited touching it without ablution. The reason for their disagreement (over the case of the junub) is the same as that relating to the person who has not performed the minor ablution, that is, it is based on the words of the Exalted, “Which none toucheth save the purified”.65 We have already discussed the disagreement over the meaning of the verse. It is exactly the same disagreement as that relating to touching by the menstruating woman.

فقها در این مسئله اختلاف کرده‌اند؛ اکثریت آن را منع کرده‌اند و گروهی از فقها آن را جایز دانسته‌اند. علت اختلاف ایشان امکان تفسیرهای گوناگون از حدیثی است که به علی منسوب است و در آن گفته: «چیزی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) را از تلاوت قرآن بازنمی‌داشت، جز جنابت» ﷺ. گروهی از فقها گفته‌اند که این حدیث حکمی را ثابت نمی‌کند، زیرا تنها برداشت راوی است. در غیر این صورت، از کجا می‌توان دانست که قرآن به‌سبب جنابت خوانده نمی‌شد، مگر آنکه [پیامبر] او را از این امر آگاه کرده باشد؟ اکثریت بر این باورند که علی (رضی‌الله‌عنه) چنین سخنی را از روی برداشت یا باور شخصی خود نمی‌گفت، بلکه آن را پس از دستیابی به دانش یقینی بیان کرده است.

The jurists differed about this, with the majority prohibiting it, and a group of jurists permitting it. The reason for their differences is the possibility of different interpretations of the tradition attributed to <AIf in which he states: “Nothing prevented the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) from the recitation of the Qur’an, except janaba”. One group of jurists said that the tradition does not give rise to a hukm, as it is only the impression of the narrator. Otherwise, how could one know that Qur’an was not to be recited because of janaba, unless he informed him of this? The majority maintain that CAIT (God be pleased with him) would not say such a thing out of his own impression or conviction, and he said it after attaining sound knowledge.

گروهی از فقها زن حائض را در حکم جنب قرار دادند، در حالی که گروهی دیگر میان آن دو تفاوت نهادند و به سبب طولانی بودن مدت حیض، با استحسان به زن حائض اجازه دادند که مقداری از قرآن را تلاوت کند. این نظر مالک است.

A group of jurists considered the menstruating woman in the same position as the junub, while another group made a distinction between them, permitting the menstruating woman some recitation through istihsan, because of the length of the period of her menstruation. It is Malik’s opinion.

این‌ها پس، احکام جنابت است.

These, then, are the ahkam of janaba.

در بحث از قواعد مربوط به انواع خونی که از رحم جاری می‌شود، این مطلب در سه بخش فرعی بیان شده است. بخش نخست درباره‌ی انواع خونی است که از رحم جاری می‌شود. بخش دوم درباره‌ی شناسایی نشانه‌های تغییر از حالت طهر به حیض، و نشانه‌هایی که انتقال از حیض به دوره‌ی طهر یا به استحاضه‌ی ممتد را نشان می‌دهد، و نیز [نشانه‌های] استحاضه‌ی ممتد (خون‌ریزی غیرطبیعی) هنگامی که به دوره‌ی طهر منتهی می‌شود. بخش سوم مربوط به شناخت احکام حیض و استحاضه‌ی ممتد است، یعنی کارهایی که در زمان آن‌ها حرام و کارهایی که واجب است.

The discussion of the principles related to the types of blood flowing from the uterus is covered in three subsections. The first is about the types of blood flowing from the uterus. The second' is about the identification of indications of change from purity to menstruation, the signs denoting the transfer from menstruation to the period of purity or into extended menstruation, and of extended menstruation (unhealthy bleeding) into the period of purity. The third relates to the identification of the ahkam of menses and extended menstruation, that is, acts prohibited and acts obligatory during it.

در هر یک از این بخش‌های فرعی، مسائلی را یادآور خواهیم شد که همچون قواعد و اصول برای تمام آنچه در این فصل آمده است به شمار می‌روند، بر اساس هدف ما که بحث درباره مسائل مورد اتفاق و همچنین مسائل مورد اختلاف است.

In each of these subsections, we shall mention issues that are like rules and principles for all that is covered in this chapter, in accordance with our aim of discussing issues agreed upon as well as those disputed.

فقها اتفاق نظر دارند که انواع خونی که از رحم جاری می‌شود سه نوع است: خون حیض که در حالت سلامتی (هر ماه) جاری می‌شود؛ خونریزی خارج از چرخه منظم ماهانه‌ی حیض که در حالت بیماری جاری می‌شود و بنا بر این سخن پیامبر ﷺ که فرمود: «این خون رگ است و حیض نیست»، خون حیض به شمار نمی‌آید؛ و (سوم) خون نفاس که پس از زایمان پدید می‌آید.

The jurists agreed that the types of blood flowing from the uterus are three: menstrual blood, which flows (monthly) in a state of health; bleeding outside the regular monthly cycle of menstruation, which flows in a state of illness and is not menstrual blood according to the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “It is blood from the (ailment of the) veins and not menstruation”; and (thirdly) postnatal bleeding, which occurs after childbirth.

شناسایی نشانه‌هایی که برخی از این انواع خون را از دیگران متمایز می‌کند، و تبدیل دورهٔ پاکی به حیض و برعکس، عمدتاً بر پایهٔ دانستن زمان‌های معمول حیض و زمان‌های معمول پاکی استوار است. ما آنچه را که همچون اصول است ذکر خواهیم کرد، و این‌ها هفت مسئله‌اند.

The identification of the indications distinguishing some of these types of blood from the others, and of the changing of the period of purity into menstruation and vice versa is based mostly on the knowledge of the usual dates of menstruation and those of purity. We will mention those that are like principles, and these are seven issues.

اختلف الفقهاء في أكثر مدة الحيض وأقلها وفي أقل مدة الطهر. رُوي عن مالك أن أكثر مدة الحيض خمسة عشر يوماً، وهو أيضاً رأي الشافعی. وقال أبو حنیفة إن أكثر المدة عشرة أيام. ولا حدّ أدنى لمدة الحيض عند مالك، إذ قال إنه قد يكون نزول دم واحد، غير أنه لا يعتدّ بهذا القدر اليسير في حساب العدد في الطلاق. وقال الشافعی إن أقل مدة الحيض يوم وليلة. وقال أبو حنیفة إن أقلها ثلاثة أيام.

The jurists disagreed about the maximum and minimum number of days of menstruation and the minimum number of days of the period of purity. It is related’ from Malik that the maximum number of days for menstruation is fifteen, which is also al-ShaficFs opinion. Abu HanTfa said that the maximum number of days is ten. There is no minimum limit for the period of menstruation according to Malik, who said that it could be a single flow of blood, though he does not take this minor discharge into account in calculating the periods in divorce. Al-ShafiT said that the minimum period of menstruation is one day and a night. Abu HanTfa said that the minimum is three days.

روایات از مالک دربارهٔ حداقل مدت طهر با یکدیگر اختلاف داشت. از او روایت شده که ده روز است، و روایت شده که هشت روز است، و روایت شده که پانزده روز است، که این گرایش شاگردان بغدادی او بود. این همچنین نظر الشافعی و ابوحنیفه است. برخی از فقها گفته‌اند که این مدت هفده روز است، که به اجماع، به گمان من، حداکثر مدت است. از نظر ایشان برای حداکثر مدت طهر هیچ حدی تعیین نشده است. این‌ها دیدگاه‌های فقها دربارهٔ این موضوع است. کسانی که برای حیض حداقلی تعیین کرده‌اند، خونی را که کمتر از این حداقل باشد از مقولهٔ استحاضه (خون‌ریزی غیرطبیعی) دانسته‌اند. کسانی که برای حیض حداقلی تعیین نکرده‌اند، بر این باورند که حتی یک بار خون‌ریزی باید حیض به شمار آید. برای کسانی که برای حیض حداکثری تعیین کرده‌اند، خون‌ریزی بیش از این حد، استحاضه است.

Narrations from Malik differed about the minimum period of purity. It is related from him that it is ten days, it is related that it is eight days, and it is related that it is fifteen days, which was the inclination of his Baghdadi disciples. This is also the opinion of al-Shafi T and Abu Harnfa. Some jurists c said that this period is seventeen days, which is the maximum according to consensus, as far as I think. There is no limit set for the maximum period of purity in their view. These are the views of the jurists regarding this subject. Those who have a minimum limit for menstruation regarded discharge for less than this minimum to be of the category of istihada (unhealthy bleeding). Those who do not have a minimum fixed for menstruation, held that even a single flow must amount to menstruation. For those who have a maximum limit for menstruation, bleeding in excess of this limit is istihada.

خلاصهٔ دیدگاه مالک دربارهٔ این موضوع حیض آن است که زنان دو گونهاند: تازه‌بالغشده و باتجربه. زنی که تازه حیض را آغاز کرده، با دیدن نخستین قطره خون از نماز دست میکشد تا مدت پانزده روز (اگر خونریزی تا این مدت ادامه یابد). اگر خون قطع نشود، از آن پس مستحاضه است و باید (پس از غسل) نماز بخواند. این نظر شافعی نیز بود. با این حال، در جایی که مالک میگوید زن هنگامی به نماز خواندن آغاز میکند (تنها پس از پانزده روز خونریزی) که دریابد (خونریزی بیشتر حیض نیست و) او مستحاضه است، شافعی از او میخواست که (افزون بر وظایف تازهاش) نمازهای قضاشدهٔ چهارده روز را نیز بهجا آورد، جز آنکه (برای) حداقل مدت (که نزد او یک شبانهروز است) نماز را قضا نکند. دیدگاه دیگر از مالک این است که زن باید تعداد روزهای زنی همسن و سال خود را بشمارد و سپس سه روز بر آن بیفزاید. اگر تا آن زمان خونریزی قطع نشد، مستحاضه به شمار میآید.

مالک و شاگردانش معتقد بودند که زنی که خونریزی‌اش متناوب است، یعنی یک یا دو روز خون می‌بیند و یک یا دو روز پاک می‌شود، باید روزهایی را که خون دیده است جمع کند و روزهای پاکی را نادیده بگیرد. او باید هر روزی را که خود را پاک می‌یابد غسل کند و نماز بخواند، زیرا با اینکه مطمئن نیست، ممکن است آن روز، روز پاکی باشد. اگر روزهای خونریزی به پانزده روز برسد، از آن پس او مستحاضه است. این نظر را الشافعی نیز تأیید کرده است. همچنین از مالک نقل شده که او باید روزهای خونریزی‌اش را جمع کند و آن‌ها را با دوره معمول قاعدگی‌اش بسنجد. هنگامی که این دو برابر باشند، باید سه روز دیگر بر آن بیفزاید تا خونریزی قطع شود، وگرنه مستحاضه است.

Malik and his disciples held that a woman whose bleeding is sporadic, bleeding for a day or two and becoming pure for the next day or two, is to add up the number of days for which she had a flow of blood, ignoring the days of purity. She is to bathe each day that she finds herself to be pure and pray, because even though she is not sure, it may be a period of purity. If the days of deeding have added up to fifteen, she is a mustahada from then on. This °Pmion was also upheld by al-Shafi i. It is also related from Malik that she is c to add up her days of bleeding and measure them against her usual menstrual P^nod. When these are equal she is to add another three days for the flow to Cease, otherwise she is a mustahada.

اینکه روزهایی را که در آن خونی جریان ندارد از «عدّت» (مدت پاکی) مستثنی بدانیم، قابل فهم نیست؛ زیرا این روزها یا روزهای پاکی‌اند یا روزهای حیض. اگر روزهای حیض باشند، لازم است که به روزهای خونریزی افزوده شوند؛ اما اگر روزهای پاکی باشند، دیگر نیازی به جمع کردن روزهای باقی‌مانده‌ی خونریزی نیست، زیرا با روزهای پاکی از یکدیگر جدا شده‌اند. آنچه با اصول مالک سازگار است این است که این روزها، روزهای حیض‌اند و نه پاکی؛ زیرا حداقل مدت پاکی در نظر او محدود است و بیش از یک یا دو روز است. در این باره بیندیشید، آنگاه ان‌شاءالله روشن خواهد شد.

Considering the days in which there is no flow of blood as excluded from the c °tmt is incomprehensible, for they are either days of purity or of menstruation. If they are days of menstruation, it is necessary that they be added to the days of bleeding, but if they are the days of purity, then, there is no need to add up the (remaining) days of bleeding, since they are separated by the days of purity. What conforms with his (Malik’s) principles is that these are days of menses and not of purity, as the minimum period for purity is limited in his view, and it is more than a day or two. Think over this, and it will be evident, God willing.

حقیقت این است که خونِ حیض و خونِ نفاس جاری می‌شود و سپس یک یا دو روز قطع می‌شود، و دوباره جاری می‌گردد تا دورۂ حیض یا نفاس به پایان برسد؛ همان‌گونه که ممکن است در یک روز یک یا دو ساعت جاری شود و سپس بایستد.

The truth is that menstrual and postnatal blood flows and then ceases for a day or two, flowing again till the menstrual or postnatal period is over, just as it may flow for an hour or two in* a day and then stop.

آنان در حداکثر و حداقل مدت خونریزی پس از زایمان اختلاف کردند. مالک بر این باور بود که برای آن حداقلی نیست و الشافعی نیز همین نظر را داشت. ابوحنیفه و گروهی از فقها بر این باورند که مدت آن محدود است. او گفت که این مدت پانزده روز است، در حالی که ابویوسف، شاگرد وی، گفت که یازده روز است. الحسن البصری آن را بیست روز تعیین کرد. اما درباره حداکثر مدت، مالک یک بار گفت که شصت روز است، اما بعدها از این نظر بازگشت و گفت که باید از زنان درباره آن پرسیده شود، ولی شاگردانش بر نظر نخست پافشاری کردند. این نظر الشافعی نیز بود. اکثر فقها از میان صحابه بر این باور بودند که مدت آن چهل روز است و ابوحنیفه نیز همین نظر را داشت. با این حال گفته می‌شود که باید مدت زنانی را که در همان وضعیت هستند در نظر گرفت و اگر او از این مدت فراتر رود، مستحاضه است. برخی از فقها میان زایمان پسر یا دختر تفاوت گذاشته و گفته‌اند که برای پسر سی روز و برای دختر چهل روز است.

They disagreed about the .maximum and minimum periods of postnatal bleeding. Malik held that there is no minimum limit for it, which was also upheld by al-Shafi i, Abu Hanlfa c and a group of jurists maintained that it is limited. He said that it is fifteen days, while Abu Yusuf, his disciple, said that it is eleven days. Al-Hasan al-Basri fixed it at twenty days. As to the maximum period, Malik once said that it is sixty days, retracting from it later and saying that women should be asked about it, but his disciples stood firm on the first opinion. This was also al-ShaficFs opinion. The majority of the jurists from among the Companions maintained that it is forty days, which was upheld by Abu Hanlfa. It is said, however, that the periods of women in the same condition should be taken into account, and if she goes beyond that she is a mustahada. Some jurists made a distinction between the birth of a male or female child, saying that for the male there are thirty days, for the female forty.

دلیل اختلاف، دشواری تکیه بر تجربه است، به سبب تفاوت زنان، و نیز به این خاطر که منبع معتبری که بتوان به آن عمل کرد وجود ندارد، چنان که در اختلافشان درباره روزهای حیض و طهارت چنین است.

The reason for disagreement is the difficulty in relying upon experience, due to differences in women, and because there is no authoritative source that can be acted upon, as is the case in their disagreement about the days of menses and purity.

فقها، چه متقدمان و چه متأخران، در این اختلاف داشتند که خونی که زن باردار می‌بیند، حیض است یا استحاضه. مالک و الشافعی، در قول راجح‌تر او، و دیگر فقها بر این باور بودند که زن باردار می‌تواند حیض ببیند. ابوحنیفه، احمد، الثوری و دیگران گفتند که زن باردار حیض نمی‌بیند و خونی که از او خارج می‌شود خون بیماری است، مگر آنکه درد زایمان داشته باشد؛ در این صورت همگی اتفاق‌نظر داشتند که آن خون، خون نفاس است و حکم آن، حکم زن حائض است از نظر ممنوعیت نماز و دیگر احکام مرتبط. از مالک و شاگردانش روایت‌های متناقضی درباره زن حائض باردار که خونش طولانی می‌شود نقل شده است، از این جهت که آیا حکم حیض عادی به حکم استحاضه تغییر می‌یابد. یک دیدگاه این است که حکم او همان حکم زن حائض است؛ یعنی یا به اندازه بیشترین مدت حیض خون می‌بیند و سپس مستحاضه می‌شود، یا سه روز به عادت معمول حیض خود می‌افزاید، به شرط آنکه مجموع از پانزده روز تجاوز نکند. همچنین گفته شده است که او تا مدتی که دو برابر بیشترین مدت حیض است، زنی با حیض عادی باقی می‌ماند. و نیز گفته شده است که او بیشترین مدت حیض را به‌اندازه ضریبی از ماه‌های سپری‌شده در دوران بارداری دو برابر می‌کند؛ بنابراین در ماه دوم، بیشترین تعداد روزهای حیض را دو بار دو برابر می‌کند، در ماه سوم سه بار، در ماه چهارم چهار بار، و همین‌طور با افزایش ماه‌ها.

The jurists, both early and later, disagreed whether the blood seen by a pregnant woman is to be deemed as hayd or istihada. Malik, al-Shafi T, in his c more reliable opinion, and other jurists held that a pregnant woman can menstruate. Abu HanTfa, Ahmad, al-Thawri, and others said that the pregnant woman does not menstruate, and the blood discharged from her is that of illness, unless she is having labour pains, in which case they agreed that it is t0 be deemed as postnatal bleeding and her hukm is the hukm of a menstruating woman with respect to the prohibition of prayers and other related ahkdm- From Malik and his disciples there are conflicting narrations about a menstruating pregnant woman with extended bleeding as to the shifting of the hukm of normal menstruation to that of istihada. One opinion is that her hukm is that of a menstruating woman, that is, she either bleeds for the maximum number of days for menstruation and then becomes a mustahada, or she adds three days to her usual menstrual course, as long as the total does not exceed fifteen days. It is further said that she remains a normally menstruating woman for a period double that of the maximum for menstruation. It is also said that she doubles the maximum period of menstruation as a multiple of the month past in the gestation period; thus, in the second month she doubles the maximum number of days of menstruation twice, thrice in the third month, four times in the fourth, and so on as the months increase.

سبب اختلافهم در این مسئله، دشواری اتکا بر تجربه و پیچیدگی موضوع است. گاهی خونی که زن باردار می‌بیند خون حیض است؛ این در موردِ زنی بسیار نیرومند و جایی است که جنین کوچک است، و ممکن است بارداری دوقلو باشد، چنان‌که از بقراط و جالینوس و دیگر پزشکان نقل شده است. و گاهی خونی که او می‌بیند ممکن است به سبب ضعف جنین باشد، و بیماری آن عموماً به ضعف و بیماری خودِ زن بستگی دارد؛ در این صورت آن خون، خون فساد و بیماری است، و معمولاً خونی است که از فساد برمی‌آید.

اختلف الفقهاء في الإفرازات الصفراء والكدرة (البَيَاض المهبلي) هل تُعدّ حيضًا. فذهبت طائفة من الفقهاء إلى أنها حيض في أيام الحيض، وهو قول الشافعي وأبي حنيفة، ونُقل ذلك أيضًا عن مالك. وجاء في المدوّنة عنه أنّ الإفرازات الصفراء والكدرة تُعتبر حيضًا في أيام الحيض وفي غيرها، سواء كان معها دم أم لم يكن. وقال داود وأبو يوسف: إن الإفرازات الصفراء والكدرة ليست حيضًا، إلا إذا كان معها دم.

The jurists disagreed about the yellow and brownish discharge (leucorrhoea) whether it amounts to menstruation. A group of jurists held that it is menstruation during the days of menstruation, which was the opinion of al- Shafi<l and Abu HanTfa, and the same is related from Malik. In al- Mudawwana it is related from him that the yellow and brown discharges are to be considered as menstruation during the menstrual days as well as in others, irrespective of the flow of blood with it. Dawud and Abu Yusuf said that the yellow and brown discharges are not menstruation, unless accompanied by blood.

دلیلِ اختلافِ آنان، تعارضِ ظاهرِ حدیثِ أمّ عَطیّه با حدیثِ عائشه است. از أمّ عَطیّه روایت شده که گفت: «ما ترشحِ زرد و قهوه‌ای را پس از غسل اهمیتی نمی‌دادیم». و از عائشه روایت شده که «زنان برایِ او پارچهٔ تاشده‌ای را که پنبه‌ای در آن بود و بر آن ترشحِ زرد و قهوه‌ای از خونِ حیض دیده می‌شد می‌فرستادند و دربارهٔ نماز از او می‌پرسیدند. او گفت: عجله نکنید تا آنکه ببینید ترشحِ سفیدرنگ [که نشانِ پایانِ حیض و آغازِ طهارت است] سفید است». کسانی که حدیثِ عائشه را ترجیح دادند، ترشحِ زرد و قهوه‌ای را حیض دانستند، خواه در ایامِ حیض دیده شود یا در غیرِ آن، همراه با خون یا بدونِ خون، زیرا حکمِ یک چیز نمی‌تواند در درونِ خودش (از اجزایش) متفاوت باشد. کسانی که خواستند میانِ این دو حدیث جمع کنند، گفتند: حدیثِ أمّ عَطیّه مربوط به حالتی است که پس از قطعِ خون باشد، و حدیثِ عائشه مربوط به زمانِ بلافاصله پس از آن است؛ یا گفتند: حدیثِ عائشه مربوط به دورهٔ حیض است و حدیثِ أمّ عَطیّه مربوط به روزهایی است که از حیض پاک‌اند.

The reason for their disagreement is the conflict of the apparent meaning of Ae tradition of Umm Atiyya with that c of cA5isha. It is related from Umm ( Atiyya that she said, “We did not attach significance to the yellow and brown discharge after bathing”. It is related from cA5isha “that the women used to Se nd her a folded scroll containing cotton on which there was the yellow and brown discharge from menstrual blood, asking her about prayers”. She said, l ^o not hasten things till you see that the white mucus [which denotes the en d of menstruation and the beginning of purity] is white”. Those who Preferred ‘A’isha’s tradition deemed the yellow and brown discharges as menstruation, whether it was found in the days of menstruation or otherwise, with blood or without it, because the hukm of a single thing cannot differ within itself (from its constituents). Those who desired to reconcile the two traditions said that the tradition of Umm cAtiyya relates to the case after the cessation of bleeding, while ‘Aisha’s tradition relates to the time immediately following it, or that the tradition of ‘A^sha relates to the period of menstruation, and that of Umm cAtiyya relates to days free from menstruation.

فقها در نشانههای پاکی اختلاف کردهاند. گروهی از فقها گفتهاند نشانهٔ پاکی آن است که زن ببیند رطوبت مخاطی خشک میشود؛ این نظر ابن حبیب از شاگردان مالک بود. این حکم چه عادت زن این باشد که مایع سفید را ببیند و چه عادتش این باشد که با خشک شدن به پاکی برسد، فرقی ندارد؛ زن با دیدن هرکدام از این دو نشانه پاک میشود. گروه دیگری از فقها میان دو حالت تفاوت گذاشتهاند: اگر زنی عادت دارد مایع سفید را ببیند، تا وقتی آن را واقعاً نبیند پاک نمیشود؛ اما اگر چنین عادتی ندارد، با خشک شدن به پاکی میرسد. این دیدگاه در المدونة از مالک نقل شده است. علت اختلاف آنهاست که برخی عادت معمول را در نظر گرفتهاند، و برخی تنها قطع خون را ملاک دانستهاند. همچنین گفته شده است که زنی که عادتش این است که با خشک شدن به پاکی برسد، ممکن است با دیدن مایع سفید نیز به پاکی برسد، اما زنی که عادتش دیدن مایع سفید است، تنها با خشک شدن پاک نمیشود. دیدگاه عکس این نیز مطرح شده است، و همهٔ این اقوال از شاگردان مالک است.

The jurists disagreed about the indications of purity. One group of jurists said that the indication of purity is when seeing the mucus becoming dry, which was the opinion of Ibn Habib from among the disciples of Malik; this is so whether it is the practice of the woman to see the white mucus or reach purity by becoming dry. She becomes pure whichever one of these she sees. Another group of jurists made the distinction that if a woman is accustomed to seeing the white liquid, she does not become pure unless she actually sees it, but if she does not habitually get it, then her purity is attainedwhen she becomes dry. This is related in al-Mudawwana from Malik. The reason for their disagreement is that some of them took into account the regular habit, while others considered the cessation of blood alone. It is also said that the one who is accustomed to reaching purity by becoming dry may reach purity by seeing the white matter, but the woman accustomed to seeing the white matter does not become pure by merely becoming dry. The opposite is also maintained, and all this is from Malik’s disciples.

اختلف الفقهاء في المستحاضة—أي التي يستمر نزول دمها بلا انقطاع—من متى تُعدّ حائضًا على وجه الاعتياد، كما اختلفوا في المرأة ذات الحيض المعتاد إذا امتدّ دمها، متى تصير مستحاضة، وقد تقدّم بيان ذلك. قال مالك: حكم المستحاضة المستمرة الدم حكم الطاهرة، حتى يتغيّر وصف الدم إلى وصف الحيض. ويحدث ذلك إذا استمرّ الدم الفاسد بعد أقلّ مدة الطهر، فحينئذ تُعدّ حائضًا على وجه الاعتياد، أي إذا اجتمع أمران: تغيّر الدم، ومرور أيام في الدم الممتدّ يمكن أن تكون فترة طهر، وإلا فهي مستحاضة.

The jurists disagreed about a mustahada—if her bleeding continues indefinitely—as to when she will be considered as menstruating normally, just as they disagreed about a woman with normal menstruation when her bleeding is extended, as to when she becomes a mustahdda, the discussion of which has preceded. Malik said that the hukm of the continuously bleeding woman is the same as the woman in purity, till the description of the blood changes to .that of menstruation. This happens when the unhealthy bleeding continues beyond the minimum period of purity, and it is then that she is to be considered as menstruating normally, that is, when these two things come to pass together, the change in the blood and the passage of days in extended bleeding that can possibly be a period of purity, otherwise she is a mustahada.

ابو حنیفه گفته است که اگر پیش‌تر حیض دیده باشد، روزهای معمول حیض خود را مبنا قرار می‌دهد، اما اگر تازه حیض را آغاز کرده باشد، حداکثر مدت حیض را که به نظر او ده روز است، سپری می‌کند. الشافعی گفته است که باید تلاش کند میان نشانه‌های متمایز را تشخیص دهد، اما اگر پیش‌تر تجربهٔ حیض داشته باشد، باید از آن تجربه پیروی کند. اگر هر دو عامل برای او مرتبط باشند، از او دو قول وجود دارد: نخست، اینکه باید از نشانه‌های متمایز پیروی کند، و دوم، اینکه باید از عادت منظم خود پیروی کند.

Abu HanTfa said that she takes into account her normal days of menstruation, if she has experienced menstruation before, but if she has just begun menstruating, she passes the maximum period of menstruation, which is ten in his view. Al-ShafiT said that she should try to distinguish between the distinctive signs, but if she has had menstrual experience earlier, she should follow that experience. If both factors are relevant to her, then there are two opinions from him. First, that she should follow the distinguishing signs, and second that she should follow her regular course.

دلیلِ اختلافِ آنان این است که در این باره دو روایتِ متعارض وجود دارد. نخست، روایتِ عایشه دربارۂ فاطمه دختر ابی حُبَیش که «پیامبر ﷺ به او دستور داد که هنگامی که خونریزیِ طولانی داشت، به اندازۂ روزهایی که پیش از این آسیب عادت به حیض داشت، از نماز دست بکشد، سپس غسل کند و نماز بخواند». روایتِ امّ سلمه که پیش از این گذشت و مالک آن را نقل کرده، همین مفهوم را دارد. دومین روایت، روایتی است که ابوداود از فاطمه دختر ابی حُبَیش نقل کرده که او خونریزیِ استحاضه‌ای مداوم داشت و رسول خدا ﷺ به او فرمود: «خونِ حیض تیره است و شناخته می‌شود. اگر چنین باشد، از نماز دست بکش، و اگر غیر از آن باشد، وضو بگیر و نماز بخوان، زیرا آن خونِ رگ است». ابومحمد ابن حزم این روایت را صحیح دانسته است.

اساس این بخش، سخنان خداوند متعال است: «از تو دربارهٔ حیض می‌پرسند. بگو: آن رنجی است، پس در آن هنگام از زنان کناره گیرید و تا پاک نشده‌اند به آنان نزدیک مشوید. و چون خود را پاک کردند، از آن جا که خداوند به شما فرمان داده است به نزد ایشان روید.»۶۶ و نیز احادیثی که دربارهٔ این موضوع است و آنها را نقل خواهیم کرد.

The basis for this section are the words of the Exalted, “They question thee (0 Muhammad) concerning menstruation. Say: It is an illness, so let women alone at such times and go not in unto them till they are cleansed. And when they have purified themselves, then go in unto them as Allah has enjoined upon you”,66 and also the traditions pertaining to this, which we will be quoting.

مسلمان فقها اتفاق دارند که حیض چهار چیز را ممنوع می‌کند. نخست، انجام نماز روزانه و وجوب آن؛ یعنی زن حائض موظف نیست نماز را به‌صورت قضا ادا کند، برخلاف روزه که باید قضا شود. دوم، انجام روزه را ممنوع می‌کند، اما ادای آن را پس از حیض (قضا) منع نمی‌کند. این بر اساس روایتی ثابت از عائشه است که گفت: «ما مأمور بودیم روزه‌هایی را که به سبب حیض از دست داده بودیم قضا کنیم، اما مأمور به قضای نمازها نبودیم». گروهی از خوارج معتقد بودند که قضای نماز واجب است. سوم، به نظر من، طواف است، به دلیل روایت عائشه که پیامبر ﷺ به او دستور داد آنچه را حاجیان انجام می‌دهند انجام دهد، جز طواف خانه کعبه، زیرا او در آن زمان حائض بود. چهارم، آمیزش جنسی است، به دلیل سخن خداوند متعال: «پس در آن هنگام از زنان کناره گیرید و تا پاک نشده‌اند به آنان نزدیک نشوید».67

The Muslim jurists agreed that menstruation prohibits four things. First, the act of the daily prayer and its obligation, that is, it is not obligatory for the menstruating woman to perform the prayer as qadd* (compensatory’ performance), unlike fasting (which has to be made up). Second, it prohibits the act of fasting, but not its delayed performance (qad&). This is based on an established tradition from ^’isha, who said, “We were ordered to make up the days of fasting (which we missed on account of menstruation), but we were not ordered to perform compensatory prayers”. A group of the Kharijites maintained that compensatory performance of prayer is obligatory. The third, in my reckoning, is circumambulation (tawdj) due to cA>isha’s tradition when the Messenger of Allah ordered her to do all that the pilgrims do except circumambulation of the House (as she was menstruating then). The fourth is coition due to the words of the Exalted, “So let women alone at such times and go not in unto them till they are cleansed”.67

آنان در شماری از مسائل درباره احکام با یکدیگر اختلاف کردند، و ما آن‌هایی را که بیش از همه شناخته شده‌اند یادآور می‌شویم۔ این‌ها پنج مسئله است:

They differed about the ahkdm in a number of issues, and we shall mention those known most widely./These are five:

فقها در مورد همبستری با زن حائض و کارهایی که برای مرد جایز است اختلاف کرده‌اند. مالک، الشافعی و ابوحنیفه گفتند که مرد می‌تواند به ناحیه بالای ناف (ازار) نزدیک شود. سفیان الثوری و داود الظاهری گفتند که بر مرد واجب است فقط از محل خروج خون دوری کند.

The jurists disagreed about cohabitation with the menstruating woman and about the acts that are permissible. Malik, al-ShaficI, and Abu HanTfa said that he can access the area above the waist (wrapper). Sufyan al-ThawrT and Dawud al-ZahirT said that it is obligatory upon him to avoid only the outlet of blood.

سبب اختلاف ایشان، تعارض ظاهر احادیثی است که در این مسئله روایت شده با معانی محتمل آیه حیض. در احادیث صحیح از عایشه، میمونه و ام سلمه روایت شده است که پیامبر ﷺ هرگاه یکی از ایشان در حال حیض بود، به او فرمان می‌داد که لنگی به کمر ببندد و سپس با او دراز می‌کشید ﷺ. همچنین در حدیث ثابت بن قیس از پیامبر ﷺ روایت شده که فرمود: «با زن حائض هر کاری بکنید جز نزدیکی». ابوداود از عایشه روایت کرده که رسول خدا ﷺ هنگامی که او در حال حیض بود به او فرمود: «رانهایت را باز کن». او گفت: «چنین کردم، و ایشان گونه و سینه‌اش را بر رانهایم نهاد. من به او تکیه دادم تا آنکه ایشان گرم شد، زیرا سرما به ایشان درد رسانده بود».

The reason for their disagreement is the conflict of the apparent meaning of the traditions laid down on this issue with the likely interpretations of the verse of menstruation (hayd). It is stated in authentic traditions from <A isha, > Maymuna, and Umm Salama that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), when one of them was menstruating, would order her to tie a waist-wrapper around her and then he would lie down with her. It is also related in the tradition of Thabit ibn Qays from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he said, “Do everything with the menstruating woman, except coition”. Abu Dawud has related from cAJisha that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said to her, when s he was menstruating, “Uncover your thighs.” She said: “I did so, and he placed his cheek and his chest on my thighs. I leaned upon him till he was Wa nn, for the cold had given him pains”.

در آیهٔ حیض، یعنی سخن خداوند متعال: «پس در حال حیض از زنان کناره‌گیری کنید و به آنان نزدیک نشوید تا پاک شوند»، میان حمل آن بر عموم معنایش، مگر آنچه که دلیلی آن را استثنا کرده باشد، و میان حمل آن بر یک معنای عام که برای خاص در نظر گرفته شده، به‌سبب سخن خداوند متعال: «بگو: آن آزاری است»، اختلاف است، زیرا آن آزار تنها به محل خروج خون محدود است. کسانی که آیه را بر معنای عامش حمل کردند، یعنی آن را بر عموم معنایش، که به دلیلی از سنت تخصیص خورده، تنها مباشرت با آنچه بالاتر از ازار است را جایز دانستند، زیرا تخصیص کتاب به سنت نزد اهل اصول امری شناخته‌شده است. و کسانی که معنای آیه را عامی می‌دانستند که برای خاص قصد شده، این آیه را بر روایاتی که مباشرت با آنچه پایین‌تر از ازار است را منع می‌کنند ترجیح دادند، و برای تأیید خود به روایاتی تمسک جستند که با روایات منع‌کنندهٔ مباشرت با آنچه پایین‌تر از ازار است در تعارض‌اند.

اختلفوا في مجامعة المرأة (الزوجة أو الجارية) في الفترة بين لحظة انقطاع الدم والوقت الذي تغتسل فيه. قال مالك والشافعي والجمهور: لا يجوز ذلك حتى تغتسل. وقال أبو حنيفة وأصحابه: يجوز ذلك إذا طهرت بعد أكثر مدة الحيض، وهي عنده عشرة أيام. وقال الأوزاعي: إذا غسلت فرجها بالماء جاز جماعها، أي أن كل حائض تتخلص من الحدث بمجرد تطهرها (بعد انقطاع الدم). وكان هذا أيضاً رأي أبي محمد بن حزم.

They disagreed about cohabiting with a woman (wife or slave girl) during the interval between the moment of cessation of blood and the time when she takes a bath. Malik, al-ShafiT, and the majority held that this is not permitted till she has a bath. Abu HanTfa and his disciples held that this is permitted if she has been pure beyond the maximum period of menstruation, which according to him is ten days. Al-AwzacT held that if she has washed her private parts with water, cohabiting with her is permitted, that is, each menstruating woman becomes free from hadath once she purifies herself (after the cessation of bleeding). This was also Abu Muhammad ibn Hazm’s opinion.

دلیل اختلاف آنان بر پایه تفسیرهای احتمالی این سخن متعال استوار است: «وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ ۖ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ»، که آیا مقصود از پاک شدن، پایان یافتن حیض است یا پاک شدن با آب؟ و اگر پاکی با آب باشد، آیا مراد پاک کردن تمام بدن است یا تنها اندام تناسلی؟ واژه «طهارت» در کاربرد عرب و در معنای اصطلاحی فقهی، لفظی مشترک است که برای این سه معنا به کار می‌رود.

The reason for their disagreement is based upon the possible interpretations of the words of the Exalted, “And when they have purified themselves, then go in unto them as Allah has enjoined upon you”,68 whether the implication is purification by the termination of menstruation or purification with water. Further, if the purification is with water, does it imply purification of the entire body or purification of the private parts? “Purification” in the usage of the Arabs and in the technical legal meaning is an equivocal word used f°r these three meanings.

اکثریت دیدگاه خود را بر این اساس ترجیح داد که صیغه «تفعّل» در «تطهّرَ» به فعلِ فاعل (مکلَّف) نسبت داده می‌شود، نه به فعل دیگران. بنابراین سخن خداوند متعال «فَإِذَا تَطَهَّرْنَ» از نظر معنا در مورد شستن با آب نسبت به معنای پاکی ناشی از پایان یافتن حیض، روشن‌تر است. پیروی از معنای ظاهر واجب است، مگر آنکه دلیلی بر خلاف آن وجود داشته باشد. ابوحنیفه این دیدگاه را ترجیح نداد و معتقد بود که واژه‌ای با صیغه «یَفْعُلْنَ» در سخن خداوند متعال «حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ» در معنای پاکی ناشی از پایان یافتن حیض قوی‌تر است، نسبت به پاک شدن با آب. همان‌طور که می‌بینید، مسئله موضوعی ظنی است. کسانی که یکی از این سه معنا را از واژه‌ای مشتق از ریشه «طهر» در سخن خداوند متعال «حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ» فهمیدند، لازم است همان معنا را از مشتق دیگر در سخن خداوند متعال «فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ» نیز استنباط کنند. زیرا جمع میان دو معنای متفاوت در یک آیه ممکن نیست یا دست‌کم دشوار است: یعنی قطع شدن خون از واژه «يَطْهُرْنَ» و «شستن کامل با آب» از واژه «تَطَهَّرْنَ»، آن‌گونه که مالکیان در استدلال برای مالک تفسیر کرده‌اند. عرب رسم ندارد که بگوید: «به فلانی درهمی مده تا وارد خانه شود، و چون وارد مسجد شد به او درهمی بده»، بلکه می‌گوید: «به فلانی درهمی مده تا وارد خانه شود، و چون وارد خانه شد به او درهمی بده»، زیرا جمله دوم بر معنای مندرج در جمله اول تأکید می‌کند. کسانی که سخن خداوند متعال «پس چون پاک شوند» (البقرہ: ۲۲۲) را به معنای پایان یافتن حیض، و سخن خداوند متعال «و چون خود را پاک کردند» را به معنای پاک شدن با آب تفسیر کرده‌اند، همانند کسی هستند که می‌گوید: «به فلانی یک درهم مده تا وارد خانه شود، و چون وارد مسجد شد به او یک درهم بده». این معنا در کاربرد زبان عرب فهمیده نمی‌شود، مگر آنکه کلمه‌ای محذوف فرض شود و عبارت چنین خوانده شود: «و چون [با قطع خون] پاک شوند و [با غسل کامل] خود را پاکیزه کنند، پس با ایشان آمیزش کنید همان‌گونه که خداوند بر شما واجب کرده است». اما این فرضِ محذوف دور از ذهن است، و کسی که چنین ادعایی می‌کند دلیلی بر آن نمی‌آورد، مگر اینکه بگوید معنای آشکار پاکی در واژه «غسل» دلیل است؛ ولی این سخن با احتمال بزرگ‌تر و روشن‌تر آن‌که در آیه هیچ کلمه‌ی محذوفی در کار نیست، مخالف است. زیرا فرض محذوف، مجازی است و تفسیر متن بر معنای حقیقی آن بهتر از حمل آن بر مجاز است.

اختلف الفقهاء في حكم من يجامع زوجته وهي في الحيض. فقال مالك والشافعي وأبو حنيفة إنه يستغفر الله ولا كفارة عليه في شيء. وقال أحمد بن حنبل إنه يتصدق (كفارةً) مع ذلك بدينار أو بنصف دينار. وقال جماعة من أهل الحديث إنه إن جامعها في حال نزول الدم فعليه دينار، وإن جامعها بعد انقطاع الدم فعليه نصف دينار.

The jurist disagreed about the man who has intercourse with his wife when she is menstruating. Malik, al-ShaficT, and Abu HanTfa said that he should seek Allah’s forgiveness and is not liable for anything. Ahmad ibn Hanbal said that he should (in addition) give one or one-half dinar as charity (atonement). A group of the traditionists said that if he has intercourse while she was bleeding, he would owe one dinar,, but if he cohabits with her after the bleeding has ceased he would owe one-half dinar.

اختلاف آنان در این مسئله بر پایهٔ اختلافشان دربارهٔ صحت یا ضعف احادیث مربوط به آن است. از ابن عباس روایت شده که از پیامبر ﷺ دربارهٔ کسی که با همسرش در حال حیض آمیزش کند، فرمود که باید یک دینار صدقه دهد. و نیز از او روایت شده که باید نصف دینار بدهد. در روایت دیگری از همین ابن عباس آمده که اگر در حال خونریزی آمیزش کند، یک دینار بر او لازم است، اما اگر پس از قطع خون آمیزش کند، نصف دینار بر او لازم است. در همین روایت آمده که باید دو پنجم دینار صدقه دهد، و این نظر اوزاعی بود.

The reason for their disagreement over this is based on their dispute about the authenticity of the relevant traditions, or their weakness. It is related from Ibn Abbas c from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) about the person who cohabits with his wife when she is menstruating that he should give one dinar as charity. It is also related from him that he should give one- half dinar. Another version of this tradition of Ibn cAbbas states that if he cohabits while she is bleeding he would be liable for one dinar, but if he cohabits after the flow has ceased he is liable for one-half dmdr. In the same tradition it is related that he should give two-fifths of a dinar as charity, which was al-AwzaTs opinion.

آنان که این روایات برایشان صحیح بود، طبق آن عمل کردند، و کسانی که حتی یکی از این‌ها برایشان صحیح نبود - و ایشان اکثریت‌اند - طبق این قاعده عمل کردند که حکم را تا زمانی که با دلیل ثابت نشده است، کنار بگذارند۱.

Those for whom these traditions were authentic acted according to them, while those for whom not a single one of these was authentic, and they are the majority, acted1 upon the principle of dropping the hukrn till it is established through an evidence.

اختلف الفقهاء في المرأة المستحاضة. فذهبت جماعة من الفقهاء إلى وجوب غسل واحد (كامل) عليها، يكون عند رؤيتها أن مدة حيضها قد انقضت وفق أحد علاماته، وقد تقدم الكلام فيه على حسب آراء هؤلاء الفقهاء. وهؤلاء الفقهاء الذين أوجبوا عليها غسلاً واحداً ينقسمون إلى فريقين: فريق أوجب عليها الوضوء لكل صلاة، بينما استحب فريق آخر ذلك ولم يوجبه. ومن الذين أوجبوا عليها غسلاً واحداً: مالك، والشافعي، وأبو حنيفة، وأتباعهم، وجمهور فقهاء الأمصار، وأكثرهم يوجبون عليها الوضوء لكل صلاة. وبعضهم لم يوجبه، لكنه استحبه، وهو رأي مالك:

The jurists disagreed about the woman with extended bleeding. A group of jurists made a single (full) purification (bathing) obligatory for her, which was to take place when she saw that her menstruation period was over in accordance with one of its indications, the discussion of which has preceded according to the opinions of these jurists. These jurists, who made a single purification obligatory for her, are divided into two groups. One group made it obligatory for her to perform (the minor) ablution for each prayer, while the other group recommended'this, but did not make it obligatory. Those who made a single purification obligatory for her include Malik, al-ShafiT, Abu HanTfa, their disciples, and the majority of the jurists of the regions with most of them making it obligatory for her to perform ablution for each prayer. Some of them did not make it obligatory, .but recommended it, which is Malik’s opinion:

ومن غیر هذه الطوائف، ذهبت طائفة إلى أن المرأة ذات الاستحاضة يجب عليها أن تتطهر (تغتسل) لكل صلاة، بينما ذهبت طائفة ثانية إلى أن الواجب عليها أن تؤخر صلاة الظهر إلى آخر وقت العصر، ثم تتطهر وتجمع بين الصلاتين. وكذلك تؤخر صلاة المغرب إلى آخر وقتها وأول وقت العشاء، فتتطهر ثانية وتجمع بين الصلاتين، وأخيراً تتطهر ثالثة لصلاة الصبح. وبذلك أوجبوا عليها ثلاث طهارات في يوم وليلة واحدة. وذهبت طائفة من الفقهاء إلى أنها مكلفة بأن تتطهر مرة واحدة فقط لكل مدة يوم وليلة. ولم يحدد بعضهم لذلك وقتاً، وهذا مروي عن سهل. وقال بعضهم: تتطهر من وقت صلاة إلى الوقت الذي يليه.

Another group, besides these groups, held that a woman with extended bleeding must purify (bathe) herself for each prayer, while a second group held that the obligation is to delay the noon prayer till the time of the middle prayer, and she should then purify herself and combine the prayers. Similarly she should delay the sunset prayer till the end of its time and the beginning of the time of when she should purify herself a second time and combine the two prayers, and finally, she should purify herself a third time for the morning prayer. Thus, they made three purifications obligatory for her in one d *y and a night. One group of jurists held that she is obliged to purify herself °nly once for each period of one day and one night. Some of them did not fix a time for this, which is related; from SAIL Some maintained that she should Purify herself from one period to the next.

اختلف الفقهاء في مباشرة المرأة المستحاضة (ذات الاستحاضة المستمرة) على ثلاثة آراء. فذهب فريق إلى أنه يجوز مباشرتها، وهو قول فقهاء الأمصار، وقد رُوي ذلك عن ابن عباس، وسعيد بن المسيب، وجماعة من التابعين. وذهب فريق آخر إلى أنه لا يجوز مباشرتها، وهو مروي عن عائشة، وهو قول النخعي والحكم. وذهب فريق ثالث إلى أنه لا يباشرها زوجها إلا إذا طال الأمر، وهو رأي أحمد بن حنبل. وسبب الخلاف يرجع إلى النزاع في أن إباحة الصلاة لها هل هي رخصة ناشئة عن فرض الصلاة عليها، أم أن الصلاة أُبيحت لها لأن حكمها حكم المرأة الطاهرة؟ فمن رأى أنها رخصة لم يُبح للزوج مباشرتها، ومن رأى أن حكمها حكم الطاهر أباح لها ذلك. وهي في الجملة مسألة لم يرد فيها نص صريح. أما التفرقة بين المدة الطويلة والمدة القصيرة فمبنية على الاستحسان.

The jurists disagreed about cohabitation with a woman with extended bleeding, into three opinions. One group said that it is permitted to cohabit with her, and this is the opinion of the jurists of the provinces, and has been related from Ibn ‘Abbas, SaTd ibn al-Musayyab, and a group of the Tabi un. Another c group said that it is not permitted to cohabit with her, which is related from cA5isha, and is the opinion of al-NakhT and al-Hakam- A third group said that her husband is not to cohabit with her, unless it becomes prolonged, which is Ahmad ibn Hanbal’s opinion. The reason for disagreement stems from the dispute about whether permissibility of prayer in her case is an exemption resulting from the prescription of the obligation of prayer, or whether prayer has been permitted to her because her hukm is the same as that of a woman in a state of ritual purity? Those who maintained that this is an exemption did not permit the husband to cohabit with her, while those who maintained that her hukm is the same as that of a ritually pure person permitted it for her. On the whole, it is an issue that is not expressly stated in the texts. The distinction between a prolonged and-a short period, on the other hand, is based upon istihsan.