۱.۴.۵. فصل ۵: توصیف کیفیت دفع (ازالة النجاسة) - مقدمه‌ی فقهای برجسته | Quran Course

۱.۴.۵. فصل ۵: توصیف کیفیت دفع (ازالة النجاسة) - مقدمه‌ی فقهای برجسته | Quran Course

0% read · 2 min left

مقدمه‌ی فقهای برجسته Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۱.۴.۵. فصل ۵: توصیف کیفیت دفع (ازالة النجاسة)

1.4.5. Chapter 5 The Description of the Act of Removal

by Ibn Rushd2 min readViewed 116 times

فقها در شیوهٔ زدودن نجاست‌ها اتفاق‌نظر دارند و آن سه نوع است: شستن، مسح کشیدن و پاشیدن، زیرا این‌ها در شریعت ذکر شده و از طریق احادیث ثابت گردیده‌اند. آنان اتفاق دارند که شستن برای همهٔ انواع نجاست‌ها و در همهٔ مواضع آلودگی لازم است، و اینکه مسح کردن با سنگ برای مخرج‌ها و با گیاه خشک برای موزه‌ها و کفش‌ها جایز است. همچنین اتفاق دارند که دامن بلند و کشیدهٔ لباس زنان با گیاه خشک پاک می‌شود، بر اساس ظاهر معنای حدیث أم سلمه.

The jurists agreed about the manner with which impurities are removed, and it is of three types, washing, wiping, and sprinkling, because these have been mentioned in the law and established through the traditions. They agreed that washing applies to all kinds.of impurities and for all locations of uncleanliness, and that wiping is permitted with stones for the outlets and with dry herbage for boots and sandals. They agreed, likewise, that the long trailing part of the female dress is purified by the dry herbage in accordance with the apparent meaning of the tradition of Umm Salama.

آنان در سه مسئله اختلاف کردند که با این امور مرتبط‌اند و اصول این باب را تشکیل می‌دهند. نخست، درباره‌ی نضح (پاشیدن آب)، که با آن کدام نوع نجاست پاک می‌شود. دوم، درباره‌ی مسح، که موضوع آن چیست و کدام نوع نجاست را می‌تواند بزداید، پس از آنکه در آنچه ذکر کردیم توافق داشتند. سوم، درباره‌ی شرط بودن تعداد (دفعات) در شستن و مسح کردن.

گروهی از فقها گفته‌اند که پاشیدن آب تنها مخصوص ادرار کودک شیرخواره است که هنوز از شیر گرفته نشده است. گروه دیگری از فقها در این مسئله میان ادرار پسر و ادرار دختر تفاوت گذاشته و گفته‌اند که ادرار پسر را باید آب پاشید، اما ادرار دختر را باید شست. گروه سومی گفته‌اند که شستن، پاکی‌بخشِ چیزی است که نجاستش یقینی است، و پاشیدن برای چیزی است که نجاستش مشکوک است. این نظر مالک بن انس است، خداوند از او خشنود باد. سبب اختلاف ایشان، تعارض ظاهر احادیثی است که در این مسئله روایت شده، یعنی اختلاف ایشان در مفاد آن‌ها. زیرا دو حدیث ثابت درباره پاشیدن آب وجود دارد. نخست حدیث عایشه است که «کودکان را نزد پیامبر ﷺ می‌آوردند و او برای ایشان دعا می‌کرد و کام آن‌ها را با خرمایی که با دهان خود نرم کرده بود می‌مالید و نوازششان می‌کرد. روزی کودکی را نزد او آوردند و او بر لباسش ادرار کرد. پیامبر ﷺ آب خواست و آن نقطه را با آب پاشید و آن را نشست.» در برخی روایات آمده است: «بر آن پاشید و آن را نشست.» این حدیث را بخاری روایت کرده است. دیگر حدیث مشهور انس است که نماز پیامبر ﷺ را در خانه‌اش توصیف می‌کند و می‌گوید: «حصیری را که از کهنگی سیاه شده بود گرفتم و بر آن آب پاشیدم.» برخی از فقها بر طبق مفهوم حدیث عایشه عمل کرده و گفته‌اند که این حکم مخصوص ادرار کودک است و آن را از سایر انواع ادرار مستثنا کرده‌اند. دیگران احادیث مربوط به شستن را بر این حدیث ترجیح داده‌اند. این نظر مالک است که کاربرد پاشیدن آب را به آنچه در حدیث انس آمده محدود کرده، یعنی به جامه‌ای که نجاستش مشکوک است، بنا بر ظاهر آن حدیث.

A group of jurists said that sprinkling is specific to the urine of a child, who has not weaned. Another group of jurists made a distinction in this about the Urine of a male and that of a female, saying that the urine of the male is to be s Pnnkled over, while that of the female is to be washed. A third group said that washing is the prescribed purification for a thing the uncleanliness of w hich is confirmed, while sprinkling is for that which is doubted. This is the °Pinion of Malik ibn Anas, may Allah be pleased with him.The reason for their disagreement stems from the conflict of the apparent meanings of the traditions related to the issue, that is, their disagreement over the meanings. This is so as there are two established traditions about sprinkling. First is the tradition of ^isha “that children used to be brought to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) and he used to pray for them and rub the top of their mouths with dates moistened in his own mouth as well as pet them. A child was brought to him and he urinated on him. He called for water and poured it over the affected spot but did not wash it.” In some versions it says, “he sprinkled over it but did not wash it”. This has been recorded by al-Bukhari. The other is the widely known tradition of Anas in which he described the prayer of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) in his house saying, “I took hold of the mat that had become dark because of old age and sprinkled water over it”. Some of the jurists acted in accordance with the implication of Aisha’s tradition saying that this is specific to the urine of the child, and they exempted it from other categories of urine. Others preferred the traditions about washing to this tradition. This is Malik’s opinion, who confined the use of sprinkling to what is in the tradition by Anas and which relates to a garment the impurity of which is doubted, according to the apparent meaning.

در اختلاف آنان درباره عدد (تکرارها)، گروهی از فقها تنها زدودن نجاست را در شستن و پاک‌کردن شرط دانستند، و گروه دیگری عدد (تکرارها) را در پاک‌کردن با سنگ و نیز در شستن شرط کردند. برخی از کسانی که عدد را در شستن شرط کردند، آن را به اشیایی محدود کردند که عدد درباره‌شان به‌طور مشخص در متون نقل‌شده ذکر شده است، و برخی دیگر این حکم را به سایر نجاست‌ها نیز تعمیم دادند. فقهایی که عدد را نه در شستن و نه در پاک‌کردن شرط ندانستند، مالک و ابوحنیفه‌اند. کسانی که عدد را در پاک‌کردن با سنگ شرط کردند، یعنی سه سنگ و نه کمتر از آن، شافعی و ظاهریان‌اند. از میان کسانی که عدد را در شستن شرط کردند، برخی آن را به موردی که در متون آمده محدود کرده‌اند، یعنی شستن ظرفی هفت بار پس از آنکه سگ از آن لیسیده باشد؛ اینان شافعی و پیروان نظر اویند. کسانی که این شرط شستن هفت‌بار را به سایر نجاست‌ها تعمیم داده‌اند، تا آنجا که من می‌دانم، احمد بن حنبل است. ابوحنیفه در مورد نجاساتی که دیده نمی‌شوند، یعنی نجاست‌های حکمی، شستن سه‌بار را شرط می‌داند.

In their dispute about number (of repetitions), a group of jurists stipulated only the removal of impurity in washing and wiping, while another group stipulated number (of repetitions) in wiping with stones as well as in washing. Some of those who stipulated number in washing restricted it to those objects about which number has been specifically mentioned in the transmitted texts, while others extended this to the remaining impurities also. Jurists who did not stipulate number, neither for washing nor for wiping, are Malik and Abu Ham fa. Those who stipulated number in wiping with stones, that is, three stones and nothing less, include al-ShafiT and the Zahirites. Among those who stipulated number in washing, are some who restricted it to the object that has been mentioned in the texts, that is, washing a utensil seven times after it has been licked by a dog, are al-ShaficT and those who adopted his opinion. Those who extended this stipulating washing of impurities seven times include, to the best of my knowledge, Ahmad ibn Hanbal. Abu Hanifa stipulates washing thrice in the case of impurities that cannot be perceived, that is, which are legal impurities.

دلیل اختلاف ایشان در این مسئله، تعارض میان معنای تعلیل‌شده این عبادت با ظاهر دلالت حدیثی است که در آن عدد تعیین شده است. کسانی که معنای امر را زدودن خود عین نجاست می‌دانستند، برای این عمل عددی تعیین نکردند. آنان عدد مقرر در استنجا با سنگ‌ها را، که در حدیث سلمان آمده و در آن از استنجا با کمتر از سه سنگ نهی شده است، مستحب شمردند تا میان معنای معقول حکم و دلالت این حدیث جمع کنند. همچنین عددی را که درباره شستن ظرفی که سگ از آن لیسیده است مقرر شده، عبادتی غیرمبتنی بر نجاست دانستند، چنان‌که پیش‌تر درباره نظر مالک گذشت. کسانی که بر اساس معنای ظاهری این احادیث حکم کردند و آنها را از اصل تعلیلی شریعت مستثنا دانستند، عدد مقرر را به موارد ذکرشده محدود کردند. و کسانی که ظاهر نص را بر اصل تعلیلی مقدم داشتند، شرط عدد را به سایر نجاست‌ها نیز تعمیم دادند.

The reason for their disagreement about this is the conflict of the interpreted meaning of this form of worship with the apparent implication of the tradition in which number has been laid down. Those for whom the meaning of the command conveyed the removal of the substance of the impurity itself, did not stipulate number at all. They deemed the stipulation of number in wiping with stones, laid down in the established tradition of Salman that contains the command about not performing istinja? with less than three stones, as a recommendation, so as to reconcile the interpreted meaning of the law with the implication of this tradition. They also deemed the number stipulated about washing of the utensil following licking by a dog as an act of worship not based upon impurity, as has preceded concerning Malik’s opinion. Those who decided according to the literal meaning of these traditions, exempting them from the interpreted principle of the law, restricted the prescribed number to stated objects. Those who preferred the literal meaning Over the interpreted principle extended the condition of number to all the remaining impurities.