2.2.7 شرایطی که برای صحت نماز مقرر شده است - مقدمه‌ی فقهای برجسته | Quran Course

2.2.7 شرایطی که برای صحت نماز مقرر شده است - مقدمه‌ی فقهای برجسته | Quran Course

0% read · 1 min left

مقدمه‌ی فقهای برجسته Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

2.2.7 شرایطی که برای صحت نماز مقرر شده است

2.2.7 Conditions Stipulated for the Validity of Prayer

by Ibn Rushd1 min readViewed 103 times

فقها اتفاق دارند که اموری که در نماز باید ترک شوند، شامل گفتار و همچنین کردار می‌شود. کردارها شامل تمامی اعمالی است که بیرون از نماز جایز است و جزو نماز نیستند، به استثنای کشتن عقرب یا مار در نماز؛ درباره‌ی این مورد اختلاف کرده‌اند، زیرا میان حدیثی در این باره و قیاس تعارض وجود دارد. گمان می‌کنم درباره‌ی جواز حرکات اندک نیز اتفاق نظر دارند.

The jurists agreed that things stipulated to be relinquished in prayer include words as well as acts. The acts include all acts permissible outside prayer that are not part of prayer, except the killing of a scorpion or a snake during prayer, about which they disagreed due to the existence of a conflict between a tradition on the issue and analogy. They agreed, I think, about the permissibility of minor movements.

الکلام الذی لیس من الصلاة، وفی هذا أیضًا اتفقوا علی أنه یبطل الصلاة إذا تُکلِّم به عمدًا، لقول الله تعالی: «وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ»، ولما روی عن النبی ﷺ: «إن اللهَ یُحدِثُ من أمره ما یشاء، وإن مما أحدث أن لا تکلموا فی الصلاة».

The words include all those that are not part of prayer. In this too, they agreed that they invalidate prayer, if uttered intentionally, because of the j words of the Exalted, “And stand up with devotion to Allah”,109 and also because of the report from the Prophet, “Allah stipulates any command of His that He likes, and He stipulates that you should not speak during prayers”.

این روایت ابن مسعود است. روایت زید بن ارقم چنین است: «در نماز سخن می‌گفتیم، تا آنکه این آیه نازل شد: "و برای خدا با خشوع به پا خیزید"، و به ما دستور داده شد که سکوت کنیم و از سخن گفتن بازداشته شدیم». همچنین روایت معاویة بن الحکم السُّلَمی است که گفت: «از رسول خدا ﷺ شنیدم که می‌فرمود: "سخن مردم برای نماز ما شایسته نیست، زیرا نماز تسبیح (خدا)، تکرار کلمه توحید، سپاس‌گزاری و تلاوت قرآن است"». اما آنان در دو مورد با یکدیگر اختلاف کردند: نخست، هنگامی که شخص از روی فراموشی سخن می‌گوید، و دوم، هنگامی که عمداً برای اصلاح خطایی در نماز سخن می‌گوید. الأوزاعی از این نظر فاصله گرفت و گفت: کسی که در نماز برای نجات جان یا برای امری مهم دیگر سخن می‌گوید، می‌تواند پس از آن نمازش را ادامه دهد. نظر مشهور مالک این است که سخن عمدی به قصد اصلاح، نماز را باطل نمی‌کند. الشافعی گفت که سخن، هر نوعی که باشد، نماز را باطل می‌کند، جز در صورت فراموشی. ابوحنیفه گفت که سخن گفتن، بدون استثنا، نماز را باطل می‌کند.

This is the tradition of Ibn Mas'ud. The tradition of Zayd ibn Arqam reads, “We used to speak during prayer, till the words, “And stand up with devotion to Allah”, were revealed and we were commanded to maintain silence and prohibited from speaking”. Further, there is the tradition of Mu<awiya ibn al- Hakam al-SulamT, who said, “I heard the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) saying, ‘The speech of people is not suitable for our prayer, for prayer is praise (of Allah), the repetition of the word of taw hid, thanksgiving, and the recitation of the Qur’an’”. They disagreed, however, about this on two points. First, when a person speaks out due to forgetfulness, and second when he speaks out intentionally for correcting an error in prayer. AFAwzaT deviated from this saying that a person who speaks out in prayer for saving a life or for another serious matter may continue his prayer after that. Malik’s widely known opinion is that intentional speech with a view to rectification does not invalidate prayer. Al-ShafiT said that speech invalidates it, whatever its nature, except in the case of forgetfulness. Abu HanTfa said that prayer is invalidated by speech without exception.

سبب اختلافشان به تعارض ظاهر روایات بازمی‌گردد. روایات پیشین بر منع کلی سخن گفتن در نماز دلالت دارند و به نظر می‌رسد با روایت ابوهریره در تعارض‌اند؛ روایتی که می‌گوید: «رسول خدا ﷺ نمازی را پس از دو رکعت به پایان برد. ذوالیدین [مردی با این لقب] به ایشان گفت: "ای رسول خدا، آیا نماز کوتاه شده است یا شما فراموش کرده‌اید؟" رسول خدا ﷺ فرمود: "آیا ذوالیدین راست می‌گوید؟" گفتند: "آری." رسول خدا ﷺ برخاست و دو رکعت باقی‌مانده را خواند و سپس با سلام نماز را تمام کرد.» ظاهر این روایت آن است که رسول خدا ﷺ سخن گفت و مردمی که با ایشان بودند نیز سخن گفتند، و پس از این سخن‌گفتن، نمازشان را ادامه دادند و این سخن، نماز ایشان را قطع نکرد. کسانی که به همین ظاهر عمل کرده و معتقد بودند که این سخن ویژه اصلاح نماز است، آن را از دلالت عام (بر منع) استثنا کرده‌اند؛ این نظر مالک بن انس است. برخی گفته‌اند که در این روایت دلیلی بر آن نیست که آنان عمداً در نماز سخن گفتند، و گمان می‌رود که آنان گمان کرده بودند نماز کوتاه شده است، در حالی که پیامبر ﷺ گمان می‌کرد نماز کامل شده است. افزون بر این، گفته‌اند که گزارش سخن گفتن مردم پس از گفتار پیامبر ﷺ که فرمود: «نماز کوتاه نشده و من فراموش نکرده‌ام»، از نظر ایشان صحیح ثابت نشده است؛ بنابراین این روایت بر جواز سخن گفتن برای کسی که عمداً سخن نمی‌گوید دلالت دارد. بنابراین، علت اختلاف مالک و الشافعی درباره معافیت از حکم عام، اختلافشان در معنای این حدیث است، هرچند الشافعی برای این موضوع به قاعده‌ای کلی نیز استناد کرده است، و آن سخن پیامبر ﷺ است که فرمود: «از امت من، مسئولیت خطا و فراموشی برداشته شده است». اما ابوحنیفه، احادیث نهی‌کننده را بر معنای عام‌شان حمل کرد و آنها را ناسخ حدیث ذو الیدین دانست و بر آن مقدم شمرد.

The reason for their disagreement stems from the conflict of the apparent meaning of the traditions. The preceding traditions imply the general prohibition of speech, and appear to conflict with Abu Hurayra’s tradition, which says, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) once concluded his prayer after two ra&as, Dhu al-Yadayn [a man so called] asked him, ‘Has the prayer been shortened, or did you forget, O Messenger of Allah?’ The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, ‘Did Dhu al-Yadayn speak the truth?’ They said, ‘Yes’. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) stood up and prayed the remaining two rak'as and then concluded with the salutation’”. The apparent meaning here is that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) spoke'and so did the people with him, and they continued the prayer after this speech, which did not cut off their prayer. Those who followed this apparent meaning, and maintained that this speech was specific to the rectification of prayer, exempted it from the general implication (of prohibition); This is Malik ibn Anas’s opinion. Some maintained that there is no evidence in the tradition to indicate that they spoke intentionally during prayer, and said that it appears they spoke thinking that the prayer had been shortened, while the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) spoke thinking that the prayer had been completed. Further, they added that the report that the people spoke after the statement of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The prayer has not been shortened nor did I forget”, was not proved authentic in their view; therefore the tradition implies the permissibility of speech for a person who is not speaking intentionally. Thus, the reason for the disagreement between Malik and al-ShaficT about the exemption from the general implication is their dispute over the meaning of this tradition, though al-ShaficT also relied for this upon a general principle, which is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “Liability for mistake and forgetfulness has been removed from my umma”. Abu HanTfa, on the other hand, interpreted the proscribing traditions in their general meaning and held them to have abrogated the tradition of Dhu al- Yadayn, and as being preferred over it.