فقها بر این اتفاق نظر دارند که تکلیف نماز به بیمار متوجه است، و تکلیف ایستادن تنها در صورتی از او ساقط می‌شود که توان آن را نداشته باشد، و در آن صورت نشسته نماز می‌گزارد. همچنین، تکلیف رکوع و سجود اگر نتواند یکی از این دو یا هر دو را انجام دهد ساقط می‌شود و می‌تواند به جای آن‌ها اشاره کند. آنان در مورد شرایط کسی که می‌تواند نشسته نماز بخواند، در مورد هیئت نشستن، و در مورد وضعیت کسی که نه می‌تواند بنشیند و نه بایستد، اختلاف نظر دارند.

The jurists agreed that the communication of the performance of prayer is addressed to the marid, and that the obligation to stand up (and pray) is waived for him only if he is unable to do so, in which case he prays while seated. Likewise, the obligation for bowing and prostrating is waived if he is unable to do either or both, and he may mak$ a sign in their place. They disagreed about the condition of a person who may pray while seated, about the sitting posture, and about the posture of one who is unable to sit or stand.

گروهی از فقها درباره کسی که می‌تواند نشسته نماز بخواند گفته‌اند که او کسی است که اصلاً توان ایستادن ندارد. گروه دیگری از فقها گفته‌اند که او کسی است که به‌سبب بیماری ایستادن برایش دشوار است. این نظر مالک است. منشأ اختلاف این پرسش است که آیا تکلیف به نماز ایستاده به‌سبب مشقت ساقط می‌شود یا به‌سبب ناتوانی از ایستادن. درباره این موضوع نصّ صریحی وجود ندارد.