در مورد کسی که عمداً نماز را ترک می‌کند و هنگامی که به خواندن آن فرمان داده می‌شود از خواندن سر باز می‌زند، اما وجوب آن را انکار نمی‌کند، گروهی از فقها گفته‌اند که باید او را اعدام کرد، و گروه دیگری گفته‌اند که او باید مجازات و زندانی شود. از میان کسانی که گفته‌اند او باید اعدام شود، برخی اعدام او را به سبب کفرش واجب دانسته‌اند. این نظر احمد، اسحاق و ابن المبارک است. دیگران که زندانی کردن و مجازات او را تا زمانی که دوباره نماز بخواند تأیید کرده‌اند، آن را به عنوان کیفر حدّ تعیین کرده‌اند، که نظر مالک، الشافعی، ابوحنیفه، شاگردان او و ظاهریان است.
With respect to the obligation in the case of the person who relinquishes it intentionally, and when he is ordered to pray refuses to do so, but does not deny its obligation, a group of jurists said that he should be executed, while another group said that he is to-be punished and confined. Among those who maintained that he is to be executed; some made his execution obligatory as a result of his disbelief (kufr). This is the opinion of Ahmad, Ishaq, and Ibn al- Mubarak. Others, who upheld his confinement and punishment till he resumes praying, determined it as a hadd penalty, which is the opinion of Malik, al- Shafi i, Abu Harnfa, his disciples, and of the Zahirites.
علت این اختلاف از تعارض روایات ناشی می‌شود. از پیامبر (صلی الله علیه وسلم) ثابت شده که فرمود: «خون مسلمان حلال نمی‌شود مگر در سه مورد: کفر پس از ایمان، زنای پس از ازدواج، و کشتن انسانی که به قصاص جان دیگری نیست». همچنین در حدیث بُریده از پیامبر (صلی الله علیه وسلم) روایت شده که فرمود: «آنچه میان ما و ایشان جدایی می‌افکند نماز است، پس هر که آن را ترک کند کافر شده است». در حدیث جابر، پیامبر (صلی الله علیه وسلم) فرمود: «این (نماز) وجه تمایز میان ایمان و کفر است»، یا فرمود: «شرک جز ترک نماز نیست».
کسانی که از لفظ کفر در اینجا معنای کفر حقیقی و انکار را فهمیده‌اند، این حدیث را تفسیری برای سخن پیامبر (صلی الله علیه وسلم) «کفر پس از ایمان» [که در حدیث پیشین آمده] دانسته‌اند. اما کسانی که آن را تنها به معنای سرزنش و توبیخ دانسته‌اند، گفته‌اند که منظور این است که کارهای او مانند کارهای کافران است و به کافران شباهت دارد. همانند اینکه گفته شود: «زناکار در حال زنا کردن مؤمن نمی‌ماند» یا «دزد در حال دزدی کردن مؤمن نمی‌ماند». بنابراین، ایشان معتقدند که در این صورت حد بر او جاری نمی‌شود.
c The reason for this disagreement stems from the conflict of traditions. It is established from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) who said, “Shedding the blood of a Muslim does not become lawful, except in three cases: disbelief after faith, fornication after marriage, and killing a human being when it is not in retaliation for another life”. It is also related from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) in the tradition of Burayda that he said, “The distinguishing factor between them and us is prayer, so he who relinquishes it has committed disbelief’. In the tradition of Jabir, the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “It is the (basis for) distinction between obedience and disbelief’, or he said, “Polytheism is nothing but the relinquishment of prayer”. Those who understood from the term disbelief here to be actual rejection deemed this tradition to be a commentary on the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) “disbelief after faith [occurring in the tradition quoted above]”. Those who deemed it (the use of the term disbelief here) merely as censure and reproach said that it means that his acts are like those of the disbelievers and that he resembles the disbelievers. It is just like saying, “a fornicator does not commit fornication and remain a believer” or “a thief does not commit theft and remain a believer”. Thus, they held that hadd penalty is not to be imposed in this case.
نظر کسانی که گفته‌اند او باید به‌عنوان حد کشته شود ضعیف است. آنان جز یک قیاس شبهی ضعیف، اگر در اینجا بتوان چنین کرد، یعنی مقایسه نماز که مهم‌ترین واجب است با قتل که مهم‌ترین حرام است، دلیلی ندارند. واژه «کفر» در معنای لغوی خود برای «انکار» به کار می‌رود، و معلوم است که کسی که نماز را ترک می‌کند انکار نمی‌کند، مگر آنکه آن را با چنین اعتقادی ترک کند. بنابراین ما دو راه پیش رو داریم. نخست، اگر حدیث را به معنای «کفر» بگیریم، بر ما لازم است که مقصود پیامبر ﷺ را کسی بدانیم که آن را رد می‌کند و با انکار آن، کفر می‌ورزد. دوم، آنکه به واژه «کفر» معنایی غیر از کاربرد اصلی‌اش بدهیم، و این به دو شکل ممکن است. یکی آنکه به فرد همان حکمی را بدهیم که برای کافر مقرر است، یعنی از نظر اعدام و سایر احکام کفار، حتی وقتی که او منکر وجوب نماز نیست. دیگر آنکه بگوییم همه کارهای او به‌سان کارهای کافران است، به‌عنوان نکوهش و بازداشتن، زیرا کسی که نماز نمی‌خواند در رفتارش به کافران شباهت دارد، چون کافر نماز نمی‌گزارد. این همانند سخن پیامبر ﷺ است که فرمود: «زناکار هنگام زنا کردن مؤمن نیست».
The opinion of those who said that he is to be executed by way of hadd (penalty) is weak. They have nothing to rely on, except for a weak qiyas al- shabahy if that is possible here, that is, the comparison of prayer, the foremost command, with murder, the foremost prohibition. The term “kufr” is literally applied to mean “denial”, and it is known that the person relinquishing prayer is not denying, unless he relinquishes it with such a belief. We, therefore, have two choices. First, if we interpret the tradition in the sense of “disbelief’, it *s binding on us to construe that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) meant a person who rejects it while disbelieving it, thus committing disbelief. Second, to assign to the term “kufr” a meaning other than its primary application, and this is possible in two ways. First, by assigning to the individual the hukm assigned to a disbeliever, that is, with respect to execution and the remaining ahkdm for the disbelievers, even when he is not denying belief. Second, by saying that all his acts are like those of the disbelievers by way of censure and deterrence, in view of the fact that a person who fails to perform the prayer resembles the disbelievers in his attitude, for the disbeliever does not pray. This is similar to the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The fornicator does not commit fornication and remain a believer”.
نمی‌توان از راه تأویل به این حکم رسید که حکم او حکم کافر است، مگر با دلیل، زیرا این حکمی نیست که شریعت آن را به گونه‌ای مقرر کرده باشد که بتوان مستقیماً بر آن حکم صادر کرد. از آنجا که هیچ دلیلی بر کفر حقیقی، یعنی انکار، در نظر ما وجود ندارد، لازم است که آن را بر معنای مجازی حمل کنیم، نه به شیوه‌ای که در شرع تثبیت نشده است. در حقیقت، نقیض آن ثابت شده است، و آن اینکه ریختن خون او جایز نیست، زیرا او در هیچ‌یک از سه موردی که در شریعت ذکر شده قرار نمی‌گیرد. پس در این مطلب تأمل کن، که روشن است. و خداوند داناتر است.
این بدان معناست که برای ما دو راه وجود دارد: یا در متن، کلمه‌ای مقدّر را در نظر بگیریم، اگر ترک نماز را برابر با کفر بدانیم، که در این صورت با معنای آن در شرع مطابقت دارد، یا آن را بر معنای مجازی حمل کنیم. تأویلی که به اجرای حکم کافر در همه مصادیقش بر کسی منجر شود که مؤمن است، با قواعد کلی ناسازگار است، به‌ویژه هنگامی که حدیث مواردی را که در آنها اعدام به سبب کفر یا به عنوان حد اجرا می‌شود، تثبیت کرده است. به همین دلیل، این دیدگاه شبیه مذهب کسانی است که گناهکاران را به کفر متهم می‌کنند.
The decision by interpretation that his hukm is the hukm of a disbeliever cannot be taken, except through an evidence, for it is a hukm that has not been established by the law in a way that a decision can be based upon it directly.' As there is no evidence indicating actual disbelief, which amounts to denial in our view, it is necessary that it be construed in its allegorical sense and not in a manner that has not been established in the shar*. In fact, its opposite has been established, which is that the shedding of his blood is not permissible as he does not fall under any of the three cases mentioned in the law. So ponder over this, for it is evident. Allah knows best. This means that there are two choices for us. We may either imply the existence of ah assumed word in the text, if we regard failure to pray tantamount to disbelief, in which case it conforms to its meaning in the law, or we may to interpret it in the metaphorical sense. The interpretation leading to the application of• the hukm of a disbeliever in all its manifestations, while the person is a believer, is something that is inconsistent with the general principles, especially when the tradition establishes the cases in which execution is applied due to disbelief or as a hadd. For this reason, this opinion is similar to the doctrine of those who impute the sinners with kufr (disbelief).