اساس این فصل سخن خداوند متعال است: «وَإِن كُنتُم جُنُبًا فَاطَّهَّرُوا» ۶۰ و سخن او: «وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ ۖ قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُوا النِّسَاءَ فِي الْمَحِيضِ ۖ وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ ۖ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ»61

The basis of this chapter are the words of the Exalted, “And if ye are involved in jandba, purify yourself’,60 and His words, “They question thee (O Muhammad) concerning menstruation. Say: It is a suffering, so let women alone at such times and approach them not till they are cleansed. And when they have purified themselves, then go in unto them as Allah has enjoined upon you”.61

فقها در وجوب این غسل کامل که از دو نوع حدث (ناپاکی شرعی) ناشی می‌شود اتفاق نظر دارند. نخست، خروج منی (که این را حدث اکبر می‌نامند) در حالت سلامت، چه در خواب و چه در بیداری، خواه در مرد باشد و خواه در زن، جز آنچه از النَّخَعی نقل شده که او برای زن پس از احتلام غسل را واجب نمی‌دانست. اکثریت در همانندی زن با مرد در احتلام اتفاق نظر دارند، به سبب حدیث ثابت از ام سلمه که گفت: «ای پیامبر خدا! اگر زنی در خواب چیزی را ببیند که مرد می‌بیند، آیا باید غسل کند؟» فرمود: «آری، اگر رطوبت ببیند». دومین حدیث که اصالت آن را نیز پذیرفته‌اند، مربوط به حیض است و مقرر می‌دارد که با پایان یافتن حیض، غسل انجام شود. این حکم نیز بر پایه سخن خداوند متعال استوار است: «از تو درباره حیض می‌پرسند. بگو: آن رنجی است، پس در آن حال از زنان کناره گیرید و به آنان نزدیک نشوید تا پاک شوند. و چون خود را پاک کردند، پس از آنجا که خداوند به شما فرمان داده با ایشان آمیزش کنید». افزون بر این، بر پایه روایات از دستور پیامبر ﷺ به عایشه و دیگر زنان درباره غسل استوار است. ایشان در این باب درباره دو مسئله که همچون اصول پایه‌ای‌اند اختلاف کرده‌اند.

The jurists agreed about the obligation of this major ablution (full washing) arising from two kinds of hadath (ritual pollution). First, is the flowing of maniyy (this is known as the major hadath) in sound health during sleep, or while awake, both in the case of a male and of a female, except for what is related from al-NakhaT, who did not require bathing for a woman after a wet dream. The majority agreed about the similarity of women to men with respect to wet dreams because of the established tradition of Umm Salama. She said, “0 Messenger of Allah! If a woman sees in her sleep what a man sees, does she have to take a bath?” He replied, “Yes, if she finds moisture”. The second tradition, whose authenticity they also agreed about, relates to menstruation, and requires that bathing be performed, when it ceases. This is also based on the words of the Exalted, “They question thee (O Muhammad) concerning menstruation. Say: It is a suffering, so let women alone at such times and approach them not till they are cleansed. And when they have purified themselves, then go in unto them as Allah has enjoined upon you”. i Furthermore, it is based upon reports of the Prophet’s instructions to ^isha and other women about bathing. They differed in this chapter about two issues that are like basic principles.

اختلف الصحابة، رضی الله عنهم، في وجوب الغسل بعد الجماع. فذهب بعضهم إلى أن الغسل واجب بمجرد التقاء الختانين، سواء حصل الإنزال أو لم يحصل. وهذا قول جمهور فقهاء الأمصار: مالك وأصحابه، والشافعی وأصحابه، وطائفة من الظاهرية. أما فريق آخر من الظاهرية فقد قال بوجوب الغسل في حالة الجماع فقط.

The Companions, may Allah be pleased with them, disagreed about the obligation of purification following cohabitation. Some of them said that Purification is obligatory after contact of the genitals, irrespective of the occurrence of ejaculation. This is upheld by the majority of the jurists of the provinces, Malik, his disciples, al-ShafiT, his disciples, and a group of the Zahirites. Another group of the Zahirites maintained the obligation of Purification in case of coition only.

دلیل اختلاف آنان در این مسئله، ناشی از تعارض روایات مربوط است، زیرا دو روایت ثابت وجود دارد که محدثان بر صحت آنها اتفاق دارند. ابن رشد قاضی گفته است: «وقتی من ثابت را به کار می‌برم، منظورم روایتی است که بخاری یا مسلم آن را نقل کرده باشند، یا روایتی که هر دو آن را نقل کرده باشند». یکی از این دو، روایت ابوهریره از پیامبر ﷺ است که فرمود: «اگر مرد میان چهار بخش (ران‌های) زن قرار گیرد و عضو تناسلی‌اش را به عضو او متصل کند، غسل واجب می‌شود». دومین روایت از عثمان است که به او گفته شد: «درباره مردی که با همسرش آمیزش می‌کند اما انزال نمی‌شود چه می‌گویی؟» او پاسخ داد: «او باید همان وضوی کوچک را انجام دهد که برای نماز انجام می‌دهد؛ من این را از پیامبر ﷺ شنیدم».

The reason for their disagreement over this issue stems from the conflict of relevant traditions, for there are two established traditions whose authenticity is agreed upon by the traditionists. The Qadl (Ibn Rushd) said: “When I say established, I mean by it a tradition recorded by al-BukharT or Muslim,,or one that is recorded by by both”. One of these is the tradition of Abu Hurayra from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), who said, “If he places himself between the four parts (thighs) of a woman, joining his genitals with hers, bathing becomes obligatory”. The second tradition is from TJthman, when it was said to him, “What do you think of the man who cohabits with his wife, but does not ejaculate?” He replied, “He is to perform (the minor) ablution like he does for prayers—I heard this from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him)”.

فقها در مورد این احادیث به دو دیدگاه تقسیم شدند. دیدگاه نخست بر پایه نسخ استوار است، و دیدگاه دوم از آنچه در صورت تعارض، آنگاه که نه ترجیح ممکن است و نه جمع، مورد اتفاق است پیروی می‌کند. اکثریت بر این عقیده بودند که حدیث ابوهریره، حدیث عثمان را نسخ می‌کند. دلیل آنان روایتی است که از أُبیّ بن کعب نقل شده که گفت: «رسول خدا ﷺ در آغاز اسلام اجازه داد، اما بعداً دستور غسل داد». این روایت را ابوداود ثبت کرده است. کسانی که بر این باور بودند که تعارض میان این دو حدیث نه با جمع و نه با ترجیح قابل رفع است، گفتند که ناچار باید به آنچه مورد اتفاق است رجوع کرد، که همان وجوب طهارت با انزال است. اکثریت حدیث ابوهریره را بر اساس قیاس ترجیح دادند و گفتند: از آنجا که اتفاق نظر وجود دارد که تماس اندام تناسلی موجب حد است، پس باید علت وجوب غسل نیز همان باشد. آنان نقل کردند که این قیاس از عمل خلفای چهارگانه استنباط شده است. اکثریت همچنین بر اساس حدیث عایشه و روایات او از رسول خدا ﷺ که مسلم ثبت کرده، آن را ترجیح دادند.

اختلف الفقهاء في الشرط الذي يوجب الغسل من خروج المني. فذهب مالك إلى اعتبار أن يكون ذلك مقترنًا باللذة، بينما قال الشافعي إن مجرد خروج المني يوجب الطهارة، بغض النظر عن اقترانه باللذة الحسية. ويرجع خلافهم إلى سببين. الأول: هل يطلق لفظ «الجنب» (المتلبس بالحدث الأكبر) على من حدث له ذلك بطريقة غير معتادة، وإن لم تكن على النحو المعتاد؟ فالذين قالوا إنه يطلق فقط على من أصابته الجنابة على الوجه المعتاد، لم يوجبوا الطهارة من خروج المني الخالي من اللذة. أما الذين قالوا إنه يطلق على خروج المني أيًّا كانت صورته، فأوجبوا الطهارة بسببه، حتى وإن كان... والسبب الثاني: مشابهة خروج المني بلا لذة لدم المرأة المستحاضة. وقد اختلفوا في هل يوجب سيلان مثل ذلك الدم الطهارة. وسنذكر ذلك في باب الحيض، وإن كان يتعلق بهذا الموضوع أيضًا.

The jurists differed about the condition of seminal discharge that gives rise to the obligation of the major purification. Malik took it into account when accompanied by (lustful) pleasure, while al-ShafiT said that mere emission leads to the obligation of purification, irrespective of accompanying sensual pleasure. There are two reasons for their disagreement. The first is whether the term “junub” (being in a state of major ritual pollution) is also applicable to one who is involved in this way, though not in the normal manner. Those who held that it applies only to one who has become ritually polluted in the normal manner, did not require purification upon seminal discharge unaccompanied by pleasure. Those who held that it applies to seminal discharge whatever the manner, made purification obligatory because of it, even when The second reason is the similarity of emission without pleasure with the blood of the irregularly,bleeding woman. They disagreed whether the flow of such blood should give rise to the obligation of purification. We shall mention this in the chapter on menstruation, though it pertains to this topic too.

در مذهب مالک، در این موضوع مسئلهای بررسی شده است که به کسی مربوط میشود که با تحریک، لذت میبرد، اما پس از آنکه لذت از بین رفته، منی از او خارج میشود (عزل یا قطع جماع پیش از انزال). اگر پیش از این انزال بیلذت، غسل کرده باشد، گفته شده که باید طهارت را تجدید کند، و گفته شده که لازم نیست آن را تکرار کند. دلیل این است که این نوع انزال برای بخشی از جماع با لذت همراه است، اما پس از آن نه. کسانی که حالت لذت را مقدم دانستند، گفتند که غسل واجب است، و کسانی که نبودِ لذت را مهم شمردند، گفتند که غسل واجب نیست، زیرا [این انزال] بدون لذت است.

In Malik’s school there is a case discussed under this topic, which relates to a person who derives pleasure on provocation, but he ejaculates later after the pleasure has subsided (coitus interruptus). If he has bathed before this pleasureless ejaculation, it is said that he has to renew purification, while it is also said that he need not repeat it. The reason is that this type of ejaculation is accompanied by pleasure for part of the copulation, but not thereafter. Those who gave predominance to the state of pleasure said that purification is obligatory, while those who considered the absence of pleasure significant said that purification is not obligatory.unaccompanied by pleasure.