این فصل دو بخش دارد. بخش اول دربارهٔ پوشاندن عورت (ستر العورة) است، و بخش دوم دربارهٔ انواع لباسی که برای نماز جایز است.

This chapter is divided into two sections. The first is about covering of the private parts (satr al^awrdjy while the second is about the kinds of dress permitted for prayer.

فقهاء اتفاق دارند که پوشاندن عورت یک واجب مطلق است، اما در این که آیا آن شرط صحت نماز است یا نه، اختلاف کرده‌اند. به همین ترتیب، درباره‌ی حدّ بخشی از بدن زن و مرد که با واژه‌ی «عورت» مشخص می‌شود نیز اختلاف دارند.

The jurists agreed that covering the private parts is an absolute obligation, but they disagreed on whether it is a condition for the validity of prayer? Similarly, they differed about the area of the body, for a woman and a man, that is delineated by the term awra.

مذهب مشهور در مکتب مالک این است که (پوشاندن این ناحیه) از سنت‌های نماز است. ابوحنیفه و الشافعی گفته‌اند که این امر از شرایط صحت نماز است. سبب اختلاف در این مسئله، تعارض روایات و اختلاف فقیهان در فهم معنای سخن خداوند متعال است: «ای فرزندان آدم! در هر مسجدی زینت خود را برگیرید»، و اینکه آیا این دستور بر وجوب حمل شود یا بر استحباب.

The preferred opinion in Malik’s school is that it (covering of the this area) is one of the sunan of prayer. Abu Hanlfa and al-Shafi T said that c it is one of the prerequisites of the validity of prayer. The reason for disagreement over this stems from the conflict of traditions and the differences among the jurists in their understanding of the meaning of the words of the Exalted, “O Children of Adam! Look to [take] your adornment at every place of worship”,103 whether the prescription is to be construed as an obligation or a recommendation.

آنان که آن را به‌عنوان یک واجب تفسیر کردند، گفتند که معنای ضمنی آن پوشاندن عورت است. ایشان بر این نظر به سبب زمینه نزول آیه استدلال کردند؛ این‌که زنی کعبه را برهنه طواف می‌کرد، پس آیه نازل شد و «رسول خدا ﷺ دستور داد که از آن پس هیچ مشرکی حق نداشته باشد حج گزارد و نیز هیچ‌کس نباید برهنه طواف کند». آنان که آن را به‌منظور بیان یک استحباب تفسیر کردند، گفتند که زینتی که در آیه آمده، شکل ظاهری لباس یا دیگر پوشش‌هایی است که زینت به شمار می‌آیند. ایشان بر این نظر به سبب آنچه در حدیثی آمده استدلال کردند که برخی مردان همراه پیامبر ﷺ نماز می‌گزاردند در حالی که ازارهای خود را همچون کودکان به گردن بسته بودند، و از این رو به زنان دستور داده شد که سر از سجده برندارند تا مردان در حالت نشسته راست شوند. ایشان افزودند که به همین سبب هیچ اختلافی نیست در این‌که کسی که چیزی برای پوشاندن خود نمی‌یابد نماز بخواند، اما درباره کسی که نمی‌تواند خود را پاک کند، اختلاف است که آیا می‌تواند نماز بخواند یا نه.

Those who interpreted it as an obligation said that the implied meaning is the covering of the <awra. They argued for this on the basis of the context of the revelation of the verse that a woman used to circumambulate the Ka<ba naked, so the verse was revealed and “the Messenger of Allah issued the command that from then on no polytheist be allowed to perform the pilgrimage, nor was anyone to make the circumambulation naked”. Those who interpreted it to convey a recommendation said that the adornment mentioned is the external form of the dress or other clothes that constitute adornment. They argued for this on the basis of what is laid down in a tradition that some men used to join the Prophet in prayer with their wrappers tied to their necks, as is done for children, and the women were, therefore, advised not to raise their heads (from the sujud) till the men straightened up into the sitting posture. They added that it was for this reason that there was no disagreement about whether a person who could not find anything to cover himself should pray, but there was a disagreement about one who could not purify himself whether he could pray.

دومین مسئله دربارهٔ تعیین عورت مرد است. مالک و الشافعی گفتند که عورت مرد از ناف تا زانوهاست. این نظر ابوحنیفه نیز بود. گروهی از فقها بر این باورند که عورت تنها شامل اندام‌های خصوصی است (آلت تناسلی مرد و مخرج). منشأ اختلاف آنان تعارض دو حدیث است که هر دو صحیح‌اند. نخست حدیث جرهد که پیامبر خدا ﷺ فرمود: «الفخذ عورة» (ران عورت است). دوم حدیث انس که «رسول خدا ﷺ (یک‌بار) در حالی که با یارانش نشسته بود، رانش را آشکار کرد». این حدیث را البخاری روایت کرده است. سند حدیث انس قوی‌تر است، اما حدیث جرهد احتیاط بیشتری در خود دارد. برخی از فقها گفته‌اند که عورت شامل سرین، اندام‌های خصوصی و ران‌هاست.

The second issue is about the delineation of the <-awra in the case of men. Malik and al-Shafi T said that c the 'awra in his case extends from the navel to the knees. This was also Abu HanTfa’s opinion. A group of jurists maintained that the 'awra comprises the private parts alone (the male sex organ and the rear exit). The reason for their disagreement stems from the conflict of two traditions, and both are authentic. The first is the tradition of Jarhad that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “The thighs are part of the ^awray\ The second is Anas’s tradition “that the Messenger of Allah (once) uncovered his thighs while he was sitting with his Companions”. It is recorded by al-Bukhari. Anas’s tradition has a stronger chain, while the Jarhad’s tradition is on the safer side. Some of the jurists have said that the awra comprises the buttocks, genitals, and the thighs.

سومین مسئله به حدود عورت زن مربوط است. بیشتر فقها بر این باورند که تمام بدن زن عورت است، جز صورت و دو دست. ابوحنیفه معتقد است که پاهای زن جزو عورت نیست. ابوبکر بن عبدالرحمن و احمد گفته‌اند که تمام بدن زن عورت است.

The third issue relates to the limits of the 'awra in the case of a woman. Most of the jurists maintained that her entire body constitutes can?r^, except for the face and the hands. Abu HanTfa maintained that her feet are not a part of the <awra. Abu Bakr ibn <Abd al-Rahman and Ahmad said that her entire body is c awra.

دلیل اختلاف ایشان به تفسیرهای ممکن از سخن خداوند متعال برمی‌گردد: «و زینت خود را جز آنچه آشکار است، آشکار نکنند»، یعنی آیا استثنا مربوط به اعضای مشخص است یا مربوط به آن اعضایی است که زن نمی‌تواند هنگام حرکت پوشیده نگه دارد؟ کسانی که گفته‌اند منظور از استثنا تنها آن اعضایی است که زن در حرکت ناچار به آشکار کردن آن‌هاست، گفته‌اند که تمام بدن زن، حتی پشت او، عورت است. ایشان بر این مدعا به مفهوم عام سخن خداوند متعال استدلال کرده‌اند: «ای پیامبر! به همسرانت و دخترانت و زنان مؤمنان بگو که چادرهای خود را بر خویش فرو گیرند. این کار برای شناخته شدن آنان بهتر است تا مورد آزار قرار نگیرند». و کسانی که بر این باورند که منظور از استثنا، آن اعضایی است که معمولاً پوشانده نمی‌شوند، یعنی صورت و دست‌ها، گفته‌اند که این اعضا جزو عورت نیستند. ایشان همچنین بر این مدعا به این دلیل استدلال کرده‌اند که زن در حج صورت خود را نمی‌پوشاند.

The reason for their disagreement is based on the possible interpretations of the words of the Exalted, “And to display of their adornment only that which is apparent”, that is whether the exemption relates to defined parts or to those parts that she cannot (help but) display? Those who maintained that the intended exemption is only for those parts that she cannot help but display while moving, said that her entire body is <an>ra, even her back. They argued for this on the basis of the general implication of the words of the Exalted, “O Prophet! Tell thy wives and thy daughters and the women of the believers to draw their cloaks close round them. That will make them recognizable and they will not be exposed to harm”.105 Those who held that the intended exemption is for what is customarily not covered, that is, the face and the hands, said that these are not included in the 'awra. They (further) argued for i this on the grounds that a woman does not cover her face during hajj.

این‌ها سخنان خداوند متعال است: «ای فرزندان آدم! زینت خود را هنگام هر مسجدی برگیرید». همچنین نهی از برخی شیوه‌های پوشش در نماز، یعنی به‌کار بردن جامه به‌عنوان تکیه‌گاه سر، یا پیچیدن خود در یک تکه پارچه (با گره زدن دو انتها) بدون آن‌که چیزی شانه‌ها را بپوشاند، یا پیچیدن خود در یک جامه بدون آن‌که چیزی عورت را بپوشاند. همه دستوراتی که درباره‌ی آن‌ها وضع شده، هدفشان پیشگیری از وسایلی است که به برهنگی عورت می‌انجامد، و من کسی را نمی‌شناسم که گفته باشد نماز در هیچ‌یک از این شیوه‌های پوشش، تا وقتی که عورت آشکار باشد، جایز نیست. این امر، با این حال، طبق اصول ظاهریان واجب می‌بود. آنان توافق کردند که مرد می‌تواند در یک جامه نماز بگزارد، به دلیل سخن پیامبر ﷺ هنگامی که از او پرسیده شد: «آیا مرد می‌تواند در یک جامه نماز بخواند؟» فرمود: «آیا همه‌ی شما دو جامه دارید؟» درباره‌ی حالتی که مردی نماز می‌گزارد و پشت و بخش جلوی بدنش از ناف به بالا آشکار است، اختلاف کرده‌اند. اکثریت، نماز چنین کسی را جایز می‌دانند، زیرا پشت و سینه برای مرد جزو عورت نیست. گروهی از فقها از این نظر عدول کرده و گفته‌اند نماز او جایز نیست، به دلیل نهی پیامبر ﷺ از نماز مردی که چیزی از جامه‌اش بر شانه‌هایش نیست. ایشان همچنین به سخن خداوند متعال استناد کرده‌اند که: «ای فرزندان آدم! زینت خود را هنگام هر مسجدی برگیرید».107

"These are the words of the Exalted, 'O Children of Adam! Take your adornment at every place of worship,' along with the prohibition of certain forms of dress in prayer, that is, to use a garment as a support for the head, or to wrap oneself in a single piece of cloth (with the ends crossed) without there being anything covering the shoulders, or to wrap himself in a single garment without anything covering the private parts. All prescriptions laid down about them are as their aim the prevention of the means that lead to the uncovering of the private parts, and I do not know of anyone who said that prayer is not permitted in any of these forms of dress so long as it is uncovered. This, however, would be obligatory according to the principles of the Zahrites." They agreed that a man is permitted to pray in a single dress, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) when he was asked: “Can a man pray in a single garment?” He said, “Do all of you have two garments?” They disagreed about the case of a man praying with his back and the front part above the navel uncovered. The majority uphold the permission of such prayer, as the back and the chest are not part of the ^awra for a man. A group of jurists deviated and said that his prayer is not permitted, because of the proscription from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) about the prayer of a man with nothing of his dress on his shoulders. They also relied upon the words of the Exalted, “O Children of Adam! Take your adornment at every place of worship”.107

اکثر علما بر این عقیده‌اند که لباسی که برای زن در نماز جایز است، پیراهن (بلند) و روسری است، به دلیل آنچه از ام سلمه روایت شده که از پیامبر ﷺ پرسید: «زن در چه نوع لباسی نماز بگزارد؟» فرمود: «در روسری و پیراهن بلند و گشادی که روی پاهایش را بپوشاند.» همچنین از پیامبر ﷺ روایت شده که فرمود: «خداوند نماز زن بالغ را جز با روسری نمی‌پذیرد.» این روایت از عایشه، میمونه و ام سلمه نیز نقل شده و ایشان بر طبق آن فتوا می‌دادند. همه فقها می‌گویند اگر زن بدون پوشش نماز بگزارد، هنگامی که خطای خود را درمی‌یابد، باید نمازش را یا در وقت مقرر و یا پس از آن تکرار کند؛ جز آنکه مالک می‌گفت تنها در وقت مقرر باید آن را تکرار کند.

اکثر علما بر این عقیده‌اند که کنیز می‌تواند با سر و پاهای برهنه نماز بگذارد، اما حسن بصری پوشاندن سر را برای او واجب می‌دانست و عطاء آن را مستحب شمرد. علت اختلاف در این مسئله این است که آیا خطاب شرعی متوجه یکی از دو جنس انسان، شامل آزادان و بردگان هر دو می‌شود، یا تنها شامل آزادان است و بردگان را دربر نمی‌گیرد؟

The majority maintained that a slave-girl may pray with her head and fee uncovered, but al-Hasan al-Basri deemed it obligatory for her to use the veil while cAta5 deemed it recommended. The reason for disagreement lies in the question of whether a (legal) communication addressed to either category o persons (sex) includes those who are free as well as those in bondage, oi whether it includes only the free to the exclusion of slaves?

آنان در مورد حکم کسی که نماز را در حالی می‌خواند که لباس ابریشمی بر تن دارد، اختلاف کردند. گروهی از فقها گفتند نمازش با آن صحیح است (هرچند حرام است)، و گروهی دیگر گفتند صحیح نیست. گروه سومی توصیه کردند که نماز در وقت مقرر آن، بدون لباس ابریشمی، تکرار شود. سبب اختلاف، این پرسش است که آیا پرهیز از چیزی که به‌طور مطلق حرام است، شرط صحت نماز است؟ کسانی که آن را شرط دانستند، گفتند نماز با آن جایز نیست (یعنی صحیح نیست). اما کسانی که معتقد بودند او به سبب لباسش گناه می‌کند، ولی نمازش جایز است، گفتند که این پرهیز، برخلاف طهارت که شرط است، شرط صحت نماز نیست. این مسئله از همان نوع مسئلهٔ نماز در مال غصبی است، که اختلاف در آن به‌خوبی شناخته شده است.

They disagreed about the case of a man praying while dressed in a silker garment. A group of jurists said that his prayer in it is valid (thougl prohibited), while another group said it is not. A third group recommendec repeating the prayer in its prescribed time (without the silk dress). The reasoi for disagreement is over the question of whether avoidance of a thin^ prohibited absolutely is a condition for the validity of prayer? Those whe maintained that it is a condition said that prayer in it is not permitted (no: valid), while those who maintained that he commits a sin because of his dress but his prayer is permissible said that it is not a condition for the validity o prayer unlike purification, which is a condition. This issue is of the sam< nature as that of prayer in usurped property, dispute over which is wideh known.