علمای فقه در لزوم نیت برای صحت نماز اتفاق دارند، زیرا نماز مهم‌ترین نوع از میان انواع مختلف عبادت‌های مناسکی است که شریعت آن‌ها را مقرر کرده بی‌آنکه برای آن‌ها مصلحت عقلی، یعنی منفعتی ملموس، تعیین کرده باشد. اما درباره این‌که آیا شرط است نیت مأموم با نیت امام هم‌خوان باشد یا نه، اختلاف کرده‌اند. به بیان دیگر، آیا برای مأموم جایز است که در حالی که امام نماز ظهر می‌خواند، او نماز ظهر بخواند؟ و آیا برای امام جایز است که نماز ظهر نافله بخواند در حالی که مأموم نماز فرض می‌خواند؟ مالک و ابوحنیفه معتقد بودند که نیت مأموم باید با نیت امام هم‌خوان باشد، در حالی که الشافعی بر این باور بود که این کار واجب نیست.

The jurists agreed about the stipulation of intention (niyya) for the validity of prayer, because prayer is the foremost form among the different kinds of ritual worship that have been ordained in the law without being assigned a rational interest {maslaha), that is, a tangible interest. They disagreed, however, about whether it is a condition that the niyya of the follower should conform with the niyya of the imami In other words, is it permitted for a follower to pray zuhr when the imam is praying W? And, is it permitted for the imam to be praying supererogatory zuhr when the follower prays fard? Malik and Abu HanTfa maintained that it is obligatory that the intention of the follower conform with the intention of the imam, while al-ShaficT held that it is not obligatory.

دلیل اختلاف آنان، تعارض میان مفهوم این سخن پیامبر (درود و سلام خدا بر او) است که «امام تنها برای آن تعیین شده که از او پیروی شود»، و روایت معاذ که او با پیامبر ﷺ نماز می‌گزارد و سپس قوم خود را امامت می‌کرد. کسانی که معتقد بودند این حکم ویژهٔ مورد معاذ است و عموم سخن پیامبر ﷺ که «امام تنها برای آن تعیین شده که از او پیروی شود» شامل نیت نیز می‌شود، مطابقت نیت امام با نیت مأموم را شرط دانستند. و کسانی که معتقد بودند اجازه‌ای که به معاذ داده شده شامل همهٔ مؤمنان می‌شود، که اصل همین است، گفتند که دربارهٔ روایت نخست دو احتمال وجود دارد: یکی آنکه عموم آن شامل نیت نمی‌شود، زیرا ظاهر آن به اعمال (ظاهری) مربوط است، و در این صورت با روایت معاذ تعارضی ندارد؛ و دیگر آنکه شامل نیت نیز می‌شود، که در این صورت روایت معاذ عموم آن را تخصیص زده است.

The reason for their disagreement is the conflict between’ the implication of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The imam has been appointed so that he may be followed”, and the tradition of Mu<adh that he used to pray with the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) and then lead his people la prayer. Those who maintained that this was specific to the case of Mu^dh and that the general implication of the words of Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The imam has been appointed so that he may be followed”, includes intention, stipulated the conformity of the imam's intention with that of the follower. Those who maintained that the permission granted to Mu<adh extends to all the believers, which is the principle, said that there can be two possible interpretations of the other (former) tradition: first, that its general implication does not include intention, for its apparent meaning relates to (external) acts, in which case it would not conflict with Mu^dh’s tradition; or it may include intention, in which case Mu’adh’s tradition has restricted the generality.

مسائلی که با نیت مرتبط‌اند و هیچ ارتباطی با اموری که صراحتاً در شریعت بیان شده ندارند، را کنار گذاشتیم، زیرا هدف اصلی ما بحث درباره مسائلی است که مستقیماً با اموری مرتبط است که صراحتاً در شریعت بیان شده‌اند.

' Related to niyya are issues that have no concern with matters expressly stated’in the law, and we decided to drop them, as our primary purpose is the discussion of issues that are directly related to matters expressly stated in the law.