سه رکن وجود دارد. دو تا از آنها مورد اتفاق است، و آنها عبارتند از مدت زمان و خودداری از اعمالی که روزه را باطل می‌کنند، در حالی که سومی مورد اختلاف است، و آن نیت کردن است.

There are three elements. Two of them are agreed upon, and, these are duration and abstinence from acts breaking the fast, while the third is disputed, which is formulation of the intention.

عنصر اول که مدت است، به دو نوع تقسیم می‌شود. نخست، مدت واجب است که ماه رمضان است، و دیگر، مدت پرهیز از اموری است که روزه را باطل می‌کند، و این مدت روزهای این ماه را در بر می‌گیرد و شب‌ها را شامل نمی‌شود. برای هر یک از این دو مدت، مسائل اساسی‌ای مربوط است که در آن‌ها اختلاف شده است. آغاز می‌کنیم با مسائلی که به مدت واجب مربوط‌اند. نخست، تعیین دو طرف این مدت است. دوم، مربوط است به تعیین روشی که به‌وسیلهٔ آن شناخت نشانه‌های پایان‌دهنده، نسبت به هر فرد و نسبت به افق‌های گوناگون به دست می‌آید. در مورد دو طرف این مدت (روزه‌داری واجب)، فقها اتفاق نظر دارند که ماه عربی بیست‌ونه روز است که گاهی سی روز می‌شود، و ملاک تعیین ماه رمضان دیدن هلال ماه است، به دلیل سخن پیامبر ﷺ: «با دیدنش روزه بگیرید و با دیدنش افطار کنید». مقصود از دیدن در اینجا، نخستین پدیدار شدن هلال ماه پس از غروب آفتاب است. آنان درباره حکم هنگامی که عوامل پنهان‌کننده‌ای وجود دارد که دیدن را پنهان و ناممکن می‌سازد، اختلاف کرده‌اند. همچنین درباره زمان مناسب برای دیدن هلال ماه بحث کرده‌اند. اما اختلاف ایشان درباره وقتی که ماه پنهان (در ابر) است، اکثریت بر این‌اند که حکم در چنین حالتی این است که مدت ماه پیشین، یعنی سی روز، تکمیل شود (شعبان). اگر ماه در آغاز (احتمالی) ماه پنهان باشد، ماه پیش از آن سی روز به حساب آورده می‌شود. بنابراین، نخستین روز رمضان فردای آن روز خواهد بود. اگر ماه در پایان ماه (رمضان) پنهان باشد، مردم سی روز روزه خواهند گرفت. ابن عمر رأی دیگری داشت، یعنی اگر ماه پنهان بماند و هلال ماه رمضان دیده نشود، روز بعد که «روز شک» نامیده می‌شود باید روزه گرفته شود. از برخی از سلف (فقهای نخستین) روایت شده که اگر ماه پنهان بماند، باید به محاسبه نجومی روی آورد، و این نظر مطرف بن الشِّخِّیر، یکی از تابعین برجسته است. در روایتی از ابن سُریج از الشافعی ﷺ نقل شده که گفت: اگر کسی در علم نجوم مهارت داشته باشد و بر اساس محاسبه‌اش هلال قابل رؤیت بوده، اگر مانعی نبود، می‌تواند (بلکه باید) روزه بگیرد و روزه‌اش درست است.

The first element, which is duration, is divided into two kinds. The first is the period of obligation, which is the month of Ramadan, while the other is the period of abstinence from acts that break the fast, and this covers day-time of the the days of this month, thus, excluding the nights. To each of these periods are related fundamental issues over which they disagreed. We begin with those that relate to the period of the obligation. The first of these is the determination of the two ends of this period. The second relates to the identification of the method by which a knowledge of the limiting signs is attained with respect to each individual and to the various horizons. With respect to the two ends of the period (of obligatory fasting), the jurists agreed that the Arabic month spans over twenty-nine days that are sometimes thirty, and that the criterion for the determination of the month of Ramadan is the sighting of the new moon, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “Fast with its [the moon’s] sighting and break it with its sighting”. By sighting here is meant the first appearance of the new moon after the declining of the sun. They disagreed about the hukm when; there are factors that conceal sighting and make it impossible. They also disputed the proper time for sighting the new moon. As to their disagreement when the moon is concealed (in clouds), the majority maintain that the hukm in such a case is to complete the period of the preceding month (Shahan), thirty days. If the moon is concealed at the (probable) beginning of the month, the month before it is to be counted as having thirty days. Thus, the first day of the Ramadan would be the next day. If the moon is concealed at the end of the month (of Ramadan), the people will fast for thirty days. Ibn TJmar held a different opinion, that is, if the concealed moon is that of the beginning of the month of Ramadan, the next day which is called the Day of Doubt is to to be observed as a fast. It is related from some of the predecessors (early jurists) that if the moon is concealed recourse is to be had to astronomical calculation, and this is the opinion of Mutarrif ibn al-ShikhkhTr, one of the leading Tabi un. In a narration by Ibn Surayj c from al- Shafi T he said that c if a person is proficient in astronomy, and according to his calculation the new moon could be sighted had it not been for the obstruction he may (should) commence fasting and his fast would be valid.

دلیل اختلاف آنان، مجمل بودن سخن پیامبر ﷺ است که فرمود: «برای دیدن هلال روزه بگیرید و برای دیدن آن افطار کنید، و اگر [هلال] بر شما پوشیده ماند، برای آن تقدیر کنید». جمهور [علما] بر این عقیده‌اند که مراد از آن این است که «سی روز را کامل کنید». گروهی از فقها گفته‌اند که معنای تقدیر در اینجا، تعیین زمان آن از راه محاسبه است. برخی از ایشان حتی گفته‌اند که مؤمن باید در حالی بیدار شود که روزه گرفته است، و این نظر ابن عمر است، چنان‌که پیش‌تر یادآور شدیم. اما این تفسیری دور از ذهن است. جمهور، تفسیر خود را به سبب حدیث صحیح ابن عباس تصمیم گرفته‌اند که پیامبر ﷺ فرمود: «اگر [هلال] بر شما پوشیده ماند، پس عدد سی روز را کامل کنید». به گفته ایشان، سخن نخست مجمل است و این، توضیح آن است، پس لازم است که مجمل با توضیحش تفسیر شود. این روشی است که میان متخصصان علم اصول در آن اختلافی نیست، زیرا در حقیقت میان مجمل و مفسَّر هیچ تعارضی وجود ندارد. نظر جمهور در این مسئله قانع‌کننده‌تر است، و خداوند داناتر است.

The reason for their disagreement arises from the lack of detail (ijmdl) in the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “Fast on sighting it and break the fast on sighting it. If it is concealed, make an assessment about it (fa yqduru lahu)”. The majority maintained that this means “complete the period of thirty days”. One group of jurists said that the meaning of taqdir here is to fix its time by reckoning. Some of them even said that the believer should wake up fasting, which is the opinion of Ibn TJmar, as we have mentioned. This, however, is a remote interpretation. The majority decided upon their interpretation due to the authentic tradition of Ibn ‘Abbas that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “If it is concealed from you, then, complete the count of thirty days”. The former (tradition) lacks detail (they said) and this is its explanation, thus, it is necessary to construe the unelaborated through its explanation. This is a method over which there is no dispute among the experts on usul, as there is in fact no conflict at all between the mujmal and the mufassar. The opinion of the majority on this point is more convincing, Allah knows best.

در اختلافشان درباره زمان معتبر رؤیت، ابتدا توافق داشتند که اگر هلال در شب مشاهده شود، ماه از روز بعد آغاز می‌شود (از پس از غروب آفتاب). اختلاف کردند در آنجا که هلال در روز در آخرین روز شعبان، یعنی نخستین زمان رؤیت آن، دیده شد. نظر اکثریت این است که اگر نخستین رؤیت هلال در روز باشد، آن هلال روز بعد است، درست همان‌گونه که رؤیتش در شب چنین است. این نظر را مالک، الشافعی، ابوحنیفه و اکثر شاگردانشان داشته‌اند. ابویوسف، شاگرد ابوحنیفه، الثوری و ابن حبیب، یکی از شاگردان مالک، بر این عقیده بودند که اگر هلال پیش از زوال آفتاب دیده شود، به شب گذشته تعلق دارد، اما اگر پس از زوال آفتاب دیده شود، به شب آینده تعلق دارد.

In their disagreement about the legitimate time of sighting, they first agreed that if it is sighted in the evening the month begins on the next day (starting after sunset). They disagreed when it was sighted during the daytime on the last day of Shahan, that is, the first time of its sighting. The opinion of the majority is that if the first sighting of the moon is during the day, it is the moon of the next day, just like its sighting in the evening. This opinion was held by Malik, al-Shafi T, Abu Hanifa, and the majority of c their disciples. Abu Yusuf, the disciple of Abu Hanifa, al-ThawrT, and Ibn Habib one of the disciples of Malik held that if the moon is sighted before the declining of the sun it belongs to the previous night, but if it is sighted after the declining of the sun it belongs to the coming night.

دلیل اختلاف آنان، رها کردن تجربه است؛ در جایی که تجربه راه‌حل ارائه می‌دهد، به جای آن به روایات درباره این مسئله متوسل شده‌اند. درباره این مسئله هیچ حدیثی از پیامبر ﷺ که بتوان به آن استناد کرد وجود ندارد. با این حال، دو روایت از عمر (خدا از او خشنود باد) هست: یکی کلی و دیگری توضیحی. گروهی به روایت کلی تکیه کردند و گروهی دیگر به روایت توضیحی. روایتی که دلالت کلی دارد، از اعمش از ابو وائل، برادر ابن سلمه، نقل شده که گفت: «در خانقین بودیم که نامه‌ای از عمر به دست ما رسید که هلال ماه در اندازه‌های مختلف دیده می‌شود؛ گاه بزرگ به نظر می‌رسد و گاه کوچک. (در نامه آمده بود:) «اگر در روز ماه را دیدید، از روزه‌داری دست نکشید تا دو مرد گواهی دهند که هلال را در شب گذشته دیده‌اند».» روایتی که دلالت خاص دارد، همان است که ثوری از او نقل کرده که به عمر خبر رسید گروهی پس از زوال خورشید هلال را دیده و روزه خود را افطار کرده‌اند. او به ایشان نامه نوشت و آنان را سرزنش کرد و گفت: «اگر پیش از زوال خورشید در روز ماه را دیدید، افطار کنید، اما اگر پس از زوال خورشید دیدید، افطار نکنید».

The reason for their disagreement is the relinquishment of experience, where experience provides a way out, and having recourse instead to reports on the issue. There is no tradition on this issue from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) to which recourse can be had. There are, however, two traditions from TJmar (God be pleased with him). One of them is general and the other is explanatory. One group relied upon the general report, while the other relied upon the explanatory. The report with the general implication is related by al-A<mash from Abu Wa’il, the brother of Ibn Salama, who said, “A letter from TJmar came to us, when we were at Khaniqayn that the crescent moon appears in different sizes. Sometimes it looks large and it may look small. (The letter said:) ‘If you sight the moon during day-time, do not stop fasting till two men testify that they have seen the new moon during the (previous) evening’”. The tradition with the particular implication* is what is related by al-ThawrT from him that a report reached TJmar that some people had sighted the new moon after the declining of the sun and had broken their fast. He wrote to them reprimanding them for it and said: “If you sight the moon during the day before the declining of the sun, break your fast, but if you see it after the declining of the sun do not break it”.

القاضی (ابن رشد) گفت: «آنچه قیاس و تجربه اقتضا می‌کند این است که ماه تا زمانی که خورشید غروب نکرده باشد دیده نمی‌شود، مگر آنکه از خورشید دور باشد؛ زیرا در آن هنگام از قوس دید بزرگ‌تر است، هرچند بزرگی و کوچکی آن تغییر می‌کند، اما بعید است، و خداوند داناتر است، که به اندازه‌ای بزرگ باشد که پیش از غروب خورشید دیده شود. بهترین تکیه‌گاه در این مسئله، همان‌گونه که گفتیم، تجربه است. در اینجا فرقی نیست که این امر پیش از زوال خورشید باشد یا پس از آن، و آنچه باید مورد توجه قرار گیرد، ناپدید شدن خورشید است».

The QadT (Ibn Rushd) said: “What is dictated by analogy and experience is that the moon cannot be seen when the sun has not gone down, unless it is far away from it, for at that time it is greater than the arc of vision, though it varies growing greater or lesser, but it is unlikely, Allah knows best, to be so large as to be seen when the sun has not gone down yet. The best reliance in this matter is on experience, as we have said. There is no difference here whether it is before the declining of the sun or after it, and the thing to be considered is the disappearance of the sun”.

در مورد اختلاف ایشان درباره اعتبار شرعی رؤیت هلال، دو روش وجود دارد. یکی بر پایه حواس (ادراک) و دیگری بر پایه نقل‌ها (خبرها). فقها اتفاق دارند که شخصی که به تنهایی ماه را می‌بیند، موظف به روزه گرفتن است، به جز ابن أبی رباح که گفت تا زمانی که شخص دیگری غیر از او نیز آن را ندیده باشد، روزه نمی‌گیرد. درباره اینکه آیا می‌تواند بر اساس رؤیت شخصی خود روزه‌داری را ترک کند، اختلاف کرده‌اند. مالک، ابوحنیفه و احمد بر این عقیده بودند که او نباید روزه را ترک کند. شافعی گفت که او می‌تواند روزه را بشکند، و این نظر ابوثور نیز بود. این اختلاف معنایی ندارد، زیرا پیامبر ﷺ روزه گرفتن و افطار کردن را به رؤیت هلال وابسته کرد، و رؤیت از راه ادراک حاصل می‌شود. اگر اتفاق نظری درباره روزه گرفتن بر اساس خبر رؤیت هلال، به دلیل ظاهر این حدیث، وجود نمی‌داشت، الزام روزه بر اساس خبرها دور از ذهن بود. کسانی که میان ماه روزه‌گرفتن و ماه پایان دادن به روزه تفاوت قائل شدند، این کار را برای جلوگیری از ادعاهای نادرستی انجام دادند که افراد فریبکار ممکن است به ناحق مطرح کنند، و به دروغ ادعا کنند که ماه را دیده‌اند، در حالی که واقعاً ندیده‌اند، و به این ترتیب ناروا روزه را ترک کنند. بنابراین شافعی گفت که اگر از متهم شدن بیم دارد، باید از خوردن و آشامیدن خودداری کند و خود را کسی بداند که روزه‌اش را ترک کرده است. مالک از این نظر عدول کرد و گفت که شخصی که به تنهایی ماه را می‌بیند و روزه‌اش را می‌شکند، هم مکلف به قضا و هم کفاره است. ابوحنیفه گفت که او فقط مکلف به قضا است.

As far as their disagreement about the legitimate knowledge of sighting is concerned, there are two methods for it. One of these is based upon the senses (perception) and the other upon reports. The jurists agreed that a person, who alone sights the moon, is under an obligation to fast, except for (A|3? ibn AbT Rabah, who said that he is not to fast unless another person besides him has sighted it too. They disagreed about whether he can stop fasting on the basis of his own sighting. Malik, Abu HanTfa, and Ahmad held that he is not to cease fasting. Al-Shafi T said that he c is to stop fasting, and this was also the opinion of Abu Thawr. This dispute has no meaning, as the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) made fasting and breaking the fast dependent upon sighting, and sighting is by perception. Had there been no consensus about fasting on the basis of a report of sighting, because of the apparent meaning of this tradition, the imposition of an obligation of fasting on the basis of reports would be far-fetched. Those who made a distinction between the moon of fasting and that of terminating the fast did so for the prevention of improper claims that may be made falsely by the devious, who may cease fasting illegitimately, claiming they have seen the moon when in actual fact they have not. Al-Shafi<T, therefore, said that if he fears accusations he should abstain from eating and drinking and consider himself as having ceased fasting. Malik deviated from this and said that the person who sights the moon alone and breaks his fast is liable to qada* as well as expiation. Abu HanTfa said that he is only liable for qadtf.

آنان در برخی مسائل مربوط به گزارش رؤیت هلال با یکدیگر اختلاف داشتند. نخست بر سر شمار گزارشگرانی که گزارششان باید پذیرفته شود، و سپس درباره شرایط ایشان. مالک گفته است که آغاز روزه یا پایان دادن به آن بر اساس شهادت کمتر از دو مرد مورد اعتماد جایز نیست. الشافعی، در روایتی از المُزَنی، گفته است که آغاز روزه با شهادت یک مرد درباره رؤیت هلال انجام می‌شود، اما پایان دادن به روزه با شهادت کمتر از دو مرد جایز نیست. ابوحنیفه گفته است که اگر آسمان ابری باشد شهادت یک نفر پذیرفته می‌شود، اما اگر آسمان صاف باشد و در شهری بزرگ، تنها شهادت شمار زیادی از مردم پذیرفته است. همچنین از او روایت شده که هرگاه آسمان صاف بود، شهادت دو فرد عادل را می‌پذیرفت. از مالک روایت شده که هرگاه آسمان ابری بود، شهادت دو شاهد را نمی‌پذیرفت. همه توافق داشتند که برای افطار کردن، شهادت کمتر از دو شاهد پذیرفته نیست، جز ابوثور که، برخلاف الشافعی، میان آغاز روزه و پایان دادن به آن تفاوتی قائل نشد.

They disagreed regarding certain questions related to the report of moon sighting. First, over the number of reporters whose reports must be accepted, and then about their qualifications. Malik said that it is not permitted to commence fasting or to cease fasting on the testimony of less than two trustworthy men. Al-ShafiT, in a narration by al-MuzanT, said that fasting is to commence on the testimony of one man about sighting, but fasting is not to be stopped with the testimony of less than two men. Abu HanTfa said that if the sky is overcast the testimony of one person is accepted, but if it is clear in a large city only the testimony of a large number of persons is acceptable. It is also related from him that he would accept the testimony of two morally upright persons when the sky was clear. It is related from Malik that he would not accept the testimony of two witnesses when the sky was overcast. They agreed that for breaking the fast not less than two witnesses are acceptable, except for Abu Thawr who did not make a distinction between fasting and breaking the fast, unlike al-Shafi T.

علت اختلاف آنان از تعارض روایات در این موضوع و نوسان یک روایت میان اینکه تحت عنوان شهادت قرار گیرد یا تحت عنوان آنچه عدد معینی (برای شاهدان) ندارد، ناشی می‌شود. از جمله این روایات آن است که ابوداود از عبدالرحمن بن زید بن خطاب روایت کرده که او در روز شک برای مردم سخن گفت و گفت: «من با یاران رسول خدا ﷺ معاشرت داشتم و از ایشان پرسیدم، و همه آنان برای من روایت کردند که رسول خدا ﷺ فرمود: "با دیدن ماه روزه بگیرید و با دیدن آن روزه را افطار کنید. اگر بر شما پوشیده ماند، سی روز را تکمیل کنید. اگر دو شاهد شهادت دادند (که ماه را دیده‌اند)، روزه بگیرید یا افطار کنید"». همچنین روایت ابن عباس است که گفت: «اعرابی‌ای نزد پیامبر ﷺ آمد و گفت: "امشب ماه را دیدم." فرمود: "آیا شهادت می‌دهی که معبودی جز الله نیست و محمد ﷺ بنده و فرستاده اوست؟" گفت: "بله." فرمود: "ای بلال، به مردم اعلام کن که فردا روزه بگیرند"». این روایت را ترمذی نقل کرده و گفته است که درباره اسناد آن اختلاف است، زیرا گروهی آن را مرسل روایت کرده‌اند. و نیز روایت ربعی بن خراش (حراش؟) است.

c The reason for their disagreement stems from the conflict of traditions on the subject, and the vacillation of a tradition between falling under the category of testimony and the category conveying no stipulated number (for witnesses). The traditions include what has been related by Abu Dawud from cAbd al- Rahman ibn Zayd ibn al-Khattab that he addressed the people on a Day of Doubt and said, “I used to mix with the Companions of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) and asked them, and all of them related to me that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, ‘Commence fasting on sighting it and cease fasting on sighting it. If it is concealed from you, then, complete a period of thirty (days). If two witnesses render testimony (of sighting the moon), commence fasting or cease fasting’”. They also include the tradition of Ibn <Abbas that he said, “A Bedouin came up to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) and said, ‘I sighted the moon tonight.’ He said, ‘Do you testify that there is no god but Allah and that Muhammad is his servant and messenger?’ He replied, ‘Yes’. He (the Prophet) said, ‘Bilal, announce to the people that they are to fast tomorrow’”. This is recorded by al-TirmidhT, who stated that there is a dispute about its isnad as a group has reported it as mursal. There is also the tradition of Rib T ibn Khirash (Hirash?)

که ابوداوود از ربعی بن حراش از یکی از اصحاب پیامبر روایت کرده است که گفت: «مردم در روز آخر رمضان روزه بودند که دو بادیه‌نشین برخاستند و نزد پیامبر ﷺ گواهی دادند که هلال ماه را شب گذشته دیده‌اند. فرستادهٔ خدا ﷺ به مردم دستور داد که روزه را بشکنند و به جایگاه نماز بروند.»

c that is recorded by Abu Dawud from Rib€T ibn Khirash from one of the Companions of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), who said, “The people were fasting on the last day of Ramadan, when two Bedouins stood up and testified to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that they had sighted the moon the previous evening. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) ordered the people to break the fast and to go to the place of [ £/j prayer”.

فقها در این روایات، روش ترجیح یا روش جمع میان آنها را به کار بردند. الشافعی روایات ابن عباس و ربعی بن حراش را بر اساس ظاهر معنایشان با هم جمع کرد و از این رو آغاز روزه را با گواهی یک نفر واجب دانست و پایان آن را با گواهی دو نفر. مالک روایت عبدالرحمن بن زید را بر اساس قیاس ترجیح داد، یعنی آن را همانند شهادت در سایر دعاوی دانست. به نظر می‌رسد ابو ثور میان روایات ابن عباس و ربعی بن حراش تعارضی نمی‌دید؛ زیرا پیامبر ﷺ بنا بر روایت ربعی بن حراش به شهادت دو شاهد حکم کرد و در روایت ابن عباس به شهادت یک شاهد. (ابو ثور می‌گفت) این امر بر جواز هر دو دلالت دارد و نه بر وجود تعارض. همچنین دلیلی وجود ندارد که حکم در روایت نخست مختص آغاز روزه و حکم در روایت دوم مختص پایان آن باشد، زیرا چنین دیدگاهی بر فرض وجود تعارض استوار است. همین امر درباره تعارض میان روایات عبدالرحمن بن زید و ابن عباس نیز صادق به نظر می‌رسد، مگر آنکه تعارض بر پایه دلالت غیرمستقیم متن ادعا شود، که ضعیف است زیرا متن با آن مخالفت دارد. بنابراین می‌بینیم که دیدگاه ابو ثور، با وجود انحراف از دیدگاه اکثریت، روشن‌تر است، هرچند مقایسه رؤیت با روایت به مقایسه رؤیت با شهادت نزدیک‌تر است. دلیل آن این است که در شهادت، تعیین عدد شاهدان یا هدایتی از جانب وحی است و از این رو نمی‌توان آن را به تفسیر عقلی کشاند، زیرا جایز نیست از آن قیاس کرد، یا گفته می‌شود که تعیین عدد به سبب نزاعی است که همراه دعاوی وجود دارد و تردیدی که به سبب شهادت یک فرد از سوی طرفین دعوا همراه است. بنابراین، تعدّد الشهود مشروع لکی یترجّح الظنّ وتقوى الميلُ إلى دعوى أحد المتخاصمين، ولم يُزَد العدد على اثنين حتى لا يصعب إقامةُ البيّنة فتَبطل الدعاوى. ولا يوجد في حالة رؤية الهلال شبهةٌ ناشئة عن خصم توجب بيانَها بزيادة العدد.

c The jurists adopted the methods of preference or the method of reconciliation for these traditions. Al-Shaf^T reconciled the traditions of Ibn c Abbas and Rib<T ibn Khirash through their apparent meanings and, thus, deemed the commencement of fasting obligatory on the testimony of one person and its cessation on the testimony of two. Malik preferred the tradition of cAbd al-Rahman ibn Zayd on the basis of analogy, that is, holding it to be similar to testimony in other claims. It appears that Abu Thawr did not see a conflict between the traditions of Ibn cAbbas and that of RibT ibn Khirash. This is so as he (the Prophet) decided on the testimony of two witnesses according to the tradition of Rib<T ibn Khirash, and in the tradition of Ibn SAbbas he decided on the the testimony of one witness. This (Abu Thawr said) indicates the permissibility of both, and not that there is a conflict. Nor is there an indication that the decision in the first was specific to the commencement of fasting and that in the second to its cessation, for such an opinion would be based on the assumption of a conflict. The same appears to be true for the conflict between the traditions of cAbd al-Rahman ibn Zayd and Ibn Abbas, unless c the conflict is claimed on the basis of the indirect indication of the text, which is weak as the text opposes it. Thus, we see that the opinion of Abu Thawr, despite its deviation (from the majority view), is more evident, although comparing sighting to narration is closer than comparing sighting to testifying. The reason is that in testimony the stipulation of a number (for witnesses) may either be guidance by revelation, and thus it cannot be subjected to intellectual interpretation as it is not permitted to draw an analogy from it, or it may be said that the stipulation of number is due to the litigation that accompanies claims and the doubt that is associated with the testimony of a person by the litigants. Thus,. a multiplicity of witnesses is stipulated so that the conviction becomes predominant and the inclination toward the claims of one litigant is strengthened. The number did not go beyond two so that adducing evidence does not become difficult thereby vitiating claims. There is no accompanying doubt due to an opponent in the case of the sighting of the moon that should necessitate its clarification through an increase in number.

یہ معلوم ہوتا ہے کہ الشافعی نے رمضان کے چاند اور عید کے چاند میں فرق کیا، اس بنیاد پر کہ عید کے چاند کی رؤیت میں لوگوں سے وابستہ ایک شبہہ پایا جاتا ہے، جو رمضان کے چاند کی صورت میں موجود نہیں۔ ابو بکر ابن المنذر کی رائے ابو ثور کی رائے کے مانند ہے، اور میرے خیال میں یہی ظاہریہ کی بھی رائے ہے۔ ابو بکر ابن المنذر نے اسی حدیث سے استدلال کرتے ہوئے کہا کہ ایک شخص کی گواہی پر روزہ افطار کرنے اور کھانے سے رکنے کے وجوب پر اجماع منعقد ہو چکا ہے۔ لہٰذا ضروری ہو جاتا ہے کہ مہینے میں داخل ہونے اور اس سے نکلنے کا معاملہ یکساں ہو، کیونکہ دونوں ہی وہ علامات ہیں جو عدمِ روزے کے زمانے کو روزے کے زمانے سے جدا کرتی ہیں۔

It appears that al-ShaficT made a distinction between the moon of fasting and the moon of cessation of fasting on the basis of the suspicion that is associated with people in the sighting of the moon of cessation of fasting, but is not present in the case of the moon of fasting. The opinion of Abu Bakr ibn al- Mundhir is the same as the opinion of Abu Thawr, and I believe it is also that of the Zahirites. Abu Bakr ibn al-Mundhir argued on the basis of this tradition for the occurrence of a consensus for the obligation of breaking the fast and abstaining from eating on the testimony of one person. It therefore becomes necessary that the matter be the same for entering into the month and moving out of it, as both are signs separating the period of non-fasting from the period of fasting.

اگر بگوییم که رؤیت برای کسانی که خودشان هلال را ندیده‌اند، بر اساس خبر (گزارش) ثابت می‌شود، آیا این حکم می‌تواند از یک سرزمین به سرزمین دیگر تعمیم یابد؟ منظورم این است: آیا بر مردم یک منطقه واجب است که اگر خودشان ماه را ندیده‌اند، رؤیت مردم سرزمین دیگر را ملاک قرار دهند، یا رؤیت برای هر سرزمینی لازم است؟ در این مسئله اختلاف است. ابن القاسم و فقیهان مصری (که پیرو مالک هستند) از مالک روایت کرده‌اند که اگر برای مردم یک شهر ثابت شود که مردم شهر دیگر ماه را دیده‌اند، بر آنان لازم است که روزی را که دیگران روزه گرفته‌اند و آنان از دست داده‌اند، قضا کنند. این نظر شافعی و احمد نیز بوده است. فقیهان مدنی از مالک روایت کرده‌اند که رؤیتی که بر اساس خبر ثابت می‌شود، برای مردمی که در سرزمینی که رؤیت در آن رخ داده ساکن نیستند، الزام‌آور نیست، مگر آنکه امام مردم را به این کار ملزم کند. این نظر ابن الماجشون و مُغیره از شاگردان مالک بود. آنان توافق داشتند که این حکم برای سرزمین‌های دور از هم، مانند اندلس و حجاز، معتبر نیست.

If we say that sighting is established for those who have not sighted it on the basis of a report, then, can this be extended from one land to the other, I mean, is it obligatory upon the people in one region, if they have not sighted the moon, to adopt the sighting in another land, or is sighting necessary for every land? There is disagreement over this. Ibn al-Qasim and the Egyptian jurists (who follow Malik) have related from Malik that if it is established for the people of one town that the people in another have sighted the moon, they are under an obligation of qadffi for the day observed by others and missed by them. This was also the opinion of al-ShafiT and Ahmad. The Medinites have related from Malik that sighting on the basis of a report is not binding upon people not living in the land in which sighting occurred, unless the imam requires the people to do so. This was the opinion of Ibn al-Majishun and of al-MughTra from among the disciples of Malik. They agreed that this is not to be taken into account for lands distant from each other, like al-Andalus and al- Hijaz.

سبب این اختلاف از تعارض روایات و استدلال‌ها ناشی می‌شود. استدلال این است که اگر زمان طلوع خورشید و ستارگان در سرزمین‌های مختلف زیاد تفاوت نداشته باشد، لازم است که یکی از دیگری پیروی کند، زیرا از نظر عقل آن‌ها افق یکسانی دارند. اما اگر تفاوت زیادی داشته باشد، پیروی یک منطقه از منطقه دیگر الزامی نیست. روایتی که مسلم از کُریب نقل کرده این است که ام الفضل بنت الحارث او را نزد معاویه در شام فرستاد. او گفت: «به شام رسیدم و آنچه را که [ام الفضل] خواسته بود انجام دادم. ماه رمضان در حالی که در شام بودم فرا رسید و ماه را در شب جمعه دیدم. نزدیک پایان ماه به مدینه آمدم و عبدالله بن عباس از من پرسید و سپس از ماه یاد کرد و گفت: "چه زمانی ماه را [در شام] دیدید؟" گفتم: "ما آن را در شب جمعه دیدیم." پرسید: "خودت دیدی؟" گفتم: "بله، و مردم نیز دیدند. آن‌ها روزه گرفتند و معاویه هم روزه گرفت." گفت: "اما ما آن را در شب شنبه دیدیم و همچنان روزه می‌گیریم تا سی روز را کامل کنیم یا ماه را ببینیم." گفتم: "آیا روزه‌گرفتن معاویه را کافی نمی‌دانی؟" پاسخ داد: "نه! این چیزی است که پیامبر ﷺ به ما دستور داد." ظاهر این روایت چنین می‌رساند که هر سرزمین، چه نزدیک و چه دور، باید ماه را ببیند. اما بررسی نشان می‌دهد که میان سرزمین‌های دور و نزدیک، به‌ویژه آن‌هایی که از نظر طول و عرض جغرافیایی فاصله زیادی دارند، تفاوت وجود دارد. اگر خبر (رؤیت) به حد تواتر برسد، نیازی نیست که با شهادت شاهدان تأیید شود. این‌ها مسائل مربوط به مدت زمان الزام است.

The reason for this disagreement comes from the conflict of traditions and reasoning. The reasoning is that if the timing of the rising of the sun and the stars in different lands does not differ very much, it is necessary that one should follow the other, as by reason they have the same horizon. If it does differ much, however, then it is not binding upon one region to follow the other. The tradition is what is related by Muslim from Kurayb that Umm al- Fadl bint al-Harith sent him to Mu^wiya in Syria. He said, "I reached Syria and did what she had required. The moon of Ramadan came upon me while I was in Syria, and I sighted it on the night before Friday. Near the end of the month I moved to Medina where cAbd Allah ibn cAbbas questioned me and then-mentioned the moon, saying, ‘When did you.sight the moon (in Syria)?’ I said, ‘We saw it on the night before Friday.’ He asked, ‘Did you, yourself, see it?’ I said, ‘Yes, and so did the people. They fasted and Mu^wiya fasted too’. He said, ‘But we sighted it on the night before Saturday, and we continue to fast till we either complete thirty days or sight it’. I said, ‘Do you not consider MuSiwiya’s fasting as sufficient?’ He replied, ‘No! This is what the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) ordered us to do’”. The apparent meaning in this tradition implies that each land, near or distant, must sight the moon. Investigation, however, reveals a difference between distant and near lands, especially those that are at a great distance in terms of longitude and latitude. If the report (about sighting) reaches the level of tawatur there is no need to support it with testimony' These, then, are the issues related to the duration of the obligation.

در مسائل مربوط به مدت امساک، همگان توافق دارند که با غروب آفتاب پایان می‌یابد، به دلیل سخن خداوند متعال: «سپس روزه را تا شب کامل کنید».۲۱۳ اما درباره آغاز آن اختلاف کرده‌اند. اکثریت گفته‌اند که آغاز آن با طلوع فجر دوم، یعنی خط سفید (افق)، ظهور سپیدۀ صبح صادق است، زیرا از رسول خدا ﷺ ثابت شده که آن را به خط سفید گسترده‌شده (افق) تعریف کرده است، و نیز به دلیل سخن خداوند متعال: «بخورید و بیاشامید تا رشتهٔ سفید از رشتهٔ سیاه سپیدهٔ صبح برای شما متمایز شود».۲۱۴ گروهی از این رأی منحرف شده و گفته‌اند که آغاز آن فجر سرخی است که پس از سفیدی پدید می‌آید و همانندِ شفق سرخ (سپیدۀ شامگاهی) است. این قول از حذیفه و ابن مسعود روایت شده است.

On the issues related to the duration of abstinence they agreed that it is terminated by the setting of the sun, because of the words of the Exalted, “Then strictly observe the fast till nightfall”.213 They disagreed about the time of its commencement. The majority said that it is at the appearance of the second dawn, the white line (horizon), the appearance of the true morning twilight, because it is established from the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him), who defined it as the spreading white line (horizon), and also because of the words of the Exalted, “Eat and drink until the white .thread becometh distinct to you from the black thread of the dawn”.214 One group deviated saying that it is the red dawn that appears after the white and it is a replica of the red dusk (the evening twilight). This is related from Hudhayfa and Ibn Mas ud.

علت اختلاف از تعارض روایات در این مسئله و از مشترک بودن واژه «فجر» ناشی می‌شود، یعنی این واژه هم برای سفیدی و هم برای سرخی به کار می‌رود. از جمله روایاتی که بر پایه آن‌ها بحث کردند، روایت زرّ از ابوحذیفه است که گفت: «با پیامبر ﷺ پیش از طلوع فجر غذا خوردم، و اگر می‌خواستم می‌توانستم بگویم که روز است، اما خورشید هنوز طلوع نکرده بود». ابوداود از قیس بن طلق از پدرش روایت کرده که پیامبر ﷺ فرمود: «بخورید و بیاشامید، و نور سفید برخاسته شما را نترساند. بخورید و بیاشامید تا آنکه سرخی گسترده [در افق] را ببینید». ابوداود گفته است که این حدیث را تنها مردم یمامه روایت کرده‌اند، و این انحراف است، زیرا سخن خداوند متعال: «و بخورید و بیاشامید تا رشته سفید [صبح] از رشته سیاه [شب] برای شما آشکار شود»، در این موضوع صریح، یا تقریباً صریح است. کسانی که گفته‌اند منظور، خط سفیدی است که در افق گسترده می‌شود، و اینان اکثریت‌اند و بر پایه استوارتری ایستاده‌اند، درباره حد دقیق پرهیز از چیزهایی مانند خوردن (و آشامیدن) اختلاف کرده‌اند. گروهی از فقها گفته‌اند که حد، خود سپیده‌دم است. گروه دیگری گفته‌اند که حد، آگاهی بیننده به آن است. اگر او از آن آگاه نشود، رعایت پرهیز بر او واجب نیست، حتی اگر سپیده‌دم فرا رسیده باشد. ثمره این اختلاف آن است که اگر فرد پس از آنکه سپیده‌دم فرا رسیده، اما پیش از آگاهی‌اش، دریابد که سپیده‌دم بوده است، بنابر نظر کسانی که حد را خود سپیده‌دم می‌دانند، بر او قضا لازم است. و کسانی که حد را آگاهی خود فرد می‌دانند، معتقدند که قضا بر او واجب نیست.

c The reason for disagreement emanates from the conflict of traditions oh the issue and the equivocality of the term “dawn”, that is, it is applied to mean either the white or the red. The traditions on the basis of which they argued include the tradition of Zarr from Abu Hudhayfa, who said, “I had meals with* the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) before daybreak, and had I liked I could have said it was daytime, yet the sun had not risen”. Abu Dawud had recorded from Qays ibn Talq from his father that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “Eat and drink, and let not the rising white light intimidate you. Eat and drink, until you see the red light spreading across [the horizon]”. Abu Dawud stated that this tradition was narrated by the people of Yamama alone, and this is deviation, for the words of the Exalted, “Eat and drink until the white thread becometh distinct to you”,215 Qur The are explicit, or almost explicit, in this. Those who held that it is the spreading white line of the dawn, and these are the majority, who are on firmer ground, disagreed about the exact limit for abstention from such things as eating (and drinking). A group of jurists said that it is the breaking of the dawn in itself. Another group said that it is its awareness for the person looking at it. If he does not become aware of it, then, observance of abstention is not obligatory, even if it is already daybreak. The significance of the, distinction is that if the person discovers that .it was daybreak before he became ,aware of it, then, according to those for whom.the limit is the break of the dawn itself, he is liable for qadd*. Those who consider the limit to be the person’s own awareness of it, hold that qadd is not obligatory for him.

اختلاف در این موضوع ناشی از تفسیرهای ممکنِ سخن خداوندِ متعال است: «و بخورید و بیاشامید تا رشتهٔ سفید از رشتهٔ سیاهِ سپیده‌دم برای شما آشکار شود». آیا پرهیز (از خوردن و آشامیدن) باید از زمانی آغاز شود که آن تمایز برای شخص آشکار گردد، یا به محض آنکه واقعاً رخ دهد؟ عرب‌ها این واژه را به‌صورت مجازی برای وقوع پدیده‌ای به کار می‌برند تا به پدیدهٔ دیگری که پس از آن می‌آید اشاره کنند. گویی گفته شده است: «بخورید و بیاشامید تا رشتهٔ سفید برای شما از رشتهٔ سیاه متمایز شود». اگر این تمایز در خود آن آشکار شود، برای ما نیز آشکار می‌گردد؛ بنابراین، نسبت دادن آشکار شدن آن به ما، علت اختلاف است، زیرا ممکن است آن پدیده در خود آشکار و متمایز شده باشد و با این حال برای ما آشکار نباشد. ظاهر عبارت، پرهیز را به علم واقعی پیوند می‌دهد، در حالی که قیاس آن را به خود واقعیت مرتبط می‌سازد. یعنی قیاسی که از حکم نماز مغرب و از سایر تکالیف دینی که به زمان‌های معین گره خورده‌اند گرفته می‌شود، مانند آغاز شدن نماز ظهر با زوال خورشید و موارد دیگر. در همهٔ این موارد، اعتبار به خود حقایق واقعی بسته است، نه به دانستن آن‌ها. دیدگاه مشهور از مالک، که اکثریت نیز بر آن‌اند، این است که اشتغال به اموری مانند خوردن می‌تواند تا آغاز سپیده‌دم ادامه یابد. با این حال گفته می‌شود که پرهیز باید پیش از سپیده‌دم باشد. دلیل دیدگاه نخست، روایتی است که در صحیح بخاری و، به گمان من، در برخی نسخه‌های این حدیث آمده که پیامبر ﷺ فرمود: «بخورید و بیاشامید تا ابن ام مکتوم اذان بگوید، زیرا او اذان نمی‌گوید مگر آنکه سپیده‌دم فرا رسیده باشد». این روایت دربارهٔ موضوع اختلاف صریح، یا تقریباً صریح است و با سخن خداوندِ متعال، «و بخورید و بیاشامید تا رشتهٔ سفید از رشتهٔ سیاهِ سپیده‌دم برای شما آشکار شود»، سازگار است. ۲۱۸ کسانی که معتقد بودند پرهیز (از خوردن و آشامیدن و سایر مفطرات) باید پیش از طلوع فجر آغاز شود، این کار را از روی احتیاط و برای جلوگیری از وسایل (به سوی نقض روزه) انجام دادند. این نظر محتاطانه‌تر است، اما نظر دیگر با قیاس سازگارتر است، و خداوند داناتر است.

The disagreement over this is caused by the possible interpretations of the words of the Exalted, “Eat and drink until the white thread becometh distinct to you from the black thread of the dawn”. Is abstinence to commence when the distinction becomes evident to the person or as soon as it actually happens? Arabs employ the .term figuratively for the occurrence of a phenomenon to denote another that follows it. It was thus as if it was said, “Eat and drink until the white thread becomes distinct to you from the black thread”. If it becomes evident in itself it becomes evident to us, thus, attributing its becoming evident to us is the reason for the dispute, because it may have become evident and distinct in itself and still not be evident to us. The. apparent meaning necessitates the linking of abstinence to actual knowledge, while analogy associates it with the actual fact. I mean, analogy drawn from the hukrn of the sunset prayer and from all the other religious obligations attached to time-limits, like the zuhr prayer starting at the declining of the sun, as well as others. The consideration in all of these is attached to the actual realities themselves, not to their knowledge. The well-known opinion from Malik, which is also held by the majority, is that engagement in acts like eating may go up the beginning of daybreak (dawn). It is said, however, that abstinence should be prior to dawn. The evidence for the first view is what is related in the Sahih of al-BukharT, and I believe in some versions of the tradition, that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “Eat and drink until Ibn Umm Maktum makes the call [for the dawn prayer], for he does not make the call unless it is the break of the dawn”. This is explicit on the point of dispute, or almost explicit, and conforms with the words of the Exalted, “Eat and drink until the white thread becometh distinct to you from the.black thread of the dawn”.218 Those who maintained that abstinence is to commence prior to the dawn did so as a precaution and for the prevention of means (to violation). This is a more conservative opinion, but the other is more in line with analogy, Allah knows best.

بر این اتفاق نظر دارند که خودداری از خوردن، آشامیدن و آمیزش جنسی برای شخص روزه‌دار در مدت روزه واجب است، به دلیل سخن خداوند متعال: «پس اکنون با آنان آمیزش کنید و آنچه را خدا برای شما مقرر کرده است بجویید، و بخورید و بیاشامید تا رشته سفید صبح از رشته سیاه (شب) برای شما آشکار شود». در این امر، در مسائلی اختلاف کرده‌اند که برخی از آنها در شرع به صراحت بیان نشده‌اند و برخی دیگر بیان شده‌اند. از جمله مسائلی که به صراحت بیان نشده‌اند، مسئله‌ی ورود چیزهایی به معده است که خوراکی نیستند، و مسئله‌ی ورود چیزهایی به معده از غیر مجرای خوراک و نوشیدنی، مانند تنقیه، و مسئله‌ی ورود چیزهایی به بخش‌هایی از بدن غیر از معده، مانند آنچه به مغز می‌رسد اما به دستگاه گوارش نمی‌رسد.

They agreed that abstinence from food, drink, and sexual intercourse is obligatory, on the person fasting, during the period of the fast due to the words of the Exalted, “So hold intercourse with them and seek that which Allah hath ordained for you, and eat and drink until the white thread becometh distinct to you from the black thread of the dawn”. They differed in this over issues some of which are not expressly stated in the law while others are. Those that are not expressly stated include the question of things entering the stomach but are not food, that of things entering the stomach from other than the passage for food and drink, like enema, and the problem of things entering some parts of the body other than the stomach, like those entering the brain but not reaching the digestive tract.

علت اختلاف آنان در این امور، قیاسِ غیرِ خوراکی بر خوراکی است. زیرا آنچه صریحاً ذکر شده، خوراکی است. کسانی که گمان کردند هدفِ روزه، معنایی عقلی دارد، غیرخوراکی را به خوراکی ملحق نکردند. و کسانی که معتقد بودند روزه عبادتی است بی‌معنای عقلی، و هدفِ روزه صرفاً خودداری از چیزهایی است که به معده می‌رسد، خوراکی و غیرخوراکی را در این مقصود یکسان دانستند. خلاصه نظر مالک آن است که خودداری از آنچه از هر منفذی به حلق می‌رسد، خواه خوراکی باشد و خواه غیرخوراکی، واجب است.

The reason for their disagreement over these things stems from the analogy drawn from food for those that are not food. This is so as things expressly mentioned are food. Those who thought that the purpose of fasting has a rational meaning did not link non-food with food. Those who maintained that it is a worship that does not have a rational meaning and that the aim of fasting is abstinence alone from things that reach the stomach held food and non-food to be the same (for this purpose). The summary of Malik’s opinions is that it is obligatory to abstain from Things that reach the gullet through any opening, whether they are food or non-food.

با توجه به اموری غیر از خوردن و آشامیدن که روزه را باطل می‌کند، همه، به جز مالک، توافق داشتند که کسی که بوسه می‌زند و منی از او خارج می‌شود روزه‌اش باطل شده است، اما کسی که مذی از او خارج می‌شود روزه‌اش باطل نمی‌شود. آنان در مورد بوسیدن توسط روزه‌دار اختلاف کردند. برخی آن را جایز دانستند. برخی آن را برای جوان مکروه (ناپسند) شمردند اما برای سالخورده جایز دانستند. برخی آن را به طور مطلق ممنوع کردند. کسانی که برای آن معافیت قائل شدند، به دلیل آنچه از احادیث عایشه و ام سلمه روایت شده، این کار را کردند که «پیامبر ﷺ هنگام روزه‌داری می‌بوسید». کسانی که آن را ناپسند شمردند، به این دلیل بود که بوسیدن ممکن است به آمیزش جنسی منجر شود. گروهی از این مسیر منحرف شدند و گفتند بوسه روزه را باطل می‌کند. آنان بر این مدعا به آنچه از میمونه بنت سعد روایت شده استناد کردند که گفت: «از رسول خدا ﷺ درباره بوسیدن توسط روزه‌دار پرسیده شد. فرمود: هر دو روزه را باطل می‌کنند». الطحاوی این حدیث را نقل کرده اما آن را ضعیف اعلام کرده است. آن اعمالی که بر اثر هیجان غالب‌کننده یا فراموشی رخ می‌دهند، بحث درباره آنها در ذیل بحث از امور باطل‌کننده روزه و احکام آنها مطرح خواهد شد.

بحث نیت از جنبه‌های گوناگونی مطرح می‌شود. از جمله این‌که آیا نیت شرط صحت این عبادت است یا نه، و اگر شرط است، کدام نوع تصمیم‌گیری معتبر شمرده می‌شود؟ همچنین این‌که آیا تجدید نیت در هر روز از ماه رمضان واجب است یا نیت بیان‌شده در روز نخست کافی است؟ اگر شخص تصمیم می‌گیرد، زمان این تصمیم که روزه را صحیح می‌کند کدام است، به‌گونه‌ای که اگر در آن زمان بیان نشود، روزه باطل می‌شود؟ آیا ترک تشکیل نیت مستلزم شکستن روزه است، و اگر شخص روزه را نشکند چه حکمی دارد؟ فقها در هر یک از این پرسش‌ها اختلاف کرده‌اند. نظر اکثر فقها این است که نیت شرط صحت روزه است، اما زفر مخالفت کرد و گفت ماه رمضان نیاز به نیت ندارد، مگر این‌که شخص دلیلی داشته باشد که از تکلیف روزه معاف شود، مانند مسافرت، ولی بخواهد روزه بگیرد. علت اختلاف آنان به تصورشان از ماهیت روزه بازمی‌گردد که آیا عبادتی دارای معنای عقلانی است یا چنین معنایی ندارد. کسانی که معتقد بودند روزه عبادتی بدون هدف عقلانی است، نیت را واجب دانستند، و کسانی که آن را عبادتی با هدف عقلانی می‌دانستند، گفتند هدف حتی اگر شخص نیت نکند نیز حاصل می‌شود. محدود کردن این استدلال توسط زفر به تنها برخی انواع روزه، ضعفی در آن دارد. به نظر می‌رسد او بر این مبنا نظر داده که در روزهای ماه رمضان ترک روزه جایز نیست و هر روزه‌ای که در این روزها گرفته شود، این صورت از روزه واجب را محقق می‌کند، و این امری خاص این روزهاست.

The discussion of intention is undertaken from different aspects. These include whether it is a condition for the validity of this worship, and if it is a condition, then, what kind of determination is considered valid? Further, whether its renewal every day of Ramadan is obligatory or is the intention expressed on the first day sufficient? If the subject makes the resolve, what is the time of this resolve that makes the fast valid, so that if it is not expressed at such time it is nullified? Does failure to form the intention necessitate breaking the fast, and what if the person does not break the fast? The jurists differed on each of these questions.The opinion of the majority of the jurists is that intention is a condition for the validity of the fast, but Zufar deviated and said that the month of Ramadan does not require intention, unless .the person happens to have reason to be relieved from the obligation of fasting, such as being on a journey, but wishes to fast. The reason for their disagreement stems from their notion about the nature of fasting whether it is a worship having a rational meaning or it has no such meaning. Those who maintained that it is a worship having no rational purpose made intention obligatory, while those who maintained that it is a worship with rational purpose said that the purpose is attained even if the person does not form an intention. The confining of this reasoning by Zufar to only some kinds of fasting presents some weakness. It appears that he formed his opinion on the grounds that it is not permitted to cease fasting during the days of Ramadan and that any fast kept during these days of the month fulfils this form of prescribed fasting, and this is something specific to these days.