Al-Quran yang mulia tidak mempunyai makna zahir (luaran) atau makna batin (tersembunyi) sebagaimana yang didakwa oleh sebahagian orang. Ia adalah tutur kata Arab, yang datang dalam bahasa orang Arab. Dia (SWT) berfirman:

The noble Qur‟an does not have a Zaahir (outer) or Baatin (secret) meaning as some claim. It is an Arabic speech, which has come in the tongue of the Arabs. He (swt) said:

"Sesungguhnya Kami menurunkannya sebagai Al-Qur'an dalam bahasa Arab." (TMQ Yusuf: 2)

“We have sent it down as an Arabic Qur‟an.” (TMQ Yusuf: 2)

"Dalam bahasa Arab yang jelas." (TMQ Ash-Shu'ara: 195)

“In the plain Arabic language.” (TMQ Ash-Shu‟ara: 195)

Ia difahami dengan cara yang sama seperti mana-mana ucapan Arab difahami. Apa yang Allah (swt) maksudkan dengan al-Qur'an ialah apa yang telah dinyatakan oleh al-Qur'an yang mulia itu sendiri. Allah (swt) tidak menghendaki sesuatu yang lain daripada apa yang telah dinyatakan. Maksud-Nya hanya dapat difahami melalui kefahaman terhadap sintaksisnya. Makna dalam bahasa Arab ialah apa yang Allah (swt) kehendaki dalam firman-Nya, yang Dia (swt) nyatakan dengan kata-kata dan gaya bahasa Arab. Oleh itu, maksud sesuatu ucapan ialah apa yang ucapan itu tunjukkan, melalui dalil-dalil linguistik dan petunjuk syar'i yang disebut dalam Kitab atau Sunnah. Ia tidak mempunyai "zahir" atau "batin"; sebaliknya ia mempunyai makna yang ditunjukkan oleh ucapan Arab itu, melalui kefahaman terhadap kata-kata dan gaya bahasa Arab.

It is understood the same way as any Arabic speech is understood. What Allah (swt) intends by the Qur‟an is what has been expressed by the noble Qur‟an itself. Allah (swt) did not intend anything other than what was expressed. His intention is only understood from understanding of the syntax. The Arabic meaning is what Allah (swt) intended in His speech, which He (swt) expressed in the Arabic words and Arabic style. Accordingly, the import of the speech is what the speech indicated, through the linguistic proofs and the Shar‟i indication mentioned in the Kitaab or Sunnah. This has no „outer‟ or „inner‟; it rather has a meaning indicated by the Arabic speech, through the understanding of the Arabic words and styles.