Adapun Mu‟amalaat dan „Uqubat, maka mungkin teks-teks yang berkaitan dengannya mengandungi „Illah, kerana ia umumnya membawa kepada hasil yang nyata. Sebagai contoh, Allah memerintahkan Rasulullah ﷺ untuk membahagikan harta rampasan perang kepada anak-anak yatim dan orang-orang miskin. Ini adalah hasil yang nyata yang dikehendaki oleh Hukm, dan ia terbuka untuk mempunyai „Illah. Walaupun Hukm itu dilaksanakan kerana Allah, hasilnya tetap nyata, yang bermakna mungkin ada sebab mengapa orang-orang miskin patut menerima harta rampasan itu. Sebab di sini tentulah dinyatakan dalam teks, iaitu:

As for the Mu‟amalaat and „Uqubat it is possible that the texts regarding them may contain „Illah‟s because they generally entail tangible results. For example, Allah ordered the Messenger (saw) to distribute the spoils of war amongst the orphans and the poor. This is a tangible result sought by the Hukm which is open to having an „Illah. Even though the Hukm is fulfilled for Allah‟s sake the result is still tangible which means that there may be a reason why the poor should receive the booty. The reason here of course is stated in the text:

"Supaya harta rampasan itu tidak hanya beredar di kalangan orang-orang kaya di antara kamu."

“So that the booty does not become a commodity only between the rich among you.” (TMQ Al-Hashr: 7)

Tentu saja banyak teks lain yang berkaitan dengan bidang-bidang ini tidak menyebutkan 'illah sama sekali, seperti:

Of course many other texts relating to these areas do not include an „Illah at all such as:

"Allah telah menghalalkan jual beli dan mengharamkan riba." (Al-Baqarah: 275)

“Allah has permitted trade and has forbidden Riba (interest).” (Al-Baqara: 275)

Hukum-hukum dan dalil-dalil mengenai kewajiban wanita Muslimah memakai khimar (tudung kepala) dan jilbab, kebolehan lelaki menikahi sehingga empat isteri sekaligus, larangan wanita menjadi pemerintah, serta banyak lagi hukum lain, datang tanpa 'illah. Oleh itu, hukum-hukum ini tidak sepatutnya dicari alasannya sama sekali, dan hendaklah diterima sebagaimana adanya.

The rules and evidences regarding the Muslim woman having to wear Khimar (headscarf) and Jilbab, the allowance for man to marry up to four wives at one time, the prohibition of women being rulers and many other rules have come without „Illah, therefore these rules should not be reasoned at all and should be taken as they are.

Terdapat empat jenis 'Illah:

There are four types of „Illah:

Nyata (Sarahah)

 Explicit (Saraahatan)

Tersirat (Dalaalatan)

 Implicit (Dalaalatan)

Diperoleh (Istinbaatan)

 Derived (Istinbaatan)

Yang diperoleh melalui qiyas (Qiyasan).

 Those derived through analogy (Qiyasan).

Saraahatan merujuk kepada penunjukan yang jelas (Sareeh) dalam teks. Maksud penunjukan yang jelas ialah sebab (Ta‟leel) itu terkandung dalam Mantuq (makna tersurat) teks, berbeza dengan Mafhum (makna tersirat) teks. Hal ini dapat dilihat melalui penggunaan ungkapan dan kata sendi tertentu yang menunjukkan sebab. Contohnya, ungkapan „Min ajl‟ dalam bahasa Arab yang bermaksud „kerana‟ atau „bagi tujuan‟, ia merupakan penunjukan yang jelas bagi hubungan sebab-akibat dan bukan sesuatu yang diinferens atau diperoleh daripada teks.

Saraahatan refers to an explicit (Sareeh) indication of the text. What we mean by explicit indication is that the reasoning (Ta‟leel) is in the Mantuq (pronounced meaning) of the text as opposed to the Mafhum (inferred meaning) of the text. This we can see in the use of certain expressions and prepositions that denote reasoning. For example the expression „Min ajl‟ in Arabic which means „because of‟ or „in order to‟, it is an explicit indication of causality and not something that is inferred or derived from the text.

Contohnya, Rasulullah ﷺ bersabda:

For instance the Messenger (saw) said:

"Sesungguhnya kebenaran (keizinan) telah diwajibkan kerana (min ajl) penglihatan."21

“Indeed, permission has been made obligatory because of (min ajl) sight.”21

Di sini, sebab itu dinyatakan secara jelas dalam teks dengan perkataan „disebabkan oleh‟. Oleh itu, sebab disyariatkan hukum meminta izin sebelum seseorang memasuki rumah orang lain ialah (min ajl) supaya seseorang tidak melihat sesuatu yang tidak halal untuk dilihat, seperti seorang wanita ajnabi yang aurat-auratnya tidak ditutup sepenuhnya kerana dia berada di ruang peribadinya. Perkara yang sama berlaku pada sabda Muhammad ﷺ berikut:

Here, the reasoning is explicitly pronounced in the text by saying „because of‟. Thus, the reason for legislating the rule of asking permission before one enters another persons house is because (Min ajl) one might see that which is not lawful to see, such as a non-mahram woman whose „Awrah (parts which must be covered) are not completely covered because she is in her private space. The same goes for the following saying of Muhammad (saw):

"Jika kalian bertiga, dua orang tidak boleh berbisik-bisik di hadapan yang ketiga kerana hal itu akan menyakitinya."22

“If there are three of you, two should not whisper to each other in front of the third because (Min ajl) that will upset him.”22

Maka sebab (ʿIllah) larangan berbisik antara dua orang sementara ada orang ketiga hadir ialah kerana perbuatan itu boleh menyebabkan orang ketiga berasa sedih.

So the reason („Illah) for not whispering between two people while a third is present is because that might cause the third to become upset.

'Illah dalaalatan (tersirat) ialah apabila nas menyebut suatu sifat yang secara rasional mempunyai hubungan dengan hukum yang disebutkannya.

An implicit (Dalaalatan) „Illah is when the text mentions an attribute which rationally has a link to the Hukm it has mentioned.

Hubungan ini tidak diucapkan, tetapi difahami daripada teks. Sebagai contoh, Rasulullah ﷺ bersabda:

This linkage is not uttered but understood from the text. For example, the Messenger (saw) said:

"Atas kambing yang digembalakan, zakat wajib dibayar." Sifat yang menjadikan hukum itu wujud ialah penggembalaan. Secara semula jadi, orang mungkin bertanya: apakah yang ada pada penggembalaan sehingga zakat diwajibkan? Jika kita memikirkan maksud penggembalaan, kita faham bahawa ia bermakna membiarkan haiwan-haiwan itu makan rumput dari padang terbuka yang merupakan harta awam. Oleh kerana ia mengambil daripada sumber awam, maka seseorang wajar menggantinya dengan membayar zakat, iaitu memberi kembali kepada orang ramai. Maka orang yang memberi makan ternakannya dalam kandang tidak menggunakan sumber awam, dan kerana itu zakat tidak wajib ke atasnya. Hubungan sebab-akibat (Ta'leel) antara sifat dan hukum ini tidak dinyatakan secara jelas, dan oleh itu ia tidak tergolong dalam kategori sareeh. Namun, oleh kerana ia difahami daripada maksud perkataan penggembalaan dan hubungannya dengan hukum, maka kita boleh katakan bahawa ini ialah 'Illah yang dikeluarkan daripada petunjuk teks, iaitu 'Illah ini dinyatakan (Tanbeeh) oleh makna tersirat (Mafhum), bukan daripada ungkapan yang diucapkan (Mantuq).

“On the grazing sheep zakah is payable.” The attribute which brings the Hukm into existence is grazing. Naturally one might ask, what is it about grazing that obliges Zakah? If we think about the meaning of grazing we understand that it means to let the animals graze from the open pastures which are public property. Since this is taking from the public resources then one should pay it back by paying Zakat i.e. give back to the public. Hence the one who feeds his livestock in a pen, he has not used the public resources and therefore Zakah is not payable. This causality (Ta‟leel) between the attribute and the Hukm is not explicitly stated and hence it is not from the category of sareeh. But since it is understood from the meaning of the word grazing and its linkage to the Hukm then we can say this is an „Illah extracted form the indication of the text i.e. this „Illah is notified (Tanbeeh) by the implied meaning (Mafhum) and not from the uttered expression (Mantuq).

Mari kita lihat contoh lain, Nabi ﷺ bersabda:

Let us look at another example, the Prophet (saw) said:

Air liur kucing tidak najis kerana ia sentiasa berada di sekeliling kamu (iaitu telah dijinakkan).23

“The saliva of the cat is not impure (najas) because it is constantly around you (i.e. domesticated).”23

Di sini, hukum kesucian atau kenajisan air liur kucing dikaitkan dengan sama ada kucing itu dijinakkan atau tidak. Maka, jika kucing itu dijinakkan, air liurnya suci; dan jika tidak, air liurnya najis. Teks tersebut tidak menyatakan secara jelas bahawa sebab air liur kucing itu suci ialah kerana ia dijinakkan. Sebaliknya, kita memahaminya daripada petunjuk (dalalah) lafaz "dijinakkan" dan kaitannya dengan kewujudan atau ketiadaan hukum tersebut, iaitu apabila kucing berada di sekitar rumah, ia tidak akan memakan najis, lalu air liurnya suci. Namun, jika ia liar, ia cenderung memakan apa sahaja yang dijumpainya di luar, maka air liurnya tidak suci. Sebab ini tidak dinyatakan, tetapi difahami atau ditunjukkan daripada makna penjinakan; oleh itu, ʿillah ini diambil daripada petunjuk (dalalah) sifat tersebut. Maka, kita namakan ʿillah ini sebagai ʿillah tersirat (implicit ʿillah).

Here the Hukm of impurity or purity of the cat‟s saliva is linked to whether it is domesticated or not. So if the cat is domesticated then the saliva is pure and if not the saliva is impure. Here the text did not say explicitly that the reason for cat‟s saliva being pure is because it is domesticated. Rather we understand this from the indication (dalaalah) of the word „domesticated‟ and its linkage to the presence or absence of the Hukm i.e. when the cat is around the house it is not going to eat Najas (impurities) and hence its saliva is pure. However, if it is wild then it is likely to eat whatever it finds outside and so its saliva will not be pure. This „Illah is not stated but understood or notified from the meaning of domestication and hence the „Illah is extracted from the indication (Dalalaah) of the attribute. Thus, we call this „Illah an implicit „Illah.

‘Illah yang diistinbatkan (istinbaatan) tidak diambil daripada mana-mana preposisi atau partikel yang jelas, dan tidak pula diambil daripada petunjuk (dalaalah) lafaz yang diucapkan. Sebaliknya, ia disimpulkan daripada struktur atau penelitian terhadap satu atau lebih nas.

The derived (Istinbaatan) „Illah is not taken from any explicit prepositions or particles and nor is it taken from the indication (Dalaalah) of the uttered expression. Rather it is inferred from the structure or a scrutiny of one or more texts.

Contoh daripada perkara ini ialah ʿIllah yang melarang pemilikan peribadi ke atas sumber awam. ʿIllah ini telah diperoleh dengan meneliti pelbagai Hadith.

An example of this is the „Illah prohibiting the private ownership of public resources. This has been derived by looking at various Ahadith.

Ibnu Abbas meriwayatkan bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Manusia berkongsi dalam tiga perkara: air, padang ragut dan api." (Abu Dawud)

Ibn Abbas narrated that the Prophet (saw) said, “People are partners (associates) in three things: in water, pastures and fire” (Abu Dawud)

Anas meriwayatkan daripada Ibn Abbas dengan tambahan:

Anas narrated from Ibn Abbas adding:

"dan harganya adalah haram (dilarang)." Diriwayatkan daripada Abu Hurairah (ra) bahawa Nabi ﷺ bersabda:

"and its price is haram (forbidden)." It is narrated from Abu Hurairah (ra) that the Prophet (saw) said:

"Tiga perkara tidak boleh dihalang daripada (manusia): air, padang ragut dan api." (Ibn Majah)

"Three things are not prevented from (the people); the water, the pastures and the fire." (Ibn Majah)

Ini adalah dalil bahawa manusia berkongsi (bersekutu) dalam air, padang gembalaan dan api, dan bahawa individu dilarang memiliki semuanya itu. Namun, diperhatikan bahawa hadith-hadith tersebut menyebutnya sebagai tiga perkara, dan ia adalah isim jamid (kata nama yang tidak berubah makna), serta tiada penyebutan 'illah (sebab hukum) di dalamnya. Hadith-hadith itu tidak menyertakan 'illah (sebab hukum), dan ini mungkin membawa maksud bahawa tiga perkara ini sahaja yang mewakili harta awam, tanpa mengambil kira penggambarannya terhadap keperluan masyarakat kepadanya.

This is an evidence that people are partners (associates) in water, pastures and fire, and that the individual is prohibited from possessing them. But it is noticed that the Ahadith mentioned them as three, and they are Jamid (rigid) nouns, and there was no mentioning of „Illah (reason) in them. The Ahadith did not include „Illah (reason) and this could imply that these three things are the only ones which represent public property, with no consideration given to their depiction for the community‟s need for them.

Walau bagaimanapun, jika seseorang meneliti isu ini, dia akan dapati bahawa Nabi ﷺ membenarkan individu memiliki air di At-Taif dan Khaybar, dan mereka sebenarnya memilikinya untuk tujuan mengairi tanaman dan ladang mereka. Sekiranya perkongsian air hanyalah kerana ia air dan bukan kerana pertimbangan keperluan masyarakat terhadapnya, maka baginda tidak akan membenarkan individu memilikinya.

However, if one scrutinised the issue he would find that the Prophet (saw) allowed the possession of water in At-Taif and Khaybar by individuals, and they actually possessed it for the purpose of irrigating their plants and farms. Had the sharing (association) of water been just because it is water and not because of the consideration of the community‟s need for it, then he would not have allowed individuals to possess it.

Daripada sabda Nabi ﷺ:

So from the saying of the Prophet (saw):

"Manusia berkongsi (bersekutu) dalam tiga perkara: air, padang ragut dan api" (Abu Dawud)

"People are partners (associates) in three things: in water, pastures and fire” (Abu Dawud)

Selain daripada keizinan beliau kepada individu untuk memiliki sejumlah kecil air, dapat disimpulkan bahawa 'illah (sebab) perkongsian dalam air, padang ragut dan api ialah kerana ketiga-tiganya merupakan kemudahan awam yang amat diperlukan oleh masyarakat.

In addition to his permission of individuals to possess small quantities of water, it can be deduced that the „Illah (reason) of association in the water, pastures and fire, is their being of the community utilities that are indispensable to the public.

Oleh itu, apa sahaja yang layak dianggap sebagai kemudahan awam masyarakat dikira sebagai harta awam, sama ada ia air, padang ragut atau api.

Therefore, anything that qualifies as being of the community utilities is considered a public property, whether or not it is water, pasture or fire.

Oleh itu, 'Illah di sini ialah 'Illah yang diperoleh (mustanbat), kerana ia disimpulkan melalui penelitian terhadap nas-nas, bukan melalui makna yang jelas (sarih) atau makna yang tersirat (ishari) bagi lafaz-lafaz tersebut.

Hence the „Illah here is a derived „Illah because it is inferred through the scrutiny of texts and not through an explicit meaning or an implied meaning of expressions.

Jenis keempat „Illah ialah Qiyasan (pengeluaran melalui analogi), iaitu apabila „Illah baharu diistinbatkan daripada „Illah tersirat yang sedia ada melalui analogi kepada sebab berkesan (effective link) yang kedua-duanya kongsi. Untuk membantu kita memahaminya, mari kita lihat arahan keselamatan jalan raya berikut: „Jangan memandu ketika letih‟.

The fourth type of „Illah is Qiyasan (extraction through analogy), this is when a new „Illah is extracted from an existing implicit „Illah by way of analogy to the effective link that both share. To help us grasp this let us look at the following road safety instruction: „Do not drive when tired‟.

Hubungan yang berkesan antara keletihan dan pemanduan ialah bahawa memandu ketika letih boleh menyebabkan kita terlibat dalam kemalangan. Oleh itu, sifat keletihan jelas merupakan 'Illah bagi larangan memandu. Namun, oleh kerana wujud hubungan yang berkesan antara sifat asal dengan hukum tersebut, maka adalah memungkinkan untuk membuat qiyas antara sifat yang sedia ada dengan mana-mana sifat baharu yang berkongsi hubungan berkesan yang sama. Oleh itu, memandu ketika tertekan adalah serupa dengan keletihan kerana ia berkongsi hubungan berkesan yang sama, iaitu ia boleh menyebabkan kemalangan. Maka ini merupakan contoh 'Illah baharu yang diistinbatkan melalui Qiyas. Justeru, memandu ketika tertekan juga akan melanggar arahan tersebut sebagaimana keletihan.

The effective link between tiredness and driving is that driving when tired may cause us to have an accident. Hence, the attribute of tiredness is obviously the „Illah for the instruction not to drive. However, because there is an effective link between the original attribute and the hukm then it is possible to make analogy between the existing attribute and any new attribute which shares the same effective link. Hence driving when stressed is analogous to tiredness because it shares the same effective link which is that it may cause an accident and hence this would be an example of a new „Illah extracted though Qiyas. So driving when stressed would also violate the instruction jut like tiredness.

Sila nyatakan hadis yang dimaksudkan. Tiada teks hadis dalam mesej ini, jadi saya belum dapat menterjemahkannya. Sila tampal teks hadis dalam bahasa Inggeris, dan saya akan menterjemahkannya ke dalam bahasa Melayu mengikut peraturan yang telah ditetapkan.

Now let us apply the same principle to the following hadith:

"Hakim tidak boleh memutuskan hukuman dalam keadaan marah."24

“The judge should not pass judgment in a state of anger”24

Di sini, 'illah yang tersirat bagi larangan menghakimi ialah kemarahan, kerana kemarahan akan memberi kesan kepada penghakiman. Oleh itu, pautan berkesan (al-wasf al-mu'aththir) antara sifat kemarahan dan hukum ialah gangguan terhadap pemikiran yang objektif. Oleh kerana wujudnya pautan berkesan ini, kita boleh membuat qiyas antara kemarahan dan sifat-sifat baharu lain yang berkongsi pautan berkesan yang sama, lalu mengeluarkan 'illah baharu melalui qiyas. Sebagai contoh, lapar disamakan dengan kemarahan kerana ia berkongsi pautan berkesan yang sama, iaitu ia akan memberi kesan kepada objektiviti. Maka, lapar ialah 'illah baharu yang diperoleh melalui qiyas. Para Sahabat memperluaskan hukum hadith ini kepada apa sahaja yang menyerupai kemarahan dalam kesannya, seperti kelaparan yang melampau dan kemurungan.25

Here the implicit „Illah for not passing judgment is anger because anger will effect the judgment. So the effective link between the attribute of anger and the rule is disruption to objective thinking. Due to the existence of an effective link we can make analogy between anger and other new attributes which share the same effective link and extract a new „Illah though Qiyas. For example hunger is analogous to anger because it shares the same effective link, which is that it will effect objectivity. Hence hunger is a new „Illah derived through analogy. The Sahabah extended the ruling of this Hadith to anything which resembles anger in its effect such as extreme hunger and depression.25