Ijma' ialah kata nama terbitan (masdar) daripada perkataan Arab Ajmaa, yang mempunyai dua makna: 1) menetapkan sesuatu, 2) bersepakat atas sesuatu.

Ijma‟ is the verbal noun of the Arabic word Ajmaa, which has two meanings: 1) to determine, 2) to agree upon something.

Terdapat banyak jenis Ijma' yang dibincangkan dalam kitab-kitab Usul al-Fiqh. Antaranya ialah Ijma' al-Ummah, Ijma' al-Mujtahidin, Ijma' Ahlul Bait, Ijma' al-Madinah dan Ijma' as-Sahabah. Ijma' as-Sahabah ialah satu-satunya yang bersifat muktamad dan disepakati.

There are many types of Ijma‟ discussed in the books of Usul al-Fiqh. Some of these are; Ijma‟ al Ummah, Ijma‟ al Mujtahideen, Ijma‟ ahlel Bayt, Ijma al Madinah and Ijma‟ as-Sahabah. Ijma‟ as-Sahabah is the only one that is definitive and agreed upon.

Sekiranya para Sahabah (ra) selepas kewafatan Nabi (saw) sebulat suara bersepakat atas suatu penyelesaian bagi sesuatu masalah tanpa sebarang perselisihan sesama mereka, dalam ketiadaan hukum daripada al-Qur'an dan Sunnah, maka persepakatan ini dianggap sebagai Dalil. Persepakatan ini pastinya berasaskan sesuatu ajaran Muhammad (saw) yang mereka semua mengetahuinya, tetapi yang tidak sampai kepada kita secara langsung dalam bentuk Hadis. Oleh itu, Ijma' as-Sahabah ialah petunjuk kepada Sunnah itu sendiri.

If the Sahabah (ra) after the death of the Prophet (saw) were to agree unanimously upon a solution to a problem without any dissent amongst each other, in the absence of a ruling from the Qur‟an and Sunnah, then this agreement is considered to be a Daleel. This agreement must have been based upon some teaching of Mohammed (saw) of which they all knew, but which did not reach us directly in the form of Hadith. Therefore, Ijma‟ as-Sahabah is an indication of Sunnah itself.