Adalah salah untuk mengatakan bahawa Manaat ul-Hukm ialah sebab di sebalik Hukm (I'llatul Hukm). Ini tidak boleh dikatakan kerana subjek (Manaat) hukum itu berbeza daripada sebab (`Illah) hukum. Sebenarnya, terdapat perbezaan yang besar antara subjek dan sebab. `Illah ialah perkara yang mendorong hukum itu dikeluarkan, iaitu ia adalah perkara yang menunjukkan maksud Pembuat Syariat di sebalik hukum tersebut. Ini, tanpa sebarang keraguan, memerlukan dalil Syariat yang menunjukkannya dengan jelas supaya difahami bahawa itulah maksud Pembuat Syariat dalam mengeluarkan hukum tersebut.

It would be wrong to say that the Manaat ul-Hukm is the reason behind the Hukm (I‟llatul Hukm). This cannot be said because the subject (Manaat) of the verdict is different from the reason („Illah) of the verdict. In fact there is a big difference between the subject and the reason. The „Illah is what induces the verdict to be initiated, i.e. it is the thing that indicates the intention of the Legislator behind the verdict. This, without any doubt, requires a Shari‟ah evidence to indicate it clearly so that it is understood that it is the intention of the Legislator for initiating the verdict.

Adapun subjek hukum (al-Manaat), ia ialah perkara yang hukum itu dikenakan ke atasnya atau yang berkaitan dengannya. Dengan erti kata lain, ia ialah isu yang hukum itu bersesuaian dengannya, bukan dalilnya dan bukan sebab-musababnya (al-„Illah). Oleh itu, dapat disimpulkan bahawa al-Manaat ialah perkara yang hukum itu dilekatkan padanya, iaitu hukum itu didatangkan untuk berurusan dengannya atau menyelesaikannya. Adalah tidak tepat untuk mengatakan bahawa hukum itu didatangkan kerana ia, sehingga ia dianggap sebagai „Illah di sebalik hukum tersebut. Al-Manaat bagi hukum syarak ialah aspek bukan nas dalam hukum syariah. Memahami al-Manaat adalah berbeza daripada memahami al-„Illah, kerana memahami al-„Illah bermakna memahami nas atau nas-nas yang datang untuk menjustifikasikan al-„Illah itu.

As for the subject of the verdict, this is the subject upon which the verdict applies or to which the verdict is related. In other words, it is the issue which the verdict conforms and not its evidence nor its reason („Illah). It therefore, follows that the Manaat (reality) is the thing which the verdict is attached to, i.e. the verdict is brought to deal with it, or solve it. It is incorrect to say that the verdict is brought because of it, so as to say that it is the „Illah behind the verdict. The Manaat of the verdict is the non-textual aspect of the Shari‟ah verdict. To comprehend it would be other than to comprehend the „Illah. As comprehending the „Illah would be to understand the text or texts which had come to justify the „Illah.

Contoh, arak itu haram, dan hukum syariat ialah larangan terhadap arak. Penyelidikan untuk memastikan sama ada sesuatu minuman itu arak atau tidak, supaya dapat dihukum sebagai haram atau tidak, ialah penyelidikan tentang Manaat. Perlu dikaji sama ada minuman itu arak atau tidak untuk menyatakan bahawa ia haram. Penyelidikan tentang hakikat arak ini ialah pengesahan Manaat. Contoh lain, hukum syariat bahawa air Mutlaq (air yang tidak terikat, tulen) ialah air yang dibenarkan untuk Wudhu. Maka penyelidikan sama ada air itu mutlaq atau muqayyad (terikat, tidak tulen) untuk dihukum sebagai dibenarkan bagi Wudhu, ialah pengesahan Manaat. Oleh itu, perlu dikaji air itu untuk menentukan sama ada ia bebas atau terikat. Kajian tentang hakikat air ini semata-mata pengesahan Manaat dan tidak ada kaitan dengan 'Illah Hukm. Begitu juga, orang yang telah berhadas (mengeluarkan sesuatu dari dubur atau kemaluan) wajib berwudhu untuk solat. Maka pengesahan sama ada seseorang itu berhadas atau tidak berhadas ialah pengesahan Manaat.

For example, alcohol is Haram, the divine law is the prohibition of alcohol. The investigation that a certain drink is alcohol or not, so as to judge it as Haram or not is an investigation of the Manaat. It is necessary to study whether the drink is alcohol or not in order to state that it is Haram. This investigation of the reality of alcohol is a verification of the Manaat. Another example is the divine law that the Mutlaq (absolute, unrestricted) water is the one which is allowed for Wudhu. So the investigation as to whether the water is unrestricted or restricted in order to judge upon it as allowed for Wudhu, is a verification of the Manaat. Therefore, it is necessary to study the water to determine if it is free or restricted. This study of the reality of the water is simply the verification of the Manaat and nothing to do with the „Illah of the Hukm. Similarly, a person who made Hadath (discharged something from back or front) has to make Wudhu for the prayer, therefore the verification that the person is Mohdath (impure) or not Mohdath is a verification of the Manaat.

Imam al-Shatibi (w. 780 H), seorang ulama Maliki yang terkenal, berkata dalam kitab Al-Muwafaqat: "Perkara-perkara ini dan yang serupa dengannya, yang kita perlukan untuk menentukan al-Manat, mesti merujuk kepada dalil mengenainya menurut hakikat setiap kejadian." Beliau juga berkata: "Ijtihad boleh dikaitkan dengan penentuan al-Manat, dan dengan itu ia tidak memerlukan pengetahuan tentang tujuan Pembuat Syariat (Allah), dan tidak juga memerlukan pengetahuan tentang bahasa Arab, kerana tujuan ijtihad ini ialah mengetahui perkara itu sebagaimana adanya. Maka ia memerlukan pengetahuan tentang apa yang perkara itu tidak dapat dikenali tanpanya." Penyelidikan terhadap al-'Illah berkaitan dengan pemahaman nas daripada ayat-ayat al-Quran atau hadith-hadith, oleh itu ia merupakan kerja seorang mujtahid yang layak. Manakala penentuan al-Manat, seperti menentukan sama ada sesuatu cecair itu arak, ialah penyelidikan terhadap hakikat sesuatu benda yang menjadi subjek syariah. Oleh itu, tidak disyaratkan bahawa orang yang menentukan al-Manat itu seorang mujtahid atau seorang Muslim, memadai sekiranya dia mempunyai pengetahuan tentang perkara tersebut.

The famous Maliki scholar Imam al-Shatibi (d. 780 A.H.) said in the book Al-Muwafaqat: “These subjects and the like which we necessitated to define the Manaat must take the evidence about it according to the reality of every incident.” And he further states: “Ijtihad could be connected with the verification of the Manaat, and thus it does not require the knowledge of the aims of the lawgiver (Allah), nor does it require the knowledge of the Arabic language, because the aim of this Ijtihad is knowing the subject as it is. So it requires the knowledge of what this subject can‟t be recognised without.” The investigation of the „Illah is related to the understanding of the text from the Ayat or Ahadith and therefore it is the work of a qualified Mujtahid. Whereas the verification of the Manaat such as the verification of whether a liquid is alcohol is the investigation of the reality of a thing that is the subject of the Shari‟ah. Accordingly, it is not a condition that the one who verifies the Manaat be a Mujtahid or a Muslim, but it is enough that he or she to be knowledgeable of the matter.