هر انسانی باید بداند که در این زندگی چه چیزی به سودش است و چه چیزی به زیانش. کسی که چنین دانشی داشته باشد، می‌تواند خواسته‌های نفس خویش را مهار کند و آن را به سود خود به کار گیرد. گناهان، گناهکار را از دستیابی به چنین دانشی بازمی‌دارند و او را قربانی کردارهای خویش می‌سازند. هنگامی که انسان به موقعیتی گناه‌آلود درمی‌افتد، در یافتن راه رهایی از آن کاملاً کور می‌شود. او سرگردان می‌ماند، تا آنجا که غرق می‌شود، زیرا دلش با گناهان پوسیده شده و نیروهای مقاومتش کار نمی‌کند تا او را نجات دهد. هنگامی که گناهکار دچار مصیبتی می‌شود، با دلش، زبانش و اعضای بدنش فریب می‌خورد و نمی‌داند چه چیزی می‌تواند او را از این گرفتاری برهاند. دلش به تکیه بر الله ~ با حالت تسلیم و فروتنی گرایش نمی‌یابد؛ زبانش از او فرمان نمی‌برد تا پروردگارش را یاد کند، و اگر هم در یاد پروردگارش یاریش دهد، یادش هیچ پیوندی با دلش ندارد. این همه به سبب تأثیرات گناهان بر جان است. مسئله هنگامی بسیار جدی‌تر می‌شود که زبان گناهکار در لحظات حساس پیش از مرگ به او خیانت کند. گاهی اداکردن کلمه شهادت (این‌که: لا إله إلا الله، محمد رسول الله) برایش دشوار می‌شود، چنان‌که بعضی از مردم در موارد مختلف شاهد آن بوده‌اند: به کسی که در حال جان‌دادن بود گفته شد: بگو «لا إله إلا الله»، اما او به جای آن شروع کرد به یاد آوردن حرکت‌های یک بازی شطرنج - که سرگرمی مورد علاقه‌اش بود - تا آن‌که مرد. به دیگری گفته شد: بگو «لا إله إلا الله»، و او آغاز به آواز خواندن کرد تا آن‌که مرد. همین سخن به مرد دیگری که در حال مرگ بود گفته شد، ولی او پاسخ داد: «آنچه تو می‌گویی اکنون به حال من سودی ندارد، زیرا من همه گونه گناهی را مرتکب شده‌ام.» پس بدون آن‌که کلمه ایمان را بگوید، جان داد. دیگری پاسخ داد: «این تفاوتی ایجاد نمی‌کند، زیرا حتی یک نماز در تمام عمرم به یاد ندارم که خوانده باشم.» او نیز بدون گفتن آن مرد. مرد دیگری که در حال جان‌دادن بود پاسخ داد: «می‌خواهم آن را بگویم، اما زبانم نمی‌پذیرد.» بسیاری از نمونه‌های چنین وضعیتی وجود دارد؛ کسانی که در آخرین لحظات زندگی‌شان توان ادای شهادتین را نداشتند، اما تنها می‌توانستند کلماتی را تکرار کنند که مربوط به کاری بود که عمر خود را وقف آن کرده بودند. تنها در این لحظات است که {خداوند کسانی را که ایمان آورده‌اند، با سخنی استوار، در این دنیا و در آخرت پایدار می‌دارد، و خداوند ستمکاران را گمراه می‌گرداند و خداوند هر چه بخواهد انجام می‌دهد.}۱ پایان کار چگونه می‌تواند موفق باشد، وقتی دلی که خداوند آن را آفریده، از یاد او غافل بماند و به جای آن از هوس‌ها و خواسته‌های خویش پیروی کند؟ خداوند ~ خطاب به آن ستمکارانی که فرمان‌های منع او را نادیده می‌گیرند و بر نافرمانی از او پافشاری می‌کنند، می‌فرماید: {یا برای شما پیمان‌هایی از ما تا روز قیامت هست که هر چه حکم کنید، از آنِ شما خواهد بود؟ از ایشان بپرس، کدام‌یک از ایشان ضامن این [ادعا] است؟}۲ گناهان دل را کور می‌کنند گناهان یا دل را کور می‌کنند یا بینش آن را ضعیف می‌سازند؛ و از این رو دل همه راه‌های موجود برای هدایت درست خود را از دست می‌دهد. کمال انسانی بر دو محور می‌چرخد: تشخیص حق از باطل، و پیروی از راه حق. تفاوت جایگاه مردم در نزد خداوند، هم در این دنیا و هم در آخرت، بر پایه اختلاف آنان در این موضوع استوار است. این همان مسائلی است که خداوند ~ در پیامبرانش ستود، آنگاه که فرمود: {بندگان ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب را یاد کن، که صاحبان توان [در عبادت ما] و نیز صاحبان بصیرت دینی بودند}۳؛ یعنی صاحبان توان در اجرای حق، و صاحبان فهم نیکو از دین. بدین‌سان خداوند ~ آنان را با برتری در درک حق و عمل به آن توصیف کرد. مردم از این حیث به چهار دسته تقسیم می‌شوند. پیامبران خدا در بالاترین رده از میان آفریدگان خدا قرار دارند. رده دوم درست برعکس آن است؛ کسانی که نه بینش نسبت به دینشان دارند و نه توان عمل. این رده بیشتر مردم را در بر می‌گیرد.

Everyone needs to know what benefits and what harms him/her in this life. A person with such knowledge could control his/her own desires, and uses this for his/her own benefit. Sins prevent a sinner from acqumng such knowledge, making him/her a victim of his/her own actions. When one falls into a sinful situation, one is completely blinded as to a way out of it. One remains undecided, until one is overwhelmed, because one's heart is rotten with sins, as one's faculties of resistance do not function to save one. When a sinner is afflicted by a misfortune, he/she becomes deceived, by his/her heart, tongue and limbs, as to what could save him/her from this trouble. His heart is not attracted towards relying on Allah ~' in a state of submission and humility; his tongue does not obey him, in remembering his Lord, and if it helps him remembering his Lord, his remembrance has no connection with his heart. This is all due to the effects of sins upon the soul. The matter is even more serious when a sinner's tongue deceives him/her in the crucial moments before death. Sometimes, he finds it difficult to utter the Testimony of Faith (the declaration: la ilaha ilia Allah, Muhammad Rasul Allah), as has been witnessed by some people in different cases: It was said to a dying person: Say: "la ilaha ilia Allah," but instead he started mentioning the moves of a chess game - which was his favourite activity - until he died. It was said to another: Say "la ilaha ilia Allah," but he began singing, until he died. The same thing was said to another dying man, but he replied: "What you say will not benefit me now, for I have committed all types of sins." So he died without saying the declaration of faith. Another one replied: "This would make no difference, as I cannot even recall me performing a single act of Salah in my life." Thus, he also died without saying it. Another dying person replied: "I want to utter it, but my tongue refuses." There are many examples of such situations when some people, in their last dying moments, were unable to utter the declaration of faith, yet could repeat only certain words from the activity for which they devoted their lives. It is only in these moments that (Allah will keep firm those who believe, with the word that stands firm in this world and in the Hereafter. And Allah will cause to go astray those who are wrongdoers, and Allah does what He wills.)' How could one's end be successful when one's heart, which was made by Allah, remains heedless of His remembrance, and instead follows its own lusts and desires? Allah ~ addresses those wrongdoers, who disregard His Prohibitions and insist on disobeying Him: ( Or have you oaths from Us, reaching to the Day of Resurrection, that yours will be what you judge? Ask them, which of them will stand surely for that!)2 Sins blind the heart Sins either blind the heart or weaken its insight, and therefore, the heart misses all the available paths for its right guidance. Human perfection revolves around two cycles: discerning truth from falsehood, and following the path of truth . The disproportion of people's status, in Allah's Sight, both in this world and the Hereafter, is based on their differences regarding this issue. These are the issues which Allah ~ praised in His Prophets, when He ~ said: (Remember Our Servants, Ibrahim (Abraham), Ishaq (Isaac), and Ya'qub (Jacob), all owners of strength (in worshipping us) and also of religious understanding)3 i.e. owners of strength in implementing the truth, and owners of good understanding of the religion. Thus Allah ~ described them with the excellence of their perception of and acting upon the truth. People are divided into four categories, with regard to this issue. The Prophets of Allah remain in the top category, among the Creation of Allah ~- The second category is totally the opposite; those who have no insight with regards to their religion, nor strength in execution; this category contains the majority of people.

ان جماعتشان با شرم و رسوایی پیروان خود را جذب میکند. دستهٔ سوم کسانی را دربرمیگیرد که بصیرت و فهمی از حق دارند، اما ناتوان هستند و نمیتوانند آموزههای آن حق را به اجرا درآورند. این وضعیت مؤمن ضعیف است، در حالی که مؤمن قوی نزد الله ~ محبوبتر است. دستهٔ چهارم کسانی را دربرمیگیرد که قدرت و عزم دارند، اما از فهم دین بیبهرهاند و میان یاوران الرحمن (الله ~) و یاوران شیطان (شیطان) به درستی تمیز نمیدهند. از میان این دستهها، هیچیک جز دستهٔ اول شایستهٔ آن نیست که امامت (رهبری) در دین به او سپرده شود. الله ~ فرموده است: {و جعلنا منهم ائمة یهدون بأمرنا لما صبروا و کانوا بآیاتنا یوقنون}. الله ~ به زمان سوگند یاد کرده است؛ زمانِ زیانکاران و سودبرندگان در این زندگی؛ که کسانی که ایمان و کارهای نیک ندارند از زیانکاranند. او ~ فرموده است: {و العصر. إن الإنسان لفی خسر. إلا الذین آمنوا و عملوا الصالحات}. الله ~ همچنین افزوده است: {و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر}. روشن است که گناهان بصیرت دل را کور میکنند، و مانع از آن میشوند که حق را آنگونه که هست ببیند، و عزم آن را سست میکنند. ادراک آن چنان تباه میشود که حق را باطل و باطل را حق میپندارد. الله ~ فرموده است: {و من یعش عن ذکر الرحمن نقیض له شیطانا فهو له قرین. و إنهم لیصدونهم عن السبیل و یحسبون أنهم مهتدون}. تا آنگاه که او (چنین کسی) نزد ما می‌آید، به (همنشین شیطانی‌اش) می‌گوید: «ای کاش میان من و تو فاصلهٔ دو مشرق بود» - چه بد همنشینی است!3

Their company attracts its followers by means of shame and di sgrace. The third category contains those with insight and an understanding of the truth, yet are weak and unable to execute the teachings of that truth. This is the case of the weak believer; while the strong believer is more beloved to Allah ~ - The fourth category contains those with power and determination, yet lacking understanding of the religion, and failing to distinguish properly between the supporters of Ar- Rahman (Allah ~ ), and the supporters of Shaytan (Satan). Of all these categories, none is suitable to be assigned the Imamah (leadership) in religion, except the first category. Allah ~ said: ( We made from among them leaders, giving guidance under Our Command, when they were patient and used to believe with certainty in Our Signs) 1 Allah has sworn by time; the time of the losers and the winners in this life ; that those without iman (faith) and good deeds are among the losers; He ~ said: (By Al-' Asr (the time). Verily, man is in loss, except those who believe (in Islamic Monotheism) and do righteous deeds) . Allah ~ also added: ( Recommend one another to the truth (i.e. order one another to perform all kinds of good deeds, which Allah has ordained, and abstain from all kinds of sins and evil deeds, which Allah has forbidden), and recommend one another to patience (for the suffering, harm, and injury which one may encounter in Allah's Cause).)2 It is known that sins blind the heart's insight, preventing it from perceiving the truth as it is, and weaken its determination. Its perception becomes so corrupt that it evaluates truth as falsehood and falsehood as truth. Allah ~ said: (Whosoever turns away, blindly, from the remembrance of the Most Gracious (Allah), We appoint for him Satan to be a companion to him. And verily, they (devils) hinder them from the Path of Allah, yet they think that are guided aright! Till when he (such a one) comes to Us, he says (to his devil companion): "Would that between me and you were the distance of the two easts" - the worst type of companion indeed)3