گناهان نفس را خوار و آن را پست‌ترین و فرومایه‌ترین مخلوقات می‌گردانند، همان‌گونه که اطاعت از خداوند آن را گرامی‌ترین و ستوده‌ترین می‌سازد؛ زیرا الله ﷻ فرموده است: {قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا * وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا} (به یقین کسی رستگار شد که نفس خود را پاک گردانید، و آن‌که آن را آلوده ساخت زیانکار شد). (یعنی: رستگار کسی است که فرمان خداوند را اطاعت کرده و همه آنچه را خداوند امر فرموده به جا آورد، با پیروی از دین حق توحید اسلامی و انجام کارهای شایسته؛ اما زیانکار کسی است که از فرمان خداوند سرپیچی کند، با رد دین حق توحید یا پیروی از شرک، یا با انجام هر گونه بدی.) گنهکار خود را در گناهانش پنهان می‌کند و خویشتن را مخفی می‌سازد و از دیدار مردم پرهیز می‌کند، به سبب کارهای گناه‌آلودش. در حالی که بنده فرمانبردار خداوند خود را سرافراز و گرامی می‌یابد، و این حالت کرامت به سبب پرهیزگاری اوست.

Sins disgrace the self and tum into the meanest and lowest of all creations, just as acts of obedience to Allah ~ tum it into the most honourable and praiseworthy; for Allah ~ said: (Indeed, he who succeeds is he who purifies his own soul. And indeed he who fails is he who corrupts his own soul) 1 (i.e. the one who succeeds is the one who obeys and performs all that Allah has ordered, by following the true faith of Islamic Monotheism and by doing righteous deeds; but the one who fails is the one who disobeys what Allah has ordered, by rejecting the true faith of Monotheism or by following polytheism, or by doing every kind of evil.) A sinner conceals his/herself in his/her sins and hides; avoiding meeting people because of his/her sinful activities. Whereas an obedient Servant of Allah ~ feels his/herself elevated and honoured; and this state of dignity is due to his/her righteousness.