عشق پیامدها، آثار و الزامات بسیاری را با خود به همراه دارد؛ چه ستودنی و چه نکوهیده، چه سودمند و چه زیانبار؛ در شور و شوق، ذوق، شیرینی، میل، همنشینی، ارتباط، نزدیکی، جدایی، رها شدن، شادی، اندوه و جز اینها. عشقِ ستوده عشقی است که سودمند و ارزشمند است، زیرا همهٔ خوبی‌ها را برای صاحبش در این جهان و در آخرت جلب می‌کند تا خوشبختی او را استوار سازد. در مقابل، عشقِ زیانبار عشقی است که همهٔ آنچه را که به صاحبش در دنیا و آخرتش آسیب می‌رساند جلب می‌کند تا زندگی‌ای سرشار از عذاب برای او برقرار سازد. هیچ انسان خردمندی آنچه را که برایش زیانبار است برنمی‌گزیند و اگر چنین کند، از روی نادانی بوده است؛ زیرا گاهی نفس می‌خواهد آنچه را زیانبار است تجربه کند و این انسان را به ستم بر خویشتن می‌کشاند. هنگامی که انسان در زندگی‌اش آنچه را برای خودش زیانبار است برمی‌گزیند، انتخابش یا بر پایه‌ای باور نادرست است یا بر پایهٔ خواستی ناپسند. این وضعیت کسانی است که از گمان‌های خود و از آنچه خودشان میل دارند پیروی می‌کنند. آثار عاطفی (اندوه یا شادی) عشقِ ستوده که برای مؤمن پاداش به همراه دارد، همه برای او سودمند است، در حالی که آثار عشقِ نکوهیده جز زیان و آسیب برای او چیزی به بار نمی‌آورد. این پیامد هر عملی است، چه آن‌که در فرمانبرداری از الله ~ انجام شود و چه در نافرمانی از او. زیرا الله ~ فرموده است: {این بدان سبب است که در راه الله تشنگی، خستگی و گرسنگی به آنان نمی‌رسد، و گامی برنمی‌دارند که کافران را به خشم آورد، و از دشمنی آسیبی نمی‌بینند، مگر آن‌که برای آنان عمل صالحی نوشته می‌شود. بی‌گمان الله پاداش نیکوکاران را ضایع نمی‌کند. و هیچ انفاقی، کوچک یا بزرگ، نمی‌کنند و هیچ دره‌ای را نمی‌پیمایند، مگر آن‌که برای آنان نوشته می‌شود، تا الله بهترین کاری را که می‌کردند به آنان پاداش دهد.}1