گناهان به پیدایش گناهان دیگر منجر می‌شوند، تا جایی که انسان ترک آنها را دشوار می‌یابد. یکی از دانشمندان گذشته گفته است: «از کیفرهای گناه، ارتکاب گناه بعدی است. و از پاداش‌های کار نیک، انجام کار نیک بعدی است. وقتی انسان کار نیکی انجام می‌دهد، کار نیک دیگری در کنار آن می‌گوید: "مرا هم انجام بده." اگر او آن را انجام دهد، سومی نیز همین‌گونه می‌گوید، و به همین ترتیب؛ از این رو، کارهای نیک او و پاداش آنها افزایش می‌یابد. همین اتفاق، (اما به شکلی منفی)، وقتی انسان گناهی مرتکب می‌شود، رخ می‌دهد.» در نتیجه، کارهای نیک و بد در زندگی انسان به صورت عادت و صفت پایدار می‌شوند. اگر انسانِ پارسا کار طاعتی را از دست بدهد، احساس ناراحتی می‌کند. مانند ماهی بیرون از آب احساس می‌کند و تنها پس از انجام وظایفش آرام می‌گیرد. از سوی دیگر، اگر گناهکار گناهی را ترک کند، احساس ناراحتی می‌کند و تنها وقتی آرام می‌گیرد که آن گناه را انجام داده باشد. در واقع، بسیاری از گناهکاران گناهان خود را بی‌آنکه از آن لذت ببرند مرتکب می‌شوند، صرفاً برای پیشگیری از علائم ترک آنها. یکی از گناهکاران سرشناس گفته است: «یک جام (شراب) را برای لذت نوشیدم، و پس از آن جام دیگری را تا خود را از (اثر) اولی درمان کنم.»

Sins lead to the production of other sins, until one finds it hard to give them up. A scholar of the past has said: "Among the punishments for a sin is committing a subsequent sin . And among the recompenses for a good deed is doing a subsequent good deed. When a person does a good deed, another good deed besides it says: 'Do me as well.' If he does it, a third one says likewise, and so on; therefore, his good deeds, and recompense for them, increase. The same thing occurs, (but in a negative way), when a person commits a sin." Consequently, good and bad deeds become established as habits and attributes in one's life. If a righteous person misses an obedient act, he/she would feel strained. He/she would feel like a fish out of water, and would remain calm only once he/she fulfilled his/her obligations. On the other hand, if a sinner misses a sin, he/she would feel strained, and would be only relax once he/she had committed that sin. In fact, many sinners commit their sins without savouring them, just to prevent the withdrawal symptoms of missing them. One such prominent sinner has said: "One glass (of wine) I drank for pleasure, followed by another to heal myself from it (the first drink)."