حسن البصری، رحمهٔ الله، گفت: «الله ~ گناهکاران را به سبب نافرمانی‌شان خوار می‌کند. اگر ایشان را گرامی می‌داشت، ایشان را از ارتکاب گناهان نگاه می‌داشت؛ و کسانی را که الله ~ خوار سازد، هیچ‌کس گرامی نخواهد داشت؛ زیرا فرموده است: (هر که را الله خوار سازد، هیچ‌کس نمی‌تواند گرامی‌اش دارد)». همچنین انسان پیوسته گناه می‌کند تا آنجا که به آن اهمیت اندکی می‌دهد، و هرچه گناه در نظر انسان کوچک‌تر جلوه کند، در پیشگاه الله بزرگ‌تر و سنگین‌تر است. ابن مسعود ~ گفت: «مؤمن گناهان خود را چنان می‌بیند که گویی در پای کوهی ایستاده که می‌ترسد بر سرش فرو افتد؛ اما گناهکار، گناهانش را مانند مگس‌هایی می‌پندارد که بر بینی‌اش نشسته‌اند و با دست آن‌ها را می‌راند تا پرواز کنند.»4

Al-Hasan Al-Basri, may Allah have mercy upon him, said: "Allah ~ disgraces them (sinners) as they disobeyed Him. If He ~ had honoured them, He ~ would have safeguarded them from committing sins; and those Allah ~ humiliates will have no one to honour them; for He ~ said: (Whomsoever Allah disgraces, none can honour him) 3 A person also continues to commit a sin until he attaches little importance to it, and the more a sin becomes insignificant to a person, the more it becomes serious and great in the Sight of Allah. Ibn Mas'ud ~ said: "A believer sees his sins as if they were the base of a mountain, which he fears might fall on him; whereas the sinner considers his sins like some flies landing on his nose, which he repels so they fly away."4