هنگامی که دو فرد را در نظر بگیری، یکی مطیع خداوند و دیگری نافرمان خداوند، خواهی دید که خرد آن که مطیع خداوند است برتر است، رأیش استوارتر است، و اغلب به حقیقت نزدیک‌تر است. از این رو می‌بینی که قرآن همواره خطاب به «صاحبان خرد» سخن می‌گوید: (پس از من پروا کنید، ای صاحبان خرد) ۶ و (پس از خدا پروا کنید، ای صاحبان خرد، تا رستگار شوید.) ۷ و (جز صاحبان خرد پند نمی‌گیرند.) ۸ چگونه کسی می‌تواند خرد راستین داشته باشد اگر از خداوند نافرمانی کند؟ در جهان خداوند، با آگاهی بر این‌که او بر وی نظارت دارد، گناه می‌کند، در حالی که می‌داند نمی‌تواند خود را از دید خداوند پنهان کند، و این واقعیت را نادیده می‌گیرد که با این کار لعنت خداوند را بر خود می‌خواند. او می‌داند که کارهای گناه‌آلودش او را از خشنودی و حمایت خداوند دور می‌کند. می‌داند که در روز قیامت از نگریستن به چهره خداوند محروم خواهد شد و در جمع کسانی خواهد بود که خشم خداوند را برانگیخته‌اند. چه خردی می‌تواند خشنودی لذت شخصی را که یک ساعت، یک روز یا حتی یک سال دوام دارد، بر نعمت جاودان بهشت ترجیح دهد؟ زیستن برای نعمت جاودان، سعادتی است که به مؤمن در این جهان و سرای آخرت داده می‌شود. برای انسان خردمند دشوار نیست که دریابد دستیابی به لذت، شادی و خرسندی راستین در این زندگی و آخرت مستلزم آن است که پروردگار را خشنود سازد و خشم و لعنت او را برنینگیزد. کسی که با پایبندی به فرمان‌های خداوند ~ او را خشنود می‌سازد، در زندگی لذت راستین می‌برد، با دلی زنده که هر نعمتی را که به آن ارزانی شده است تجربه می‌کند. اما کسی که خداوند ~ را به خشم می‌آورد و در کارهای گناه‌آلود غرق می‌شود، از نگرانی، اضطراب و بدبختی در امان نخواهد بود. بنابراین، کسی که همنشینی با کسانی را که خداوند بر ایشان نعمت داده است، یعنی پیامبران، پیروان راستین پیامبر محمدﷺ، شهیدان و صالحان، با کسانی عوض کند که خشم و لعنت خداوند را به دست آورده‌اند، قطعاً عقلش ناقص است.

When you consider two people, one obedient to Allah and the other disobedient to Allah, you will see that the intellect of the one who is obedient to Allah is better, that his/her opinion is sounder, and that he/she is often closer to the truth. Therefore, you find that the Qur'an always addresses 'men of understanding': ( So fear me, 0 men of understanding) 6 and ( So fear Allah, 0 men of understanding, in order that you may be successful.) 7 and ( But none remember, except men of understanding. ) 8 How could a person have true intellect if he/she disobeys Allah ~ in Allah's World, knowing that He ~ is watching over him/her? He/she commits a sin, knowing that he/she cannot conceal himself from Allah's Sight, ignoring the fact that he/she is inviting the Curse of Allah ~ upon him/her. He/she knows that his/her sinful activities drive him/her away from Allah's Pleasure and Allah's Protection. He/she knows that he/she would be denied looking at Allah's Face on the Day of Judgment, and would be in the company of those who had earned Allah's Anger. What sense of reason could there be in preferring the satisfaction of one's own pleasure, which lasts an hour, a day or even a year, to Everlasting Grace, in Paradise? To live for Everlasting Grace is the happiness given to a believer, in this world and the Hereafter. It is not difficult for a reasonable person to realize that attaining real pleasure, happiness and delight in this life and the Hereafter requires that one pleases the Lord, and does not earn His Anger nor His Curse. A person who pleases Allah ~. by adhering to His Commands, enjoys real pleasure in life, with a living heart that experiences every blessing bestowed upon it. But one who displeases Allah ~ ' indulging in sinful activities, would not be free of worry, anxiety or misery. Therefore, a person who exchanges the company of those on whom Allah has bestowed His Grace; the Prophets, the true followers of Prophet Muhammad I;, the martyrs, and the righteous, with those who have earned Allah's Anger and Curse, certainly has a defective intellect.