فقهاءو په دې باندې اتفاق کړی دی چې د باران د غوښتلو لپاره وتل، له استوګنې ځای څخه لرې کیدل، د الله تعالی دعا کول او له هغه څخه د باران د نازلولو غوښتنه کول، د رسول الله ﷺ له خوا قائم شوې سنت ده. دوی د باران لپاره په لمانځه (صلاة) کې اختلاف کړی دی. اکثریت ویلي دي چې دا د باران د غوښتلو د وتلو له سنتونو څخه یو سنت دی، پرته له دې چې ابو حنیفه ویلي دي چې خپله رسمي لمونځ د دې له سنتونو څخه نه دی. د اختلاف سبب د حدیثونو تعارض دی. په ځینو احادیثو کې راغلي دي چې نبي ﷺ د باران لپاره دعا وکړه او لمونځ یې هم وکړ، خو په نورو احادیثو کې لمونځ یادونه نه ده شوې. د هغو مشهورو احادیثو له جملې څخه چې دی ﷺ لمونځ کړی و او اکثریت پرې تکیه کړې ده، د عباد بن تمیم حدیث دی له خپل (پلرني) کاکا څخه چې «رسول الله ﷺ خلک د باران د غوښتلو لپاره د دعا کولو په موخه بهر راووتل، هلته یې دوو رکعتو لمونځ وکړ چې په کې یې په لوړ آواز قرائت وکړ، لاسونه یې تر اوږو پورې پورته کړل، خپله چادر یې واړوله، قبلې ته مخ شو، او د باران لپاره یې دعا وکړه». دا حدیث د بخاري او مسلم له خوا روایت شوی دی. هغه احادیث چې په کې دعا یادونه شوې خو لمونځ نه دی یادونه شوی، د انس بن مالک هغه حدیث دی چې مسلم روایت کړی، چې ویلي یې دي: «یو سړی رسول الله ﷺ ته راغی او ویې ویل: یا رسول الله! څاروي مري (له تندې)، لارې بندې شوې دي، نو د الله تعالی سره دعا وکړه. رسول الله ﷺ دعا وکړه، نو له یوې جمعې څخه تر بلې پورې باران وروغورځید». یو بل روایت هم شتون چې د عبدالله بن زید المازني څخه روایت دی، هغه وویل: «رسول الله ﷺ ووت او د باران لپاره یې دعا وکړه. هغه قبلې ته مخ شو او خپله چادر یې اوړلی و.» په دې روایت کې لمونځ ذکر نه دی شوی. هغو کسانو چې د دې روایت ظاهري معنی یې اختیار کړه، ګومان یې وکړ چې دا د عمر بن الخطاب څخه هم روایت دی، یعنې هغه لمانځ ته ووت او دعا یې وکړه، خو لمونځ یې ونه کړ. اکثریت دلیل دادی چې که یوه روایت یو شی ذکر نه کړي، نو دا د هغه شي په خلاف دلیل نشي کیدای چې ذکر یې شوی دی. د دې روایاتو د اختلاف مطلب دادی چې د باران د دعا د صحت لپاره لمونځ شرط نه دی، ځکه ثابته ده چې نبي ﷺ «د منبر څخه د باران دعا وکړه»، خو دا ثابته نه ده چې لمونځ د باران د سنتونو څخه نه دی، لکه څنګه چې ابوحنیفه ﷺ ویلي دي. هغه کسان چې ویل یې لمونځ د باران یو سنت دی، دا یې هم منلې چې خطبه هم د سنتونو څخه ده، ځکه چې په یوه روایت کې راغلې ده. ابن المنذر وویل: ثابته ده چې رسول الله ﷺ د باران لمونځ ادا کړ او خطبه یې ورکړه. بیا دې ته اختلاف شو چې خطبه باید د لمانځ څخه مخکې ورکړل شي یا وروسته، ځکه په دې اړه روایات یو د بل سره اختلاف لري. یوې ډلې ویلي چې خطبه د لمانځ څخه وروسته ده، د دوه اختر د لمانځ په قیاس، او دا خبره مالک او الشافعي هم تایید کړې ده. اللیث بن سعد وویل چې خطبه باید د لمانځ څخه مخکې ورکړل شي. ابن المنذر وایی چې "له نبي کریم ﷺ څخه روایت شوي چې هغه د باران د غوښتلو دعا وکړه او لمانځه مخکې یې خطبه ورکړه"، او همدا رنګه له عمر بن الخطاب څخه هم روایت شوي، او دا هغه څه دي چې موږ یې منو۔ د قاضي (ابن رشد) وایي چې دا روایت ابو داود د مختلفو لارو له مخې نقل کړی دی، او هغه کسان چې خطبه ذکر کوي، زما د معلومات له مخې، وايي چې دا د لمانځه مخکې ورکول کیږي۔ دوی دا متفق دي چې په دې خطبه کې قرائت باید په آواز وي، خو په دې کې اختلاف لري چې ایا په کې تکبیرونه باید د دوو عید لمانځنو په شان وي که نه۔ مالک وایي چې تکبیرونه په دې کې هغسې ویل کیږي لکه په عادي لمونځونو کې، خو الشافعي وایي چې تکبیرونه په دې کې هغسې ویل کیږي لکه په عید لمونځونو کې۔ د دوی د اختلاف سبب د دې دواړو لمونځونو سره د قیاس په اړه د دوی اختلاف دی۔ الشافعي د خپل نظر د ثابتولو لپاره له ابن عباس څخه روایت شوي حدیث ته استدلال کوي چې "د الله رسول ﷺ په دې کې دوه رکعته داسې لمونځ وکړ لکه چې په عیدونو کې کیږي"۔ دوی دا هم متفق دي چې د سنتو څخه دا دي چې امام باید د قبلې په لور ولاړ وي، دعا وکړي، خپله چادر یې اوړي کړي، او لاسونه پورته کړي، لکه څنګه چې په احادیثو کې راغلي دي۔ خو په دې کې اختلاف لري چې دا څنګه کیږي او په کوم وخت کې باید وشي۔ د دې پوښتنې په اړه چې دا څنګه تر سره کیږي، اکثریت وايي چې هغه باید خپله چادر له ښي اوږې څخه کیڼې اوږې ته، او له کیڼې اوږې څخه ښي اوږې ته واړوي۔ امام شافعی فرمایلی دی چې باید دې د ښکته برخه پورته واړوي، یعنې هغه څه چې د ښي خوا دی د کیڼې خوا ته، او هغه څه چې د کیڼې خوا دی د ښې خوا ته. دوی د اختلاف سبب د دې موضوع په اړه د احادیثو تعارض دی. د عبد اللہ بن زید په روایت کې راغلي دي «چې نبي ﷺ د باران د دعا لپاره لمانځه ځای ته ووت. هغه قبلې ته مخ شو، خپله چادر یې واړوله، او دوه رکعته لمونځ یې وکړ». د دې روایت ځینې نسخو کې راغلي دي، «ما وویل: آیا هغه کیڼه برخه ښي ته او ښۍ برخه کیڼ ته کړه، که د ښکته برخه یې پورته واړوله؟ هغه وفرمایل: په حقیقت کې هغه کیڼه برخه ښي ته او ښۍ برخه کیڼ ته واړوله». همدارنګه د دې (سړي) عبد اللہ په روایت کې راغلي دي چې هغه ویلي دي: «د اللہ رسول ﷺ د باران دعا وکړه او په دې وخت کې هغه یوه تور کمیس اغوستی و چې هغه یې درلود. هغه هڅه وکړه چې د دې ښکته برخه ونیسي او پورته یې واړوي، مګر کله چې دا ستونزمن شو، نو هغه یې په خپلو اوږو واچاوه». د دې په اړه چې امام ته کله دا کول پکار دي، مالک او امام شافعی دواړه ویلي دي چې هغه دا د خطبې له ورکولو وروسته کوي. ابو یوسف په دې نظر دی چې هغه د خطبې د لومړۍ برخې له پای ته رسیدو وروسته خپله چادر واړوي. دا خبره د مالک څخه هم روایت شوې ده. ټول دا ساتي چې که امام ولاړ حالت کې خپله چادر واړوي، نو خلک باید ناست حالت کې خپلې چادرې واړوي، د نبي ﷺ د دې خبرې له امله: «امام د دې لپاره ټاکل شوی دی چې ور تعقیب یې وشي». استثنا محمد بن الحسن، الليث بن سعد، او د مالک ځینې شاګردان دي. پیروان (د امام پر شا) د دوی په نظر کې باید د امام د اړولو له امله خپل چوغې ونه اړوي، ځکه چې دا د هغو روایاتو کې نه دی راوړل شوي چې د پیغمبر ﷺ د لمانځه په اړه دي کله چې هغه دوی ته مشري کوله. د فقیهانو یوه ډله داسې ویلي دي چې د دې لمانځه د وتلو وخت د ځنې لمانځونو د وخت په شان دی، پرته له ابوبکر بن محمد بن عمرو بن حزم څخه، چې ویلي یې دي چې د دې د وتلو وخت د لمر د لویدو په وخت کې دی. ابوداود د عایشې (رضی الله عنها) څخه روایت کړی دی چې «د الله رسول ﷺ د باران د غوښتنې لپاره ووت کله چې د لمر کنډه ښکاره شوه».

The jurists agreed that going out for seeking rain, moving away from the dwelling area, supplicating Allah and entreating Him to sending down rain is a sunna established by the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him). They disagreed about prayer (saldh) for rain. The majority maintain that this is one of the sunan when going out for seeking rain, except that Abu HanTfa said that (formal) prayer itself is not one of its sunan. The reason for disagreement stems from the conflict of traditions. It is related in some traditions that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) made supplications for rain and also prayed, but in other traditions (formal) prayer is not mentioned. One of the best known traditions on the point that he did pray, and which was relied upon by the majority, is the tradition of ‘Abbad ibn TamTm from his (paternal) uncle “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) led the people out to make a supplication for rain and there he led them in a prayer of two rakfas in which he recited audibly, raised his hands up to his shoulders, turned his cloak inside out, faced the qibla, and made a supplication for rain”. It has been recorded by a l-BukharT and Muslim. The traditions in which, supplication is.mentioned but prayer is not include the tradition of Anas ibn Malik, which is recorded by Muslim, that he said, “A man came up to the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) and said, ‘O Messenger of Allah, the animals are dying (of thirst), the paths have been blocked, so make a supplication to Allah’. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) made a supplication, and then the rain poured from one Friday to the next”. There is also, among them, the tradition of cAbd Allah ibn Zayd al-Mazinl, in which he said, “The Messenger of Allah went out and made a supplication for rain. He turned his cloak inside out when he faced the qibla”. Prayer was not mentioned in this tradition. Those who adopted the apparent meaning of this tradition thought that this is related from TJmar ibn al-Khattab, that is, he went out to the place of prayer and made a supplication, but did not pray. The argument of the majority is that because a tradition does not mention something, it cannot be used as evidence against that which does. The implications of the conflict of the traditions is that prayer is not a condition for the validity of the supplication for rain, for it has been established that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) “made a supplication for rain from the pulpit”, but not that it (prayer) is not one of the sunan for rain, as has been held by Abu HanTfa. Those who maintained that prayer is one of the sunan for rain agreed that the sermon is also one of its sunan, because of its occurrence in a tradition. Ibn al-Mundhir said that it is established that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) observed the prayer for rain* and delivered a sermon. They disagreed then on whether it should be delivered before the prayer or after it, because of the conflict of traditions on this point. One group maintained that it is after the prayer on the analogy of the two 'id prayers. This was upheld by Malik and al-ShafiT. Al-Layth ibn SaM said that the sermon is to be delivered prior to prayer. Ibn al-Mundhir has said that “it is related from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he made a supplication for rain and delivered the sermon before prayer,” and the same has been related from TJmar ibn al-Khattab and that is what we accept. The QadT (Ibn Rushd) said that this has been recorded by Abu Dawud through different channels, and those who mention the sermon state, to my knowledge, that it is delivered before the prayer. They agreed that the recitation in it is to be audible, but they differed on whether the (the number of) takbirs to be pronounced in it should be the same as that in the two 'id prayers. Malik held that the takbirs are to be pronounced in it as they are in the ordinary prayers, while al-Shafici maintained that the takbirs are to be pronounced in it as they are in the 'id prayers. The reason for their disagreement arises from their dispute about its analogy over the two prayers. Al-Shafi T argued for c his opinion by relying on what has been related from Ibn €Abbas “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) observed two rak'-as in it as they are observed in the *id prayers”. They agreed that one of its practices (sunan) is that the imam should face the qibla while standing, and he should make a supplication, turn his cloak inside out, and raise his hands, as has been related in the traditions. They disagreed, however, about the manner of doing this, and about the time when he should do it. With respect to the question as to how it is done, the majority’ maintain that he should turn his cloak from the right side on to his left (shoulder) and that on his left side to his right (shoulder). Al-ShaficT said that he should turn the lower part upward, what is on his right to his left, and what is on the left to his right. The reason for their disagreement derives from the conflict of traditions on the issue. It is reported in the tradition of €Abd Allah ibn Zayd “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) went out to the place of prayer to make a supplication for rain. He faced the qibla, turned his cloak, and prayed two rak'as”. In some of its versions the tradition says, “I said: ‘Did he place the left side toward the right and the right toward the left, or did he turn the lower part toward the top?’ He said, ‘In fact, he turned the left over to the right and the right over to the left’”. Further, it is recorded in the tradition of this (person) cAbd Allah that he said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) made a supplication for rain and (at that time) he was wearing a black shirt that he had. He tried to take hold of its lower part to turn it toward the top, but when this became difficult he placed it over his shoulders”. As to when the imam is required to do this, both Malik and al-Shafi T said c that he does this after delivering the sermon. Abu Yusuf held that he turns his cloak when the early part of the sermon is over. This has also been related from Malik. All of them maintain that if the imam turns his cloak while standing the people are to turn theirs while sitting, because of the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The imam has been appointed so that he be followed”. The exception are Muhammad ibn al- Hasan, al-Layth ibn SaM, and some of the disciples of Malik. The followers (behind the imam) in their view are not to turn their cloaks because of the imam's turning his, as this has not been reported in the traditions about the Prophet’s prayer when he led them. A group of jurists held that the time of departure for this prayer is the same as that of the Hd prayers, except for Abu Bakr ibn Muhammad ibn cAmr ibn Hazm, who said that the time for departure for it is at the declining of the sun. It is reported by Abu Dawud from cA*isha “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) departed for the supplication for rain when the rim of the sun had appeared”.