"Wakati mtu anapofahamu kwa ukamilifu upeo wa majaribio ya Waarabu (yaani Waislamu), fikra za Waarabu na uandishi wa Waarabu, anaona kwamba bila Waarabu, sayansi na falsafa ya Ulaya isingeendelea kama ilivyoendelea wakati ilipoendelea. Waarabu hawakuwa wapokezi tu wa fikra za Kigiriki, bali walikuwa wabebaji halisi, ambao walihifadhi taaluma walizofundishwa na pia kupanua wigo wake. Karibu mwaka 1100, Wazungu walipoanza kwa dhati kupendezwa na sayansi na falsafa ya maadui wao Wasaracen, taaluma hizo zilikuwa zimefikia kilele chake; na Wazungu walilazimika kujifunza kila walichoweza kutoka kwa Waarabu kabla hawajaweza wenyewe kupiga hatua zaidi."
Kama Waislamu wengi leo wanavyohisi hali ya kujiona duni wanapokabiliwa na Magharibi, historia inaonyesha kwamba nafasi hiyo ilibadilika kabisa Wazungu walipowatazama Waislamu. Watt pia alisimulia: "Hisia ya kujiona duni ambayo Ulaya Magharibi ilikabiliana nayo ustaarabu wa Kiislamu ilikuwa na pande mbalimbali. Teknolojia ya Kiislamu ilikuwa bora kuliko ya Ulaya katika mambo mengi, na anasa zaidi zilipatikana kwa Waislamu matajiri; lakini hilo pengine lilikuwa sababu ndogo. Kijeshi, Wasaracen walikuwa wakiogopwa zamani, lakini sasa mashujaa wa Norman walikuwa wakithibitisha kuwa sawa nao. Upana wa utawala wa Kiislamu, hata hivyo, ulikuwa mkubwa mno. Mwanzoni mwa karne ya kumi na mbili, watu walidhani dunia inaundwa na sehemu tatu, Asia, Afrika na Ulaya. Kubwa kati ya hizi, Asia, lilidhaniwa kuwa karibu lote ni la Kiislamu, na sehemu kubwa ya Afrika vilevile, huku si Ulaya yote ikiwa ya Kikristo. Kwa njia hii ilidhaniwa kwamba karibu theluthi mbili ya dunia ilikuwa ya Kiislamu. Kwa Mkristo yeyote aliyewahi kukutana na Waislamu, hisia yao isiyoyumbishwa ya ubora wao lazima ilikuwa ikimsumbua. Kwa ujumla, hisia za Wazungu wa Magharibi dhidi ya Uislamu hazikutofautiana sana na zile za tabaka duni katika taifa kubwa."
H.G. Wells katika kitabu chake The Outline of History alisema:
“When one becomes aware of the full extent of Arab (i.e. Muslim) experimenting, Arab thinking and Arab writing, one sees that without the Arabs, European science and philosophy would not have developed when they did. The Arabs were no mere transmitters of Greek thought, but genuine bearers, who both kept alive the disciplines they had been taught and extended their range. When about 1100, Europeans became seriously interested in the science and philosophy of their Saracen enemies, those disciplines were at their zenith; and the Europeans had to learn all they could from the Arabs before they themselves could make further advances.” Just as many Muslims today have a feeling of inferiority when they are confronted by the West, the history shows that the role was entirely reversed when the Europeans looked at the Muslims. Watt also narrated, “The feeling of inferiority with which Western Europe confronted Islamic civilisation had various facets. Islamic technology was superior to European at many points and more luxuries were available to wealthy Muslims; but this was probably a minor factor. Militarily the Saracens had been feared in the past, but now the Norman knights were proving a match for them. The extent of Islamic rule, however, was formidable. In the early twelfth century, men regarded the world as consisting of three parts, Asia, Africa and Europe. The largest of these, Asia, was thought to be almost entirely Muslim, and so was much of Africa, while not the whole of Europe was Christian. In this way it was supposed that nearly two-thirds of the world was Muslim. For any Christian who had come in contact with Muslims, too, their unshakeable sense of superiority must have been disturbing. In general the feelings of western Europeans against Islam were not unlike those of an underprivileged class in a great state.” H.G. Wells in his book The Outline of History, said :