Al-Qur'an, kitab wahyu terakhir Tuhan kepada manusia, merupakan sumber utama prinsip-prinsip yang membentuk cara hidup yang dikenali sebagai Islam.

The Qur’aan, God’s final book of revelation to man, represents the primary source of the principles which constitute the way of life known as Islaam.

Bahagian-bahagian al-Qur'an mengandungi nasihat dan panduan dalam bentuk hukum, perumpamaan, kisah dan hujah bagi mereka yang memilih untuk beriman kepada Tuhan dan Hari Kiamat. Oleh itu, kejayaan dan kebahagiaan seorang mukmin di dunia dan di akhirat sebahagian besarnya bergantung kepada kefahaman, penghayatan dan pengamalannya terhadap konsep-konsep yang terkandung dalam Kitab tersebut. Namun, kedalaman pemahaman terhadap makna al-Qur'an akan berbeza-beza antara individu kerana perbezaan semula jadi dalam kecerdasan. Perbezaan ini wujud juga di kalangan para sahabat Nabi Muhammad ﷺ, walaupun al-Qur'an itu jelas dalam ungkapannya dan diturunkan dalam tujuh dialek yang berbeza. Lebih-lebih lagi, Allah, Yang Maha Bijaksana, memilih untuk meletakkan perkara-perkara yang umum dalam al-Qur'an, sebahagiannya Dia jelaskan kemudian dalam ayat-ayat yang lain, manakala sebahagian yang lain Dia jelaskan hanya kepada Nabi ﷺ.

The passages of the Qur’aan contain advice and guidance in the form of laws, parables, stories, and arguments for those who choose to believe in God and the Day of Judgment. Hence, a believer’s success and happiness in this life and the next largely depend on his understanding, internalization, and application of the concepts contained in the Book. However, the depth of comprehension of the Qur’aan’s meanings will vary from individual to individual due to natural differences in intelligence. This variation existed even among the sahaabah (companions of Prophet Muhammad (ﷺ), in spite of the Qur’aan’s clarity of expression and its revelation in seven different dialects. Moreover, Allaah, the Most Wise, chose to place generalities in the Qur’aan, some of which He later explained in its other verses, while some he explained only to the Prophet (r).

Nabi (ﷺ) mengetahui dan memahami Al-Qur'an sepenuhnya kerana Allah telah memilih baginda sebagai saluran penurunannya dan menjelaskan segala-galanya kepadanya. Oleh itu, Allah berfirman dalam satu ayat:

The Prophet (r) knew and understood the Qur’aan completely because Allaah had chosen him as its vehicle and explained it all to him. Hence, Allaah said in one verse:

Oleh itu, adalah tugas Nabi ﷺ untuk menjelaskan Al-Qur'an kepada para pengikutnya melalui perbuatan baginda, serta juga melalui ucapan baginda. Allah (SWT) telah menyatakan perkara ini di dalam Al-Qur'an:

Therefore, it was the Prophet’s job to explain the Qur’aan to his followers by his actions, as well as his statements. Allaah stated this in the Qur’aan:

Oleh itu, para sahabah semuanya merujuk kepada Nabi ﷺ setiap kali mungkin semasa hayat baginda untuk tafsir (penjelasan, pemahaman, interpretasi) al-Qur'an. Sebagai contoh, Ibn Mas'ud meriwayatkan bahawa apabila ayat berikut diturunkan:

Consequently, the sahaabah all turned to the Prophet (r) whenever possible during his lifetime for the tafseer (explanation, understanding, interpretation) of the Qur’aan. For example, Ibn Mas‘ood related that when the following verse was revealed:

Sebahagian sahabat berasa resah, kerana makna linguistik umum bagi zulm meliputi setiap jenis kezaliman, besar atau kecil, dan tiada seorang pun daripada mereka yang terlepas daripada kesilapan. Namun, apabila mereka menghadap Nabi ﷺ mengenai perkara itu, baginda menjawab,

some of the companions became distressed, because the general linguistic meaning of thulm covers any kind of wrong, major or minor, and none of them were free from error. However, when they approached the Prophet (r) about it, he replied,

Begitulah Nabi (ﷺ) menjelaskan kepada mereka bahawa makna thulm yang lebih luas tidak dimaksudkan dalam ayat pertama; sebaliknya, ia digunakan untuk merujuk kepada syirik. Dalam kejadian ini, Nabi (ﷺ) menerangkan al-Qur'an dengan al-Qur'an, yang menunjukkan langkah pertama dalam kaedah yang ditetapkan oleh Allah untuk memahami dan mentafsir al-Qur'an, yang telah ditetapkan bagi semua generasi Muslim hingga Hari Kiamat. Selepas kewafatan Nabi ﷺ, para sahabat merujuk kepada mereka yang lebih mahir dalam memahami al-Qur'an dan yang dapat meluangkan lebih banyak masa bersama Nabi ﷺ untuk mentafsir dan menjelaskan al-Qur'an.

Thus the Prophet ( ﷺ) clarified for them that the broader meaning of thulm was not intended in the first verse; rather it was used to refer to shirk. In this incident, the Prophet ( ﷺ) explained the Qur’aan by the Qur’aan, demonstrating the first step in the divinely ordained method of understanding and interpretation of the Qur’aan that was established for all generations of Muslims until the Day of Resurrection. After the Prophet’s death, the sahaabah turned to those among themselves who were more gifted in understanding the Qur’aan and who had been able to spend more time with the Prophet ( ﷺ) for interpretation and explanation of the Qur’aan.

Antara para sahabat yang paling terkenal dengan kemampuan mereka dalam mentafsirkan Al-Qur'an ialah berikut: empat Khalifah yang Mendapat Petunjuk,27 isteri Nabi, 'Aa'ishah binti Abee Bakr, Ibn Mas'ood, Ibn 'Abbaas, Ubayy ibn Ka'b, Zayd ibn Thaabit, Aboo Moosaa al-Ash'aree, 'Abdullaah ibn az-Zubayr, Anas ibn Maalik, 'Abdullaah ibn 'Umar, Jaabir ibn 'Abdullaah, dan 'Abdullaah ibn 'Amr ibn al-'Aas.28 Dalam tempoh dua puluh lima tahun selepas kewafatan Nabi ﷺ, para sahabat menyebarkan Islam ke setiap penjuru dunia yang diketahui, dan dalam proses itu mereka menumbangkan empayar besar Parsi dan Byzantine. Di mana sahaja tentera Muslim menghentikan kemaraan mereka, sebahagian sahabat akan menetap dan mula mengajar mereka yang memeluk Islam cara membaca dan mentafsirkan Al-Qur'an. Oleh sebab itu, ilmu tafsir tersebar di seluruh dunia Islam, dan pusat-pusat pengajian Al-Qur'an muncul di mana-mana. Antara orang yang berkumpul di sekeliling para sahabat terdapat individu-individu yang luar biasa yang kekal menjadi murid mereka dan menyerap ilmu mereka. Murid-murid ini dikenali sebagai taabi'oon. Setiap sahabat membawa bersamanya sebahagian ilmu, sebahagiannya bertindih dengan ilmu sahabat lain dan sebahagiannya tidak. Akibatnya, sebahagian murid mengembara ke pusat-pusat Islam yang lain untuk belajar daripada sahabat lain, manakala yang lain kekal bersama guru mereka sehingga mereka meninggal dunia.

Among the sahaabah who became the most noted for their ability to make tafseer of the Qur’aan are the following: The four Righteous Caliphs,27 the Prophet’s wife, ‘Aa’ishah bint Abee Bakr, Ibn Mas‘ood, Ibn ‘Abbaas, Ubayy ibn Ka‘b, Zayd ibn Thaabit, Aboo Moosaa al-Ash‘aree, ‘Abdullaah ibn az-Zubayr, Anas ibn Maalik, ‘Abdullaah ibn ‘Umar, Jaabir ibn ‘Abdullaah, and ‘Abdullaah ibn ‘Amr ibn al-‘Aas. 28 Within the space of twenty-five years after the Prophet’s death, the sahaabah carried Islaam to all corners of the known world, toppling in the process the great empires of Persia and Byzantine. Wherever the Muslim armies stopped their advance, some of the sahaabah would settle and begin teaching those who came into Islaam the recitation and interpretation of the Qur’aan. For this reason, the knowledge of tafseer spread throughout the Muslim realm, and centers of Qur’aanic learning sprung up everywhere. Among the people who gathered around the sahaabah were some outstanding individuals who remained their students and absorbed their knowledge. These students became known as taabi‘oon. Each sahaabee carried with him a portion of knowledge, some of which overlapped with that of others and some of which did not. Consequently, some of the students traveled to other Islaamic centers to study under other sahaabah, while others stayed with their teachers until their deaths.

21 Secara harfiah, bermaksud 'Kami'. 'Kami' diraja hampir tidak digunakan dalam bahasa Inggeris, tetapi ia merupakan ciri lazim dalam pertuturan bahasa Arab, digunakan untuk menunjukkan kedudukan penutur yang penting. Adalah menjadi amalan standard saya untuk menterjemahkan 'Kami' ini sebagai 'saya', kerana terjemahan harfiah sering menjadi punca kekeliruan bagi penutur bahasa Inggeris.

21 Literally, ‘Our.’ The ‘royal We’ is barely used in English, but it is a common feature of Arabic speech, used to indicate the importance of the speaker. It is my standard practice to translate this ‘We’ as ‘I,’ since the literal translation is a frequent cause of confusion for English speakers.

Surah al-Qiyamah (75):17-19.

22 Soorah al-Qiyaamah (75):17-9.

Surah an-Nahl (16):44.

23 Soorah an-Nahl (16):44.

Surah al-An‘aam (6):82. Surah Luqmaan (31):13.

24 Soorah al-An‘aam (6):82. 25 Soorah Luqmaan (31):13.

Sahih Muslim, jld. 1, hlm. 72, no. 226.

26 Sahih Muslim, vol. 1, p. 72, no. 226.

27 Abu Bakar as-Siddiq, Umar ibn al-Khattab, Uthman ibn Affan, dan Ali ibn Abi Talib.

27 Aboo Bakr as-Siddeeq, ‘Umar ibn al-Khattaab, ‘Uthmaan ibn ‘Affaan, and ‘Alee ibn Abee Taalib.

28 Al-Itqaan fee ‘Uloom al-Qur’aan, jld. 2, hlm. 239.

28 Al-Itqaan fee ‘Uloom al-Qur’aan, vol. 2, p. 239.