Sejak permulaan fasa akhir kenabian, penekanan yang besar diberikan kepada pembacaan Al-Qur'an. Nama "Qur'aan" sendiri bermaksud "bacaan" atau "pembacaan", dan ayat pertama Al-Qur'an yang diturunkan ialah,

From the beginning of the final phase of prophethood, great stress was placed on the recitation of the Qur’aan. The very name “Qur’aan” means a “reading” or “recitation,” and the first verse of the Qur’aan to be revealed was,

Nabi (ﷺ) sendiri menganjurkan para sahabatnya untuk membaca Al-Qur'an sebanyak yang mereka mampu. Ibnu Mas‘ud meriwayatkan bahawa Nabi (ﷺ) pernah bersabda,

The Prophet (ﷺ) himself urged his companions to recite as much of the Qur’aan as they could. Ibn Mas‘ood reported that the Prophet (ﷺ) once said,

Abu Umamah melaporkan bahawa beliau berkata,

Aboo Umaamah reported that he said,

Sebenarnya, Rasulullah ﷺ menggalakkan kita untuk membaca keseluruhan Al-Qur'an sekali sebulan. 'Abdullah bin 'Amr melaporkan bahawa apabila Rasulullah ﷺ menyuruhnya membaca keseluruhan Al-Qur'an dalam masa sebulan, dia berkata, "Sesungguhnya saya mempunyai kekuatan untuk melakukan lebih daripada itu." Nabi ﷺ kemudian menyuruhnya melakukannya dalam masa sepuluh hari, tetapi dia tetap berkeras bahawa dia boleh melakukan lebih baik, lalu Nabi ﷺ menyuruhnya membacanya dalam masa tidak kurang daripada tujuh hari.37 Nabi ﷺ juga memperingatkan kita supaya berhati-hati agar tidak melupakan apa yang telah kita hafal daripada Al-Qur'an. Baginda bersabda,

In fact, the Messenger of Allaah (ﷺ) encouraged us to read all of it once per month. ‘Abdullaah ibn ‘Amr reported that when Allaah’s Messenger (ﷺ) told him to read the whole Qur’aan in a month, he said, “Verily I have strength to do more.” The Prophet (ﷺ) then told him to do it in ten days, but he still insisted that he could do better, so the Prophet (ﷺ) told him to read it in no less than seven days.37 The Prophet (ﷺ) also warned us to beware of forgetting what we have memorized of the Qur’aan. He said,

Oleh itu, sejak zaman awal Islam dalam bentuk akhirnya, perhatian yang besar telah diberikan kepada bacaan al-Qur'an. Usaha dilakukan untuk memastikan al-Qur'an dibaca sedekat mungkin dengan cara ia diturunkan. Ulama yang pakar dalam bacaan al-Qur'an merumuskan kaedah-kaedah bacaan berdasarkan bacaan yang sahih yang telah mereka pelajari. Kaedah-kaedah ini sebenarnya membentuk asas ilmu fonetik Arab, yang menggariskan cara sebutan yang betul bagi huruf-huruf abjad Arab, perkataan-perkataan individu, dan ayat-ayat. Ilmu yang berkembang daripada keprihatinan terhadap bacaan al-Qur'an yang betul ini dikenali sebagai ilmu tajwid. Tajwid ditakrifkan sebagai menyebut setiap bunyi Arab dengan betul dan jelas, serta menyebut setiap konsonan, vokal, perkataan, dan ayat mengikut standard bahasa Arab yang dituturkan pada zaman generasi Nabi ﷺ. Para ulama juga menegaskan bahawa perkara ini hendaklah dilaksanakan tanpa hiasan yang berlebihan dan gaya yang tidak semula jadi. Namun, seseorang hendaklah membaca al-Qur'an dengan suara semula jadi yang terbaik yang mungkin, berdasarkan anjuran Nabi ﷺ,

Consequently, from the early days of Islaam in its final form, great care has been paid to the recitation of the Qur’aan. Care was taken to see that the Qur’aan was recited as closely to the way it was revealed as possible. Scholars who specialized in the recitation of the Qur’aan formulated rules of recitation based on the authentic recitations which they had learned. These rules, in fact, formed the basic science of Arabic phonetics, outlining the correct method of pronunciation for the letters of the Arabic alphabet, individual words, and sentences. The science which evolved out of this concern over the correct recitation of the Qur’aan came to be known as the science of tajweed. Tajweed was defined as the articulation of each Arabic sound correctly and distinctly and the pronunciation of each consonant, vowel, word, and sentence according to the standard of Arabic spoken by the Prophet’s generation. The scholars also insisted that this should take place without excessive embellishment and unnatural mannerisms. However, one should recite the Qur’aan in the best natural voice possible, based upon the Prophet’s recommendation,

Namun, perlu dicatat bahawa walaupun seni bacaan (tilawah) diberi penekanan yang besar, ia bukanlah matlamat yang dicari untuk dirinya sendiri. Bacaan hanyalah suatu cara, suatu wasilah yang dengannya seseorang dapat menyerap mesej itu supaya melaksanakan apa sahaja yang dituntut oleh mesej tersebut. Secara umumnya, bacaan lebih utama daripada sekadar membaca dengan mata kerana ia turut melibatkan organ pertuturan dan deria pendengaran, yang kesemuanya membantu menguatkan mesej itu apabila bacaan dilakukan dengan sedar dan bukan secara ritual semata-mata.

It should be noted, however, that in spite of the great emphasis laid on the art of recitation, it is not a goal to be sought in itself. Recitation is only a means, a vehicle by which one may absorb the message so as to implement whatever the message entails. Recitation is, generally speaking, superior to mere reading with the eyes because it also involves the organ of speech and sense of hearing, all of which serve to reinforce the message when recitation is done consciously and not ritual-istically.