Untuk menjelaskan bahaya dan kerosakan yang wujud dalam tafsir berdasarkan pendapat yang tidak berasas, contoh-contoh tafsir yang menyeleweng berikut telah dikumpulkan daripada pelbagai gerakan, mazhab, dan aliran falsafah, dari zaman dahulu hingga kini. Sejak abad kesepuluh Masihi (abad keempat Hijrah), sebahagian ahli Sufi telah mentafsirkan "Firaun" sebagai hati dalam perintah Allah kepada Nabi Musa ﷺ:

In order to clarify the potential danger and corruption inherent in tafseer by unsubstantiated opinion, the following examples of deviant tafseers have been collected from various movements, sects, and philosophical schools from the distant past to the present. From the tenth century CE (4th century AH), some Soofees have interpreted “Pharaoh” to mean the heart in Allaah’s command to Prophet Moosaa:

kerana sesungguhnya hatilah yang menindas setiap manusia, sehingga menyebabkan dia melampaui batas. Yang lain mentafsirkan perintah Allah kepada Nabi Musa:

as it is the heart which oppresses every man, causing him to transgress. Others interpreted Allaah’s command to Prophet Moosaa:

sebagai perintah untuk meninggalkan dunia material dan hanya bergantung kepada Allah.

as a command to throw aside the material world and only depend on Allaah.

Tafsir-tafsir yang bersifat kerohanian ini menunjukkan terlalu menekankan aspek rohani berbanding aspek jasmani dalam gerakan Sufi.

These spiritualistic tafseers are indicative of the Soofee movement’s overemphasis of the spiritual over the material.

Dalam tafsir-tafsir Mu‘tazilah (Rasionalis) pada zaman ‘Abbasiyyah, wahyu ditafsirkan mengikut logik manusia. Oleh itu, perkataan "hati" dalam ayat berikut telah diberikan makna baharu:

In the Mu‘tazilee (Rationalist) tafseers of the ‘Abbaasid era, revelation was interpreted according to human logic. Hence, the word “heart” in the following verse was given a new meaning:

Didakwa bahawa Ibrahim mempunyai seorang sahabat yang dia rujuk sebagai "hatinya", dan oleh itu makna sebenar ayat tersebut ialah, "Ya, tetapi aku memohon kepada-Mu supaya sahabatku menjadi tenteram." 93 Tafsiran ini dianggap perlu untuk menjelaskan keraguan yang dirasai Ibrahim dalam hatinya, kerana ia kelihatan tidak selaras dengan kenabian, menurut golongan Rasionalis.

It was claimed that Ibraaheem had a friend whom he referred to as his “heart” and, thus, the true meaning of the verse was, “Yes, but I am asking You in order that my friend may be at ease.” 93 This interpretation was considered necessary to explain away the doubt which Ibraaheem felt in his heart, as it seemed inconsistent with prophethood, according to the Rationalists.

Tafsir-tafsir Syi'ah pada zaman Abbasiyah lewat, di bawah pengaruh obsesi berlebihan mereka terhadap keturunan Nabi ﷺ, mentafsirkan ayat:

The Shee‘ah tafseers of the late ‘Abbaasid era, under the influence of their inordinate obsession with the Prophet’s descendants, interpreted the verse:

sebagai rujukan kepada ‘Alee, menantu Nabi, dan Faatimah, puteri Nabi ﷺ; dan dalam ayat berikutnya:

as a reference to ‘Alee, the Prophet’s son-in-law, and Faatimah, the Prophet’s daughter; and in a following verse:

Mereka menemukan rujukan mengenai cucu-cucu Nabi ﷺ, al-Hasan dan al-Husayn.96

they found a reference to the Prophet’s grandsons, al-Hasan and al-Husayn.96

Puak Qaadiyanee, yang muncul di India pada separuh akhir abad kesembilan belas, mendakwa bahawa dalam ayat itu,

The Qaadiyanee sect, which appeared in India during the latter part of the nineteenth century, claimed that in the verse,

khaatam tidak bermakna meterai, sebagaimana kebanyakan orang menterjemahkannya, tetapi bermakna cincin. Maka mereka mendakwa bahawa sebagaimana cincin menghiasi jari, Nabi Muhammad ﷺ adalah perhiasan kenabian. Oleh itu, makna ayat tersebut ialah Nabi Muhammad ﷺ adalah yang paling utama di antara para nabi, tetapi bukan yang terakhir.98 Mereka juga menegaskan bahawa sekalipun perkataan khaatam diambil bermakna "meterai", ia seumpama meterai yang diletakkan pada sampul surat untuk menutup kandungannya, tetapi tidak membataskannya. Tafsiran-tafsiran ini dibuat untuk mengesahkan dakwaan pengasas mereka, Ghulam Ahmad, terhadap kenabian. Mereka juga memutarbelitkan ayat berikut yang merujuk kepada Nabi ‘Eesaa:

khaatam does not mean seal, as most translate it, but ring. Thus, they claimed that just as the ring beautifies the finger, the Prophet Muhammad (r) was the beautification of prophethood. Therefore, the meaning of the verse is that Prophet Muhammad (r) was the most superior of the prophets but not the last.98 They also assert that even if the word khaatam were taken to mean “seal,” it would be like the seal placed on an envelope sealing its contents, but not limiting them. These interpretations were made to validate the claim of their founder, Ghulam Ahmad, to prophethood. They also distorted the following verse in reference to Prophet ‘Eesaa:

Mereka mendakwa bahawa "mengangkatnya" bermaksud pengangkatan secara kiasan, sebagaimana yang digunakan dalam ayat:

They claimed that “raised him up” meant a figurative raising, as used in the verse:

Tafsiran ini diperlukan agar mereka dapat membuktikan doktrin mereka bahawa 'Eesaa mati secara semula jadi di atas bumi selepas berkahwin dan mempunyai anak, serta dikebumikan di Kashmir, dan bahawa Ghulam Ahmad ialah al-Masih yang dijanjikan, yang kepulangannya telah dinubuatkan.101

This interpretation was necessary in order for them to prove their doctrine that ‘Eesaa died a natural death on earth after marrying and having children and being buried in Kashmir, and that Ghulam Ahmad was the promised messiah whose return was prophesied.101

Lebih baru-baru ini di Amerika, Elijah Muhammad, pengasas kumpulan Elijah dan pendakwa kenabian (m. 1975), mentafsirkan ayat itu,

Even more recently in America, Elijah Muhammad, founder of the Elijah sect and claimant to Prophethood (d. 1975), interpreted the verse,

sebagai bukti bahawa penghuni neraka semuanya adalah orang kulit putih. Tafsiran ini digunakan untuk menyokong doktrin Elijah bahawa Allah, Tuhan, adalah seorang lelaki kulit hitam, bahawa semua orang kulit hitam adalah tuhan dan semua orang kulit putih adalah syaitan.103 Walaupun perkataan zurq secara literal bermaksud biru, ia digunakan untuk merujuk kepada kekaburan kornea akibat penyakit mata tertentu yang memberikan mata warna kelabu kebiruan. Oleh itu, terjemahan yang lebih tepat ialah "bermata kabur".

as proof that the inhabitants of the fire will all be white people. This interpretation was used to support the Elijah doctrine that Allaah, God, was a black man, that all black people were gods and that all white people were devils.103 Although the word zurq literally means blue, it was used to refer to the clouding of the cornea due to certain eye diseases which gives the eye a bluish-grey tinge. Hence, a more accurate translation would have been “bleary-eyed.”

Menurut Elijah, oleh kerana orang kulit putih menyerupai orang kulit hitam, dia dirujuk sebagai "manusia" dalam al-Qur'an, iaitu sejenis manusia!104 Oleh itu, dalam ayat tersebut:

According to Elijah, since the white man resembles the black man, he was referred to as “mankind” in the Qur’aan, that is, a kind of man!104 Therefore, in the verse:

"We" ditafsirkan oleh Elijah sebagai merujuk kepada lelaki/tuhan berkulit hitam yang dikatakan telah mencipta bangsa kulit putih (manusia).107

“We” was interpreted by Elijah to refer to the black men/gods who supposedly created the white race (mankind).107

Beberapa contoh tafsir yang hanya berdasarkan pendapat mazhab ini dengan jelas menunjukkan kekacauan dan penipuan yang timbul akibat pengabaian terhadap metode tafsir yang benar. Al-Qur'an menjadi alat untuk menyuarakan dakwaan menyimpang dan sesat dari setiap mazhab. Al-Qur'an dipermainkan tanpa belas kasihan, kerana tiada batasan yang logik mahupun kaedah yang koheren yang dipatuhi oleh pengasas-pengasas mazhab ini; oleh itu, satu ayat yang sama boleh mempunyai pelbagai makna bagi mereka. Apa sahaja tafsiran yang mempromosikan idea mereka dianggap betul. Bagi mereka, Al-Qur'an bukan lagi kitab petunjuk, tetapi kitab yang mengandungi rahsia tersembunyi mazhab mereka, yang hanya pemimpin mereka dan mereka yang diberi inisiasi khas sahaja dapat membukanya.

These few examples of tafseers based solely on sectarian opinions clearly show the incoherence and deception that result from the disregard for the correct method of tafseer. The Qur’aan becomes a voice for each sect’s deviant and heretical claims. The Qur’aan is manipulated mercilessly, as there are no logical boundaries nor coherent rules by which the founders of these sects abide; hence, the same verse may have a multiplicity of meanings for them. Whatever interpretation promotes their ideas become correct. For them, the Qur’aan is no longer a book of guidance, but a book containing the hidden secrets of their sect, which only their leaders and the specially initiated can unlock.