Dalam buku ini saya telah berusaha memperkenalkan kepada pembaca berbahasa Inggeris sebahagian daripada ilmu-ilmu al-Qur'aan. Semakin seseorang itu memahami al-Qur'aan dan mengamalkannya dalam kehidupannya, semakin dekat dia dengan Allaah. Saya berharap agar orang Islam akan menempuh jalan tengah antara dua ekstrem yang tidak menyenangkan. Ekstrem pertama ialah berputus asa dengan menyatakan bahawa ilmu Islam bukan urusan orang awam, dan ia patut diserahkan kepada pakar dalam bidang tersebut. Sikap ini telah menyebabkan orang Islam awam berada dalam kejahilan yang mendalam tentang agama mereka. Sesiapa yang tidak sibuk mempelajari Islam, kemungkinan besar akan sibuk dengan pelbagai aktiviti yang akan menjadi punca penyesalan pada Hari Kiamat. Sikap ini juga membawa kepada suatu akibat yang dikecam dengan keras dalam Surah at-Tawbah. Orang Yahudi dan Kristian menjadikan paderi dan rabbi mereka sebagai tuhan selain Allah dengan mengikuti mereka secara membuta tuli ketika mereka mengharamkan apa yang telah dihalalkan Allah bagi mereka, dan menghalalkan apa yang telah diharamkan Allah.135

I have attempted in this book to acquaint the English-speaking reader with some of the sciences of the Qur’aan. The more one understands of the Qur’aan and applies in one’s life, the closer one comes to Allaah. I hope that Muslims will steer the middle course between two unpleasant extremes. The first is to throw up one’s hands, claiming that Islaamic knowledge is not the business of the layperson, and that it should be left to specialists in the field. This attitude has left the Muslim masses in deep ignorance of their religion. Whoever is not busy learning about Islaam is likely to be busy in a wide variety of activities that will be a cause for regret on the Day of Judgment. This attitude also leads to a result that was severely criticized in Soorah at-Tawbah. The Jews and Christians took their priests and rabbis as lords in place of God by blindly following them when they prohibited what God had made lawful for them and made lawful that which God had prohibited.135

Ekstrem kedua ialah menganggap diri sendiri berilmu setelah membaca beberapa buku tentang Islam. Orang sebegini berasa wajib membetulkan "kesilapan" orang di sekeliling mereka apabila melihat mereka melakukan sesuatu yang tidak mereka biasa, atau apabila mereka pernah mendengar seseorang di suatu tempat berkata bahawa sesuatu amalan itu salah, tetapi mereka sendiri belum mengkaji pelbagai pendapat ulama mengenai isu tersebut beserta dalil-dalilnya. Saya berharap buku ini akan memberi kesan kepada orang-orang sebegini tentang kompleksnya ilmu-ilmu Islam, terutamanya kerana apa yang dibentangkan di sini hanyalah hujung kecil sebuah gunung ais berbanding dengan apa yang telah ditulis mengenai subjek ini dalam bahasa Arab.

The second extreme is to consider oneself learned after having read a couple of books on Islaam. Such persons feel duty-bound to correct the “mistakes” of those around them when they see them doing something they are unfamiliar with, or when they have heard somebody somewhere say that a certain practice is wrong, but they themselves have not studied the different positions of scholars on the issue along with their evidences. I hope that this book will impress upon such people the complexity of the Islaamic sciences, especially since that which has been presented here is the tiniest tip of an iceberg compared to what has been written on the subject in Arabic.

Saya berharap bahawa jika pembaca tidak memperoleh apa-apa lain daripada buku ini, dia akan meninggalkannya dengan satu ukuran untuk menilai kenyataan-kenyataan mereka yang menawarkan tafsiran terhadap al-Qur'an. Kita hidup dalam zaman ketika orang bukan Islam sangat bersungguh-sungguh mahu orang Islam mentafsir semula sumber-sumber agama kita. Asas kepada usaha-usaha sedemikian ialah tafsiran semula terhadap al-Qur'an. Orang Islam agak berwaspada terhadap tafsiran semula oleh orang bukan Islam, tetapi terdapat sebuah gerakan tafsiran semula yang seluruhnya dianjurkan oleh orang Islam sendiri. Gerakan ini, yang terutamanya kuat di kalangan orang Islam yang tinggal atau dilatih di Barat, menganggap banyak andaian tamadun perindustrian Barat sebagai kebenaran yang jelas dengan sendirinya, yang mesti diakomodasi dalam pemahaman dan amalan Islam orang Islam.

I would hope that if the reader gets nothing else out of the book, that he or she will leave with a standard by which to measure the statements of those who are offering interpretations of the Qur’aan. We live in a time when non-Muslims are very eager for the Muslims to reinterpret the sources of our deen. Fundamental to such efforts is reinterpretation of the Qur’aan. Muslims are fairly wary of nonMuslim reinterpretations, but there is a whole reinterpretation movement being advocated by Muslims. This movement, which is especially strong among Muslims living or trained in the West, takes many assumptions of western industrial civilization as self-evident truths which must be accommodated in the Muslims’ understanding and practice of Islaam.

Salah satu kaedah utama gerakan ini ialah mengambil pendirian terhadap sesuatu isu terlebih dahulu, kemudian barulah dicari dalil untuk menyokongnya. Salah satu taktik kegemaran mereka ialah berhujah berdasarkan satu ayat tertentu bagi sesuatu isu, selalunya menurut tafsiran baharu mereka sendiri, sambil mengabaikan ayat-ayat lain yang menjadikan tafsiran mereka mustahil. Contoh klasik bagi perkara ini ialah tafsiran yang menyeleweng terhadap ayat 62 Surah al-Baqarah.

One of the main methods of this movement is that a position on a given issue is taken, then evidence is sought to support it. One of their favorite tactics is to argue on the basis of a particular verse on an issue, often according to their own new interpretation, while ignoring other verses which make their interpretation impossible. A classic example of this is the distorted tafseer of verse 62 of Soorah al-Baqarah

Mereka mengatakan bahawa ayat ini menjadi bukti yang jelas bahawa Yahudi dan Nasrani adalah orang-orang beriman, bahawa kita semua adalah bersaudara, dan bahawa satu-satunya syarat untuk masuk syurga ialah beriman kepada Allah dan Hari Kiamat serta melakukan amal soleh. Namun, para ulama Islam sepanjang sejarah telah mentafsirkan ayat ini berdasarkan ayat 150-151 dari Surah an-Nisaa'.

They say this verse is clear proof that Jews and Christians are believers, that we are all brothers and that the only criteria for entry into paradise are belief in Allaah and the Day of Judgment along with good deeds. However, Muslim scholars throughout history have interpreted this verse in light of verses 150-1 of Soorah an-Nisaa’:

Bahagian ini jelas merujuk kepada orang Yahudi, yang menafikan bahawa Isa dan Muhammad (keselamatan dilimpahkan ke atas kedua-duanya) adalah nabi, dan kepada orang Kristian, yang menafikan kenabian Muhammad ﷺ.136

This passage clearly refers to the Jews, who deny that Jesus and Muhammad (peace be upon them both) were prophets, and the Christians, who deny Muhammad’s prophethood.136

Bagaimana mungkin orang Yahudi dan Kristian yang pernah mendengar tentang Muhammad (r) dan menolak kenabiannya dijanjikan ganjaran serta tidak akan merasa takut? Seseorang yang mentafsirkan ayat dari Surah al-Baqarah dengan cara itu telah mengambil pendirian yang memerlukan al-Qur’an untuk bercanggah dengan dirinya sendiri, dan itu sendiri merupakan pendirian kekufuran. Oleh itu, ijmak ulama Islam ialah bahawa terdapat dua tafsiran yang sah bagi ayat tersebut. Yang pertama ialah bahawa orang Yahudi pada zaman Musa dan orang Kristian pada zaman Isa yang beriman kepada Allah dan mengikuti nabi yang diutuskan kepada mereka telah dijanjikan ganjaran ini. Yang kedua ialah bahawa selepas kerasulan Nabi Muhammad (r), ganjaran yang dinyatakan itu ditujukan kepada mereka dalam kalangan pelbagai kumpulan agama yang beriman kepada Allah dan Hari Akhirat serta melakukan kebaikan sebagaimana ditakrifkan dalam wahyu terakhir, setelah beriman kepada Muhammad (r) sebagai nabi yang diutuskan kepada mereka.137 Kedua-dua tafsiran ini mengambil kira keseluruhan dalil (yang hanya sebahagian kecilnya disebutkan demi ringkas), manakala yang pertama tidak berbuat demikian.

How then could Jews and Christians who heard about Muhammad (r) and rejected his prophethood be promised that they would get a reward and have nothing to fear? A person who interprets the verse from Soorah al-Baqarah in that way has taken a position that requires the Qur’aan to contradict itself, which is in itself a position of disbelief. Therefore, the consensus of Muslim scholars is that there are two valid possible interpretations of the verse. The first is that Jews at the time of Moses and Christians at the time of Jesus who believed in Allaah and followed the prophet sent to them have been promised this reward. The other is that after the mission of Prophet Muhammad (r), the stated reward is for those among the various religious groups who believe in Allaah and the Last Day and do good as defined in the final revelation, having believed in Muhammad (r) as a prophet sent to them.137 These two interpretations take into account all of the evidence (of which only a fraction has been mentioned for the sake of brevity), while the first does not.

Teknik lain yang perlu diwaspadai ialah tafsir Al-Qur'an semata-mata berdasarkan makna linguistik kata-katanya. Agar tafsir-tafsir seperti itu kelihatan munasabah, Sunnah perlu diabaikan. Anda akan dapati sebahagian mereka menolak sesuatu hadis hanya kerana ia diriwayatkan oleh segelintir sahabat sahaja! Metodologi ini telah menjadi ciri biasa kumpulan-kumpulan pseudo-Islam yang menyimpang sepanjang sejarah.