Tokoh yang paling terkenal dengan gagasan ini ialah Rashad Khalifa, seorang ahli biokimia Mesir yang mendapat pendidikan di Amerika Syarikat. Menurut Dr. Khalifa, terdapat kod angka yang ajaib pada Al-Qur'an yang berdasarkan ayat "pertama"nya (BismillahirRahmaanir-Raheem), yang terdiri daripada 19 huruf. Kod ajaib ini dikatakan dirujuk dalam ayat 30 surah ke-74 (al-Muddath-thir) yang berbunyi "Di atasnya ada 19." Berdasarkan kedua-dua premis ini, Dr. Rashad mendakwa telah menemui satu corak matematik yang rumit melibatkan 19 dan gandaannya di seluruh Al-Qur'an, terutamanya dalam apa yang beliau namakan huruf-huruf pembuka Al-Qur'an yang mendahului 29 surah (Alif, Laam, Meem, dan lain-lain). Daripada penemuan ini, Dr. Khalifa menyimpulkan bahawa kerumitan corak kod matematik ini dalam sebuah karya sastera sebesar Al-Qur'an adalah jauh melampaui keupayaan manusia, dan bahawa ia sahaja merupakan mukjizat sebenar Al-Qur'an yang membuktikan asal-usul ilahinya.80 Beliau seterusnya menyimpulkan bahawa 19 dan gandaannya merupakan kunci kepada tafsiran yang betul terhadap Al-Qur'an dan Islam, dan sebab 19 dipilih ialah kerana 19 bermaksud "Tuhan itu Esa," iaitu mesej Al-Qur'an.81

The most famous proponent of this idea was Rashad Khalifa, an Egyptian biochemist educated in the United States. According to Dr. Khalifa, there is a miraculous numerical code to the Qur’aan based on its “first” verse (BismillahirRahmaanir-Raheem), which consists of 19 letters. This miraculous code is supposedly referred to in verse 30 of Chapter 74 (al-Muddath-thir) which states “Over it are 19.” Based on these two premises, Dr. Rashad claims to have discovered an intricate mathematical pattern involving 19 and its multiples throughout the Qur’aan and especially in what he calls the Qur’aanic initials which precede 29 chapters (Alif, Laam, Meem, etc.). From this discovery, Dr. Khalifa concludes that the complexity of this mathematical code’s pattern in a literary work of the Qur’aan’s size is far beyond human capabilities, and that it alone constitutes the only real miracle of the Qur’aan which proves its divine origin.80 He further concludes that 19 and its multiples represent the key to the correct interpretation of the Qur’aan and Islam, and the reason why 19 was chosen is that 19 means “God is One,” which is the message of the Qur’aan.81

Ramai orang Islam pada mulanya menyambut teori-teori Khalifa dengan penuh semangat tanpa sebarang kritikan.

Many Muslims at first received Khalifa’s theories with uncritical enthusiasm.

Namun, apabila pengkritik yang lebih teliti mula memeriksa angka-angkanya, mereka mendapati banyak percanggahan dan beberapa pemalsuan terang-terangan dalam datanya. Dakwaannya berdasarkan bilangan kali sesuatu huruf atau perkataan tertentu muncul dalam surah tertentu atau dalam kumpulan surah. Didapati bahawa kadang-kadang dia memperlakukan hamzah seperti alif dan kadang-kadang tidak, bergantung pada jumlah yang diperlukannya dalam sesuatu surah untuk mengesahkan teorinya. Kadang-kadang dia mengira huruf yang tiada, kadang-kadang dia gagal mengira huruf yang sedia ada, kadang-kadang dia mengira dua perkataan sebagai satu, kadang-kadang dia menambah kepada teks Al-Qur'an dan kadang-kadang dia memadamkan daripadanya, semuanya bertujuan untuk menjadikan bilangan huruf dan perkataan selaras dengan teorinya. Selain itu, bilangan hurufnya berubah dari masa ke masa, bergantung pada sama ada dia mahu menetapkan corak bagi sesuatu surah secara berasingan atau sebagai sebahagian daripada kumpulan surah. Apabila berhadapan dengan percanggahan dalam datanya, dia mula mendakwa bahawa ayat-ayat tertentu telah dimasukkan ke dalam Al-Qur'an dan tidak sepatutnya berada di situ. Selepas pernyataan kekufuran yang jelas ini, dia kemudian mendakwa mengetahui tarikh tepat Hari Kiamat dan akhirnya mendakwa kenabian untuk dirinya sendiri. Dia menarik sekumpulan pengikut di Tucson, Arizona, tetapi kerjayanya

However, when more rigorous critics began checking his numbers, they found numerous discrepancies and some outright fabrications in his data. His claims were based on the number of times a given letter or word occurs in a given soorah or group of soorahs. It was discovered that he would sometimes treat hamzahs like alifs and sometimes he wouldn’t, depending on the totals he needed in a given soorah to confirm his theory. Sometimes he counted letters that weren’t there, sometimes he failed to count existing letters, sometimes he counted two words as one, sometimes he added to the Qur’aanic text and sometimes he deleted from it, all for the purpose of making the letter and word counts conform to his theory. On top of that, his letter counts changed over time, depending on whether he wanted to establish a pattern for a soorah by itself or as part of a group of soorahs. When confronted with inconsistencies in his data, he began claiming that certain verses had been inserted into the Qur’aan that did not belong there. After this clear statement of disbelief he went on to claim knowledge of the exact date of the Day of Judgment and eventually claimed prophethood for himself. He attracted a group of followers in Tucson, Arizona, but his career