بیت المال یک ترکیب اضافی است و به مکانی اشاره دارد که درآمدهای دولت تا زمان مصرف در آن نگهداری می‌شود. این واژه همچنین می‌تواند به نهادی اطلاق شود که مسئول دریافت و هزینه‌کردن اموالی است که به مسلمانان تعلق دارد.

Bayt al-Mal is a compound phrase construction, and indicates the place where the State's revenues are kept till they are spent. It could also mean the authority responsible for receiving and spending the funds entitled for the Muslims. .

ما پیش‌تر پذیرفته‌ایم که والی اختیاری ویژه دارد که ارتش، دستگاه قضا و اموال را شامل نمی‌شود. بنابراین، تمامی ارتش یک اداره مرکزی خواهد بود که به ریاست امیر الجهاد اداره می‌شود. دستگاه قضا نیز یک اداره مرکزی خواهد بود (که به نام قضاء شناخته می‌شود)، و تمامی اموال یک اداره مرکزی را تشکیل می‌دهد (که به نام بیت‌المال شناخته می‌شود)، که از هر سازمان دیگری در دولت جداست و مانند دیگر سازمان‌ها از خلیفه پیروی می‌کند.

We have already adopted that the wali is given a special authority that excludes the army, judiciary and funds. Thus, the whole army will be a central department (presided over by Amir al-Jihad). The judiciary will be a central department (known as judiciary), and the entire funds form a central department (known as bayt al-mal), which is separate from any other organisation in the State, and follows the Khalifah as do the other organisations. .

بیت‌المال دلایل فراوانی دارد که زیر نظر مستقیم پیامبر ﷺ یا خلیفه، یا کسی که او برای اداره آن تعیین کرده بود، قرار داشت. پیامبر ﷺ گاهی مستقیماً به امور اموال رسیدگی می‌کرد و برای آن‌ها صندوقی داشت. او اموال را دریافت می‌کرد، توزیع می‌نمود و در جای مناسب خود خرج می‌کرد. در موارد دیگر، کسی را برای رسیدگی به آن تعیین می‌کرد. خلفای راشدین نیز پس از او چنین می‌کردند؛ یا خودشان سرپرستی بیت‌المال را بر عهده می‌گرفتند، یا دیگران را به نمایندگی از خود برای این کار می‌گماشتند. پیامبر ﷺ اموال را در مسجد قرار می‌داد، چنان‌که بخاری از انس روایت کرده که گفت: «اموالی از بحرین نزد پیامبر ﷺ آورده شد. فرمود: آن را در مسجد پخش کنید.» [بخاری، صحیح، شماره ۴۲۱]. گاهی نیز آن را در یکی از اتاق‌های همسرانش نگه می‌داشت، چنان‌که بخاری از عقبه روایت کرده که گفت:

There are abundant evidences that the bayt al-mal was under the direct authority of the Messenger (PBUH) or the Khalifah, or whoever he appointed to preside over it. The Messenger of Allah (PBUH) used to on occasions deal directly with the funds, where they had a safe. He used to receive the funds, distribute them and spend them in their due place. On other occasions He (PBUH) used to appoint somebody to take care of that. This is what the Khulafaa' Rashidun used to do after him, where they either they took charge of the Bayt al-mal by themselves or they delegated others to do that on their behalf.. The Messenger of Allah (PBUH) used to place the funds in the mosque, as Al-Bukhari narrated from Anas, he said:. "Some funds were brought to the Prophet (PBUH) from Bahrain. He said: ‘Spread it in the mosque’" [Bukhari, Sahih, #421].. He would sometimes put it in one of the rooms of his wives, as it was narrated by Al-Bukhari from Uqbah, he said: .

ـ«ولهذا حفظهم في خزانته» ـ ومسلم یک روایت از عمر رواه کرد که او گفت: «مرا نگه دار تا... و امر کردم که تقسیم شوند».

hold me back, and I ordered it should be divided’". He otherwise kept them in his safe as Muslim narrated from ‘Umar that he said: .

«پس به او گفتم: "پیامبر خدا کجاست؟" او گفت: "او در صندوقچه‌اش در غرفه چوبی است." من به صندوقچه‌ی پیامبر خدا ﷺ نگریستم و ناگهان در یک سوی اتاق مقداری جو به اندازه یک صاع (پیمانه‌ای کوچک) و همچنین مقداری از میوه‌های درختی که برای آب‌میوه به کار می‌رود، دیدم. همچنین پوست دباغی‌نشده‌ای را دیدم که در اتاق آویزان بود. چشمانم اشک‌آلود شد. پیامبر ﷺ فرمود: "ای پسر خطاب، چه چیز تو را به گریه انداخته است؟" گفتم: "ای پیامبر خدا! چرا نگریم، در حالی که این حصیر بر پهلوی شما اثر گذاشته و این صندوقچه‌ی شماست که جز آنچه می‌بینم، چیزی در آن نمی‌بینم."»

"So I said to her, ‘Where is the Messenger of Allah (PBUH)?’ She said ‘He is in his safe in the wooden oriel.’ I gazed in the safe of the Messenger of Allah (PBUH), and I suddenly saw an amount of barley of about one sa' (a small cubic measure) and equal to that of tree fruits used for juice on one side of the room. I saw as well an untanned skin hanging in the room. My eyes wept. The Prophet said ‘What does make you weep, son of Al-Khattab?’ I said ‘O Prophet of Allah! Why I should not weep when this mat has influenced your side and this is your safe in which I do not see except that which I see’.” .

در زمان خلفای راشدین، جایی که اموال در آن نگهداری می‌شد به «بیت‌المال» معروف شد. سعد در «الطبقات» از شَلّ بن أبی هَیْثَمه و دیگران نقل کرده است: «ابوبکر در سُنْح خانه‌ای داشت که کسی از آن نگهبانی نمی‌کرد. به او گفته شد: چرا کسی را برای نگهبانی آن نمی‌گماری؟ گفت: قفل دارد. آنچه در آن بود را بیرون می‌داد تا خالی شد. وقتی به مدینه منتقل شد، آن را جابه‌جا کرد و در خانه‌اش نهاد.»

At the time of the khulafa’ al-rashidun, the place in which funds were kept came to be known as bayt al-mal. Sa'd mentioned in Al-Tabaqaat from Shall ibn Abi Haythma and others: "Abu Bakr used to have a house in Al-Sanh not guarded by anybody. So it was said to him, ‘Why do you not put somebody to guard it?’ He said, ‘It has a lock.’ He used to give out that which was in it till it became empty. When he moved to Madinah, he moved it and placed it in his house." .

هینَد در کتاب «الزهد» از طریق روایتی نیکو از انس روایت کرده که گفت: مردی نزد عمر آمد و گفت: «ای امیرالمؤمنین! مرا یاری کن، زیرا می‌خواهم به جهاد بروم.» عمر گفت: «دستش را بگیر و او را نزد بیت‌المال ببر، تا هر مقدار پول که می‌خواهد بردارد.» شافعی در کتاب «الأم» که ابن حجر آن را تصحیح کرده، از عبدالله بن وَدیعه روایت کرده که گفت: «سالم، غلام ابوحذیفه، کنیزِ زنی از ما به نام سلمه دختر یعار بود. آن زن او را در دوران جاهلیت آزاد کرده بود. هنگامی که در یمامه کشته شد، میراث او نزد عمر بن خطاب آورده شد. پس وَدیعه بن خِذام را فراخواند و گفت: "این میراث غلام توست و تو به آن سزاوارتری." او گفت: "ای امیرالمؤمنین! خداوند ما را از او بی‌نیاز کرده است. زن ما او را بی‌قید و شرط آزاد کرده است؛ پس نمی‌خواهیم به سبب او خود را رسوا کنیم (یا زیانی بر ما وارد شود)." پس عمر میراث او را در بیت‌المال نهاد.» بیهقی و دارمی روایت کرده‌اند و ابن حزم آن را تصحیح نموده که: «سفیان بن عبدالله بن ربیعه ثقفی کیسه‌ای چرمین یافت و آن را نزد عمر بن خطاب آورد. عمر گفت: "یک سال آن را اعلام کن؛ اگر شناخته شد به صاحبش بده، وگرنه از آنِ توست."»

Hinad narrated in Al-Zuhd through a good narration from Anas, he said: "A person came to ‘Umar and said, ‘O Amir ul-Mu'minin! Support me for I want to go in Jihad. ‘Umar replied, ‘Hold his hand and take him to bayt al-malso he can take the funds he wants." Al-Shafi'i narrated in Al-Umm, which was authenticated by Ibn Hajar from ‘Abdullah ibn Wadi’ah, he said: "Salim, the servant of Abu Hudhayfah was a servant to a woman from us called Salma bint Yeaar, she freed him in her days of Jahiliyyah. When he was killed in Al- Yamamah, his heritage was brought to ‘Umar ibn Al-Khattab. So he called upon Wadeeah ibn Khidham and said, ‘This is the heritage of your servant, and you deserve it more.’ He said, ‘O Amir ul-Mu'minin. Allah has made us of no need to him. Our woman has freed him unrestricted; so we do not want to bring disgrace to ourselves, (or to bring loss upon us) from his matter.’ So, ‘Umar put his heritage wealth in the Bayt al-Mal." Al-Bayhaqi and Al-Darimi narrated, and Ibn Hazim corrected that "Sufyan ibn Abdullah ibn Rabeeah Al- Thaqafy found a leather bag and brought it to ‘Umar ibn Al-Khattab. He said, announce it for one year; and if it was recognised then give it, otherwise it is yours.’ .

ولم يعرفه أحد، فلقيه في العام القادم فذكر ذلك له. فقال عمر: «هو لك، فإن رسول الله ﷺ أمرنا» «صليت العصر خلف النبي ﷺ بالمدينة، فلما سلّم من الصلاة قام مسرعًا، فتخطى رقاب المسلمين خلفه إلى بعض حجر أزواجه، فعجب الناس من سرعته، فخرج إليهم فرأى أنهم قد تعجبوا من سرعته، فقال: إني ذكرت شيئًا من تبر عندنا، فكرهت أن يحبسني، فأمرت بقسمته». وكان يحفظها في خزانته بخلاف ذلك، كما روى مسلم عن عمر أنه قال: «فقلت لها: أين رسول الله ﷺ؟ فقالت: هو في مشربته في الغرفة الخشبية. فنظرت في خزانة رسول الله ﷺ، فإذا بقبضة من شعير نحو الصاع، وقرظ في ناحية الغرفة، وإذا أهب معلقة، فبكيت. فقال النبي ﷺ: ما يبكيك يا ابن الخطاب؟ فقلت: يا نبي الله، ولم لا أبكي وهذا الحصير قد أثر في جنبك، وهذه خزانتك لا أرى فيها إلا ما أرى؟»

Nobody recognised it, so he met him the next year and mentioned it to him. ‘Umar said, ‘It is yours, for the Messenger of Allah (PBUH) ordered us "I prayed the asr behind the Prophet (PBUH) in Madinah. He gave salam at the end of the prayer and stood up quickly. He crossed the lines of the Muslims behind him going to some of his wives' rooms. The people were amazed of his speed. He came back to them, and saw they were surprised of his speed. He said, ‘I remembered some gold dust with us, so I hated it would hold me back, and I ordered it should be divided’". He otherwise kept them in his safe as Muslim narrated from ‘Umar that he said: "So I said to her, ‘Where is the Messenger of Allah (PBUH)?’ She said ‘He is in his safe in the wooden oriel.’ I gazed in the safe of the Messenger of Allah (PBUH), and I suddenly saw an amount of barley of about one sa' (a small cubic measure) and equal to that of tree fruits used for juice on one side of the room. I saw as well an untanned skin hanging in the room. My eyes wept. The Prophet said ‘What does make you weep, son of Al-Khattab?’ I said ‘O Prophet of Allah! Why I should not weep when this mat has influenced your side and this is your safe in which I do not see except that which I see’.” .

در زمان خلفای راشدین، جایی که اموال در آن نگهداری می‌شد به بیت المال معروف شد. سعد در «الطبقات» از شَلّ بن أبی هَیثمه و دیگران روایت کرده است: «ابوبکر خانه‌ای در السَّنح داشت که هیچ‌کس از آن نگهبانی نمی‌کرد. به او گفته شد: چرا کسی را برای نگهبانی آن نمی‌گماری؟ گفت: قفل دارد. آنچه در آن بود را می‌داد تا خالی شد. وقتی به مدینه منتقل شد، آن را جابه‌جا کرد و در خانه‌اش قرار داد.» هناد در «الزهد» با سندی نیکو از انس روایت کرده که گفت: «مردی نزد عمر آمد و گفت: ای امیرالمؤمنین! مرا یاری کن که می‌خواهم به جهاد بروم. عمر گفت: دست او را بگیرید و به بیت المال ببرید تا هر مقداری از اموال را که می‌خواهد بردارد.» شافعی در «الأم» از عبدالله بن وَدیعه روایت کرده که ابن حجر آن را تصحیح کرده است، که گفت: «سالم، غلام ابوحذیفه، کنیزی از ما به نام سلمی دختر یعار بود. او را در دوران جاهلیت آزاد کرد. وقتی در یمامه کشته شد، میراثش نزد عمر بن خطاب آورده شد. او وَدیعه بن خِذام را فراخواند و گفت: این میراث غلام توست و تو به آن سزاوارتری. گفت: ای امیرالمؤمنین! خداوند ما را از او بی‌نیاز کرده است. زن ما او را بی‌قید و شرط آزاد کرده است؛ پس نمی‌خواهیم به سبب او برای خود ننگ یا زیانی فراهم کنیم. پس عمر میراث او را در بیت المال نهاد.» بیهقی و دارمی روایت کرده‌اند و ابن حزم آن را تصحیح کرده که: «سفیان بن عبدالله بن ربیعه الثقفی کیسه‌ای چرمی یافت و آن را نزد عمر بن خطاب آورد. عمر گفت: یک سال آن را اعلام کن؛ اگر شناخته شد، به صاحبش بده، وگرنه از آنِ توست.»

At the time of the khulafa’ al-rashidun, the place in which funds were kept came to be known as bayt al-mal. Sa'd mentioned in Al-Tabaqaat from Shall ibn Abi Haythma and others: "Abu Bakr used to have a house in Al-Sanh not guarded by anybody. So it was said to him, ‘Why do you not put somebody to guard it?’ He said, ‘It has a lock.’ He used to give out that which was in it till it became empty. When he moved to Madinah, he moved it and placed it in his house.". Hinad narrated in Al-Zuhd through a good narration from Anas, he said: "A person came to ‘Umar and said, ‘O Amir ul-Mu'minin! Support me for I want to go in Jihad. ‘Umar replied, ‘Hold his hand and take him to bayt al-malso he can take the funds he wants." Al-Shafi'i narrated in Al-Umm, which was authenticated by Ibn Hajar from ‘Abdullah ibn Wadi’ah, he said: "Salim, the servant of Abu Hudhayfah was a servant to a woman from us called Salma bint Yeaar, she freed him in her days of Jahiliyyah. When he was killed in Al- Yamamah, his heritage was brought to ‘Umar ibn Al-Khattab. So he called upon Wadeeah ibn Khidham and said, ‘This is the heritage of your servant, and you deserve it more.’ He said, ‘O Amir ul-Mu'minin. Allah has made us of no need to him. Our woman has freed him unrestricted; so we do not want to bring disgrace to ourselves, (or to bring loss upon us) from his matter.’ So, ‘Umar put his heritage wealth in the Bayt al-Mal." Al-Bayhaqi and Al-Darimi narrated, and Ibn Hazim corrected that "Sufyan ibn Abdullah ibn Rabeeah Al- Thaqafy found a leather bag and brought it to ‘Umar ibn Al-Khattab. He said, announce it for one year; and if it was recognised then give it, otherwise it is yours.’ .

کسی آن را نشناخت، پس او سال بعد با وی ملاقات کرد و موضوع را با او در میان گذاشت. عمر گفت: «این مال توست، زیرا رسول خدا ﷺ به ما دستور داده که چنین کنیم.» او گفت: «من آن را نمی‌خواهم.» عمر آن را گرفت و در بیت‌المال نهاد. الدارمی از عبدالله بن عمرو روایت کرده که گفت: «در زمان عثمان غلامی درگذشت که هیچ خویشاوندی نداشت. پس او دستور داد که اموال او در بیت‌المال نهاده شود.» ابن عبدالبر در «الاستذکار» از انس بن سیرین روایت کرده که گفت: «علی اموال را تقسیم می‌کرد تا آن‌که بیت‌المال خالی می‌شد. سپس آن را پاک می‌کردند و او در آن می‌نشست.» این سخن درباره‌ی معنای نخست بیت‌المال است که به معنای مکان می‌باشد. اما درباره‌ی معنای دوم، یعنی مقام مسئول، این امر از آن‌جا ناشی می‌شود که اموال گاهی در مکانی نگهداری نمی‌شوند، مانند زمین‌ها، چاه‌های نفت، چاه‌های گاز، معادن و وجوه زکات که از ثروت گرفته می‌شوند و به مستحقانشان پرداخت می‌گردند، بی‌آن‌که در مکانی نگهداری شوند. گاهی بیت‌المال به معنای مقام مسئول به کار می‌رفته است، چنان‌که بیهقی، احمد در «المسند» و عبدالرزاق در «المصنف» از لاحق بن حمید روایت کرده‌اند: «ابن مسعود فرستاده شد تا بر قضا و بیت‌المال ریاست کند.» این بدان معنا نیست که عمر او را به عنوان دربان بیت‌المال فرستاده باشد، بلکه با مسئولیت جمع‌آوری و هزینه‌کردن اموال. این همان معنایی است که ابن مبارک در «الزهد» از حسن روایت کرده است، آن‌گاه که امیران بصره همراه ابوموسی اشعری نزد او آمدند و از او خواستند برای ایشان خوراک تعیین کند. او در پایان سخنش به ایشان گفت: «ای گروه امیران! از بیت‌المال دو گوسفند و دو غریب (قطعه زمین زراعی) برای شما تعیین کرده‌ام.» پس این می‌تواند به معنای مقام مسئول باشد.

Nobody recognised it, so he met him the next year and mentioned it to him. ‘Umar said, ‘It is yours, for the Messenger of Allah (PBUH) ordered us to do that.’ He said, ‘I do not want it.’ ‘Umar took it and put it in the Bayt al- mal." Al-Darimi narrated from Abdullah ibn Amru, he said: "A servant passed away at the time of ‘Uthman without having a relative. So, he ordered that his wealth be put in Bayt al-mal." Ibn Abd al-Barr narrated in Al-Istidhkar from Anas ibn Sirin “Ali used to divide the funds until the bayt al-mal became empty. It would then be cleaned and he would sit in it.". This is in regards to the first meaning of Bayt al-mal, which is the place. With regards to the second meaning, which is the responsible authority, this is necessitated by the fact that the funds are sometimes not kept in a place, such as like the lands, oil wells, gas wells, mines, and the charity funds that are taken from the wealth and paid to its deserved people without being kept in a place. The Bayt al-malis sometimes used to mean the responsible authority as narrated by Al-Bayhaqi, Ahmad in Al-Musnad, and ‘Abd al-Razzaq in His Musannaf, from Lahiq ibn Humayd "Ibn Mas'ud was sent to preside over the judiciary and bayt al-mal.” It would not mean that ‘Umar sent him as a doorman to the bayt al-mal, rather with responsible authority of collecting and spending the funds. This is the same meaning as narrated by Ibn Al- Mubarak in Al-Zuhd from Al-Hasan, when the amirs of Al-Basrah came with Abu Musa Al-Ash’ari and requested from him to assign food for them. He said in concluding his words to them: "O folk of amirs! I have assigned to you from the Bayt al-maltwo sheep and two gareeb (a patch of arable land)", thus it can mean the responsible authority.

پیامبر خدا ﷺ صدقات عثمان را برای لشکر تنگدستی (جیش العسرة) در دامن خود نهاد. احمد روایت کرده و ترمذی از حسن و غریب روایت کرده است، و حاکم آن را روایت و تصحیح کرده و الذهبی با او موافقت کرده است، از عبدالرحمن بن سمره که گفت:

The Messenger of Allah (PBUH) was the one that received the donations of ‘Uthman to the army of hardship ('usrah) in his lap. Ahmad narrated and Al-Tirmidhi narrated from hasan and gharib, and Al-Hakim narrated it and corrected it, Al-Dhahabi agreed with him, from Abdul Rahman ibn Samrah that he said: .

عثمان با هزار دینار نزد پیامبر ﷺ آمد، هنگامی که لشکر تنگدستی (غزوه تبوک) را آماده می‌کرد، و آن را در دامن پیامبر ﷺ ریخت. [راوی] گفت: پیامبر ﷺ شروع کرد به زیر و رو کردن آنها و می‌فرمود: «عثمان پس از امروز به هیچ کاری که انجام دهد آسیبی نخواهد دید»، و این را چندین بار گفت. او گاهی آنها را خودش تقسیم می‌کرد. البخاری از انس روایت کرده است:

"‘Uthman came to the Prophet (PBUH) with one thousand dinar when he prepared the army of the hardship (ghazwah of Tabuk) and he emptied it in the lap of the Prophet (PBUH). He said the Prophet (PBUH) started to turn them around and say: ‘Uthman will not be harmed by any work he does after today, and he said that many times". He used sometimes to divide them by himself. Al-Bukhari narrated from Anas: .

جاء مالٌ من البحرين إلى النبي ﷺ. فقال: «انثروه في المسجد». فلما فرغ من الصلاة، جلس إليه، فما ترك أحدًا رآه إلا أعطاه. فلما قام رسول الله ﷺ لم يبقَ منه درهمٌ واحد. كان أبو بكر يتولى بنفسه تقسيم المال القادم من البحرين. رواه البخاري عن جابر، قال:

"Funds from Bahrain were brought to the Prophet (PBUH). He said spread them in the mosque. When he finished the prayer, he sat down close to them and left nobody he saw without giving him. So, when the Messenger of Allah (PBUH) stood up there was no single dirham left with them.". Abu Bakr took responsibility of dividing by himself the funds coming from Bahrain. Al-Bukhari narrated from Jabir, he said: .

فرمود رسول خدا ﷺ: «اگر اموالی از بحرین برسد، این‌قدر و این‌قدر و این‌قدر به تو می‌دهم»، یعنی سه بار. وقتی رسول خدا ﷺ درگذشت و اموال از بحرین رسید، ابوبکر کسی را فرستاد تا ندا دهد: هر کس از رسول خدا ﷺ طلبی یا وعده‌ای دارد، نزد ما بیاید. پس نزد او رفتم و گفتم: رسول خدا ﷺ فرموده است: «برای من این‌قدر و این‌قدر است»، و او سه بار به من داد.

"The Messenger of Allah (PBUH) said: ‘If funds came from Bahrain, I would give you thus and thus and thus, i.e. three times. When the Messenger of Allah (PBUH) passed away and the funds came from Bahrain, Abu Bakr ordered somebody to call: Whoever has some debt or something with the Messenger of Allah (PBUH) let him come to us. So I went to him and said the Messenger of Allah (PBUH) said: ‘for me is thus and thus, so he gave me three times.’".