ادارهٔ صنعت، ادارهای است که مسئولیت همهٔ امور مربوط به صنعت را بر عهده دارد، خواه این امور مربوط به صنایع سنگین باشد، مانند ساخت موتور، موتورهای احتراق داخلی، وسایل نقلیه، مواد، و تجهیزات برقی، یا مربوط به صنایع سبک. هر کارخانهای، چه ملکیت عمومی داشته باشد و چه خصوصی، که با صنایع نظامی ارتباط داشته باشد، باید بر اساس سیاست جنگی باشد. این به آن سبب است که جهاد و جنگ به ارتش نیاز دارد، و ارتش به سلاح نیازمند است. برای آنکه این سلاحها در بالاترین سطح و کاملاً در دسترس باشند، لازم است صنعتی در داخل دولت وجود داشته باشد، به ویژه صنایع نظامی، به دلیل پیوند قوی آن با جهاد.

The department of industry is the department that takes charge of all the affairs related to industry, whether they pertain to heavy industry like manufacturing of motors, engines, vehicles, materials, electrical equipment, or light industry. All factories public or private property, which have a relationship with the military industries, must be based on the war policy. This is because Jihad and fighting require an army, which requires weapons. In order that these weapons be of the highest level and fully available, it is necessary to have an industry within the State, particularly the military industry due to its strong relationship with jihad. .

برای آنکه دولت از کشورهای دیگر مستقل شود و تحت تأثیر هیچ‌یک از آن‌ها قرار نگیرد، باید سلاح‌های خود را به دست خویش بسازد و توسعه دهد. این کار دولت را مستقل می‌سازد و آن را همواره در اختیار پیشرفته‌ترین و نیرومندترین سلاح‌ها قرار می‌دهد، صرف‌نظر از سطح توسعه و پیشرفت سلاح‌ها. همچنین، آنچه را برای ترساندن دشمنان آشکار و بالقوه به سلاح نیاز دارد در اختیار خواهد داشت، چنان‌که الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

In order that the State becomes independent of other countries and does not become influenced by any of them, it should manufacture and develop its own weapons by itself. This makes it independent and in continuous possession of the most advanced and strongest weaponry, regardless of the level of development and advancement of weapons. It would also have at its disposal, all that it needs of weapons to intimidate, both the evident and potential enemies, as Allah (S.W.T) says:.

«و أَعِدُّوا لَهُم مَّا استَطَعتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الخَيلِ تُرهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُم وَآخَرِينَ مِن دُونِهِم لَا تَعلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعلَمُهُم» [الأنفال: ۶۰]

“Make ready for them all you can of (armed) force and of horses tethered, that thereby you may dismay the enemy of Allah and your enemy, and others beside them whom you know not. Allah knows them.” [TMQ 8:60] .

بنابراین دولت باید اراده‌ی خود را داشته باشد، سلاح‌های مورد نیاز خود را تولید کند و آن‌ها را پیوسته توسعه دهد تا قوی‌ترین و پیشرفته‌ترین سلاح‌ها را در اختیار داشته باشد و با آن‌ها همه‌ی دشمنان آشکار و بالقوه را به وحشت اندازد. از این رو بر دولت واجب است که سلاح را خودش بسازد و جایز نیست به دولت‌های دیگر وابسته باشد، زیرا این وابستگی به دیگران اجازه می‌دهد که آن‌ها بر آن، بر اراده‌اش، بر سلاح‌هایش و بر جنگیدنش تسلط یابند.

As such the State would have its own will, produce the weapons that it needs and develop them continuously so that it owns the strongest and most developed weapons in order to terrify all the evident and potential enemies. Therefore it is a duty upon the State to manufacture weapons by itself and it is not allowed to depend upon other States, because this allows other States to control it, its will, its weapons and its fighting..

امروزه در جهان به وضوح روشن است که کشورهایی که به دیگر کشورها سلاح می‌فروشند، معمولاً هر سلاحی را نمی‌فروشند، به‌ویژه پیشرفته‌ترین سلاح‌ها را. حتی سلاح را جز با شروط خاصی که بهره‌برداری از آن را تحت پوشش قرار می‌دهد، نمی‌فروشند. آن‌ها سلاح را جز به مقدار‌هایی که خودشان، نه کشورهای خریدار، تعیین می‌کنند، نمی‌فروشند. این امر به کشور فروشنده سلاح، اقتدار و نفوذ بر کشور خریدار سلاح می‌دهد و آن را قادر می‌سازد که اراده خود را بر کشور خریدار تحمیل کند، به‌ویژه اگر آن کشور درگیر جنگ باشد. در آن صورت به سلاح، قطعات یدکی و مهمات بیشتری نیاز خواهد داشت که وابستگی‌اش به کشور صادرکننده سلاح را افزایش می‌دهد و تسلیمش در برابر خواسته‌های دیگر دولت‌ها را بیشتر می‌کند. این به کشور صادرکننده سلاح اجازه می‌دهد که آن را و اراده‌اش را کنترل کند، به‌ویژه در زمان جنگ و در زمان نیاز شدید به سلاح و قطعات یدکی. از این رو، چنین کشوری خود، اراده‌اش و موجودیتش را گروگان کشور صادرکننده سلاح به خود می‌سازد. بنابراین، به دلایل یادشده، کشور باید سلاح‌های خود و هر آنچه را برای ماشین جنگی و قطعات یدکی‌اش لازم است، به‌طور مستقل تولید کند. این امر جز با داشتن صنایع سنگین و ایجاد کارخانه‌هایی که صنایع سنگین، اعم از نظامی و غیرنظامی، تولید کنند، محقق نمی‌شود. پس لازم است که کشور دارای کارخانه‌هایی برای تولید انواع سلاح‌های اتمی، موشک‌ها، ماهواره‌ها، هواپیماها، تانک‌ها، سفینه‌های فضایی، خمپاره‌اندازها، کشتی‌های جنگی، خودروهای زرهی و انواع سلاح‌های سنگین و سبک باشد. لازم است که دارای کارخانه‌هایی باشد که ماشین‌آلات، موتورها، مواد، الکترونیک تولید کنند و کارخانه‌هایی که با اموال عمومی ارتباط دارند و کارخانه‌های سبکی که با صنایع نظامی یا جنگی مرتبط‌اند. همه این‌ها به‌واسطه تکلیف آمادگی لازم است که بر مسلمانان به سبب این فرموده خداوند (سبحانه و تعالی) واجب شده است: .

It is quite clear in the world today that the States which sell weapons to other States do not usually sell every weapon, particularly the most developed weapons. They do not even sell weapons except with certain conditions that cover their utilisation. They will not sell them except in quantities that they, rather than the purchasing countries, decide. This gives the State which sells arms, authority and influence over the State which buys the arms enabling it to enforce its own will upon the purchasing State, particularly if it was involved in a war. In that case it would need more arms, spare parts, and ammunition, which would increase its dependence on the State which exports its arms and increases its submission to other states demands. This allows the State which exports arms to control it and its will, especially in times of war and in times of great need for arms and spare parts. Hence such a State would make itself, its will and its entity hostage to the State that exports arms to it. Therefore, for all these reasons, the State has to independently manufacture its own arms and everything it requires for its war machine and spare parts. This can’t be achieved unless the State possesses heavy industry and started to build factories which produce heavy industry, both military and non-military alike. Thus it is necessary that the State has factories for producing all types of atomic weapons, rockets, satellites, aeroplanes, tanks, spaceships, mortars, naval ships, armoured vehicles, and all types of heavy and light weapons. It is necessary that it has factories which produce machines, motors, materials, electronics and factories which have a relation with public property and light factories which have relation with the military or war industries. All this is required by the duty of preparation which is obliged upon the Muslims by the saying of Allah (S.W.T): .

«برای مقابله با آنان، هر آنچه در توان دارید از نیرو و اسبان آماده‌شده برای جنگ فراهم کنید.» [TMQ 8:60]

“Make ready for them all that you can of (armed) force.” [TMQ 8:60] .

از آنجا که دولت اسلامی پیام اسلام را از راه دعوت و جهاد می‌رساند، باید همواره آماده انجام جهاد باشد. این امر مستلزم وجود صنایع سنگین و سبک است که بر پایه سیاست جنگی آن بنا شده باشد. بدین ترتیب، اگر دولت در هر زمان بخواهد این کارخانه‌ها را برای اهداف نظامی تغییر کاربری دهد، به آسانی و در هر زمان می‌تواند چنین کند. از این رو، تمام صنایع در دولت خلافت باید بر پایه سیاست جنگی استوار باشد، و همه کارخانه‌هایی که صنایع سبک و سنگین را تولید می‌کنند، باید بر این سیاست مبتنی باشند، تا هر زمان که دولت به آن نیاز داشته باشد، تولید آن‌ها به آسانی به تولید نظامی تبدیل شود.

Since the Islamic State conveys the message of Islam by da’wah and Jihad, it should be a State which should be continually ready to carry out Jihad. This requires the existence of heavy and light industry built upon the basis of its war policy. Thus in case it wanted at any time to transform these factories for military purposes, it would easily do so at any time. Therefore all the industry in the Khilafah State should be based on the war policy, and all the factories, which produce the light and heavy industries, should be based on this policy, so that it becomes easy to transform their production to military production at any time the State requires.