قبل از پرداختن به جزئیات نهادهای دولتی در خلافت، لازم است به نکات زیر اشاره شود: ۱. نظام حکومتی در اسلام، که پروردگار جهانیان آن را مقرر فرموده، نظام خلافت است که در آن خلیفه با بیعت نصب می‌شود. این امر با کتاب خدا، سنت پیامبر او ﷺ و اجماع صحابه ثابت شده است. خداوند می‌فرماید: {پس میان ایشان به آنچه خدا نازل کرده حکم کن و از هوس‌های ایشان، که از حقی که به سوی تو آمده روی‌گردانند، پیروی مکن...} [5:48]

Before elaborating on the details of the institutions of state in the Khilafah, it is necessary to mention the following points: 1. The ruling system in Islam, ordained by the Lord of the worlds, is the Khilafah system, in which a Khalifah is appointed by a bay’ah. This is established by the book of Allah, the Sunnah of His Messenger and the ijma’ of the Sahabah. Allah says: (So judge between them by that which Allah has revealed and follow not their desires away from the truth that has come to you...) [5:48]

او همچنین میگوید: {پس میان آنان به آنچه خداوند نازل کرده حکم کن و از هوسهای ایشان پیروی مکن و بر حذر باش که مبادا تو را از برخی آنچه خداوند بر تو نازل کرده فریب دهند...} [5:49]

He also says: (Judge between them by that which Allah has revealed and follow not their desires and beware of them lest they seduce you from some part of that which Allah has revealed to you...) [5:49]

این فرمان الهی به پیامبر دربارهٔ حکم کردن به آنچه خداوند نازل کرده، خطابی نیز به امت او است. یعنی آنان باید پس از رسول خدا ﷺ زمامداری را برگزینند که بر ایشان به آنچه خداوند نازل کرده حکم براند. دستوری که در سخن خداوند آمده، دلالت بر قطعیت دارد، زیرا موضوع این خطاب الهی از واجبات (فرض) است. این قرینه‌ای قطعی است بر اساس دانش اصول فقه؛ زیرا اجرای حدود و سایر احکام واجب است و جز به دست زمامدار اجرا نمی‌شود. و آنچه انجام واجب بدون آن ممکن نیست، خود نیز واجب است؛ بنابراین برگزیدن زمامداری که شریعت (شرع) را برپا دارد واجب است. زمامدار در اینجا خلیفه است و نظام، نظام خلافت.

This instruction from Allah to the Messenger regarding ruling by that which Allah had revealed is also an instruction a speech to his Ummah. It means they have to appoint a ruler following the Messenger of Allah that governs them by that which Allah has revealed. The command contained in Allah’s words indicates decisiveness because the subject-matter pertaining to His speech is that of a (fard). This is a definitive indication (qarinah) according to the science of usul (principles of jurisprudence). from the fact that the execution of the legal punishments (hudud) and the various rules (ahkam) are obligatory and they cannot be implemented except by a ruler. That which is necessary for implementing an obligation is itself obligatory, therefore, appointing a ruler that establishes the divine law (shara’) is obligatory. The ruler in this case is the Khalifah, and the system is the Khilafah system. .

در مورد سنت، از نافع روایت شده که عبدالله بن عمر گفت:

Regarding the Sunnah, it was narrated from Nafi' that Abdullah ibn ‘‘Umar said: .

از پیامبر خدا ﷺ شنیدم که فرمود: «هر کس دستش را از اطاعت (امیر) بکشد، روز قیامت که با خدا دیدار کند، هیچ حجتی برای خود نخواهد داشت، و هر کس بمیرد در حالی که بیعت (بیعةٌ) بر گردن او نیست، مرگ او مرگ جاهلیت است.» [مسلم، صحیح، شماره ۱۸۵۱]

"I heard the Messenger of Allah say: 'Whoever withdraws his hand from obedience (to the Amir) will find no proof for himself when he meets Allah on the Day of Judgment, and whoever dies without having an oath of allegiance (Bai'ah) on his neck he would die the death of Jahiliyyah."' [Muslim, Sahih, #1851] .

پیامبر هر مسلمانی را موظف کرد که بیعت (بیعة) بر گردن داشته باشد. او کسی را که بدون چنین بیعتی بر گردنش بمیرد، مردهٔ مرگ جاهلیت توصیف می‌کند. پس از رسول خدا ﷺ، بیعت تنها به خلیفه داده می‌شود. از آنجا که حدیث وجود بیعت بر گردن هر مسلمان را واجب می‌کند، تعیین خلیفه را نیز واجب می‌سازد.

The Prophet obliged every Muslim to have a pledge of allegiance (bay’ah) on his neck. He describes the one that dies without having such a bay’ah on his neck as dying a death of jahiliyyah. After the Messenger of Allah , bay’ah is only given to the Khalifah. Since the hadith obliges the existence of a bay’ah on the neck of every Muslim it also obliges the appointment of a Khalifah. .

روایت کرده است مسلم از اعرج از ابوهریره که پیامبر ﷺ فرمود:

Muslim narrated from Al-Araj on the authority of Abu Hurairah that the Prophet said: .

«إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِ». [مسلم، صحیح، شماره ۱۸۴۱]

“Indeed the Imam is a shield, from behind whom one would fight, and by whom one would protect oneself.” [Muslim, Sahih, #1841] .

مسلم نیز از ابو حازم روایت کرده که گفت: «پنج سال با ابوهریره همراه بودم و او برای ما از پیامبر ﷺ نقل می‌کرد که فرمود: "پیامبر ﷺ بر بنی‌اسرائیل حکومت می‌کرد؛ هرگاه پیامبری می‌مرد، پیامبری دیگر جانشین او می‌شد، اما پس از من هیچ پیامبری نخواهد بود. به زودی خلفایی خواهند بود و شمارشان بسیار خواهد بود." گفتند: "پس به ما چه دستور می‌دهی؟" فرمود: "بیعت آنان را ادا کنید، یکی پس از دیگری، و حقشان را به آنان بدهید، زیرا خداوند درباره آنچه به ایشان سپرده، از آنان بازخواست خواهد کرد."» [بخاری، صحیح، شماره ۳۴۵۵ و مسلم، صحیح، شماره ۴۷۵۰]

Muslim also reported on the authority of Abu Hazim that he said: “I accompanied Abu Hurairah for five years, and he informed us of the Prophet saying: “The Prophet ruled over the children of Israel, whenever a Prophet died another Prophet succeeded him, but there will be no Prophet after me. There will soon be Khulafa’ and they will number many.” They asked: ‘what then do you order us?’ He said: “Fulfil the Bay’ah to them, one after the other and give them their dues for Allah will verily account them about what he entrusted them with.”” [Bukhari, Sahih, #3455 and Muslim, Sahih, #4750] .

در این احادیث، خلیفه به عنوان سپر توصیف شده است، یعنی حامی و نگهبان. توصیف امام به عنوان سپر، بیانگر ستایش آن فرمانروایی است که پس از پیامبر ﷺ، با آنچه خداوند نازل کرده است، میان مسلمانان حکم می‌راند و او خلیفه نامیده می‌شود. بر این اساس، نظام حکومتی نیز نظام خلافت خوانده می‌شود. دلایل بیشتری را می‌توان از این موضوع استنباط کرد

In these Ahadith, there is a description of the Khalifah as being a shield, i.e. a protection. The description of the Imam as a shield implies praise for the The ruler that governs amongst Muslims after the Messenger of Allah , with that which Allah revealed, is called the Khalifah. Accordingly, the ruling system is called the Khilafah system. Further evidence can be derived

از آنجا که اجرای حدود و سایر احکام واجب است و جز به وسیله حاکم قابل اجرا نیست، و آنچه برای انجام واجب ضروری است خود نیز واجب است، بنابراین تعیین حاکمی که شریعت را برپا دارد واجب است. حاکم در این مورد خلیفه است و نظام، نظام خلافت است.

from the fact that the execution of the legal punishments (hudud) and the various rules (ahkam) are obligatory and they cannot be implemented except by a ruler. That which is necessary for implementing an obligation is itself obligatory, therefore, appointing a ruler that establishes the divine law (shara’) is obligatory. The ruler in this case is the Khalifah, and the system is the Khilafah system. .

در مورد سنت، از نافع روایت شده که عبدالله بن عمر گفت:

Regarding the Sunnah, it was narrated from Nafi' that Abdullah ibn ‘‘Umar said: .

از پیامبر خدا ﷺ شنیدم که فرمود: «هر کس دستش را از اطاعت (امیر) بکشد، روز قیامت که با خدا دیدار کند، هیچ حجتی برای خود نخواهد داشت، و هر کس بمیرد در حالی که بیعت (بیعةٌ) بر گردن او نیست، مرگ او مرگ جاهلیت است.» [مسلم، صحیح، شماره ۱۸۵۱]

"I heard the Messenger of Allah say: 'Whoever withdraws his hand from obedience (to the Amir) will find no proof for himself when he meets Allah on the Day of Judgment, and whoever dies without having an oath of allegiance (Bai'ah) on his neck he would die the death of Jahiliyyah."' [Muslim, Sahih, #1851] .

پیامبر ﷺ بر هر مسلمانی واجب کرد که بیعت (بیعة) بر گردن داشته باشد. او کسی را که بمیرد و بیعتی بر گردن نداشته باشد، کسی توصیف کرد که به مرگ جاهلیت مرده است. پس از رسول خدا ﷺ، بیعت تنها به خلیفه داده می‌شود. از آنجا که این حدیث وجود بیعتی بر گردن هر مسلمان را واجب می‌کند، تعیین خلیفه را نیز واجب می‌سازد.

The Prophet obliged every Muslim to have a pledge of allegiance (bay’ah) on his neck. He describes the one that dies without having such a bay’ah on his neck as dying a death of jahiliyyah. After the Messenger of Allah, bay’ah is only given to the Khalifah. Since the hadith obliges the existence of a bay’ah on the neck of every Muslim it also obliges the appointment of a Khalifah. .

روایت کرده است مسلم از اعرج از ابوهریره که پیامبر ﷺ فرمود:

Muslim narrated from Al-Araj on the authority of Abu Hurairah that the Prophet said: .

«إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِ». [مسلم، صحیح، شماره ۱۸۴۱]

“Indeed the Imam is a shield, from behind whom one would fight, and by whom one would protect oneself.” [Muslim, Sahih, #1841] .

در حضور امام، که آن را به صورت درخواست (طلب) درمی‌آورد. زیرا هرگاه الله یا رسول او درباره چیزی خبر دهد که در آن سرزنش باشد، این به‌عنوان درخواست برای دوری از آن گرفته می‌شود. همچنین، اگر متن در ستایش کاری باشد، این به‌عنوان درخواست برای انجام آن گرفته می‌شود. اگر کار مأمور به برای اجرای حکم الهی لازم باشد، یا اگر ترک آن موجب رها شدن شریعت الهی گردد، آنگاه این درخواستی قطعی است. این احادیث همچنین به ما می‌آموزند که کسانی که امور مسلمانان را اداره می‌کنند خلفاء هستند، و این بر فرمان به نصب ایشان دلالت دارد. افزون بر این، رسول خدا ﷺ به مسلمانان دستور داد که از خلفاء اطاعت کنند و با کسانی که در زمامداری ایشان با آنان نزاع می‌کنند بجنگند، که این ثابت می‌کند نصب یک خلیفه و حفاظت از خلافت او با جنگیدن با کسانی که اقتدار او را به چالش می‌کشند، واجب است. مسلم روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود: .

presence of the Imam, making it a request (talab). This is because when Allah or His Messenger informs us about something that includes a rebuke, this is taken as a request to abstain from it. Similarly, when the text contains praise for an action it is taken as a request to perform it. If the commanded action is needed to implement the divine rule, or if its neglect would cause the divine law to be abandoned, then this is a decisive request. These ahadith also inform us that those who run the affairs of the Muslims are the Khulafa’, which indicates a command to appoint them. Moreover, the Messenger of Allah ordered the Muslims to obey the Khulafa’ and to fight those who dispute with them regarding their authority, which proves that it is an obligation to appoint a Khalifah and protect his Khilafah by fighting those who dispute his authority. Muslim reported that the Messenger of Allah said: .

«هر کس با امامی بیعت کند، دست خود را به دست او بدهد و میوه دلش را به او بسپارد، باید تا آنجا که می‌تواند از او اطاعت کند؛ و اگر کسی دیگر آمد تا با او منازعه کند، باید گردن آن مرد را بزنید.» [مسلم، صحیح، شماره ۱۸۴۴]

“Whosoever gave a Bay’ah to an Imam, giving him the clasp of his hand, and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” [Muslim, Sahih, #1844] .

بنابراین فرمان اطاعت از امام، دستوری برای نصب او است؛ زیرا اگر او وجود نداشته باشد، چگونه می‌توان از او اطاعت کرد؟ افزون بر این، فرمان جنگ با کسانی که با او به ستیز برمی‌خیزند، دلیلی انباشته بر این امر قطعی است که وجود یک خلیفه باید پابرجا نگه داشته شود.

Therefore the command to obey the Imam is an order to appoint him (translator: for how can he be obeyed if he does not exist?). Furthermore the command to fight those who dispute with him is cumulative evidence for the decisive matter of maintaining the presence of one Khalifah. .

همچنین، در مورد اجماع صحابه، ایشان (رضی الله عنهم اجمعین) بر ضرورت تعیین جانشین (یعنی خلیفه) برای رسول الله ﷺ پس از وفاتش اتفاق نظر داشتند. همگی بر آن توافق کردند که ابوبکر را به خلافت برگزینند و پس از مرگ او، عمر (رضی الله عنه) را به جانشینی خود منصوب کنند. به همین ترتیب، پس از مرگ عثمان، علی (رضی الله عنه) را به جانشینی او برگزیدند. اتفاق نظر عمومی صحابه بر اهمیت تعیین خلیفه، پس از وفات رسول الله ﷺ به شکلی آشکار نمایان شد، زیرا ایشان کار تعیین جانشین او را بر تجهیز و دفن او مقدم داشتند، با آنکه معلوم است که دفن میت پس از مرگش واجب است.

خلافت کا نظام جمہوری نہیں ہے۔ جمہوری نظام مطلق بادشاہتوں کے ظلم کے ردِ عمل کے طور پر وجود میں آیا، جہاں بادشاہ اپنی مرضی سے اپنے ملک اور عوام پر حکومت کرتے تھے۔ چنانچہ ایک بادشاہ جو قانون چاہتا نافذ کر دیتا تھا۔ جمہوری نظام نے جمہوریت کے ذریعے حاکمیت اور اختیار کو عوام کی طرف منتقل کرنے کی کوشش کی۔ اس طرح عوام قانون سازی کرنے لگے اور جو چاہتے اسے جائز یا حرام ٹھہرا سکتے تھے۔ عملی اختیار جمہوری صدر، اس کی کابینہ اور جمہوری ایوانِ نمائندگان کے وزراء کے ہاتھ میں منتقل ہو گیا۔ بعض بادشاہتوں میں اختیار وزیرِ اعظم اور اس کی کابینہ کو سونپ دیا گیا، جس کے بعد بادشاہ یا ملکہ محض ایک نمائشی سربراہ رہ جاتے ہیں۔

The Khilafah system is not republican. The republican system emerged as a reaction to the tyranny of monarchies, where Kings governed their countries and people as they wished. So a king would implement laws as he liked. The republican system attempted to transfer sovereignty and authority to the people through democracy. So the people began to legislate and could permit or forbid whatever they liked. Practical authority was transferred to the hands of a republican president, his cabinet and the ministers of a republican house of representatives. There are also cases where authority was handed over to a first minister and his cabinet in some monarchies in which case the King or Queen becomes a figure head only. .

اسلام با تمام این نظام‌ها متفاوت است. در اسلام، حق قانون‌گذاری از آنِ مردم نیست، بلکه تنها از آنِ الله است و هیچ‌کس جز الله حق ندارد چیزی را حلال یا حرام کند. واگذار کردن حق قانون‌گذاری به مردم در اسلام گناهی بزرگ است. الله در قرآن می‌فرماید: ﴿اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ﴾ [سورۃ التوبہ: ۳۱].

Islam is distinct from all of these systems. In Islam, the right of legislation is not for the people. It is rather for Allah alone, and nobody other than Allah has the right to allow or forbid anything. Giving the right of legislation to people is a great crime in Islam. Allah says in the Quran: (They have taken as lords beside Allah their rabbis and their monks), [TMQ 9:31] .

پیامبر ﷺ این آیه را چنین تفسیر کرد که مردم به احبار و رهبانان اجازه دادند که برخلاف آنچه خداوند در کتابی که برای ایشان فرستاده بود قانونگذاری کنند، و از آنان اطاعت کردند هنگامی که آنان چیزهایی را حلال و حرام می‌کردند. این است معنای گرفتن ایشان (احبار و رهبان) به عنوان ارباب، به جای خداوند. در اسلام، گرفتن هر کسی غیر از الله به عنوان رب، شرک نامیده می‌شود و بزرگترین گناه است.

The Messenger explained this verse (ayah) describing that the people allowed rabbis and monks to legislate contrary to what Allah had revealed in the scripture sent to them, where they obeyed them when they allowed and forbade things and obeyed them. This is the meaning of taking them (the rabbis and monks) as Lords besides Allah . In Islam, taking anyone other than Allah as Lord is called shirk and is the greatest of crimes. .

بسیاری از دلایل مشهور وجود دارد که تأیید می‌کند قانون‌گذاری تنها از آنِ الله است.

There are many famous evidences that confirm that legislation is for Allah alone. .

علاوه بر این، دموکراسی آزادی شخصی را به رسمیت می‌شناسد، به‌گونه‌ای که مرد و زن می‌توانند هر کاری را که بخواهند انجام دهند، بدون آنکه حلال و حرام را رعایت کنند. در دموکراسی، آزادی‌های مذهبی ارتداد و تغییر دین را بدون هیچ محدودیتی مجاز می‌شمارد. افزون بر این، آزادی مالکیت به نیرومندان اجازه می‌دهد که از راه‌های فاسد و فریبکارانه ضعیفان را استثمار کنند، و در نتیجه ثروت ثروتمندان افزایش یافته و فقیران تهی‌دست‌تر می‌شوند. آزادی بیان نیز نه برای بیان حقیقت، بلکه برای توهین به مقدسات امت به کار گرفته می‌شود، تا آنجا که کسانی که اسلام را زیر پوشش آزادی بیان مورد حمله قرار می‌دهند، دارای هوش تیزبین شمرده می‌شوند و برای تلاش‌هایشان پاداش داده می‌شوند. همه این‌ها به روشنی نشان می‌دهد که نظام حکومتی در اسلام (خلافت) نه سلطنتی، نه امپراتوری، نه فدرال، نه جمهوری و نه دموکراتیک است.

To compound matters further, democracy acknowledges personal freedom, where a man and woman can do whatever they like without observing halal and haram. In a democracy, religious liberties allow apostasy and change of religion without any restriction. Furthermore, freedom of ownership allows the strong to exploit the weak through corrupt and deceptive means thus increasing the wealth of the rich and impoverishing the poor. Freedom of expression is not advocated to express the truth, rather it is used to insult the sanctities of the Ummah, to the point that those who attack Islam under the guise of freedom of expression are considered to have a keen intellect and are rewarded for their efforts. All of this clearly demonstrates that the ruling system in Islam (the Khilafah) is not Monarchical, Imperial, Federal, Republican or Democratic. .

۳. نهادهای حکومتی دولت خلافت با نظام‌های حکومتی رایج کنونی تفاوت دارند، هرچند برخی بخش‌های آن ممکن است شبیه به آن‌ها به نظر برسد. نهادهای دولت خلافت از نهادهای نخستین دولت اسلامی برگرفته شده‌اند که رسول خدا ﷺ پس از هجرت از مکه، در مدینهٔ منوره بنیان نهاد. این نظام حکومتی را خلفای راشدینی که پس از ایشان به‌عنوان سران دولت جانشین شدند، پیروی کردند.

3. The governmental institutions of the Khilafah state differ from those known in currently applied ruling systems, even though some parts may appear to be similar. The institutions of the Khilafah state are derived from the institutions of the first Islamic State established by the Messenger of Allah in al-Madinah al-Munawwarah after his emigration from Makkah. . This ruling system was followed by the rightly guided khulafa’ who succeeded him as heads of state. .

با بررسی دقیق متون اسلامی مرتبط روشن می‌شود که دولت خلافت از نهادهای زیر تشکیل می‌شود:

Careful examination of the relevant Islamic texts reveals that the Khilafah state comprises the following institutions: .