دائرہ خارجیہ ان تمام امورِ خارجیہ کی ذمہ داری اٹھاتی ہے جو خلافت کی ریاست کے غیر ممالک کی ریاستوں کے ساتھ تعلقات سے متعلق ہوں، خواہ یہ امور و تعلقات جیسے بھی ہوں۔ خواہ ان کا تعلق سیاسی پہلو سے ہو اور اس میں معاہدوں کی تشکیل، صلح کے معاہدے، جنگ بندی، مذاکرات، سفیروں کا تقرر، پیغام رساں اور وفود بھیجنا، اور سفارت خانوں اور قونصل خانوں کا قیام شامل ہو۔ اس میں وہ تعلقات بھی شامل ہیں جن کا تعلق اقتصادی، زرعی اور تجارتی امور سے ہو، نیز ڈاک کی ترسیل یا تار اور بے تار مواصلات وغیرہ۔ یہ تمام امور دائرہ خارجیہ کے زیرِ انتظام چلائے جاتے ہیں، کیونکہ یہ خلافت کی ریاست کے دوسری ریاستوں کے ساتھ تعلقات سے متعلق ہیں۔

The foreign affairs department undertakes the responsibility of all foreign affairs, pertaining to the relation of the Khilafah State with the foreign States, whatever these affairs and relations may be. Whether they are related to the political aspect and what it entails in the forming of pacts, peace treaties, cease-fires, negotiations, appointing ambassadors, sending messengers and delegates, and establishing embassies and consulates. It also includes relations, which are related to matters that are economical, agricultural, and are to do with trade as well as postal communications or wire and wireless communications etc. All of these matters are run by the foreign affairs department, because they are concerned with the relations of the Khilafah State with other States. .

پیامبر (ﷺ) با دیگر دولت‌ها و نهادها روابط خارجی برقرار می‌کرد. ایشان عثمان بن عفان را فرستاد تا با قریش مذاکره کند، همان‌گونه که با نمایندگان قریش مذاکره می‌کرد. ایشان نمایندگانی نزد پادشاهان می‌فرستاد و نمایندگان پادشاهان و امیران را می‌پذیرفت. همچنین پیمان‌ها و معاهدات صلح منعقد می‌کرد. به همین ترتیب، پس از ایشان، خلفای او نیز با دیگر دولت‌ها و نهادها روابط سیاسی برقرار می‌کردند. آنان افرادی را برمی‌گماشتند تا این اقدامات را از جانب ایشان انجام دهند، بر این اساس که هر کاری را که شخص خودش می‌تواند انجام دهد، می‌تواند آن را به شخص دیگری واگذار کند تا از جانب او انجام دهد.

The Messenger (PBUH) used to establish foreign relations with other States and entities. He sent ‘‘Uthman b. Affan to negotiate with Quraish just as he negotiated with the delegates of Quraish. He sent delegates to the kings and he received the delegates of kings and Amirs. He also concluded pacts and peace treaties. Similarly after him, his Khulafa’ used to establish political relations with other States and entities. They used to appoint people to carry these actions out on their behalf, on the basis that whatever action a person can perform by himself, he can delegate it to some other person to carry out it on his behalf. .

به دلیل پیچیدگی‌های زندگی بین‌المللی، و افزون بر گستردگی و تنوع روابط سیاسی بین‌المللی، ما بر این باوریم که خلیفه باید در دولت سازمانی ویژه روابط بین‌الملل را از جانب خود تفویض کند؛ سازمانی که خلیفه کار آن را پیش می‌برد، همان‌گونه که با هر سازمان حکومتی و اداری دیگر در دولت چنین می‌کند، خواه مستقیماً و خواه از طریق دستیار اجرایی، و همه این‌ها مطابق با احکام الهی مربوط صورت می‌گیرد.

Due to the complications of international life, besides the expanse and variety of international political relations, we adopt that the Khalifah should delegate an organisation in the state specific to the international relations on his behalf, where the Khalifah pursues its work as he does with any other ruling and administrative organisation in the state, whether directly or through the executive assistant, in accordance with the related divine rules.