پیامبر ﷺ دستور ساختن منجنیق و زره‌پوش را صادر کرد. البیهقی در السنن از ابوعبیده (رض) نقل کرده که گفت: «سپس رسول خدا ﷺ طائف را محاصره کرد و منجنیق را برای هفده روز علیه آنان برپا داشت». ابوداود در المراسیل از مکحول روایت کرده که «پیامبر ﷺ منجنیق را علیه مردم طائف برپا کرد». الصنعانی در سبل السلام گفته که راویان آن قابل اعتمادند. نویسنده السیرة الحلبیة گفته است: «این سلمان فارسی (رض) بود که او را به این کار راهنمایی کرد. او گفت: ما در ایران منجنیق‌ها را بر فراز قلعه‌ها برپا می‌کردیم و به دشمن خود می‌زدیم». گفته می‌شود که سلمان (رض) آن را با دست خود ساخت. ابن القیم از سعد بن معاذ و ابن هشام در سیره ابن اسحاق روایت کرده است: ..

The Messenger (PBUH) ordered the manufacture of the catapult and the armored car. Al-Bayhaqi mentioned in the Sunan that Abu ‘Ubaydah (ra) said:. “Then the Messenger of Allah put siege around Tai’f, and erected the catapult against them for seventeen days”. Abu Dawud reported in the al-Marasil from Makhul “That the Prophet (PBUH) erected the catapult against the people of Ta’if”. Al-San’ani said in Subul al-Salam that its narrators are reliable. The author of the Sirah Halabiyyah said: “It is Salman al- Farsi (ra) that directed him to do this. He said, ‘In Persia we used to erect the catapults on top of the castles and hit our enemy.’ It is said that Salman (ra) made it with his own hands”. Ibn Al-Qayyim reported from Sa’d ibn Al-Mu’adh and Ibn Hisham in Ibn Ishaq’s Sirah: ..

«تا روز شکستن، در نزدیکی دیوار طائف، عده‌ای اندک از یاران پیامبر خدا ﷺ زیر یک زره‌پوش حرکت کردند و به دیوار طائف رفتند تا آن را بسوزانند. ثقیف میله‌های آهنینی را که با آتش گداخته شده بود به سوی آنان فرستاد، پس آنان از زیر آن بیرون آمدند. سپس ثقیف با تیر به آنان زد و برخی از ایشان را کشت». بنابراین، سلمان بود که آنان را به استفاده از منجنیق راهنمایی کرد، و گفته می‌شود که آن را با دستان خود ساخت.

“Till the day of shatter took place near the wall of Ta’if, few people of the companions of the Messenger of Allah (PBUH) moved under an armored car and entered the wall of Ta’if so as to burn it. Thaqeef sent against them rods of iron heated with fire, so they got out of it. Thaqeef then hit them with arrows and killed some of them”. Thus, Salman was the one that advised them about the use of the catapult, and it is said that he made it with his own hands. .

این کار به فرمان پیامبر ﷺ انجام شده است. در سیره، سخن حلبیه را می‌یابید: «او را به آن راهنمایی کرد.» یعنی او پیامبر ﷺ را از آن آگاه کرد. از این گزارش‌ها فهمیده می‌شود که صنایع نظامی بر عهده خلیفه است و او می‌تواند هر کس را که بخواهد برای انجام و سازماندهی آن‌ها یاری گیرد. صنعت نیازمند امیر است، نه مدیر. سلمان امیر صنایع نظامی نبود، بلکه مدیر صنعت منجنیق بود؛ و ممکن است که او خودش با دست‌های خود کار کرده باشد. برپایی صنایع نظامی واجب است، به دلیل سخن ایشان ﷺ: «برای آنان آنچه در توان دارید از نیرو و اسب‌های آماده بسیج کنید، تا بدان دشمن خدا و دشمن خود، و دیگرانی را که جز ایشان‌اند و شما آنان را نمی‌شناسید، بترسانید. خدا آنان را می‌شناسد.» [قرآن ۸:۶۰]

This must have been done by the command of the Messenger (PBUH). You can find in the seerah, the saying of al-Halabiyyah: “he directed him to it”. This means he advised the Messenger (PBUH) of that. It is understood from these reports that military industries are of the responsibility of the Khalifah, and he seeks the help of whomever he likes to undertake them and organise them. The industry does need an amir, rather than a manager. Salman was not an amir to the military industries, rather a manager to the catapult industry; and he may have worked with his own hands. Establishing the military industries is compulsory, because of His (PBUH) saying:. “Make ready for them all you can of (armed) force and of horses tethered, that thereby you may dismay (place terror in) the enemy of Allah and your enemy, and others beside them whom you know not. Allah knows them.” [TMQ 8:60].

این وحشت‌افکنی بدون آمادگی انجام نمی‌شود، و آمادگی مستلزم وجود کارخانه‌ها است. بنابراین آیه از طریق معنای التزام (دلالة الالتزام)، یا بر پایه این قاعده که «آنچه انجام واجب بدان وابسته است، خود واجب است»، بر وجوب برپایی کارخانه‌های تولید تجهیزات نظامی دلالت دارد. افزون بر این، دلایلی که جهاد را واجب می‌کنند، به‌طور التزامی بر وجوب برپایی کارخانه‌ها دلالت می‌کنند.

This terror cannot take place without preparation, and preparation requires the presence of factories. Thus the verse indicates the obligation of establishing the military factories through the meaning of necessity (dalalat al- iltizam), or based on the rule that states (whatever is necessary to fulfil an obligation is itself obligatory). This is besides the evidences that oblige jihad, which indicate by necessity the obligation of establishing factories. .

تأسيس کارخانه‌ها توسط دولت محدود به کارخانه‌های نظامی نیست، بلکه کارخانه‌های دیگری نیز وجود دارند که دولت باید آن‌ها را تأسیس کند، که در کتاب «الأموال فی دولة الخلافة» آمده‌اند و به این شرح هستند:

The establishment of factories by the State are not confined to only military factories. There are rather other factories that the state must establish, which came in the book of ‘the funds in the Khilafah State’ and are as follows: .

کارخانه‌ها: دولت باید بر اساس وظیفه‌ای که بر عهده دارد تا منافع شهروندان را تأمین کند، دو نوع کارخانه تأسیس کند:

The factories: The state must establish two types of factories based on the obligation upon the State to look after the interests of the citizens: .

نوع اول: کارخانه‌هایی که به داراییِ ملکیتِ عمومی مربوط‌اند، مانند کارخانه‌هایی که برای استخراج، تصفیه و ذوب کانی‌ها به کار می‌روند، و کارخانه‌های استخراج و پالایش نفت. این گونه کارخانه‌ها به سببِ مادّه‌ای که تولید می‌کنند، از ملکیتِ عمومی‌اند. از آنجا که داراییِ ملکیتِ عمومی برای همه‌ی مسلمانان ملکیتِ عمومی است، کارخانه‌های آن نیز به‌طور عمومی متعلّق به همه‌ی مسلمانان است، و دولت آن‌ها را به نمایندگی از مسلمانان برپا می‌کند.

The first type: The factories that are related to the assets of the public property such as the factories used in extracting, purifying and melting the minerals, and the factories of extracting and refinery of oil. These types of factories are of public property because of the material they produce. Since the assets of the public property are public property to all Muslims, then their factories are publicly owned by all Muslims, and the State establishes them on behalf of the Muslims. .

نوع دوم: کارخانه‌هایی که به صنایع سنگین و صنعت تسلیحات مربوط‌اند۔ این‌گونه کارخانه‌ها اجازه دارد که متعلق به افراد باشد، زیرا از اموال فردی است۔ با این حال، چنین کارخانه‌ها و صنایعی به سرمایه‌های هنگفتی نیاز دارند که افراد اغلب توان تأمین آن را ندارند، و صنایع سنگین امروزه برای تسلیحات در اختیار افراد قرار نمی‌گیرد، همان‌گونه که در زمان رسول خدا ﷺ و در دوران خلفای راشدین چنین بود۔ بلکه این صنایع در مالکیت دولت درآمده‌اند و دولت برای تأمین آن‌ها کار می‌کند، زیرا وظیفه‌ی حفظ امور مردم آن را الزامی می‌سازد۔ این امر به‌ویژه با توجه به گسترش عظیم تسلیحات و هزینه‌ی راه‌اندازی تأسیسات تولیدی لازم صادق است... بنابراین بر دولت واجب است که کارخانه‌هایی برای تولید تسلیحات و کارخانه‌هایی برای صنایع سنگین تأسیس کند۔ اما این به معنای جلوگیری از تأسیس این صنایع توسط افراد نیست۔ این کارخانه‌ها بر دولت واجب است که آن‌ها را بنا کند، یعنی این‌ها وظیفه‌ی خلیفه است۔ او یک مدیر کل برای آن‌ها تعیین می‌کند که مستقیماً به او، یا به نایب او، متصل باشد، و هر کدام را که بخواهد انتخاب می‌کند۔

The second type: The factories that are related to the heavy industry and the weapons industry. These types of factories are allowed to be owned by individuals because it is of the individual property. However, such types of factories and industries need huge funds, which individuals can not often finance, and the heavy industry nowadays does not cater for weapons owned by individuals, as was the case in the time of the Messenger (PBUH) and the time of the Khulafaa’ Rashidun. They rather became owned by the State, and the State works on providing them, because the duty of caring obliges it to do so. This is particularly true considering the vast development of weapons, and the expense in running the required manufacturing facilities... Therefore, it is obligatory that the State establishes factories for manufacturing weapons, and factories for the heavy industries. However, this would not mean preventing the individuals from establishing these industries. These factories are obliged upon the State to establish, i.e. they are the duty of the Khalifah. He appoints to them a general manager linked directly to him, or to his deputy, choosing the one he prefers.