خلیفه دارای اختیاراتِ واجبِ زیر است: الف – اوست که احکامِ شرعیِ لازم برای اداره‌ی امورِ امت را اتخاذ می‌کند؛ احکامی که از راهِ اجتهادِ معتبر از کتابِ خدا و سنتِ رسولِ او ﷺ استنباط می‌شوند. بدین ترتیب، این احکام به قانونی الزام‌آور بدل می‌شوند که باید از آن پیروی شود و نباید رد گردد.

The Khalifah possesses the following mandatory powers: A – It is he who adopts the divine rules (Ahkam Shar’i ya) necessary for managing the affairs of the Ummah, which are deduced through viable ijtihad from the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger. Thus they become a binding law that must be obeyed and not rejected. .

او مسئول سیاست‌های داخلی و خارجی دولت است؛ او فرمانده کل قوای مسلح است و اختیار تام دارد که اعلام جنگ کند، معاهدات صلح، آتش‌بس و سایر پیمان‌ها را منعقد نماید.

B - He is responsible for the domestic and foreign policies of the State; he is the supreme commander in chief of all the armed forces and he has full powers to declare war, conclude peace treaties, truces and all other treaties. .

ج - او اختیار دارد که سفیران (خارجی) را بپذیرد یا رد کند، و همچنین اختیار دارد که سفیران مسلمان را تعیین و برکنار کند.

C - He has the powers to accept (foreign) ambassadors and to refuse them, as well as the powers to appoint Muslim ambassadors and to remove them. .

«D - این خلیفه است که دستیاران و والیان را منصوب و برکنار می‌کند؛ همه آنان در برابر او و در برابر مجلس امت مسئول‌اند.»

D - It is the Khalifah who appoints and removes the assistants and Walis; they are all responsible before him and before the Council of the Ummah. .

ه - این اوست که قاضی القضاة را نصب و عزل میکند، و همچنین سایر قضاتی را که قاضی مظالم نیست؛ که او را نصب میکند، اما در عزل او مقید است، چنانکه در باب قضاء توضیح داده شده است. او همچنین مدیران دوایر اداری، فرماندهان ارتش، رؤسای ستاد و فرماندهان کل را نصب میکند. همه اینان در برابر او پاسخگو هستند، نه در برابر مجلس امت.

E - It is he who appoints and removes the supreme judge (Qadi al-Qudah), as well as the other judges excluding the judge of mahkamat al-Mazalim, where he appoints him, but he is restricted regarding his dismissal as it is explained in the chapter of the judiciary. He also appoints the managers of the administration departments, army commanders, chiefs of staff, and the commanders in chief. They are all answerable to him and not to the Council of the Ummah. .

«ف» - اوست که احکام الهی را برمی‌گزیند؛ بودجهٔ دولت بر پایهٔ همان احکام تنظیم می‌شود، و اوست که جزئیات بودجه و اعتباری را که به هر بخش تخصیص می‌یابد تعیین می‌کند، چه در بخش درآمدها و چه در بخش هزینه‌ها.

F - It is he who adopts the divine rules, in light of which the State’s budget is drafted, and it is he who decides the details of the budget and the funds allocated to each department, whether concerning revenues or expenses. .

در مورد ادلهٔ تفصیلی آن شش بخشی که پیش‌تر ذکر شد، دلیل بخش «الف» اجماع عمومی صحابه است. قانون (Qanun) اصطلاحی فنی است به معنای فرمانی که حاکم (سلطان) صادر می‌کند تا مردم به آن پایبند باشند. دانشمندان علم قانون آن را چنین تعریف کرده‌اند: «مجموعهٔ اصولی که سلطان (حاکم) مردم را ملزم می‌سازد در روابطشان از آن پیروی کنند». به بیان دیگر، اگر سلطان قواعد معینی را صادر کند، این قواعد به قوانین تبدیل می‌شوند و مردم ناگزیر از رعایت آن‌ها هستند؛ و اگر سلطان آن‌ها را صادر نکند،

As for the detailed evidences of the six sections mentioned above, the evidence about section "A" is the general consensus of the Sahabah. Qanun (law) is a technical term which means the order that the ruler (Sultan) issues so that people abide by it. Scholars of Qanun (law) define it as "the host of principles that the Sultan (ruler) compels people to follow in their relations". In other words if the Sultan issues certain rules, then these rules become laws and people have to abide by them; and if the Sultan does not issue them, .

پس این احکام قانون نمی‌شوند و مردم ملزم به پیروی از آنها نیستند. مسلمانان از قواعد شرع پیروی می‌کنند، و بنابراین به فرمان‌ها و نهی‌های الله (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) عمل می‌کنند. آنچه پیروی می‌کنند فرمان‌ها و نهی‌های الله است، نه فرمان‌ها و نهی‌های سلطان؛ پس آنچه دنبال می‌کنند احکام الهی است، نه دستورات سلطان. با این حال، صحابه در احکام شریعت اختلاف داشتند. برخی از آنان از نصوص شرعی مطالبی را به گونه‌ای متفاوت از فهم دیگران دریافتند. هر یک از ایشان به آنچه فهمیده بود عمل می‌کرد و آن نماینده حکم الله (سبحانه و تعالی) از جانب او بود. با این حال، احکام الهی‌ای وجود دارد که به اداره امور امت مربوط می‌شود و همه مسلمانان باید طبق یک رأی واحد به آنها عمل کنند، و نه اینکه هر کس بر پایه اجتهاد شخصی خود رفتار کند. این امر در گذشته نیز رخ داده است. برای نمونه، ابوبکر صلاح دید که اموال را میان همه مسلمانان به طور مساوی تقسیم کند، زیرا این حق برابر ایشان بود. اما عمر، تقسیم اموال به کسانی را که با رسول الله ﷺ جنگیده بودند و کسانی را که همراه او جنگیده بودند، یا دادن به نیازمندان به همان اندازه‌ای که به ثروتمندان داده می‌شد، نادرست دانست. با این همه، هنگامی که ابوبکر خلیفه بود، رأی خود را بر مردم تحمیل کرد، قاضیان و والیان رأی او را اجرا کردند، و عمر نیز در برابر رأی ابوبکر تسلیم شد و آن را اجرا کرد. و هنگامی که عمر خلیفه شد، رأی خود را که با رأی ابوبکر متفاوت بود تحمیل کرد؛ یعنی دستور داد اموال نه به طور مساوی، بلکه به صورت ترجیحی تقسیم شود، به این معنا که اموال بر اساس مدت زمانی که افراد مسلمان بوده‌اند و بر اساس نیازهایشان توزیع شود. مسلمانان به این قاعده پایبند بودند و قاضیان و والیان آن را اجرا کردند. بنابراین، اجماع عمومی صحابه منعقد شد مبنی بر اینکه امام حق دارد قواعد مشخصی را اتخاذ کند و اجرای آنها را الزامی سازد، و مسلمانان باید به چنین قواعدی پایبند باشند، حتی اگر با اجتهاد خودشان در تعارض باشد، و همچنین باید نظرات و اجتهادهای شخصی خود را کنار بگذارند. این قواعد اتخاذشده در واقع قوانین (یا احکام قانونی) هستند؛ بنابراین وضع قانون تنها حق خلیفه است و هیچ کس دیگری چنین حقی ندارد.

then they do not become law and people are not obliged to abide by them. The Muslims follow the rules of Shara’, so they abide by Allah’s (P.B.U.H) commands and prohibitions. What they abide by are the commands and prohibitions of Allah, not those of the Sultan, so what they follow are divine rules and not the orders of the Sultan. However the Sahabah have differed regarding the Shariah rules. Some of them understood matters from the divine texts different to one another’s’ understanding. Each one of them abided by what he understood and that represented the rule of Allah (S.W.T) on his behalf. However, there are some divine rules related to managing the affairs of the Ummah that all the Muslims should abide by according to one single opinion, and not each proceeding according to his own ijtihad. This indeed took place in the past. Abu Bakr, for instance, considered it fit to distribute the funds equally among all Muslims for it was their equal right. However ‘Umar deemed it wrong to give to those who had fought against the Messenger of Allah (P.B.U.H) and those who fought alongside him, or to give to the needy equal to that which was given to the wealthy. However when Abu Bakr was the Khalifah, he enforced his opinion upon the people, the judges and Walis executed his opinion and ‘Umar also submitted to Abu Bakr’s opinion and executed it. And when ‘Umar became Khalifah he enforced his own opinion which differed from that of Abu Bakr, i.e. he ordered the funds to be distributed preferentially and not equally, whereby the funds were distributed according to the length of time they had been Muslims and according to their needs. The Muslims abided by this rule, and the judges and Walis executed it. Therefore, a general consensus of the Sahabah was established stating that the Imam has the right to adopt specific rules and enforce their implementation, and Muslims have to abide by such rules even if they contradict with their own ijtihad, and they must also abandon their own opinions and ijtihads. These adopted rules are in fact laws (or canons); thus the enaction of laws belongs to the Khalifah alone and no one else has such a right. .

در بخش «ب»، دلیل آن از اعمال پیامبر خدا ﷺ گرفته شده است. ایشان ﷺ والیان و قاضیان را منصوب می‌کردند و آنان را در برابر خود پاسخگو می‌داشتند. ایشان ﷺ بازرگانی را نظارت می‌کردند و از تقلب و فریبکاری بازمی‌داشتند. ایشان ﷺ اموال را میان مردم تقسیم می‌کردند و به بیکاران کمک می‌نمودند تا کار پیدا کنند. ایشان ﷺ تمامی امور داخلی دولت را اداره می‌کردند.

As for section "B", its evidence is derived from the actions of the Messenger of Allah (P.B.U.H). He (P.B.U.H) used to appoint the Walis and judges and hold them accountable to him. He (P.B.U.H.) used to control trading and prohibit fraud and cheating. He (P.B.U.H) used to distribute the funds among the people, and help the unemployed find work. He (P.B.U.H) used to run all the State’s internal affairs.

او نیز به پادشاهان نامه می‌نوشت، با فرستادگان دیدار می‌کرد و هیئت‌های نمایندگی را می‌پذیرفت ﷺ. او تمام امور خارجی دولت را اداره می‌کرد ﷺ. او در یورش‌ها عملاً فرماندهی نیروهای مسلح را بر عهده می‌گرفت ﷺ و در نبردها پیشاپیش ایشان بود ﷺ، و همه سریه‌ها و گروه‌های اعزامی را خود روانه می‌کرد و فرماندهان آنها را تعیین می‌نمود ﷺ. در یک مورد، ﷺ اسامه بن زید را به فرماندهی لشکری به سوی شام گماشت؛ صحابه از این کار به سبب کم‌سنی اسامه خشنود نبودند، اما رسول خدا ﷺ ایشان را ناچار به پذیرش فرماندهی او کرد، و این خود دلیل آن است که او عملاً فرمانده نیروهای مسلح بود و نه تنها فرمانده کل قوا به معنای عالی آن.

He (P.B.U.H) also used to write to the kings and meet with the envoys and receive the delegates. He (P.B.U.H) carried out all the foreign affairs of the State. He (P.B.U.H) effectively used to take command of the armed forces during the raids and He (PBUH) used to lead the battles, and He (PBUH) used to send out all the expeditions and appoint their leaders. In one instance He (PBUH) appointed Usama b. Zayd at the head of an expedition to Al-Sham; the Sahabah were not pleased with this due to Usama’s young age, but the Messenger of Allah (PBUH) forced them to accept his leadership, which proves that he was effectively the commander of the armed forces and not just its supreme commander in chief. .

او بود که با قریش، و با بنی قریظه، بنی نضیر، بنی قینقاع، خیبر و رومیان اعلام جنگ کرد. همه جنگ‌هایی که رخ داد به اعلام او بود. این ثابت می‌کند که تنها خلیفه حق اعلام جنگ را دارد. همچنین این فرستادهٔ خدا ﷺ بود که با بنی مدلج و هم‌پیمانانشان از بنی ضمره پیمان بست. او ﷺ با یوحنا (یونس) بن رؤبه، رهبر ایله، پیمانی بست، و نیز پیمان صلح حدیبیه را امضا کرد. مسلمانان در آن واقعه خشمگین بودند، اما او ﷺ نظر آنان را نادیده گرفت و درخواست‌هایشان را رد کرد و پیمان را امضا نمود. این ثابت می‌کند که تنها خلیفه اختیار الزامی برای امضای پیمان‌ها دارد، چه این پیمان‌ها صلح باشند و چه هر پیمان دیگری.

It was He (PBUH) who declared war on Quraish, and on Banu Qurayzah, Banu Nadir, Banu Qaynuqa’, Khaybar and the Romans. All the wars that took place were declared by Him (PBUH). This proves that only the Khalifah has the right to declare war. It was also the Messenger of Allah (PBUH) who signed the treaties with Banu Madlij and their allies of Banu Dhumra. He (PBUH) signed a treaty with Yuhanna (Jonathan) b. Ru’ba, the leader of Ayla, and He (PBUH) also signed the treaty of Al-Hudaybiyah. The Muslims on that occasion were outraged but He (PBUH) ignored their opinion and dismissed their pleas, went ahead and signed the treaty. This proves that only the Khalifah has the mandatory powers to sign treaties, whether these are peace treaties or any other. .

بخش «ج» دلیلش این است که خود پیامبر خدا ﷺ بود که دو فرستاده‌ی مسیلمه را پذیرفت، و همو بود که ابورافع، فرستاده‌ی قریش را پذیرفت. همچنین همو بود که فرستادگانی به سوی هرقل، کسری، مُقوقِس، حارث غسانی پادشاه حیره، حارث حِمیری پادشاه یمن، و نجاشیِ حبشه فرستاد، و در ماجرای حدیبیه، عثمان بن عفان را به سوی قریش فرستاد. این نشان می‌دهد که خلیفه کسی است که سفیران (فرستادگان) را می‌پذیرد یا رد می‌کند، و اوست که سفیران را تعیین می‌کند.