پس از بررسی شیوه‌ی انتخاب خلفای راشدین روشن می‌شود که نامزدهای این مقام پیش‌گزینی شده بودند. در سرای بنی ساعده، نامزدها ابوبکر، عمر، ابوعبیده و سعد بن عبادة بودند. در آن زمان همین‌ها کافی بود، اما عمر و ابوعبیده هیچ کس را هم‌پایه‌ی ابوبکر نمی‌دانستند و بنابراین با او مخالفت نکردند. در نتیجه رقابت به ابوبکر و سعد بن عبادة محدود شد. سپس افراد بانفوذ حاضر در آن سرا ابوبکر را برگزیدند و بیعت عقدی را به او دادند. روز بعد، مسلمانان بیعت اطاعت را به ابوبکر دادند.

After examining the method of the appointment of the Khulafaa’ Rashidun, it is clear there was short listing of the nominees. In the hall of Bani Sa’idah, the nominees were Abu Bakr, ‘Umar, Abu Ubaydah and Sa’d ibn ‘Ubadah. These were enough at the time, but ‘Umar and Abu Ubaidah did not consider anybody equal to Abu Bakr, so they did not challenge him. Thus competition was limited to Abu Bakr and Sa’d ibn ‘Ubadah. Then the influential people present in the hall elected Abu Bakr and gave him the contracting Bayah. The next day, the Muslims gave Abu Bakr the Bayah of obedience. .

ابوبکر عمر را برای مقام خلافت به مسلمانان معرفی کرد، بدون آن‌که نامزد دیگری داشته باشد. مسلمانان با او بیعت انعقاد دادند، سپس بیعت طاعت.

Abu Bakr nominated ‘Umar to the Muslims for the post of Khalifah, without having any other nominees. The Muslims gave him the contracting Bayah, and then the Bayah of obedience. .

عمر شش نفر را نامزد کرد و خلافت را به آنان محدود ساخت، بدین ترتیب که به مسلمانان اختیار داده شد تا خلیفه‌ای را از میان آن شش نفر برگزینند. عبدالرحمن پس از کنار گذاشتن خویش از میان نامزدها، با پنج نفر دیگر مشورت کرد و شمار نامزدها را به دو نفر، یعنی علی و عثمان، محدود ساخت، پس از آن‌که آن دو کار را به او واگذار کردند. او پس از بررسی نظرات مردم، رأی مردم بر عثمان به عنوان خلیفه قرار گرفت.

‘Umar nominated six people and limited the Khilafah to them, whereby the Muslims were given the choice to choose a Khaleefah from amongst the six. After removing himself from the nominees, Abdul Rahman discussed with the remaining five, limiting the number of candidates to two; Ali and ‘Uthman, after they delegated the matter to him. After investigating the opinions of the people, the opinion settled on ‘Uthman as a Khaleefah. .

اما در مورد انتخاب علی، هیچ نامزد دیگری برای خلافت جز او وجود نداشت، و بیشتر مسلمانان مدینه و کوفه با او بیعت کردند، و او چهارمین خلیفه شد.

As for the appointment of ’Ali, there was no other nominee for Khalifah beside him, so the majority of Muslims of al-Madinah and al-Kufah gave him the Bayah, and he became the fourth Khaleefah. .

چون بیعتِ عثمان (رض) شامل حداکثر مدتی بود که برای انتخابِ خلیفه مجاز است، یعنی سه روز با دو شبِ آن، و نیز محدود شدنِ نامزدها به شش نفر که به دو نفر کاهش یافتند، به‌خاطر ارزشی که برای فهمِ درستِ این موضوع دارد، می‌خواهیم این رویدادها را به تفصیل بررسی کنیم. ۱- عمر (رض) در حالی که در محراب ایستاده بود و نماز می‌خواند، در سحرگاهِ چهارشنبه، چهار روز مانده به پایانِ ذی‌الحجه سالِ ۲۳ هجری، با خنجر مجروح شد. عمر (رض) صبحِ یکشنبه، در آغازِ محرمِ سالِ ۲۴ هجری، بر اثرِ جراحتی که ابولؤلؤه، که خدا او را لعنت کند، به او زده بود، درگذشت. صهیب (رض) بنا به وصیتِ عمر (رض) بر او نمازِ جنازه خواند.

Since the Bayah of ‘Uthman (ra) included the maximum period allowed for electing a Khaleefah, i.e. three days including their two nights, as well as the limiting of the nominees to six people, which were shortlisted to two, we are going to discuss these events in detail because of its value in understanding this subject correctly. 1- ‘Umar (ra) was stabbed whilst he was standing in the mihrab praying on the dawn of Wednesday, 4 days before the end of Dhul Hijjah 23 AH. ‘Umar (ra) passed away on Sunday morning, at the beginning of Muharram in 24 AH, as a result of his injury caused by Abu Lu’luah, may Allah curse him. Suhaib (ra) prayed janazah (funeral prayer) on him according to the will of ‘Umar (ra). .

۲- هنگامی که عمر به خاک سپرده شد، مقداد، شش نفر از اعضای شورایی را که عمر توصیه کرده بود، در خانه‌ای گرد آورد که ابوطلحه از آن محافظت می‌کرد. آنان نشستند و با یکدیگر به مشورت پرداختند. سپس عبدالرحمن بن عوف را از میان خود برگزیدند تا با رضایت ایشان، یکی از آنان را به خلافت انتخاب کند.

2- When ‘Umar was buried, Al-Miqdad gathered the six people of shura recommended by ‘Umar in a house, which Abu Talha guarded. They sat down consulting with each other. Then they delegated Abdul Rahman ibn Awf from amongst themselves to choose a Khalifah from them, with their consent. .

۳- عبدالرحمن با آنان گفتگو را آغاز کرد و از هرکدام پرسید: «جز خودت، چه کسی از میان این گروه را سزاوار این مقام می‌دانی؟» پاسخ آنان جز علی و عثمان نبود. سرانجام عبدالرحمن موضوع را به همان دو نفر محدود کرد.

3- Abdul Rahman started discussing with them, and asked each one of them: “Apart from yourself, who do you think is worthy of this authority from among this group?" Their answer was not beyond ’Ali and ‘Uthman. Finally, ‘Abd al- Rahman confined the matter to those two. .

۴- پس از آن عبدالرحمن شروع به مشورت با مردم کرد، چنان که پیش‌تر ذکر شد.

4- After that Abd al-Rahman started consulting the people as was mentioned above. .

۵- شب چهارشنبه، یعنی شب سومین روز پس از وفات عمر (رض) (یعنی یکشنبه)، عبدالرحمن به خانهٔ برادرزادهٔ خود، المسور بن مخرمه رفت، و ابن کثیر در کتاب خود البدایة والنهایة چنین نقل می‌کند: .

5- On Wednesday night, i.e. the night of the third day after the death of ‘Umar (ra) (i.e. Sunday), Abdul Rahman went to the house of his nephew, Al- Muswar ibn Makhramah, where Ibn Kathir reports the following in his book Al- Bidayah Wan-Nihayah: .

هنگامی که شب آغاز روز چهارم پس از درگذشت عمر فرا رسید، او به خانهٔ برادرزادهاش، المِسور بن مَخرَمه آمد و گفت: «ای مِسور! آیا خوابیدهای؟ به خدا سوگند! از سه شب گذشته، خوابِ زیادی نکردهام…» یعنی از سه شبی که پس از درگذشت عمر، صبح یکشنبه، گذشته بود؛ یعنی شبهای دوشنبه، سهشنبه و چهارشنبه. سپس گفت: «برو و علی و عثمان را برای من صدا بزن…» پس آن دو را به مسجد آورد و مردم برای نمازی عمومی فراخوانده شدند. این در سحرگاه چهارشنبه بود. سپس دست علی (رضی الله عنه) را گرفت و از او پرسید که آیا با کتاب خدا و سنت پیامبرش و با رفتار ابوبکر و عمر بیعت میکند. علی (رضی الله عنه) همان پاسخ معروف را داد: بر کتاب و سنت، آری؛ اما در مورد رفتار ابوبکر و عمر، خود اجتهاد خواهد کرد. پس دست او را رها کرد و دست عثمان را گرفت و همان پرسش را از او کرد. عثمان گفت: «آری، به خدا سوگند.» بدین ترتیب بیعت با عثمان (رضی الله عنه) تمام شد.

When the night that begins the fourth day after the death of ‘Umar started, he came to the house of his nephew, Al-Muswar ibn Makhramah and said, “Are you sleeping, O Muswar? By Allah! I have not enjoyed much sleep since three…” i.e. the three nights after the death of ‘Umar on Sunday morning, meaning the nights of Monday, Tuesday and Wednesday. He continued to say, “Go and call ’Ali and ‘Uthman for me…”, then he brought them to the masjid and the people were called to attend a public prayer. This was at dawn on Wednesday. Then he held the hand of Ali (ra) and asked him about taking the Bayah over the book of Allah and the Sunnah of His Messenger and the action of Abu Bakr and ‘Umar. ‘Ali (ra) gave him the well known answer: Over the book and the Sunnah, yes; as for the action of Abu Bakr and ‘Umar, he would make his own ijtihad. So, he dropped his hand and held the hand of ‘Uthman and asked him the same question. ‘Uthman said, “Yes, by Allah.” Thus the bayah was concluded to ‘Uthman (ra). .

صهیب نماز صبح و نماز ظهر آن روز را به مردم امامت کرد. سپس عثمان (رض) به عنوان خلیفهٔ مسلمانان نماز عصر را به مردم امامت کرد. این بدان معناست که با وجود آنکه بیعت با عثمان (رض) از نماز صبح آغاز شد، امامت صهیب تنها پس از بیعت بزرگان و افراد صاحب‌نفوذ مدینه با عثمان به پایان رسید. این کار اندکی پیش از عصر به سرانجام رسید؛ هنگامی که صحابه یکدیگر را فرا می‌خواندند تا با عثمان بیعت کنند، و این تا پس از نیمروز و پیش از عصر ادامه یافت. وقتی گرفتن بیعت پیش از عصر کامل شد، امامت صهیب پایان یافت و عثمان به عنوان خلیفهٔ آنان نماز عصر را به مردم امامت کرد. نویسندهٔ کتاب البدایة والنهایة توضیح می‌دهد که چرا با آنکه عثمان از صبح بیعت گرفته شد، صهیب نماز ظهر را به مردم امامت کرد. او می‌گوید: «مردم در مسجد با او بیعت کردند، سپس او را به خانهٔ شورا (یعنی خانه‌ای که اهل شورا در آن گرد می‌آمدند) بردند و بقیهٔ مردم با او بیعت کردند. به نظر می‌رسد که گرفتن بیعت تا پس از ظهر به پایان نرسید. پس صهیب آن نماز ظهر را در مسجد پیامبر ﷺ امامت کرد، بنابراین نخستین نمازی که خلیفه و امیرالمؤمنین، عثمان، مسلمانان را در آن امامت کرد، نماز عصر بود.»

Suhaib led the people in the fajr and zuhr prayers of that day. Then ‘Uthman (ra) led the people in the ‘asr prayer as the Khalifah of the Muslims. This means that despite the contracting Bayah to ‘Uthman (ra) starting at the fajr prayer, the leadership of Suhaib did not expire except after the Bayah of the influential people in al-Madinah to ‘Uthman. This was completed little before ’Asr, when the Sahabah summoned each other to give bayah to ‘Uthman until after the middle of that day had passed and before asr. When the taking of the Bayah was completed before asr the leadership of Suhaib finished, and ‘Uthman led the people in the asr prayer as their Khalifah. The author of al-Bidayah wa al-Nihayah explains why Suhaib led the people in the zuhr prayer though ‘Uthman took the Bayah at fajr. He says: “The people gave him the Bayah in the masjid, then he was taken to the house of shura (i.e. the house where the people of shura met), so the rest of the people gave him the Bayah. It seems he did not finish taking the Bayah until after zuhr. So, Suhaib prayed that zuhr in the Prophet’s mosque, thus the first prayer in which the Khalifah, amir ul-mu’minin, ‘Uthman led the Muslims was salat al-asr.” .

در مورد روزهایی که عمر زخمی شد، روز وفات او و روز بیعت با عثمان، برخی روایات متفاوت گزارش شده است. با این حال، ما کوشیده‌ایم روایتی را ذکر کنیم که دارای قوی‌ترین دلیل است.

There are some reported differences about the days in which ‘Umar was injured, the day of his death and the day of bayah to ‘Uthman. However we have endeavoured to mention the report with the strongest evidence. .

در نتیجه، پس از خالی شدن جایگاه خلافت (با مرگ یا عزل)، هنگام نامزد کردن برای این مقام باید موارد زیر در نظر گرفته شود: ۱- کار تعیین خلیفه باید شبانه‌روز انجام شود تا این وظیفه به پایان برسد.

Consequently the following matters must be considered when making nominations for the post of Khilafah after it becomes vacant (through death or dismissal), which are: 1- The work to appoint a Khaleefah must be done day and night until the task is completed. .

- باید نامزدها از نظر تحقق شرایط قراردادی در فهرست کوتاه قرار گیرند، امری که توسط محکمة المظالم انجام می‌شود.

2- Nominees have to be shortlisted in terms of fulfilling the contractual conditions, a matter that is conducted by the mahkamat al-mazalim. .

۳- نامزدها دو بار فهرست‌کوتاه می‌شوند: نخست به شش نفر، و سپس به دو نفر. شورای امت این فهرست‌کوتاه‌سازی را به عنوان نمایندگان امت انجام می‌دهد. این به آن دلیل است که امت عمر (رض) را برای نمایندگی خود برگزید؛ او شش نامزد را معرفی کرد، و شش نامزد نیز از میان خود نماینده‌ای برگزیدند، یعنی عبدالرحمن (رض)، که پس از گفتگو، نامزدها را به دو نفر کاهش داد. بنابراین، مرجع همه این امور شورای امت است، یعنی نمایندگان آن.

3- Nominees are short listed twice: to six, and then to two. The council of the Ummah conducts this short listing as representatives of the Ummah. This is because the Ummah delegated ‘Umar (ra) to represent them, who nominated six people, and the six nominees delegated a representative from amongst themselves, Abul Rahman, who shortlisted the nominees to two after discussion. Thus, the reference in all of this is the Ummah’s council, i.e. its representatives. .

۴- وظیفهٔ امیرِ موقت پس از تکمیلِ بیعتِ خلیفه پایان مییابد، نه با اعلامِ نتایج. رهبریِ صُهَیب با انتخابِ عثمان به پایان نرسید، بلکه با تکمیلِ بیعتِ او به پایان رسید.

4- The task of the provisional amir expires after the completion of the taking of the Bayah by the Khalifah, rather than by the announcement of the results. The leadership of Suhaib did not finish by the election of ‘Uthman, but rather by the completion of his Bayah. .

بر این اساس، قانونی صادر خواهد شد که شیوه انتخاب خلیفه را در طول آن سه روز، با شب‌هایش، تعیین می‌کند. این قانون پیش‌تر وضع شده است و در وقت مناسب، إن شاء الله، مورد بحث و تصویب قرار خواهد گرفت.

Accordingly, a law will be issued that determines the way of electing the Khalifah during the three days including their nights. This law has already been enacted, and it will be discussed and adopted at the right time, insha’allah. .

این حکم در صورتی است که خلیفه‌ای وجود داشته و درگذشته یا برکنار شده باشد، و باید خلیفه‌ای به جای او منصوب شود. اما اگر اصلاً خلیفه‌ای وجود نداشته باشد، بر مسلمانان واجب می‌شود که خلیفه‌ای نصب کنند تا احکام شریعت را اجرا کند و دعوت اسلامی را به جهان برساند، همان‌طور که از زمان برچیده شدن خلافت اسلامی در استانبول، در ۲۸ رجب ۱۳۴۲ هجری (۳ مارس ۱۹۲۴ میلادی)، وضع چنین بوده است. در چنین وضعیتی، هر یک از کشورهای مسلمان در جهان اسلام شایستگی نصب خلیفه را دارد و بیعت خلافت به او منعقد می‌شود. پس اگر یکی از کشورهای مسلمان با خلیفه‌ای بیعت کند و خلافت به او منعقد شود، بر مسلمانان در کشورهای دیگر واجب می‌شود که به او بیعت طاعت بدهند، یعنی بیعت تسلیم در برابر اقتدار او. این پس از آن است که خلافت از طریق بیعت مردم کشور او برای او منعقد شده باشد. با این حال، در آن کشور باید شرایط زیر محقق شود:

This is the case if there was a Khalifah and he passed away or was removed, and a Khaleefah needs to be appointed to replace him. However, if there is no Khaleefah at all, it becomes obligatory upon the Muslims to appoint a Khaleefah, to implement the rules of the Shariah and to carry the Islamic da’wah to the world, as is currently the case since the removal of the Islamic Khilafah in Istanbul, on 28th Rajab 1342 H (3rd March 1924). In such a situation, every one of the Muslim countries in the Islamic world is suitable to appoint a Khalifah, and the Khilafah would be concluded to him. So, if one of the Muslim countries gave the Bayah to a Khaleefah, and the Khilafah was concluded to him, it becomes obligatory upon the Muslims in the other countries to give him the Bayah of obedience, i.e. a bayah of submission to his authority. This is after the Khilafah has been concluded to him through the Bayah of the people of his country. However, the following conditions have to be fulfilled in that country: .

۱. اختیار و حاکمیت کشور باید در دست مسلمانان باشد، نه در دست یک کشور غیراسلامی و نه تحت نفوذ یک کشور غیراسلامی.

1. The authority of the country must be in the hands of the Muslims and not in the hands of a non-Islamic country or under a non-Islamic influence. .

۲. امنیت مسلمانان در آن کشور باید توسط اسلام تضمین شود؛ یعنی حفاظت از آنان در داخل و خارج باید به نام اسلام و توسط نیروهای اسلامی انجام گیرد، با کنار گذاشتن همه دیگران.

2. The security of the Muslims in that country must be guaranteed by Islam, i.e. its protection at home and abroad should be in the name of Islam and by Islamic forces to the exclusion of all others. .

۳. اجرای اسلام باید فوراً و به شکلی همه‌جانبه و ریشه‌ای صورت گیرد؛ و خلیفه باید در رساندن پیام اسلام نقش داشته باشد.

3. The implementation of Islam should take place with immediate effect in a comprehensive and radical manner; the Khalifah must be involved in the conveying of the Islamic Message. .

۴. خلیفه باید تمام شرایط لازم قرارداد را ادا کند، هرچند ممکن است شرایط مستحب را ادا نکند، زیرا آنچه واقعاً اهمیت دارد، شرایط خود قرارداد است.

4. The Khalifah must fulfil all the contractual conditions, although he might not fulfil the preferred conditions, since what really matters are the conditions of the contract. .

اگر آن کشور این چهار شرط را برآورده کند، خلافت تنها با بیعت همان کشور برپا می‌شود و تنها به وسیله آن منعقد می‌گردد. خلیفه‌ای که به او بیعت شده، خلیفه‌ی مشروع می‌شود و هر بیعتی به غیر او باطل است. هر کشوری که پس از آن به خلیفه‌ی دیگری بیعت دهد، بیعتش باطل است، به دلیل فرموده‌ی رسول خدا ﷺ:

Should that country satisfy these four conditions then the Khilafah would be established by the Bayah of that country alone, and the Khilafah would be concluded by her alone. The Khalifah to whom they gave the Bay’ah would become the legitimate Khalifah, and any Bay’ah to other than him would be invalid. Any country that might give the Bayah to another Khalifah after that, his Bayah would be invalid, due to the saying of the Messenger of Allah (P.B.U.H): .

«اگر با دو خلیفه بیعت شود، آن که بعد از دیگری است را بکشید.» [مسلم، صحیح، شماره ۱۸۵۳]

“If Bay’ah was taken to two Khaleefah, then kill the latter of them.” [Muslim, Sahih, #1853] .

«به بیعت اولین وفا کنید، سپس اولین.» [بخاری، صحیح، شماره ۳۴۵۵].

“Fulfil the Bayah of the first, then the first.” [Bukhari, Sahih, #3455].