دولت اسلامی همان خلافت است. این خلافت، رهبری عالی بر همه مسلمانان در سراسر جهان است؛ بنابراین اگر به خلیفه‌ای در هر کشور مسلمان بیعتی مشروع داده شود و خلافت برپا گردد، برای مسلمانان در سراسر جهان حرام است که خلافتی دیگر برپا کنند. این به سبب سخن پیامبر ﷺ است: .

he Islamic State is the Khilafah. It is the supreme leadership over all the Muslims worldwide, so if a Khalifah was given a legitimate bayah in any Muslim country, and Khilafah was established, then it is forbidden upon Muslims worldwide to establish another Khilafah. This is due to the saying of the Messenger (PBUH): .

«اگر با دو خلیفه بیعت شود، پس آخری آن دو را بکشید.» [مسلم، صحیح، شماره ۱۸۵۳].

“If bayah was taken to two Khalifahs, then kill the latter of them.” [Muslim, Sahih, #1853].

خلافت برای اجرای احکام شریعت اسلامی با استفاده از مفاهیمی که اسلام آورده و قوانینی که وضع کرده است، و نیز برای رساندن پیام اسلام به جهان تأسیس می‌شود. این پیام با معرفی اسلام به مردم و دعوت ایشان به پذیرش آن، و با جهاد در راه الله رسانده می‌شود. خلافت همچنین به امامت و امارت‌المؤمنین (رهبری مؤمنان) نیز شناخته می‌شود. این مقامی دنیوی است و نه مقامی مربوط به آخرت. خلافت برای اجرای اسلام بر مردم و گسترش آن میان ایشان وجود دارد. قطعاً این با نبوت تفاوت دارد.

Khilafah is established for implementing the rules of the Islamic Sharia using the concepts that Islam has brought and the rules that it has legislated; and also to convey the Islamic Message to the world. The message is conveyed by introducing Islam to the people and calling on them to embrace it and performing Jihad in the way of Allah. Khilafah is also known as Imamah or Imaratul-Mu‘mineen (leadership of the believers). It is a temporal post and not a post related to the hereafter. The Khilafah exists to implement Islam on people and to spread it among them. It is definitely different to the Prophethood. .

نبوت یک جایگاه اعتقادی است که الله (سبحانه و تعالی) آن را به هر کس که بخواهد عطا می‌کند. اما خلافت یک منصب انسانی است که در آن مسلمانان بیعت خود را به هر کس که بخواهند می‌دهند، و از میان مسلمانان هر کس را که بخواهند به عنوان خلیفه بر خود می‌گمارند. پیامبر ما محمد ﷺ حاکمی بود که شریعتی را که از جانب الله (سبحانه و تعالی) دریافت کرده بود، اجرا می‌کرد.

The Prophethood is a theological position, which Allah (S.W.T) gives to whomever He wishes. The Khilafah on the other hand is a human post whereby the Muslims give their bayah to whomever they wish, and appoint whomever they like over them as Khalifah from among the Muslims. Our Messenger Muhammad (PBUH) was a ruler who implemented the Shariah which he received from Allah (S.W.T). .

بنابراین او ﷺ نبوت و رسالت را بر عهده داشت و همزمان مقام ریاست مسلمانان در اجرای احکام اسلام را نیز بر عهده گرفت. از این رو خداوند (سبحانه و تعالی) به او فرمان داد که هم حکومت کند و هم پیام را ابلاغ نماید.

So He (PBUH) held the Prophethood and the Messengership and at the same time assuming the post of presiding over the Muslims in implementing the rules of Islam. Allah (S.W.T) thus commanded him to rule as well as to convey the Message. .

او (سبحانه و تعالی) به او (ﷺ) دستور داد: «و میان آنان بر اساس آنچه خداوند نازل کرده است حکم کن» [قرآن ۵:۴۹].

He (S.W.T) ordered Him (PBUH):. "And judge between them by that which Allah has revealed" [TMQ 5:49] .

او (سبحانہ و تعالیٰ) یہ بھی فرماتا ہے:

He (S.W.T) also says: .

«إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللَّهُ» [التوبہ ۴:۱۰۵]

"We have sent down to you the Book in truth so that you judge between people by that which Allah has shown you" [TMQ 4:105].

الله (سبحانه وتعالی) نیز می‌فرماید:

Allah (S.W.T) also says: .

ای فرستاده! آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است را ابلاغ کن. [سورۃ المائدۃ: ۶۷]

"O Messenger! Proclaim the (message) which has been sent to you from your Lord" [TMQ 5:67] .

«ای جامه‌به‌خود‌پیچیده، برخیز و هشدار بده.» [TMQ 74:1, 2]

"O you wrapped up. Arise and deliver warning." [TMQ 74:1, 2].

بنابراین، رسول ﷺ دو جایگاه داشت: جایگاه نبوت و ابلاغ رسالت، و جایگاه رهبری مسلمانان در زندگی دنیوی برای اجرای شریعت الهی که بر او نازل شده بود.

Thus, the Messenger (PBUH) held two posts: the post of Prophethood and conveyor of the Message, and the post of the leader of the Muslims in the worldly life for implementing the Shariah of Allah revealed to him. .

اما خلافت پس از پیامبر خدا ﷺ به دست انسان‌هایی بود که پیامبر یا فرستاده نبودند. بنابراین ممکن است خلفا، به‌عنوان انسان، اشتباه کنند، فراموش‌کار باشند، گناه مرتکب شوند و چیزهای دیگر. این به آن دلیل است که آنان انسان‌اند و معصوم نیستند، زیرا پیامبر یا فرستاده نیستند. پیامبر خدا ﷺ به ما خبر داده است که امام ممکن است اشتباه کند و به ما خبر داده است که امام ممکن است کارهایی انجام دهد که مردم از آن بیزارند و او را نفرین می‌کنند، مانند ستم، نافرمانی و چیزهای دیگر. همچنین به ما خبر داده است که ممکن است از امام کفر آشکار سر بزند. مسلم از ابوهریره روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود: .

However, the Khilafah after the Messenger of Allah (PBUH) was held by humans, who were not Messengers. It is thus possible for the khulafa’ as humans to make mistakes, being absent minded, being forgetful as well as committing a sin and other things. This is because they are humans, so they are not infallible, for they are not Prophet or messengers. The Messenger of Allah (PBUH) has informed us that the Imam may make a mistake and he informed us that the Imam may do things which people hate and curse him for, like oppression, disobedience and other things. He also informed us that open Kufr might appear from the Imam. Muslim reported on the authority of Abu Huraira that the Messenger of Allah (PBUH) said: .

«همانا امام تنها سپری است که مردم پشت سر آن می‌جنگند و خود را با آن حفظ می‌کنند. پس اگر به ما دستور دهد که تقوای الله را رعایت کنیم و او عادل باشد، پاداش او همانند پاداش همین اعمال خواهد بود، و اگر به غیر آن دستور دهد، گناه آن به همان اندازه بر او خواهد بود.» [البخاری، صحیح، شماره ۲۹۵۷]

“Verily the Imam is but a shield from behind which the people fight and with which they protect themselves. So if he ordered us to observe the taqwa of Allah and he was just he would have equal to these (actions) in reward and if he ordered other than that it would be against him equal to that.” [Bukhari, Sahih, #2957] .

این بدان معناست که ممکن است امام به چیزی غیر از ترس از خدا فرمان دهد۔ مسلم نیز از عبدالله (ابن مسعود) روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود:

This means that it is possible that the Imam may command with other than the fear of Allah. Muslim also narrated from ‘Abdullah (ibn Mas’ud) who said the Messenger of Allah (PBUH) said: .

«به‌زودی پس از من خودخواهی و اموری خواهد بود که از آن‌ها بیزار خواهید بود.» گفتند: «ای فرستادهٔ خدا، به کسی از ما که آن را درک کند چه فرمان می‌دهی؟» فرمود: «حقی را که بر گردن شماست ادا کنید، و آنچه را که حق شماست از خدا بخواهید.» ﷺ [البخاری، صحیح، شمارهٔ ۷۰۵۲].

“There would be after me selfishness and matters which you hate.” They said: ‘O Messenger of Allah, how do you order the one from us who would witness that?’ He (PBUH) said: “You should offer the right due upon you, and you ask from Allah the thing which is due to you.” [Bukhari, Sahih, #7052] .

بخاری از جنادة بن أبی أمیة روایت کرده که گفت: «ما نزد عُبادة بن صامت رفتیم در حالی که بیمار بود، و گفتیم: خداوند تو را هدایت کند. حدیثی از رسول خدا ﷺ برای ما بازگو کن تا خداوند به واسطهٔ آن تو را سود دهد. او گفت:

Bukhari narrated on the authority of Junada b. Abi Umayah who said: “We went to ‘Ubadah b. al-Samit when he was sick and we said may Allah (S.W.T) guide you. Inform us of a Hadith from the Messenger of Allah (PBUH) so Allah may benefit you from it. He said: .

پیامبر خدا ﷺ ما را فراخواند و ما با او بیعت کردیم. او از آنچه از ما پیمان گرفت این بود که با او بیعت کنیم تا در آنچه دوست داریم و آنچه دوست نداریم، در سختی و آسانی، شنوا و فرمانبردار باشیم، و اینکه در فرمانروایی او بر مردم منازعه نکنیم، مگر آنکه کفری آشکار ببینیم که در آن برهانی روشن از جانب خدا داشته باشیم. [البخاری، صحیح، شماره ۷۰۵۵]

“The Messenger of Allah (PBUH) called upon us and we gave him the bayah, and he said of that which he had taken from us that we should give him the pledge to listen and obey, in what we like and dislike, in our hardship and ease, and that we should not dispute his authority over the people unless we saw open Kufr upon which we had a proof from Allah.” [Bukhari, Sahih, #7055] .

عائشہ رضی اللہ عنہا روایت کرتی ہیں کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا:

Aisha narrates that the Messenger of Allah (S.W.T) said: .

«تا آنجا که می‌توانید حدود را از مسلمانان دور کنید؛ پس اگر برای متهم راهی برای رهایی وجود داشت، او را آزاد کنید، زیرا برای امام بهتر است که در بخشش دچار اشتباه شود تا در اجرای مجازات.» روایت شده است [ترمذی، سنن، شماره ۱۴۲۴].

“Avert the punishments from the Muslims as much as you can, so if the accused has any way out let him go free, because it is better for the Imam to make a mistake in forgiving than to make a mistake in imposing the punishment.” Narrated [Tirmidhi, Sunan, #1424] .

این احادیث به وضوح نشان می‌دهد که امکان دارد امام خطا کند، فراموش کند یا نافرمانی کند. با این همه، فرستاده‌ی خدا ﷺ دستور داده است که تا زمانی که او بر پایه‌ی اسلام حکومت می‌کند، و از او کفر آشکار سر نمی‌زند، و به گناه فرمان نمی‌دهد، از او اطاعت شود. بنابراین، خلفایی که پس از فرستاده‌ی خدا ﷺ آمدند، انسان‌هایی هستند که هم کار درست و هم نادرست انجام می‌دهند، و معصوم نیستند، یعنی پیامبر نیستند. از این رو، گفتن این که خلافت یک دولت الهی‌الاصل است نادرست است. بلکه خلافت دولتی انسانی است که در آن مسلمانان برای اجرای احکام شریعت اسلامی با خلیفه بیعت می‌کنند.

These Ahadith clearly make the point that it is possible for the Imam to make a mistake, forget or disobey. Despite this, the Messenger of Allah ( PBUH) has ordered obedience to him as long as he governs by Islam and no open Kufr occurs from him and he does not command with sin. Therefore, the Khulafa’ who came after the Messenger of Allah (PBUH) are humans, who do both right and wrong, and they are not infallible, i.e. they are not Prophet. Therefore it is incorrect to say that the Khilafah is a theological state. It is rather a human State, in which Muslims give bayah to a Khalifah for implementing the rules of Islamic Shariah.