Terdapat persetujuan di kalangan para fuqaha Islam bahawa zakat diwajibkan ke atas Muslim yang telah baligh, yang waras, yang merdeka, dan yang memiliki harta mencapai nisab yang ditetapkan, mengikut syarat-syarat dalam Shari'ah.1 Kita telah membincangkan sebelum ini nas-nas yang jelas daripada al-Quran dan hadis-hadis sahih daripada Nabi ﷺ yang menunjukkan kewajipan ini. Semua nas tersebut secara pasti membawa maksud bahawa zakat adalah satu kewajipan. Ini telah diwarisi oleh umat Islam generasi demi generasi, dan dilaporkan secara meluas, baik dalam teori mahupun amalan, sebagai satu prinsip Islam yang sudah masyhur. Sesiapa yang menafikan kewajipan ini, tanpa alasan kerana baru memeluk Islam dan belum sempat mempelajarinya, adalah seorang kafir, kerana penafian sedemikian sama dengan murtad daripada Islam.

There is an agreement among Muslim jurists that zakah is obligatory on the Muslim who has reached puberty, who is sane, who is free, and who owns the minimum assigned, nisab, according to the conditions in Shari'ah.1 We have previously discussed the clear texts of the Qur'an and authentic sayings of the Prophet that indicate this obligation. All these texts necessarily imply that zakah is an obligation. This has been inherited by Muslims generation after generation, and is overwhelmingly reported in both theory and application as a well known tenet of Islam. He who denies this obligation, without an excuse of being new in Islam and not having had a chance to study it, is a dis-believer, since such a denial amounts to apostating from Islam.

Umat Islam juga telah sepakat bahawa zakat, sebagai satu kewajipan dalam Islam, tidak diwajibkan ke atas orang bukan Islam kerana ia merupakan sebahagian daripada agama Islam ini dan tidak boleh diharapkan daripada orang yang tidak beriman dengan Islam. Sejajar dengan itu, zakat tidak akan dianggap wajib bagi tempoh kekufuran yang lalu bagi seseorang yang memeluk Islam. Para fuqaha Islam merujuk kepada hadis yang diriwayatkan oleh Ibn 'Abbas dalam dua kitab hadis yang sahih: Bukhari dan Muslim:

Muslims have also agreed that zakah, as an obligation of Islam, is not required from non-Muslims because it is a part of this religion of Islam and could not be expected of he who does not believe in Islam. By the same token, zakah will not be considered due for the past period of disbelief for a person who converts to Islam. Muslim jurists point to the hadith narrated by Ibn 'Abbas in the two correct books of hadith: Bukhari and Muslim:

Rasulullah ﷺ ketika mengutuskan Mu'adh ke Yaman berpesan kepadanya: "Engkau akan mendatangi kaum ahli Kitab. Perkara pertama yang hendaklah engkau seru mereka kepadanya ialah bersaksi bahawa tiada Tuhan melainkan Allah dan bahawa Muhammad ﷺ ialah Rasul Allah. Jika mereka menerima yang demikian, maka beritahulah mereka bahawa Allah telah mewajibkan ke atas mereka solat lima kali sehari semalam. Jika mereka menerimanya, maka beritahulah mereka bahawa Allah telah memfardukan ke atas mereka zakat, yang diambil daripada orang kaya di kalangan mereka dan diberikan kepada orang miskin di kalangan mereka."2

The messenger of Allah (p) when he sent Mu'adh to Yemen told him: 'You are going to folks who are of the people of the Book. The first thing you call them to should be to testify that there is no god but God and that Muhammad is the Messenger of God. If they accept that, tell them that God has made it obligatory on them to pray five times every day and night. If they accept that then tell them that God has imposed zakah on them, to be taken from the rich among them and given to the poor among them.'2

Hadis ini menunjukkan, menurut al-Nawawi dan yang lain, bahawa semua kewajipan dalam Islam hanya datang selepas pengucapan syahadah. Perkara itu disepakati secara universal.3

This saying indicates, according to al Nawawi and others, that all obligations in Islam come only after the declaration of faith. That much is universally agreed upon.3

"Dan oleh kerana zakat adalah salah satu daripada rukun Islam," kata para fuqaha, "maka ia tidak diwajibkan ke atas orang kafir." Dalam erti kata itu, ia sama seperti solat dan puasa. Terdapat satu lagi sebab pengecualian orang kafir daripada pembayaran zakat, yang disebut oleh al-Shirazi dan disahkan oleh al-Nawawi dari mazhab Syafi'i. Kedua-duanya berpendapat bahawa zakat ialah kewajipan yang tidak mengikat orang kafir kerana mereka tidak pernah menerimanya sejak awal lagi,4

"And because zakah is one of the pillars of Islam," said the jurists, "it is not required from a disbeliever," In that sense, it is similar to prayer and fasting. There is another reason for the exemption of disbelievers from payment of zakah, mentioned by al Shirazi and approved by at Nawawi of the Shafi'ites. They both contend that zakah is an obligation that is not binding on disbelievers because they did not accept it to start with,4

baik mereka dari golongan ahli perang atau golongan ahli perjanjian. Oleh itu, orang kafir tidak wajib membayarnya selagi dia kekal dalam kekafiran, dan jika dia memeluk Islam, dia tidak boleh diminta sebarang zakat yang tertunggak bagi tempoh kekafirannya.5

be they from the people of war or the people of pledge. Consequently, a disbeliever is not obligated to pay it while he remains a disbeliever, and if he converts to Islam, should not be asked for any past dues of zakah for the period of disbelief.5

Bukan sahaja zakat tidak diwajibkan ke atas orang bukan Islam, malah ia juga tidak diterima daripada mereka sebagai satu bentuk ibadah, kerana syarat penerimaannya ialah pengisytiharan iman kepada Islam. Tuhan berfirman: "Dan Kami hadapi apa yang mereka kerjakan (dalam kehidupan mereka), lalu Kami jadikan ia debu yang berterbangan."6 Namun perlu ditambah bahawa amal kebajikan dapat meringankan azab di akhirat, kerana azab itu ada tingkatan-tingkatannya sebagaimana kenikmatan juga ada tingkatan-tingkatannya.

Not only is zakah not required from non-Muslims, it is also not acceptable from them as a form of worship, since the prerequisite for its acceptance is the declaration of faith in Islam. God says: "We shall turn to whatever deeds they do (in their lives) and We shall make such deed floating dust scattered about."6 But it should be added that good deeds reduce the severity of punishment in the hereafter, since punishment has degrees just as enjoyment has degrees.

Semua ini berlaku bagi orang kafir yang sejak lahir memang kafir. Adapun orang yang berpaling dari Islam kepada kekafiran, zakat tidak gugur jika ia sudah wajib ketika dia masih seorang Muslim.

All this applies to the born disbeliever. As for he who turns back from Islam to disbelief, zakah shall not be waived if it had already become due while he was Muslim.

Zakat adalah kewajiban langsung ke atas orang Islam, dan mempermainkan agama seseorang dengan murtad tidak menggugurkan kewajiban ini, sebagaimana tanggungan kewangan dan denda yang wajib tidak boleh digugurkan. Ini adalah pendapat mazhab Syafi'i, yang bertentangan dengan Abu Hanifah.5

Zakah is a direct responsibility on Muslims and tampering with one's faith by apostating does not waive this responsibility, just as financial responsibilities and due fines may not be waived. This is the Shafiite opinion, which contradicts Abu Hanifah.5

Mengenai zakat yang wajib pada tempoh murtad, para fuqaha mazhab Syafi'i berbeza pendapat sesama mereka. Sebahagian mereka berpendapat bahawa zakat tetap wajib bagi tempoh itu. Saya bersetuju dengan mereka, kerana ia merupakan hak orang fakir miskin dan golongan lain yang berhak, dan ia tidak sepatutnya digugurkan dengan sebab murtad. Ia sama seperti denda dan tanggungan kewangan yang sedia wajib.

As for zakah due on the period of apostatehood, Shafiite jurists have differences among themselves. Some say zakah is due for that period. I agree with them, since it is a right of the poor and other deservants and should not be waived by apostatehood. It is similar to due fines and financial responsibilities.

Suatu persoalan mungkin timbul apabila kita memikirkan bahawa Islam telah membuat peruntukan yang melimpah ruah bagi Ahli Kitab dan golongan bukan Islam yang lain, dengan memberikan mereka jaminan daripada Tuhan dan jaminan daripada Rasul-Nya bahawa nyawa, harta dan kebebasan mereka akan dilindungi di bawah negara Islam, dan bahawa mereka mempunyai hak dan kewajipan yang sama seperti orang Islam. Maka mengapa Islam membuat perbezaan berkenaan zakat antara orang Islam dengan golongan minoriti bukan Islam yang tinggal di bawah negara Islam, walaupun zakat ialah kewajipan sosial dan cukai kewangan, yang hasilnya membantu rakyat negara yang lemah dari segi ekonomi dan yang miskin?

A question may occur to us when we consider that Islam has made bountiful provisions for the people of the Book and other non-Muslims, providing them with the pledge of God and the pledge of his Messenger that their lives, properties, and liberties be protected under the Islamic state and that they have the same rights and obligations as Muslims. So why then did Islam make the difference with respect to zakah between Muslims and non-Muslims minorities that live under the Islamic state, despite the fact that zakah is a social obligation and a financial due, whose proceeds help the economically weak and needy citizens of the state?

Untuk menjawab soalan ini, kita perlu merujuk kepada dua pertimbangan. Pertimbangan pertama ialah bahawa zakat adalah satu tanggungjawab sosial, hak yang telah ditentukan bagi golongan yang memerlukan dan fakir miskin, sebuah cukai kewangan yang diwajibkan oleh Tuhan untuk dipungut daripada golongan kaya dalam negara dan diserahkan kepada golongan miskinnya, sebagai menunaikan hak persaudaraan, hak masyarakat, dan hak Tuhan.

To answer this question, we should point to two considerations. The first consideration is that zakah is a social duty, a defined right of the needy and destitute, a financial tax obligated by God to be taken from the wealthy in the nation and rendered to its poor in fulfillment of the right of brotherhood, the right of society, and the right of God.

Pertimbangan kedua ialah bahawa zakat merupakan satu bentuk ibadah dalam Islam dan salah satu daripada rukun Islam yang lima, yang di atasnya Islam didirikan. Dengan cara ini, zakat menyerupai dua kalimah syahadat, mendirikan solat, berpuasa pada bulan Ramadan, dan menunaikan haji ke Makkah.

The second consideration is that zakah is a form of worship in Islam and one of the five pillars on which Islam is established. In this way, zakah is similar to the declaration of faith, establishment of prayers, fasting during the month of Ramadan, and pilgrimage to Makkah.

Kami telah menunjukkan dalam halaman-halaman sebelum ini bahawa zakat dikaitkan dengan solat dalam puluhan ayat al-Quran. Dalam ayat-ayat lain pula, zakat dikaitkan dengan taubat daripada kepercayaan kepada sekutu bagi Tuhan. Dengan mengetahui bahawa mendirikan solat ialah lambang menjadi seorang Muslim dan layak mendapat persaudaraan dengan Muslim yang lain.

Setelah menetapkan bahawa zakat tidak diwajibkan secara agama ke atas bukan Muslim kerana ia merupakan satu bentuk ibadah, timbul persoalan: adakah dibenarkan untuk mengambil jumlah yang sama dengan zakat dalam bentuk cukai biasa daripada orang bukan Muslim yang kaya, untuk diserahkan kepada golongan miskin?

After settling that zakah is not required religiously from non-Muslims because it is a form of worship, the question arises: Is it permissible to take an amount equal to zakah in the form of a regular tax from wealthy non-Muslims to be rendered to the poor?

Oleh itu, bagi orang Islam apa yang dibayar ialah satu kewajipan dan satu bentuk ibadah, manakala bagi orang bukan Islam ia hanyalah satu cukai biasa. Dengan demikian kita mengelak daripada membezakan antara warganegara dalam negara yang sama dengan mengenakan beban kewangan ke atas orang Islam yang tidak mempunyai padanan ke atas orang bukan Islam, serta mengelak daripada menimbulkan kesukaran teknikal dan pentadbiran yang wujud apabila peraturan yang berbeza dikenakan ke atas orang Islam dan orang bukan Islam.

Hence for Muslims what is paid is an obligation and a form of worship while for non-Muslims it is a simple tax. By so doing we avoid differentiating between citizens of the same state by imposing a financial burden on Muslims that has no equivalent on non-Muslims, and creating technical and administrative difficulties inherent in applying different rules on Muslims and non-Muslims.

Ini ialah satu perkara baharu yang memerlukan ijtihad kolektif daripada para fuqaha Muslim yang berkelayakan.8 Namun, sehingga itu tercapai, saya tidak nampak sebarang sebab mengapa saya tidak boleh mengemukakan pandangan saya berdasarkan kajian dan pemahaman saya terhadap perkara ini, dengan keyakinan bahawa usaha ijtihad individu sebegini boleh membuka jalan kepada ijtihad kolektif yang sahih. Jika pandangan ini betul, maka hanya Tuhan yang layak menerima pujian, dan jika ia salah, sayalah yang wajar dipersalahkan. Apa yang jelas kepada saya selepas kajian ialah tiada sebab mengapa suatu yang setara dengan zakat tidak boleh diambil daripada rakyat perjanjian dalam bentuk cukai, sekiranya ia diputuskan demikian oleh pihak berkuasa yang berkenaan. Perkara-perkara berikut menghuraikan dakwaan ini.

This is a new matter which needs collective ijtihad of capable Muslim jurists.8 But until this is achieved, I find no reason why I should not put forward my opinion based on my research and my understanding of the subject, believing that such individual exertion of effort could open the way for a sound collective Ijtihad. If this opinion is correct, God alone deserves praise and if it is wrong it is I who should be blamed. What appears to me after research is that there is no reason why an equivalent to zakah should not be taken from the people of the pledge in the form of a tax if it is so decided by the proper authorities. The following points elaborate upon this assertion.