1. Penggunaan ayat "yang menimbun emas dan perak dan tidak membelanjakannya di jalan Tuhan . . . ." beserta tafsiran bahawa penimbunan termasuk perhiasan wanita adalah tidak diterima.125 Ayat itu merujuk kepada emas dan perak yang ditetapkan sebagai perhiasan untuk kegunaan dan kenikmatan peribadi wanita. Tiada sesiapa yang diwajibkan supaya perhiasan itu diedarkan dan dibelanjakan di jalan Tuhan, kecuali dalam keadaan kecemasan.
1. The use of the verse "who hoard gold and silver and spend it not in the way of God . . . ." along with the interpretation that hoarding includes women's jewelry is not acceptable.125 The verse refers to gold and silver that are designated as jewelry for the personal use and enjoyment of women. No one requires that jewelry be circulated and spent in the way of God, except in emergencies.
2. Kata-kata yang digunakan oleh mereka yang mewajibkan zakat ke atas perhiasan juga dipertikaikan oleh pihak lain, sama ada dari sudut kesahihannya mahupun dari sudut petunjuk maknanya.
2. The sayings used by those who obligate zakah on jewelry are also disputed by others from the point of view of their authenticity as well as from the point of view of their indications.
(a) Kata-kata pertama, "dan terdapat satu perempat daripada sepersepuluh yang wajib atas perak," telah disepakati sebagai sahih, tetapi perkataan Arab yang digunakan untuk perak dalam kata-kata ini ialah "al riqqah" yang secara harfiah bermaksud perak yang telah dicetak dalam bentuk syiling. Perkataan itu tidak digunakan dalam bahasa Arab untuk barang kemas yang dihasilkan.
(a) The first saying, "and there is one-fourth of a tenth due on silver," is agreed upon as correct, but the Arabic word used for silver in this saying is "al riqqah" which literally means silver that has been minted in the form of coins. The word is not used in Arabic for manufactured jewelry.
(b) Sebahagian daripada kata-kata lain itu tidak terbukti sahih, sehingga al-Tirmidhi berkata, "Tiada satu pun kata-kata yang sahih mengenai persoalan ini."126 Ibn Hazm, yang mewajibkan zakat ke atas perhiasan, tidak bergantung pada kata-kata tersebut. Malah, beliau tidak bersetuju dengan penggunaan kata-kata itu sebagai hujah untuk mewajibkan zakat ke atas perhiasan. Beliau berhujah, "Mereka yang berpendapat bahawa zakat wajib ke atas perhiasan menggunakan kata-kata dan riwayat yang samar-samar, yang tidak perlu kita sibukkan diri dengannya."127 Dalam hujahnya, Ibn Hazm hanya bergantung pada implikasi menyeluruh daripada nas-nas asas mengenai zakat emas dan perak. Namun, izinkan saya meluangkan masa untuk meneliti semula rantaian sanad bagi kata-kata tersebut juga.
(b) Some of the other sayings are not proven authentic, to the extent that al Tirmidhi could say, "No saying is correct on this question."126 Ibn Hazm, who obligates zakah on jewelry, does not depend on those sayings. He, in fact, disagrees with the very use of those sayings as arguments for obligating zakah on jewelry. He argues, "Those who see that zakah is required on jewelry use fumbling sayings and reports which we need not be occupied with."127 In his argument, Ibn Hazm depends only on the comprehensive implications of the basic texts of zakah on gold and silver. However, let me take time to review the chains of those sayings anyway.
Riwayat daripada 'Amr bin Shu'aib ini dinukilkan oleh al Nasa'i sebagai mursal. Al Mundhiri menandainya sebagai lemah dalam al Targhib wa al Tarhib. Kita telah membincangkannya sebelum ini dan memetik pendapat Abu 'Ubaid mengenainya.
Adapun kata-kata yang dinukilkan daripada 'A'ishah tentang gelang kaki, di dalam sanadnya terdapat Yahya bin Ayub al Ghafiqi. Yahya diterima oleh al Bukhari, Muslim dan lain-lain; beliau seorang yang dipercayai, tetapi al Dhahabi menukilkan pendapat-pendapat yang berbeza tentangnya daripada beberapa pengkritik. Beliau menukilkan Ibn Ma'in berkata, "Riwayat kata-katanya adalah baik," dan Ahmad berkata, "Beliau mempunyai hafalan yang buruk." Ibn al Qattan dan Abu Hatim dinukilkan berkata, "Riwayatnya tidak boleh diterima," dan al Nasa'i berkata beliau bukan rantaian yang kuat, serta al Daraqutni berkata "Sebahagian kata-kata yang diriwayatkannya mempunyai percanggahan."
Al Daraqutni menyebut beberapa percanggahan Yahya ini, yang ditolak. Riwayat seseorang yang sangat dipertikaikan tidak sepatutnya digunakan dalam perkara-perkara yang tidak disepakati, terutama apabila kita mempunyai riwayat-riwayat yang sahih bahawa amalan 'A'ishah bertentangan dengan kata-katanya itu.
The saying from 'Amr bin Shu'aib is reported by al Nasa'i as mursal. Al Mundhiri marks it in al Targhib wa al Tarhib as weak. We have discussed it earlier and quoted the opinion of Abu 'Ubaid on it. The saying reported from 'A'ishah about the bracelets has Yahya bin Ayub al Ghafiqi in its chain. Yahya is acceptable to al Bukhari and Muslim and others; he was trusted, but al Dhahabi quotes differing opinions about him from several critics. He quotes Ibn Ma'in as saying, "His sayings' reports are fair," and Ahmad as saying, "He had a bad memory" Ibn al Qattan and Abu Hatim are quoted as saying, "His reports must not be accepted," and al Nasa'i saying he was not a strong link, and al Daraqutni saying "Some of his reported sayings have discrepancies."128 The latter mentions several of these discrepancies of Yahya, which are rejected. The report of a person who is extremely controversial should not be used on issues that are not agreed upon, especially when we have on hand correct reports that 'A'ishah's practices are in opposition to his saying.
Kata-kata daripada Ummu Salamah ini diberi komentar oleh al-Mundhiri, yang berkata, "'Attab bin Bashir terdapat dalam sanadnya. Al-Bukhari menggunakan riwayat-riwayatnya, tetapi lebih daripada seorang ulama mengkritiknya."
Dalam al-Mizan, al-Dhahabi berkata tentang 'Attab, "Ahmad berkata, 'Saya harap dia baik-baik saja, dia meriwayatkan daripada Khasif beberapa riwayat yang tidak boleh diterima, yang saya fikir adalah kesilapan Khasif.'" Al-Nasa'i berkata, "Dia tidak sebegitu [baik] dalam [meriwayatkan] hadis." Ibn al-Madini mencatat, "Rakan-rakan kami menganggapnya lemah." Ibn Ma'in pernah berkata, "Dia boleh dipercayai," dan pada waktu lain, "Dia lemah." "Kami mengetepikan riwayat-riwayatnya," kata 'Ali menunjukkan.
The saying from Umm Salamah is commented on by al Mundhiri, who says, "'Attab bin Bashir is in its chain. Al Bukhari uses his reports, but more than one scholar criticizes him." In al Mizan, al Dhahabi says about 'Attab, "Ahmad said, 'I hope he is all right, he reports from Khasif some unacceptable reports which I think are the mistake of Khasif.'" Al Nasa'i says, "He is not that [good] in [reporting] sayings." Ibn al Madini notes, "Our colleagues consider him weak." Ibn Ma'in once remarked, "He is trustworthy" and another time "He is weak." "We leave his reports aside" 'Ali indicates.
Terakhir, Ibn 'Adi berkata, "Saya harap dia baik-baik saja."129 Semua ini bermaksud bahawa tiada seorang pun daripada tokoh kritikus terkemuka yang tegas mengenai kebolehpercayaan Yahya bin Ayub, dan sebahagian daripada mereka menilainya lemah. Hakikat bahawa al-Bukhari meriwayatkan daripadanya tidak wajar dibesar-besarkan oleh pembaca. Ibn Hajar menyatakan bahawa, "Al-Bukhari hanya meriwayatkan dua kata-kata daripadanya. Dalam salah satunya terdapat satu riwayat lain yang menyokongnya, manakala dalam yang satu lagi namanya digandingkan dengan nama-nama lain."130
Lastly, Ibn 'Adi says, "I hope he is all right."129 All this means that none of the leading critics are firm about Yahya bin Ayub's trustworthiness, and some of them grade him weak. The fact that al Bukhari reports from him should not be over-estimated by the reader. Ibn Hajar notes that, "Al Bukhari reports from him only two sayings. In one of them there is another supporting it, while in the other his name is associated with other names."130
Al-Zaila'i dalam Nasb al-Rayah berkata, "Pengarang dua kitab sahih [al-Bukhari dan Muslim] mungkin meriwayatkan daripada seorang perawi yang kontroversi, tetapi apabila mereka berbuat demikian, mereka memilih daripada riwayat-riwayatnya hanya kata-kata yang disokong oleh rantaian lain atau yang jelas disaksikan dan diketahui daripada sumber-sumber lain. Mereka tidak meriwayatkan daripada perawi kontroversi itu kata-kata yang hanya dia seorang diri dalam rantaiannya, terutamanya dalam keadaan apabila perawi-perawi yang thiqah bercanggah dengan riwayatnya."131 Tambahan pula, dalam rantaian hadis ini, Thabit bin 'Ajlan adalah satu-satunya perawi yang meriwayatkan daripada 'Attab bin Bashir, sebagaimana dinyatakan oleh al-Baihaqi.132
Al Zaila'i in Nasb al Rayah says, "The authors of the two correct books [al Bukhari and Muslim] may report from a person who is controversial, but when they do so, they select from his reports those sayings that are either supported by other chains or that are obviously witnessed and known from other sources. They do not report from the controversial person saying in whose chain he is singled out, especially in cases where trustworthy reporters contradict his reports."131 Moreover, in the chain of this saying, Thabit bin 'Ajlan is the only one who reports from 'Attab bin Bashir, as stated by al Baihaqi.132
Thabit, yang riwayatnya digunakan oleh al-Bukhari, juga kontroversial. Ibn Ma'in menganggapnya tsiqah (dipercayai). Ahmad berkata, "Saya menahan diri daripada memberi pendapat tentangnya." Abu Hatim berkata, "Dia jujur (sadiq)," dan Ibn 'Adi menyebut tiga riwayat ganjil yang diriwayatkan olehnya. Al-'Aqili mengulas tentangnya dalam kitab Adh-Dhu'afa', "Dia biasanya tidak diikuti oleh perawi lain dalam riwayat-riwayatnya." Al-Baihaqi menambah, "Dan antara riwayatnya yang dinafikan ialah ucapan yang diriwayatkan dari 'Attab bin Bashir, dari 'Ata, dari Ummu Salamah," lalu beliau menyebut ucapan yang ada pada kita. Al-Hafiz 'Abd al-Haqq berkata, "Ia sahih tetapi tidak boleh dijadikan hujah." Pendapat ini ditolak oleh Abu al-Hasan bin al-Qattan, yang melanjutkan, "Al-'Aqili juga bersikap berat sebelah terhadapnya. Mereka yang sama sekali tidak diketahui sebagai orang yang dipercayai boleh digambarkan sebagai sedemikian, tetapi jika seseorang yang diketahui sebagai dipercayai disendirikan dalam sanad, ini tidak memudaratkan sanad itu, kecuali jika penyendirian itu berlaku dengan sangat kerap."
Al-Dhahabi membantah Ibn al-Qattan, "Ini benar jika orang itu diketahui sebagai dipercayai, tetapi seseorang yang Ahmad, seorang tokoh kritikus terkemuka, menahan diri daripada memberi pendapat tentangnya, sementara sebahagian yang lain menganggapnya dipercayai dan Abu Hatim menyebutnya 'jujur', tidak boleh dengan mudah dinaikkan ke darjat kepercayaan. Jika orang seperti ini disendirikan dalam sanad, maka riwayat itu mesti dinafikan." Dengan itu, al-Dhahabi memberi bobot kepada pendapat yang dinyatakan oleh al-'Aqili dan 'Abd al-Haqq.134
Thabit, whose reports are used by al Bukhari, is also controversial. Ibn Ma'in views him as trustworthy. Ahmad says, "I abstain from giving an opinion on him." Abu Hatim says, "He is fair, "and Ibn 'Adi gives three strange examples reported by him. Al Aqili comments on him in The Weak, "He is not usually followed by others in his reports." Al Baihaqi adds, "And among his reports that are negated is the saying reported from 'Attab bin Bashir from 'Ata from Umm Salamah," and he cites the saying we have on hand. Al Hafiz 'Abd al Haqq says, "It is authentic but must not be used in argument." This is rejected by Abu al Hasan bin al Qattan, who continues, "al 'Aqili is also biased against him. Those who are not known at all as trustworthy may be described as such, but if a person who is known as trustworthy is singled out in the chain, this does not bring harm to the chain, unless singling out occurs very often." Al Dhahabi argues with Ibn al Qattan, "This is true if the person is known as trustworthy, but a person about whom a leading critic like Ahmad abstains from giving an opinion, while some others consider him trustworthy and Abu Hatim calls him 'fair',133 must not easily be upgraded to the degree of trustworthiness. If such a person is singled out in the chain, then it must be negated." Thus al Dhahabi gives weight to the opinion expressed by 'Aqili and 'Abd al Haqq.134
Lebih-lebih lagi, al-Bukhari hanya meriwayatkan satu hadis daripada Thabit dalam bab penyembelihan. Hadis ini disokong oleh hadis-hadis lain dalam bab bersuci, menurut al-Hafiz.135 Seperti yang kita ketahui daripada kaedah al-Bukhari dan Muslim, pemasukan hadis ini tidak boleh dianggap sebagai penilaian bahawa Thabit itu thiqah. Kedua-dua Muslim dan al-Bukhari tidak menyebut hadis yang sedang dibincangkan, mahupun mana-mana hadis lain mengenai topik zakat pada perhiasan. Hadis yang diriwayatkan daripada Ummu Salamah melalui Thabit dan 'Attab, memandangkan kontroversi mengenai mereka, tidak boleh diterima sebagai dalil dalam persoalan yang dipertikaikan sedemikian.
Moreover, al Bukhari only reports one saying from Thabit in the chapter on slaughtering. This saying is supported by other sayings in the chapter on cleansing, according to al Hafiz.135 As we know from the methods of al Bukhari and Muslim, the inclusion of this saying must not be taken as grading of Thabit trustworthy. Both Muslim and al Bukhari do not mention the saying under discussion, or any other on the subject of zakah on jewelry. The saying reported from Umm Salamah through Thabit and 'Attab, in view of this controversy about them, must not be accepted as proof in such a controversial question.
Ibn Hajar, dalam mukaddimah kitab Tahdhib al Tahdhib, berkata, "Faedah mengeluarkan segala yang dikatakan tentang seorang perawi, sama ada yang baik atau yang buruk, menjadi jelas dalam perkara-perkara yang diperselisihkan."136
Ibn Hajar, in the introduction to Tahdhib al Tahdhib, says, "The benefit of bringing out all that is said about a reporter, whether good or bad, becomes obvious in controversial matters."136
Selanjutnya, saya perlu menyatakan bahawa saya melihat kata-kata yang dilaporkan ini sebagai lebih meragukan kerana ia tidak diketahui secara meluas di kalangan Sahabat, walaupun para Sahabat berbeza pendapat tentang kewajipan zakat ke atas perhiasan. Sekiranya kata-kata seperti ini diketahui oleh para Sahabat, pendapat dan amalan mereka tidak akan berbeza-beza sedemikian rupa. Ini mungkin bermakna kata-kata yang dilaporkan itu sama ada telah dimansuhkan oleh kata-kata yang lebih kemudian, atau tidak sahih, kerana amat tidak mungkin para Sahabat berbeza pendapat dalam sesuatu perkara tanpa menggunakan apa yang mereka dengar daripada Rasulullah ﷺ untuk menyokong pandangan mereka. Namun, kita mengetahui bahawa amalan 'Aishah yang bertentangan dengan kata-kata ini diriwayatkan secara sahih.137
Furthermore, I should mention that I see these reported sayings as even more dubious because they were not commonly known to Companions, in spite of the fact that the Companions had different opinions on the zakatability of jewelry. If such sayings were known to the Companions, they would not have been so varied in their opinions and practices. This may mean that those reported sayings are either overridden by later sayings or are not authentic, since it is extremely unlikely that the Companions would differ on an issue and not use what they heard from the Messenger of God to support their views. We know, however, that 'Aishah's practice to the opposite of these sayings is authentically reported.137
Akhirnya, al-Baihaqi, yang disokong dalam perkara ini oleh al-Nawawi dan al-Mundhiri,138 berkata: "Riwayat al-Qasim dan Ibn Abi Mulaikah daripada 'A'ishah bahawa beliau tidak membayar zakat ke atas perhiasan anak-anak saudaranya, walaupun diriwayatkan dengan betul bahawa beliau berpegang kepada kewajipan membayar zakat ke atas harta anak yatim, menimbulkan sedikit keraguan terhadap riwayat yang disandarkan kepada Nabi ﷺ [bahawa terdapat zakat ke atas perhiasan], kerana bagaimana mungkin beliau tidak mengamalkan sesuatu yang beliau sendiri riwayatkan daripada Nabi ﷺ, kecuali beliau mengetahui bahawa hukum itu telah dimansuhkan?"139
Lastly, al Baihaqi, supported on this point by al Nawawi and al Mundhiri,138 says "The report of al Qasim and Ibn Abi Mulaikah from 'A'ishah that she was not paying zakah on the jewels of her nieces, in spite of the fact that she is correctly reported to have believed in paying zakah or, orphan's wealth, brings some doubt to the report raised to the Prophet [that there is zakah on jewelry] for how could she not practice something that she herself reports from the Prophet (p), unless she knew it was annulled?"139
(c) Sebahagian ulama cuba mencari tafsiran yang konsisten bagi kata-kata ini, dengan andaian bahawa ia boleh diterima, iaitu bahawa zakat ke atas perhiasan wajib pada peringkat awal di Madinah, ketika penggunaan emas sebagai perhiasan oleh wanita sendiri dilarang, tetapi apabila penggunaan perhiasan emas menjadi dibenarkan bagi wanita, zakat ke atas perhiasan itu digugurkan, sama seperti zakat digugurkan ke atas haiwan ternakan yang digunakan untuk bekerja. Al Baihaqi berkata, "Ini ialah pandangan ramai rakan-rakan kami." Beliau memetik riwayat-riwayat yang menunjukkan larangan terhadap perhiasan emas serta satu catatan kata-kata yang kemudiannya membenarkannya bagi wanita. Beliau mengulas bahawa kata-kata ini menunjukkan bahawa penggunaan perhiasan emas oleh wanita adalah harus, yang bermakna riwayat-riwayat tentang larangannya telah dimansuhkan oleh kata-kata yang lebih baharu yang membenarkannya. Tafsiran ini tidak mempunyai kaitan dengan riwayat daripada A'ishah bahawa gelang perak adalah tertakluk kepada zakat, kerana tiada seorang ulama pun yang mendakwa bahawa perhiasan perak juga dilarang bagi wanita.141
(c) Some scholars attempt to find a consistent interpretation of these sayings, assuming they are acceptable, in that zakah on jewelry was obligatory in the early stage in Madinah, when the use of gold as jewelry by women was itself forbidden, but the moment the use of gold jewelry became permissible for women, zakah on that jewelry was waived, the same way zakah was waived on working livestock. Al Baihaqi says, "This is the view of many of our colleagues." He gives a report of sayings which indicate the prohibition of golden jewelry and an account of sayings that allowed it later for women. He comments that these sayings indicate that the use of golden jewelry by women is permissible, which means that those reports on its prohibition are superseded by the newer sayings that allow it.140 This interpretation has no bearing on the report from A'ishah that bracelets of silver were zakatable, since not a single scholar claims that silver jewelry was also prohibited for women.141
(d) Satu lagi tafsiran mungkin terlintas berkenaan dua riwayat daripada 'Aisyah dan daripada Ummu Salamah, dengan andaian bahawa kedua-duanya sahih. Nabi ﷺ
(d) Another interpretation may come to mind with regard to the two sayings from 'A'ishah and from Umm Salamah, assuming they were authentic. The Prophet (p)
Mungkin Nabi ﷺ mempunyai pendekatan yang khusus dan lebih ketat dalam menangani keluarganya sendiri, dengan menjauhkan mereka daripada keinginan terhadap kemewahan dan perhiasan, kerana mereka sepatutnya menjadi teladan bagi semua wanita lain, sebagaimana ditunjukkan oleh ayat, "Wahai isteri-isteri Nabi, sesiapa antara kamu yang melakukan perbuatan keji yang nyata, nescaya azabnya akan digandakan untuk mereka."143 Maka ia mungkin merupakan hukum khusus yang hanya terpakai kepada isteri-isteri Nabi ﷺ, dan bukan pendapat agama yang terpakai kepada wanita Muslim yang lain. Atas dasar ini, tidak membayar zakat oleh 'Aisyah ke atas barang kemas anak-anak saudaranya dapat difahami.
may have had a special and stricter approach in dealing with his own family, taking them further away from the desire for luxury and ornaments, since they are supposed to set an example for all other women, as indicated by the verse, "O consorts of the Prophet, if any of you were guilty of evident unseemly conduct, the punishment would be double for you."143 So it may be a special ruling restricted to the wives of the Prophet, not given as a religious opinion applicable to other Muslim women. On these ground 'A'ishah's not paying zakah on the jewelry of her nieces be may understood.
(e) Sebahagian ulama yang lain mempunyai tafsiran ketiga terhadap sabda-sabda ini, dengan tetap menganggap sabda-sabda tersebut sahih; iaitu, Nabi ﷺ mendapati berlakunya kemewahan dan pembaziran melebihi apa yang lazim144 dalam kes-kes khusus yang disebut dalam sabda-sabda itu, lalu baginda mewajibkan zakat atas alasan tersebut. Tafsiran ini disokong oleh perkataan dalam salah satu sabda itu, yang menggambarkan gelang tangan sebagai besar atau sangat besar, atau menggambarkan cincin sebagai besar. Sabda-sabda itu boleh difahami bermaksud bahawa zakat diwajibkan jika jumlah perhiasan itu lebih daripada yang biasa dan lazim.145
(e) Some other scholars have yet a third interpretation of these sayings, again just assuming they are authentic; that is, the Prophet (p) noticed extravagance and excess above that which is customary144 in those specific cases mentioned in the sayings, so he obligated zakah on those grounds. This interpretation is supported by the word in one of the sayings, describing the bracelets as big or huge or describing the rings as big. Those sayings may be used to mean that zakah is obligated if the amount of jewelry is more than what is usual and customary.145
(f) Sebahagian Sahabat yang mewajibkan zakat ke atas barang kemas berpendapat bahawa barang kemas hanya dikenakan zakat sekali sepanjang hayat, bukan berulang setiap tahun. Pandangan ini diriwayatkan daripada Anas bin Malik.146
(f) Some Companions who obligate zakah on jewelry consider jewelry zakatable only once in the lifetime rather than repeatedly every year. This is reported from Anas bin Malik.146
(g) Sebahagian Sahabat dan Tabi'in mempunyai tafsiran lain mengenai zakat perhiasan. Iaitu, zakat ditunaikan dengan meminjamkan perhiasan itu secara percuma kepada wanita lain untuk digunakan pada majlis-majlis perayaan. Ini diriwayatkan oleh al-Baihaqi daripada Ibn 'Umar dan Ibn al-Musayyib,147 dan ia juga diriwayatkan oleh Abu 'Ubaid dan Ibn Abi Shaibah daripada Ibn al-Musayyib, al-Hasan al-Basri, Qatadah, dan al-Sha'bi.148
(g) Some other Companions and Followers have another interpretation of zakah on jewelry. It is that zakah fulfilled by lending the jewelry free of charge to other women to use on festive occassions. This is reported by Al Baihaqi from Ibn 'Umar and Ibn al Musayyib,147 and it is also reported by Abu 'Ubaid and Ibn Abi Shaibah from Ibn al Musayyib, al Hasan al Basri Qatadah, and al Sha'bi.148
Oleh kerana semua tafsiran yang berbeza-beza ini, dalil-dalil tersebut tidak boleh dijadikan bukti untuk menyokong kewajipan zakat ke atas barang perhiasan, mengikut kaedah fiqh yang masyhur: Jika dalil mempunyai pelbagai kemungkinan tafsiran, ia tidak boleh digunakan untuk menyokong salah satu daripadanya berbanding yang lain. Ini tentulah dengan andaian bahawa sabda-sabda tersebut diterima dari segi kesahihannya, walhal sebenarnya setiap satu daripadanya juga dipertikaikan atas alasan itu.
All these different interpretations make it impossible to use these sayings as evidence supporting zakatability of jewelry, in accordance with the well-known rule of jurisprudence: If the evidence has different possible interpretations, it cannot be used to support one of them against the others. This is certainly on the assumption that the sayings are acceptable from the point of view of their authenticity, though in fact, each of them is also disputable on that ground.
Anehnya, para fuqaha dari mazhab rasionalisasi menggunakan ucapan-ucapan dan riwayat-riwayat sebagai dalil dalam perdebatan ini, sementara para fuqaha dari mazhab ucapan (berpegang pada nas) menggunakan rasionalisasi sebagai dalil mereka.148 Adapun riwayat-riwayat dari sebagian Sahabat, seperti Ibnu Mas'ud (yang sahih riwayatnya) dan Ibnu 'Amr (yang keotentikannya diperselisihkan), perlu diperhatikan bahwa mereka tidak mengemukakan pendapat mereka sebagai sesuatu yang berlaku bagi semua orang. Yang ditunjukkan oleh riwayat-riwayat ini hanyalah bahwa para Sahabat tersebut biasa membayar zakat atas perhiasan istri dan anak perempuan mereka sendiri, yang mungkin menunjukkan ketakwaan mereka dan kecenderungan mereka untuk menghilangkan segala keraguan dalam perkara yang tidak mereka ketahui hukumnya dari Rasulullah ﷺ. Satu-satunya riwayat yang berada di luar penafsiran ini adalah riwayat yang dinisbatkan kepada 'Umar ketika ia menulis kepada Abu Musa untuk memerintahkan kaum Muslimah membayar zakat atas perhiasan mereka. Riwayat ini tidak terbukti kebenarannya, dan al-Hasan menyangkal bahwa ada seorang pun dari kalangan Tabi'in yang mewajibkan zakat atas perhiasan.
Surprisingly enough, the jurists who belong to the school of rationalization use sayings and reports as evidence in this debate, while jurists belonging to the school of sayings use rationalization as their evidence.148 As for the reports from some Companions like Ibn Mas'ud, (authentically reported) and Ibn "Amr (disputed in its authenticity), it should be noted that they do not give their opinions as applicable to all people. All that is indicated by these reports is that these Companions used to pay zakah on the jewelry of their own wives and daughters, which may be an indication of their piety and preference for removing all doubt on their part in a matter on which they do not have a ruling from the Messenger. The only report that falls beyond this interpretation is the one attributed to 'Umar when he wrote to Abu Musa to order Muslim women to pay zakah on their jewelry. This report is not proven correct, and al Hasan denies that any of the Successors obligated zakah on jewelry.
Perhiasan yang disimpan sebagai harta timbunan adalah wajib zakat
Pandangan yang dinyatakan sebelum ini bahawa perhiasan tidak wajib zakat hanya terpakai kepada perhiasan yang digunakan sebagai hiasan wanita. Adapun perhiasan emas dan perak wanita yang digunakan sebagai simpanan nilai untuk tujuan menimbun, dan dianggap sebagai pengumpulan kekayaan, maka ia wajib zakat, sama seperti wang. Diriwayatkan daripada Sa'id bin al Musayyib bahawa "Jika perhiasan dipakai dan digunakan, ia tidak wajib zakat, tetapi jika ia tidak dipakai atau digunakan, ia wajib zakat."150 Malik berkata, "Mereka yang memiliki emas dan perhiasan yang diperbuat daripada emas atau perak yang tidak digunakan untuk dipakai sebagai hiasan, wajib membayar zakat ke atasnya setiap tahun. Perhiasan hendaklah ditimbang dan zakatnya dibayar pada kadar satu perempat daripada satu persepuluh, kecuali jika jumlah beratnya kurang daripada nilai 40 dinar atau 200 dirham. Maka ia tidak wajib zakat. Adapun perhiasan yang rosak dan memerlukan pembaikan supaya dapat dipakai, ia tetap dianggap perhiasan yang digunakan, dan tidak wajib zakat."151
Jewelry used as hoarded treasure is zakatable The opinion expressed earlier that jewelry is not zakatable applies only to jewelry that is used as women's ornaments. As for women's gold and silver jewelry that is used as a storage of value for the purpose of hoarding, and is looked upon as an accumulation of wealth, this is zakatable, just like money. It is reported from Sa'id bin al Musayyib that "If jewelry is worn and used, it is not zakatable, but if it is not worn or used, it is zakatable."150 Malik says, "Those who own gold and jewelry made of gold or silver which is not used for ornamental wearing, must pay zakah on it every year. Jewelry should be weighed and zakah paid at the rate of one-fourth of one-tenth, unless the total weight is less than the equivalent of 40 dinars or 200 dirhams. Then they are not zakatable. As for jewelry that is broken and in need of repair in order to be worn, it is still considered used jewelry, and is not zakatable."151
Al Nawawi berkata, "Rakan-rakan kami berpendapat bahawa jika perhiasan tidak dipegang untuk tujuan penggunaan adat (yang dibenarkan, dikehendaki, atau diharamkan) tetapi untuk tujuan menimbun dan mengumpul, maka ia wajib dizakatkan, sebagaimana yang disahkan dengan betul oleh majoriti."152 Begitu juga, al Laith bin Sa'd berkata, "Perhiasan yang digunakan untuk dipakai dan dipinjamkan kepada orang lain tidak wajib dizakatkan, tetapi yang disimpan sebagai harta timbunan wajib dizakatkan."153 Ini bermakna apabila perhiasan tidak dimiliki untuk penggunaan adat, ia diperlakukan seperti satu percubaan untuk melarikan diri daripada zakat. Ibn Hazm membantah al Laith dengan berkata, "Jika demikian, maka seseorang yang membeli rumah atau kebun untuk mengelak zakat juga sepatutnya wajib dizakatkan."154 Saya berpendapat bahawa semangat Syariah berusaha membatalkan segala bentuk kemudaratan dan memperlakukan orang yang menipu sedemikian rupa sehingga mereka mendapat kesan yang bertentangan dengan niat mereka. Mazhab Hanbali telah menetapkan pendapat bahawa mana-mana orang yang memegang perhiasan sebagai cara untuk mengelak zakat wajib membayar zakatnya.155 Kami akan membincangkan dengan lebih lanjut tentang kemudaratan dalam zakat di bab yang membahaskan pembayaran zakat, insya-Allah. Perhiasan yang dimiliki oleh lelaki dan digunakan sebagai hiasan oleh ahli keluarga perempuan mereka atau perempuan lain diperlakukan sama seperti perhiasan yang dimiliki dan digunakan oleh wanita, iaitu ia tidak wajib dizakatkan, kerana ia ditetapkan untuk penggunaan adat yang dibenarkan dan bukan untuk pertumbuhan.155
Al Nawawi says, "Our colleagues say that if jewelry is not held for the purpose of customary use (lawful, desired, or prohibited) but rather for the purpose of hoarding and accumulation, then it is zakatable, as correctly confirmed by the majority."152 Similarly, al Laith bin Sa'd says, "Jewelry used for wearing and lending to others is not zakatable, but that used as hoarded treasure is zakatable."153 This means that when Jewelry is not intended for customary use, it is treated like an attempt to escape zakah, Ibn Hazm argues with al Laith, "If this is so, then a person who buys house or orchard in order to avoid zakah should also be zakatable."154 I believe that the spirit of Shari'ah tries to annul all mischief and to treat cheaters in such a way that gives them the opposite of their intent. Hanbalites have established the opinion that any person who holds jewelry as a means to avoid zakah is zakatable.155 We will discuss further the mischief in zakah in the chapter dealing with zakah payment, God willing. Jewelry owned by men and used as ornamentation by their female family members or other females is treated like jewelry owned and used by women, i.e., it is not zakatable, since it is designated for lawful customary use and not for growth.155