Tuhan menghalalkan bagi umat Islam untuk terlibat dalam perniagaan dan memperoleh keuntungan, selagi mereka tidak terlibat dalam perdagangan barang-barang yang diharamkan dalam Islam, dan selagi mereka menjaga nilai-nilai etika dalam transaksi mereka, seperti kejujuran, kebenaran, dan kebaikan hati.

God makes it lawful for Muslims to engage in business and to make profit, provided they do not indulge in trading commodities that are prohibited in Islam, and that they observe ethical values is their transaction, such as honesty, truthfulness, and kindness.

Juga, urusan perniagaan tidak boleh menjadi penghalang kepada mengingati Tuhan, atau kepada menunaikan kewajipan rohani dan jasmani yang telah ditetapkan oleh-Nya.1

Also, business engagements must not be a hindrance to the remembrance of God, or the fulfillment of spiritual and material obligations prescribed by Him.1

Oleh kerana berniaga itu harus, beberapa hadis memerintahkan para wali anak yatim untuk melaburkan harta anak yatim dalam perniagaan supaya harta itu tidak habis dimakan oleh pembayaran zakat yang berulang. Adalah lumrah bahawa sebahagian daripada kekayaan sesebuah negara digunakan dalam perdagangan dan pertukaran perniagaan, dan tidaklah menghairankan bahawa Islam menetapkan zakat ke atas aset yang dilaburkan dalam perniagaan dan perdagangan serta ke atas pendapatan yang diperoleh daripadanya. Sama seperti zakat ke atas wang, zakat perniagaan merupakan ungkapan syukur kepada God atas nikmat-nikmat-Nya dengan mengambil berat tentang hamba-hamba-Nya yang berada dalam kesusahan.

Since practicing trade is lawful, several sayings ordain the guardians of orphans to invest orphans, wealth in trade so that it is not exhausted by the repetitive payment of zakah. It is normal that a part of the wealth of any nation is used in trade and business exchange, and it is no wonder that Islam prescribes zakah on assets invested in business and commerce as well as on the income derived therefrom. Like zakah on money, zakah on business is an expression of thankfulness to God for His bounties by caring about those of His servants who are in need.

Fiqh Islam membahas secara terperinci jenis zakat ini. Ahli fiqh menamakan barang dagangan sebagai 'urud al tijarah,2 yang bermaksud apa-apa komoditi yang diperoleh dengan tujuan untuk dijual semula bagi mendapatkan keuntungan, kecuali aset kewangan tunai. Takrif ini merangkumi mesin, perabot, pakaian, bahan makanan, perhiasan, barang kemas, haiwan ternakan, tanaman, tanah, bangunan dan sebagainya. Sebahagian ahli fiqh pula mentakrifkan 'urud al tijarah sebagai apa-apa yang dibeli untuk dijual bagi mendapatkan keuntungan.3 Seorang Muslim yang memiliki barang dagangan bernilai sama dengan atau melebihi nisab wang pada akhir tahun zakat hendaklah membayar zakat yang wajib ke atasnya pada kadar dua setengah peratus. Zakat ini dikenakan ke atas modal pokok serta pertambahan yang diperoleh melebihi modal pokok tersebut.

Islamic jurisprudence addresses itself to the details of this kind of zakah. Business inventory is called by jurists 'urud al tijarah,2 which means any commodities obtained for the purpose of resale for profit, except liquid monetary assets. This definition includes machinery, furniture, clothing, foodstuffs, ornaments, jewelry, livestock, plants, land, buildings, etc. Some jurists define 'urud al tijarah as anything that one buys in order to sell for profit.3 A Muslim who owns business inventory equal to nisab of money or more at the end of a zakah year must pay its due zakah at the rate of two-anda- half percent. This zakah is levied on the principal and increments accruing above the principal.

Bab ini mempunyai empat bahagian. Bahagian pertama membincangkan kewajipan zakat ke atas stok perniagaan, bahagian kedua menolak hujah-hujah golongan yang tidak mewajibkan zakat perniagaan, bahagian ketiga menerangkan syarat-syarat bagi zakat jenis ini, dan bahagian keempat membincangkan cara-cara membayar zakat ke atas stok perniagaan.

This chapter has four sections, The first deals with the obligation of zakah on business inventory, the second disproves the arguments of those who do not obligate zakah on business, the third section describes the conditions for this kind of zakah, and section four deals with the methods of paying zakah on business inventories.

Dalil kewajipan ini diambil daripada empat sumber Syariah dalam Islam:

Evidence of this obligation is taken from the four sources of Shari'ah in Islam:

Al-Qur'an, As-Sunnah, Ijma' dan Qiyas.

Qur'an, Sunnah, ijma and analogy.

Tuhan berfirman, "Wahai orang-orang yang beriman, berikanlah sebahagian daripada perkara-perkara yang baik yang kamu usahakan dengan cara yang halal, dan sebahagian daripada hasil bumi yang Kami keluarkan untuk kamu."4 Imam Bukhari menunjukkan dalam bab zakat dalam koleksi sahihnya5, di bawah seksyen sedekah mengenai kerja tangan dan perniagaan, bahawa sedekah ini diambil sesuai dengan ayat, "Wahai orang-orang yang beriman, belanjakanlah sebahagian daripada perkara-perkara yang baik yang kamu usahakan." Imam al-Tabari mengulas, "Bayarlah zakat daripada perkara-perkara yang baik yang kamu peroleh dalam kegiatan ekonomi kamu, seperti perniagaan, perindustrian, atau emas dan perak." Beliau juga meriwayatkan melalui beberapa rantaian, daripada Mujahid, bahawa maksud perkataan "perkara-perkara yang baik yang kamu usahakan" ialah dengan berniaga.6 Imam al-Jassas, dalam kitabnya Ahkam al-Qur'an, berkata, "Diriwayatkan bahawa sekumpulan dari kalangan salaf kita mentafsirkan firman Tuhan 'perkara-perkara yang baik yang kamu usahakan' sebagai perniagaan. Antaranya al-Hasan dan Mujahid. Namun, implikasi umum perkataan itu turut meliputi semua harta yang diperoleh melalui kegiatan ekonomi yang lain."7 Imam Abu Bakr bin al-'Arabi berkata, "Ulama kami mentafsirkan firman Tuhan 'yang kamu usahakan' sebagai perkara yang diperoleh melalui perniagaan, dan firman 'yang Kami keluarkan untuk kamu dari bumi' sebagai perkara yang diperoleh melalui pertanian." Perlu diingat bahawa pendapatan boleh datang sama ada dari bumi atau daripada usaha manusia dalam perniagaan, perindustrian, pemburuan dan rampasan perang. Oleh kerana Tuhan memerintahkan orang kaya memberikan kepada orang miskin daripada semua pendapatan ini, perniagaan tidak terkecuali dan pendapatannya juga tertakluk kepada zakat.8 Imam al-Razi menegaskan bahawa makna jelas ayat tersebut ialah zakat diwajibkan ke atas setiap harta yang diusahakan manusia, termasuk aset perniagaan, emas dan perak, serta ternakan, kerana kesemuanya diperoleh melalui usaha.9 Ini disokong oleh ayat yang berbunyi, "Tidaklah berguna kepadanya harta bendanya dan apa yang dia usahakan."10 "Apa yang dia usahakan" ialah pengumpulannya daripada perniagaan.

God says, "O ye who believe, give of the good things which ye have honorably earned, and of the fruits of the earth which we have produced for you."4 Imam Bukhari indicates in his chapter on zakah in his correct collection5 under the section on sadaqah on crafts and business that this sadaqah is taken in accordance with the verse, "O ye who believe, spend out of the good things which ye have earned," Imam al Tabari comments, "Pay zakah out of the good things you earn in your economic activity, such as business, industry, or gold and silver," He also reports through several chains, from Mujahid, that the words "good things you have earned" means by making trade.6 Imam al Jassas, in his Ahkam al Qur'an, says "It is reported that a group of our predecessors explain God's words 'good things you have earned' as through trade. These include al Hasan and Mujahid. However, the general implication of the words covers also all assets earned by other economic activities,"7 Imam Abu Bakr bin al 'Arabi says that "Our scholars interpret the words of God 'that you have earned' as things earned by means of trade, and the words 'that we have produced from the earth for you' as things earned by means of agriculture." It should be noted that earnings may come either from the earth or from human effort in trade, industry, hunting and booty obtained in war. As God ordains the rich to give the poor out of all these earnings, trade is no exception and its earnings are also zakatable.8 Imam al Razi points out that the obvious meaning of the verse is that zakah is obligated on every asset human beings earn, including trade assets, gold and silver, and livestock, since all these are earned.9 This is supported by the verse that reads "No profit to him from all his wealth and earnings."10 "His earnings" are his accumulations from trade.

Abu Daud meriwayatkan daripada Samurah bin Jundub bahawa "Nabi (p) biasa menyuruh kami membayar al sadaqah daripada apa yang kami ada untuk dijual.ﷺ" 16 Perintah "menyuruh" membawa maksud "mewajibkan", dan jelas bahawa sadaqah bermaksud zakat, terutamanya apabila ia didahului oleh kata penentu "al". Al Daraqutini meriwayatkan daripada Abu Dharr, "Saya mendengar Rasulullah (p) bersabda, 'Unta dikenakan zakat, kambing biri-biri dikenakan zakat, dan pakaian serta barang-barang rumah dikenakan zakat.'" 17 Tiada perselisihan bahawa pakaian dan barang-barang rumah lain untuk kegunaan peribadi atau isi rumah dikecualikan, yang bermakna pakaian dan barang-barang rumah yang disebut dalam hadis ini merujuk kepada stok perniagaan untuk dijual semula. Ini ditambah pula dengan hadis-hadis umum yang mewajibkan zakat ke atas segala jenis harta tanpa diskriminasi, seperti "berikanlah zakat daripada hartamu." 18 Perlu diperhatikan bahawa stok perniagaan ialah jenis harta pertama yang termasuk dalam perkataan "mal" yang digunakan dalam hadis-hadis, kerana stok perniagaan bersifat umum dan boleh merangkumi apa sahaja yang dibeli untuk dijual.19

Abu Daud reports from Samurah bin Jundub that " the Prophet (p) used to order us to pay al sadaqah out of what we have for sale."16 To "order" implies to "obligate" and it is clear that sadaqah means zakah, especially when it is preceeded by the definite article "al". Al Daraqutini reports Abu Dharr "I heard the Messenger of God (p) saying 'Camels are zakated, lambs are zakated, and clothes and housewares are zakated.'"17 There is no disagreement that clothes and other housewares for personal or household use are exempt, which means that housewares and clothes mentioned in this saying refer to business inventory for resale. This is in addition to the general sayings that obligate zakah on all kinds of wealth without discrimination, such as "give zakah on your wealth."18 It is noted that trade inventory is the first kind of wealth that comes under the word "mal" used in sayings, because trade inventory is general and may include anything purchased for sale.19

Abu 'Ubaid meriwayatkan daripada 'Abd al Qari, "Saya telah dilantik sebagai bendahari pada zaman 'Umar bin al Khattab. Apabila tiba masa kutipan, beliau akan mengira aset para pedagang, iaitu aset yang ada dan aset yang tidak ada, lalu mengenakan zakat ke atas kesemuanya, daripada aset yang berada di tempat itu."20 Turut diriwayatkan oleh Ibn Hazm dalam al Muhalla, di mana beliau menambah bahawa sanadnya sahih. Terdapat riwayat daripada Abi 'Amr bin Hammas, daripada bapanya, yang berkata, "'Umar melintasi saya lalu berkata, 'Wahai Hammas, bayarlah zakat yang wajib ke atas hartamu.' Saya menjawab, 'Saya tidak mempunyai harta selain kulit dan karung.' 'Umar menjawab, 'Nilaikanlah ia dan bayarlah zakat yang wajib ke atasnya.'"22 Pengarang al Mughni mengulas, "Kisah seperti ini banyak berlaku, dan tiada seorang pun daripada para Sahabat yang menolak hukum ini, yang menunjukkan adanya sejenis ijma' dalam perkara ini."23

Abu 'Ubaid reports from 'Abd al Qari, "I was appointed as treasurer at the time of 'Umar bin al Khattab. When the time of collection came, he used to calculate the assets of merchants, both present and absent assets, and then take zakah on them all, out of the assets that were present."20 Reported also by Ibn Hazm in al Muhalla, where he adds that its chain is correct. There is a report from Abi 'Amr bin Hammas, from his father, who said "'Umar passed by me and said, 'Oh Hammas, pay the zakah due on your wealth.' I answered, I have no wealth except hides and bags.' 'Umar replied, 'Evaluate them and pay the zakah due on them.'"22 The author of al Mughni comments that "the likes of such a story are common, and none of the Companions negate this ruling, which implies a sort of ijma' on this matter."23

Abu 'Ubaid meriwayatkan daripada Ibn 'Umar bahawa "Hamba dan pakaian yang dimaksudkan untuk perniagaan wajib dizakatkan."24 Al-Baihaqi dan Ibn Hazm meriwayatkan daripada Ibn 'Umar bahawa "Tidak ada zakat atas perkakas rumah dan kain, kecuali apabila digunakan untuk perniagaan." Ibn Hazm menambah bahawa riwayat ini adalah sahih.25 Selain itu, Abu 'Ubaid juga meriwayatkan kewajipan zakat atas perniagaan daripada Ibn 'Abbas.26

Abu 'Ubaid reports from Ibn 'Umar that "Slaves and clothe intended for trade are zakatable."24 Al Baihaqi and Ibn Hazm report from Ibn 'Umar that "There is no zakah on housewares and cloths, except when they are used for trade." Ibn Hazm adds that this is a correct narration.25 Moreover, Abu 'Ubaid also reports the obligation of zakah on trade from Ibn 'Abbas.26

Ibn Rushd menyebutkan bahawa aset perdagangan ialah harta yang diniatkan untuk pertumbuhan, sama seperti tiga jenis harta lain yang sebulat suara dianggap wajib zakat: hasil pertanian, ternakan, serta emas dan perak. Oleh itu, analogi ini jelas dan sesuai.31 Adapun alasan yang menyokong premis ini, aset perdagangan adalah seperti aset wang. Kedua-duanya boleh ditukar, mempunyai nilai, dan sedia untuk dilaburkan dan dikembangkan. Sekiranya zakat tidak dikenakan ke atas aset perdagangan, orang kaya akan sentiasa menyimpan harta mereka dalam bentuk barangan dan stok dagangan, dan mengelak daripada menyimpan tunai, bagi melepaskan diri daripada membayar zakat.32 Adalah lumrah bahawa ahli perniagaan menyimpan sedikit tunai, kerana kebanyakan transaksi perniagaan dijalankan melalui kredit atau melalui pindahan bank, cek, dan draf.

Ibn Rushd mentions that trade assets are wealth intended for growth, like the other three forms of wealth that are unanimously considered zakatable: agricultural products, livestock, and gold and silver. Thus the analogy is clear and fitting.31 As for the reasoning that supports this premise, trade assets are like monetary assets. They are exchangeable, valued, and readied for investment and growth. if zakah were not to be imposed on trade assets, rich people would always keep their wealth in the form of merchandise and inventory and avoid keeping cash, to escape the payment of zakah.32 It is natural that businessmen keep little cash, since most business transaction take place through credit or through bank transfers, checks, and drafts.

Menurut Rashid Rida yang telah meninggal dunia, alasan bagi perkara ini ialah bahawa Tuhan mewajibkan zakat ke atas harta orang kaya untuk meringankan beban orang miskin dan golongan yang memerlukan, serta untuk membiayai sebahagian kepentingan awam umat Islam dan Islam. Zakat juga bertujuan mengurangkan penumpuan modal di tangan segelintir individu, selaras dengan prinsip yang digariskan oleh ayat, "supaya harta itu tidak hanya beredar di antara orang kaya dari kalangan kamu." Tambahan pula, zakat memberi orang kaya manfaat penyucian dan pembersihan diri, serta melatih mereka untuk suka menolong dan berbelas kasihan. Dengan semua itu dalam fikiran, adakah munasabah bahawa para pedagang dan ahli perniagaan, yang mungkin memiliki sebahagian besar kekayaan sesebuah negara, dikecualikan?33

According to the late Rashid Rida, the rationale for this matter is that God imposed zakah on the wealth of the rich in order to relieve the poor and needy and to pay for some public interests of Muslims and Islam. Zakah also aims at reducing capital concentration in the hands of a few individuals, in accordance with the principle laid down by the verse, "in order that it may not merely make a circuit between the wealthy among you." Moreover, it gives the rich the benefit of purification and sanctification and trains them to be helpful and merciful. With all that in mind, is it reasonable that merchants and businessmen, who may own the bulk of the wealth of a nation, be exempted?33

Menurut al Khattabi, golongan Sunni umumnya berpendapat bahawa zakat wajib dikenakan ke atas aset perdagangan, kecuali beberapa orang ahli fiqh terkemudian dari mazhab Zahiri. Ibn Hazm dalam kitabnya al Muhalla menerima pandangan ini.37 Beberapa ulama yang terkenal cenderung membataskan zakat, seperti al Shawkani dan Siddiq Hasan Khan, turut menyokong pandangan ini. Hujah-hujah mereka dapat diringkaskan dalam perkara-perkara berikut:

According to al Khattabi, Sunnites are generally of the opinion that zakah is obligatory on trade assets,36 except for a few late jurists of the Zahiri school. Ibn Hazm in his al Muhalla adopts this view.37 Some scholars known for their inclination to restrict zakah, such as al Shawkani and Siddiq Hasan Khan support this view too. Their arguments can be summarized in the following points:

Pertama, mereka berhujah dengan hadis, "Tiada zakat diwajibkan ke atas orang Islam pada hamba mereka dan kuda mereka," dan "Aku telah membebaskan kamu daripada sedekah (zakat) kuda dan hamba."38 Makna literal kata-kata ini ialah zakat digugurkan bagi kedua-dua jenis harta ini, sama ada ia merupakan barangan perniagaan atau tidak. Jawapan ulama majoriti ialah, apabila hadis-hadis ini diteliti, ia menunjukkan bahawa ia menggugurkan zakat ke atas hamba yang berkhidmat di rumah dan kuda yang digunakan untuk pengangkutan peribadi. Kedua-dua keperluan ini sememangnya disepakati sebagai dikecualikan daripada zakat.

Firstly, they draw on the hadiths, "No zakah is obligated on Muslims on their slaves and horses," and I have exempted you from sadaqah on horses and slaves."38 The literal meaning of these sayings is that zakah is waived for these two items, whether or not they are trade inventory. The reply of scholars in the majority camp is that studying these two sayings indicates that they waive zakah on slaves in household service and horses used for personal transportation. Both serve needs that are unanimously exempt from zakah.

Kedua, mereka berhujah bahawa pada prinsipnya adalah haram mengambil mana-mana bahagian daripada harta seorang Muslim tanpa dalil yang jelas daripada Tuhan melalui Al-Qur'an atau Sunnah. Perniagaan telah diamalkan pada zaman Nabi ﷺ, dan tiada riwayat yang sahih mewajibkan zakat ke atas perniagaan. Adapun kata-kata daripada Samurah dan Abu Dharr, hujahnya ialah ia lemah dan tidak boleh dijadikan dalil untuk mewajibkan zakat.39

Secondly, they argue that in principle it is forbidden to take any part of a Muslim's wealth without clear evidence from God through Qur'an or Sunnah. Trade was practiced in the time the Prophet (p) and there is no correct report obligating zakah on trade. As for the saying from Samurah and Abu Dharr, the argument is that they are weak and must not be used as evidence for obligating zakah.39

Fuqaha Imamiyah berpendapat bahawa zakat ke atas aset perniagaan adalah mustahab (disunatkan) dan bukannya wajib.42 Namun, mereka mempunyai peruntukan lain bagi pendapatan perniagaan (tidak termasuk modal), iaitu bahawa satu perlima wajib dikeluarkan daripada keuntungan tersebut. Mereka berhujah bahawa ayat "Dan ketahuilah bahawa daripada segala rampasan yang kamu peroleh, sebahagian seperlima adalah untuk Allah, dan untuk Rasul, dan untuk kaum kerabat, anak-anak yatim, orang miskin dan orang yang dalam perjalanan," meliputi semua pendapatan daripada perniagaan, harta terpendam, dan keuntungan lain. Kewajipan satu perlima ke atas keuntungan perniagaan ini dikira selepas ditolak perbelanjaan peribadi dan rumah tangga peniaga. Pengarang Jawahir al Kalam menulis bahawa "satu perlima dikenakan ke atas baki keuntungan daripada perdagangan, perindustrian, dan pertanian selepas ditolak perbelanjaan sara hidup untuk sepanjang tahun." Beliau menambah, "Perkara ini tidak dipertikaikan."43 Dalam istilah moden, ini bermakna cukai sebanyak dua puluh peratus ke atas pendapatan bersih.

Imami jurists are of the opinion that zakah is recommended rather than obligated on trade assets.42 They have, however, another prescription for trade earnings (excluding capital), saying that one-fifth is due on those profits. They argue that the verse "and know that out of all the booty that ye may acquire, a fifth share is assigned to God, and to the Apostle, and to near relatives, orphans, the needy, and the wayfarer," covers all earnings from business, buried treasures, and other gains. This obligation of one-fifth on business profits comes after deducting the personal and household expenses of the trader. The author of Jawahir al Kalam writes that "one-fifth is levied on the residual of profits from trade, industry, and agriculture after the deduction of living expenses for the whole year." He adds, "This is not disputed."43 Using contemporary terms, this means a levy of twenty percent on net income.

Golongan Sunni berhujah bahawa ayat ini hanya merujuk kepada harta rampasan yang diperoleh dalam peperangan, sebagaimana yang dijelaskan oleh Rasulullah ﷺ. Tafsiran ini disokong oleh konteks ayat itu sendiri dalam surah al-Anfal. Jika perkataan ghanimah (harta rampasan yang diperoleh) dibiarkan umum dan tidak dihadkan kepada kes peperangan, maka dua puluh peratus ke atas harta pusaka juga akan menjadi wajib. Ini jelas bercanggah dengan ijma'. Oleh itu, ghanimah tidak boleh bermaksud semua keuntungan yang diperoleh.44

Sunnites argue that this verse refers only to booty acquired in war, as explained by the Messenger of God (p). This interpretation is supported by the context of the verse in sura al Anfal itself. If acquired booty [ghanimah] is left general and not restricted to the case of war, then twenty percent on bequests would be due. This obviously contradicts the ijma'. Acquired booty cannot consequently mean all earned profits.44

Perdagangan ialah pertukaran dengan niat untuk memperoleh keuntungan.45 Aset perdagangan ialah komoditi yang diperoleh dengan tujuan untuk dijual bagi memperoleh keuntungan.46 Dengan itu, dua unsur terlibat dalam perdagangan, iaitu tindakan membeli atau menjual, dan niat untuk memperoleh keuntungan.47

Trade is exchange with the intention of making profit.45 Trade assets are commodities obtained for the purpose of selling for profit.46 Thus two elements are involved in trade---the action of buying or selling, and the intention of making profit.47

Membeli dengan niat untuk menggunakan aset bukanlah perdagangan. Barang-barang yang dibeli untuk kegunaan peribadi dan rumah tangga bukanlah aset perdagangan. Kedua-dua unsur ini mesti sentiasa wujud bersama dalam perdagangan.48

Buying for the intention of using the asset is not trade. items bought for personal and household use are not trade assets. These two elements must always co-exist in trade.48

Menukar niat daripada menjual untuk keuntungan kepada penggunaan peribadi bagi sesuatu barang mesti menghapuskan kewajipannya untuk dizakatkan.49

Changing the intention from selling for profit to personal use of an item must remove its zakatability.49

Ini adalah dua syarat utama bagi takrif aset perdagangan. Beberapa ulama menambah satu syarat lagi, iaitu tidak boleh berlaku pertindihan dalam zakat ke atas mana-mana harta dalam satu tahun zakat yang sama,51 kerana Nabi (p) bersabda, "Tidak boleh ada pertindihan dalam sedekah."52 Pertindihan boleh berlaku dalam keadaan apabila suatu komoditi, contohnya tanah pertanian, dibeli untuk dijual semula dengan keuntungan, tetapi ia ditanam dan dituai ketika berada dalam milikan peniaga. Ramai ulama berpendapat bahawa zakat pertanian (sepuluh peratus) terpakai ke atas hasil tuaian, manakala yang lain berpendapat zakat aset perdagangan sahaja yang terpakai. Walaupun sebilangan kecil berpendapat kedua-dua zakat mesti dikenakan dalam keadaan ini,53 majoriti berpandangan bahawa kedua-dua bentuk zakat tidak boleh dikenakan bersama, kerana itu akan menjadi pertindihan dalam zakat.

Aset perdagangan boleh mengambil salah satu daripada tiga bentuk berikut:

Trade assets may take one of the following three forms:

1. Ia boleh jadi barangan dagangan dan inventori untuk dijual, 2. Wang tunai yang ada di tangan atau di dalam bank, 3. Atau hutang dan kredit yang diberikan kepada ejen dan pihak lain.

1. It could be merchandise and inventory for sale, 2. Cash on hand or in the bank, 3. Or debts and credits extended to agents and others.

Pedagang juga mungkin mempunyai tanggungan berupa hutang yang harus dibayar kepada orang lain.

Also traders may have liabilities in the form of debts due to other people.

Abu Ubaid meriwayatkan cara-cara pengiraan zakat sebagaimana difahami oleh sebahagian tabi'in yang agung.57 Beliau memetik Maimun bin Mahran yang berkata, "Apabila zakat telah wajib, kirakanlah jumlah wang, tambahkan kepadanya nilai barang dagangan dan jumlah hutang pelanggan yang anda jangka akan dibayar, jumlahkan keseluruhannya, tolak apa-apa hutang yang anda tanggung kepada orang lain, dan bayarlah zakat ke atas baki tersebut." Al Hasan al Basri berkata, "Apabila zakat telah wajib, seseorang mesti menambahkan jumlah wang, ditambah nilai barang dagangan, ditambah jumlah hutang, kecuali jumlah hutang yang tidak berharap untuk dibayar, dan bayarlah zakat ke atas jumlah keseluruhan tersebut." Ibrahim al Nakha'i menunjukkan bahawa seseorang mesti menilai aset perdagangannya dan membayar zakatnya bersama zakat yang wajib ke atas harta-hartanya yang lain.58

Abu Ubaid reports the ways of calculating zakah as perceived by some of the great Followers.57 He quotes Maimun bin Mahran as saying, "When zakah is due, calculate the amount of money, add to it the value of inventory and the amount of debts on customers that you expect to be paid, sum the total, deduct whatever debts you owe to others and pay zakah on the net." Al Hasan al Basri says, "When zakah is due, one must add the amount of money, plus the value of inventory, plus the amount of debts, except the amount of hopeless debts, and pay zakah on the total." Ibrahim al Nakha'i indicates that one must evaluate one's trade assets and pay their zakah along with zakah due on one's other holdings."58

Jelas daripada petikan-petikan ini bahawa seorang peniaga Muslim, dalam mengira harta yang wajib dizakatkan, mesti menjumlahkan apa yang dimilikinya, sama ada modal, keuntungan, simpanan, dan hutang yang diharapkan. Dia dikehendaki membuat penyenaraian stok dan menilainya, sebagai tambahan kepada wang dan hutang, kemudian membayar 2.5% daripada jumlah keseluruhan. Adapun hutang yang tidak mungkin dibayar, ia tidak wajib dizakatkan melainkan jika kebetulan ia dibayar balik. Maka ia mesti dizakatkan sekali sahaja,

Menurut Malik, pedagang monopoli ialah seorang yang membeli barang dagangan dan menunggu sehingga harga naik untuk menjualnya, manakala pedagang bukan monopoli ialah seorang yang membeli untuk dijual secara tetap tanpa memberi banyak perhatian kepada penyimpanan atau menunggu perubahan harga.60 Ibn Rushd menulis, "Malik berkata bahawa pedagang monopoli wajib membayar zakat ke atas inventorinya apabila dia menjualnya, sekali sahaja, walaupun stoknya disimpan selama beberapa tahun, manakala pedagang yang lain diwajibkan membayar zakat ke atas inventori setiap tahun.

According to Malik, a monopolistic merchant is one who buys commodities and waits until prices go up to sell, while a non-monopolistic merchant is one who buys to sell on regular basis without giving much attention to storage or to waiting for a price change.60 Ibn Rushd writes "Malik says a monopolistic merchant must pay zakah on his inventory when he sells them, once only, even if his stock was kept for several years, while the other merchant is required to pay zakah on the inventory each year.

Jumhur ulama, termasuk al-Shafi'i, Abu Hanifah, Ahmad, al-Thawri, al-Awza'i, dan lainnya, tidak membuat perbezaan antara kedua-dua pedagang ini.61 Ibn Rushd mengulas pandangan Malik, "Ini nampaknya merupakan pencerobohan ke atas Shari'ah, dan bukannya suatu istinbat daripada prinsip-prinsipnya. Perkara seperti ini biasanya dinamakan qiyas mursal, iaitu analogi longgar, yang tidak bersandarkan kepada prinsip yang disebut dalam Shari'ah, tetapi hanya pada pertimbangan rasional semata-mata terhadap kepentingan Shari'ah. Malik menerima pendekatan sebegini." Selain itu, para pengikut Malik mempunyai pandangan yang berbeza mengenai kes apabila barangan dagangan seorang pedagang bukan monopoli kekal dalam stok selama beberapa tahun. Adakah dia wajib membayar zakat setiap tahun, atau hendaklah dia diperlakukan seperti pedagang monopoli yang pada masa pembelian menjangkakan tempoh menunggu yang panjang? Sahnun berpendapat bahawa inventori yang tidak bergerak boleh diperlakukan seperti barangan dagangan pedagang monopoli, manakala Ibn al-Qasim tidak bersetuju.62

The majority, including al Shafi'i, Abu Hanifah, Ahmad, al Thawri, al Awza'i, and others, do not make any distinction between these two merchants."61 Ibn Rushd comments on Malik's view, "This seems to be an intrusion into Shari'ah, rather than a deduction from its principles. Things like this are usually called loose analogy (al qiyas al mursal), which do not rely on a principle mentioned in Shari'ah but only on pure rationalization of Shari'ah's interests. Malik accepts such an approach." Furthermore, Malikites have different opinions about the case in which the merchandise of a non-monopolistic merchant remains in stock for several years. Is he required to pay zakah every year, or should he be treated like the monopolistic merchant who at the time of purchase anticipates a long waiting period ? Sahnun says that stagnant inventory may be treated like the merchandise of monopolistic merchant, while Ibn al Qasim does not agree.62

Aset perniagaan yang dirujuk berkaitan kebolehzakatan hanyalah aset yang cair atau beredar, atau apa yang biasanya disebut sebagai modal beredar. Bangunan, perabot dan kelengkapan kedai yang tidak diperoleh untuk dijual tidak termasuk dalam aset yang boleh dizakatkan.

Business assets referred to with respect to zakatability are only those assets that are liquid or circulating, or what is usually called the circulating capital. Buildings, furniture and fixtures of stores that are not acquired for sale are not included in zakatable assets.

Para ahli fiqh mendefinisikan aset perdagangan yang wajib dizakati sebagai barang-barang yang dibeli untuk dijual semula dengan keuntungan.63 Hadis yang diriwayatkan oleh Samurah menyatakan bahawa "Nabi ﷺ biasa memerintahkan kami untuk mengeluarkan sedekah daripada apa yang kami sediakan untuk dijual." Oleh itu, dikatakan bahawa bekas, sangkar, penimbang, jentera dan alat-alat tidak termasuk dalam harta yang wajib dizakati.64 Sebahagian ahli fiqh seterusnya membezakan antara bekas dan pembungkusan yang dijual bersama barang dagangan dengan yang tidak dijual; yang pertama wajib dizakati, manakala yang kedua tidak.65

Jurists define zakatable assets of trades as those materials that are purchased for resale with profit.63 The saying narrated by Samurah states that "the Prophet (p) used to ordain us to pay the sadaqah on what we designate for sale." Consequently, it is said that containers, cages, scales, machinery and tools are not included in zakatability.64 Some jurists go on to distinguish between containers and packages sold with the merchandise and those that are not sold, the former being zakatable while the latter are not.65

Pandangan majoriti ialah menggunakan harga semasa pada tarikh zakat wajib. Ini juga dilaporkan daripada tabi'in Jabir bin Zaid: Penilaian dibuat mengikut harga pada hari zakat menjadi wajib. Ibn Abbas dilaporkan berkata, "Tidak mengapa menunggu sehingga barang dagangan itu dijual, kemudian zakat yang wajib dibayar mengikut hasil jualan sebenar."66 Satu pandangan ketiga dilaporkan oleh Ibn Rushd tanpa dikaitkan kepada mana-mana faqih tertentu, iaitu menilai inventori pada harga belian.67 Oleh kerana harga boleh naik atau turun, tidak adil bagi pembayar mahupun penerima zakat untuk mempertimbangkan apa-apa selain harga yang berlaku pada hari pembayaran, terutamanya kerana zakat sebenarnya wajib ke atas modal dan keuntungan terakru. Pandangan majoriti jelas paling munasabah di sini. Namun perlu diperhatikan bahawa harga borong, bukan harga runcit, mesti digunakan; jika apa-apa pelupusan inventori dilakukan, ia akan berlaku pada harga borong semasa.

The majority's view is to use current prices on the due dates of zakah. This is also reported from the Follower Jabir bin Zaid: Evaluation is done at the prices of the day zakah becomes due. Ibn Abbas is reported to have said that "It is allright to wait untill the merchandise is sold, and then the due zakah is paid according to the actual proceeds."66 Yet a third view is reported by Ibn Rushd without attribution to any specific jurist, which is to appraise the inventory at its purchase price.67 Since prices may go up or down, it is not fair for the payer or the recipient of zakah to consider anything but prices that are current on the day of payment, especially since zakah is, in fact, due on principal and accrued profit. The majority's view is obviously most reasonable here. But it should be noted that wholesale prices, and not retail prices must be used if any liquidation of inventory is to be done it will be at current wholesale prices.

Secara semula jadi, terdapat beberapa pendapat. Abu Hanifah dan satu riwayat daripada al-Shafi'i membenarkan pedagang memilih, terutamanya apabila inventori berbentuk barangan pengguna.68 Satu riwayat lain daripada al-Shafi'i mewajibkan pembayaran dalam bentuk barang dan tidak membenarkan pembayaran dalam bentuk nilai.69 Al-Muzani berkata, "Zakat harta perniagaan dibayar dalam bentuk barang dan tidak dalam bentuk nilai."70 Pendapat lain ialah pendapat Ahmad dan satu riwayat ketiga daripada al-Shafi'i, bahawa zakat mesti dibayar dalam bentuk nilai sahaja kerana nisab pada aset perniagaan hanyalah soal penilaian.71 Penulis kitab al-Mughni menulis, "Kami tidak berpendapat bahawa zakat dikenakan ke atas jenis aset, tetapi hanya ke atas nilainya."72 Pendapat terakhir ini nampaknya paling rasional bagi saya, kerana ia paling memberi manfaat kepada golongan miskin, dengan memberi mereka kebebasan memilih barangan yang paling mereka perlukan. Kaedah ini juga lebih mudah untuk dikutip oleh negara. Pembayaran zakat dalam bentuk barang juga boleh diamalkan apabila pembayar mengetahui bahawa golongan miskin memerlukan barang tersebut dan pedagang menyerahkannya terus kepada mereka. Ibn Taimiyah pernah ditanya sama ada seorang pedagang boleh membayar zakat dalam bentuk barang atau tidak, lalu beliau menjawab, "Itu bergantung kepada keadaan."

Naturally, there are several opinions. Abu Hanifah and report from al Shafai'i leave it to the merchant to make the choice especially when inventory takes the form of consumer goods.68 Another report from al Shafai'i makes payment obligatory in kind and not permissible in value.69 Al Muzani says that "Merchandise zakah is paid in kind and not in value."70 Yet another view is that of Ahmad and a third report from Al Shafi'i that zakah must only be paid in value because nisab in trade's assets is only a matter of valuation.71 The author of al Mughni writes "we do not think that zakah is levied on the kind of the asset but only on its value."72 This last opinion seems to me the most rational, because it is most beneficial to the poor, leaving him with the choice of commodities he needs most. This method is also easier for the state to collect. Paying zakah in kind may also be practiced when the payer knows that the poor need that commodity and the merchant pays it directly to the poor. Ibn Taimiyah was asked whether a merchant could pay zakah in kind or not, and he answered, "That depends.

Sebahagian orang berkata bahawa zakat sentiasa dibayar dalam bentuk barangan (ayni), manakala yang lain berpendapat bahawa ia sentiasa mesti dibayar dalam bentuk nilai (qimah). Pendapat ketiga menyatakan bahawa ia bergantung kepada kaedah pembayaran yang paling bermanfaat dan paling mudah bagi pembayar, penerima dan pemungut, dalam setiap kes tertentu. "Pandangan terakhir ini, sambungnya, nampaknya paling adil, iaitu zakat dibayar dalam bentuk barangan apabila ia paling memberi manfaat kepada golongan fakir miskin, atau dibayar dalam bentuk nilai apabila itu lebih baik baginya."