Kategori ketujuh dalam pembahagian zakat disebut di dalam al-Quran sebagai "fi sabilillah" [pada jalan Allah]. Kepada siapakah bahagian zakat ini diberikan? Makna bahasa bagi istilah ini agak jelas. "Sabil" bermaksud jalan, dan "sabil Allah" ialah jalan yang membawa kepada keredhaan Allah. Ibn al-Athir berkata: "... 'sabil Allah' cukup luas untuk merangkumi setiap amalan atau perbuatan yang diniatkan dengan ikhlas kerana Allah, termasuk menunaikan kewajipan agama dan ibadah serta amalan sunat. Apabila istilah 'fi sabil Allah' tidak disertai dengan sebarang pengubahsuaian, ia biasanya bermaksud jihad [berperang demi Allah], maka istilah ini sering kelihatan terhad kepada makna jihad." Analisis Ibn al-Athir terhadap istilah 'fi sabil Allah' ini menunjukkan dua perkara penting.

The seventh category of zakah distribution is expressed in the Qur'an as "fi sabil Allah" [in the way of God]. To whom is this share of zakah paid? The linguistic meaning of the term is quite obvious. "Sabil" means way, and "sabil Allah" is the way that leads to pleasing God. Ibn al Athir says ". . . 'sabil Allah' is general enough to cover every action or deed sincerely intended for the sake of God, including fulfilling religious obligations and voluntary worships and deeds. When the term 'fi sabil Allah' is not modified, it usually means jihad [fighting for the sake of God], so the term often appears to be restricted to the meaning of jihad." This analysis of the term 'fi sabil Allah' by Ibn al Athir shows two important points:

Istilah ini pada asalnya bermaksud setiap perbuatan yang diniatkan semata-mata untuk berkhidmat kepada agama Tuhan, termasuk semua amal kebaikan, sama ada secara individu mahupun kolektif.

1. The term originally means every action intended solely to serve the cause of God, including all good deeds, individual and collective.

2. Dalam bentuk asalnya yang tidak diubah suai, istilah ini lazimnya difahami sebagai berjuang di jalan Tuhan, kerana penggunaannya yang kerap hampir mengehadkan maknanya kepada berjuang di jalan Tuhan.

2. Unmodified, the term is commonly understood to mean fighting for the sake of God, since frequent usage almost restricts the meaning to fighting for the sake of God.

Kedua-dua makna istilah ini menceritakan keseluruhan kisah perbezaan di kalangan ulama fiqh mengenai kategori ketujuh pengagihan zakat ini. Jelas sekali, semua bersepakat bahawa berjihad di jalan Tuhan termasuk dalam kategori ini; perbezaan mereka berpusat pada sama ada kategori ini juga boleh merangkumi amalan kebaikan lain yang diniatkan untuk mencari keredhaan Tuhan. Perbincangan berikut menghuraikan pendapat-pendapat ulama fiqh mengenai perkara ini.

These two meanings of the term tell a whole story of differences among jurists on this seventh category of zakah distribution. Obviously, all agree that fighting for the sake of God is included in this category; their differences center on whether this category may also cover other good deeds intended to please God. The following discussion describes the opinions of jurists on this matter.

Menurut Abu Yusuf, golongan fi sabilillah merangkumi para pejuang yang tidak mempunyai dana yang mencukupi untuk tunggangan dan perbelanjaan, sehingga menghalang mereka daripada berjuang. Sedekah adalah halal bagi mereka walaupun mereka mampu memperoleh pendapatan, kerana bekerja akan menghalang mereka daripada berjuang. Muhammad memahami istilah tersebut termasuk mereka yang ingin menunaikan haji tetapi tidak dapat berbuat demikian kerana kekurangan wang. Beliau mengemukakan sebagai dalil satu riwayat bahawa seorang lelaki yang mewakafkan untanya pada jalan Allah (fi sabilillah) telah diperintahkan oleh Rasulullah ﷺ supaya membawa para jemaah haji dengannya. Selain itu, haji adalah kerana Allah, kerana ia merupakan ketaatan kepada perintah-perintah-Nya.

According to Abu Yusuf, the category of fi sabil Allah includes fighters who do not have sufficient funds for rides and expenses in such a way that impedes them from fighting. Sadaqah is lawful to them even if they are able to earn income, since working would deter them from fighting. Muhammad understands the term to include those who want to perform pilgrimage but cannot do so for lack of money. He presents as evidence a report that a man who devoted his camel in the way of God (fi sabil Allah) was ordered by the Messenger of God (p) to carry pilgrims on it. Additionally, pilgrimage is for the sake of God, as it is an obedience to his ordinances.

Sebahagian ulama Hanafi berpendapat bahawa kategori ini termasuk pelajar sepenuh masa. Pengarang al-Fatawa al-Zahiriyyah hanya menyebut kategori ini dalam tafsirannya terhadap istilah fi sabil Allah. Yang lain menolak tafsiran ini dengan alasan bahawa ketika ayat itu diturunkan, konsep pelajar sepenuh masa belum wujud. Yang lain pula menjawab bahawa belajar sepenuh masa boleh bermaksud memperoleh ilmu Syariah, sebagaimana yang dilakukan secara sepenuh masa oleh para Sahabat yang menyertai Nabi ﷺ untuk menerima ilmu daripada baginda di Madinah, yang dikenali sebagai ahli al-Suffah [nama tempat di hadapan masjid Nabi ﷺ di Madinah tempat golongan ini tinggal dalam khemah]. Dalam al-Bada'i', al-Kasani berkata bahawa semua orang yang melakukan amal ketaatan kepada Allah dan menggalakkan perbuatan baik boleh dibantu sebagai fi sabil Allah, mengikut makna asal istilah tersebut dari sudut bahasa. Ibn Nujaim dalam al-Bahr mengulas, "Adalah jelas bahawa syarat kemiskinan diperlukan dalam semua keadaan," tetapi Rashid Rida berhujah bahawa sekatan sedemikian menghapuskan keseluruhan kategori fi sabil Allah sebagai kumpulan penerima yang berasingan, kerana kategori pertama meliputi semua orang miskin.4

Some Hanafites argue that this category includes full-time students. The author of al Fatawa al Zahiriyyah mentions only this category in his interpretation of the term fi sabil Allah. Others reject this interpretation on the grounds that when the verse was revealed, the concept of full-time students did not exist. Others reply that studying full time can mean acquiring knowledge of Shari'ah, as practiced full-time by those Companions who accompanied the Prophet (p) to receive knowledge from him in Madinah, known as the people of al Suffah [the name of the place in front of the Prophet's mosque in Madinah where these people used to live in tents]. In al Bada'i', al Kasani says all those who do deeds of obedience to God and promote good actions can be helped as fi sabil Allah, following the original linguistic meaning of the term. Ibn Nujaim in al Bahr comments, "It is obvious that the condition of poverty is necessary in all cases,"2 but Rashid Rida argues that such a restriction eliminates the whole category of in the way of God as a separate group of recipients, since the first category covers all poor persons.3,4

Dalam Ahkam al Qur'an, Ibn al 'Arabi memetik kata-kata Malik, "Jalan-jalan Allah itu pelbagai, tetapi saya tidak mengetahui sebarang perselisihan bahawa yang dimaksudkan dengan fi sabil Allah di sini ialah berperang, berbeza daripada jalan-jalan Allah yang lain," dan Muhammad bin 'Abd al Hakam berkata, "Daripada sadaqah, nilai makanan, senjata dan alat-alat perang yang lain [para pejuang] boleh dibayar. Ini termasuk menghalang musuh daripada menceroboh negeri-negeri Islam, kerana semua tindakan ini berkaitan dengan berjuang demi Allah. Nabi ﷺ memberikan seratus ekor unta daripada sadaqah sebagai pendamaian selepas serangan terhadap Sahl bin Abi Khathamah. Baginda berbuat demikian untuk mencegah kekacauan ganas yang besar."6

In Ahkam al Qur'an, Ibn al 'Arabi quotes Malik's remark, "The ways of God are manifold, but I know of no disagreement that what is meant by fi sabil Allah here is fighting, as distinct from other ways of God," Muhammad bin 'Abd al Hakam's says "From sadaqah, the value of food, arms, and other tools of war [of the fighters] can be paid. This includes preventing enemies from invading Muslim lands, since all these are actions related to fighting for the sake of God. The Prophet (p) gave one hundred camels from sadaqah in reconciliation after the attack against Sahl bin Abi Khathamah. He did so in order to prevent a major violent disturbance."6

Pengarang Sharh al Dardir atas Matn Khalil menulis, "Zakat boleh diberikan kepada para pejuang dan penjaga sempadan, dan untuk membeli peralatan perang, seperti senjata dan kuda."

The author of Sharh al Dardir on Matn Khalil writes, "Zakah can be given to fighters and border guards, and to buy war machinery, such as weapons and horses.

Pejuang boleh menerima zakat walaupun mereka kaya, kerana zakat diberikan kepada mereka kerana mereka berjuang di jalan Tuhan dan bukan kerana kemiskinan. Pengintip juga boleh diberikan zakat, walaupun mereka kafir."7

Fighters may take zakah even if they are rich, since they are given because they are fighting for the sake of God and not because of poverty. Spies can also be given zakah, even if they are unbelievers."7

Pandangan mazhab Maliki boleh diringkaskan seperti berikut:

The Malikite view can be summarized as follows:

1. Mereka bersepakat bahawa "di jalan Tuhan" dihadkan kepada berperang dan mempertahankan tanah orang Islam.

1. They agree that "in the way of God" is restricted to fighting and guarding Muslim land.

Bersama al-Nawawi dalam al-Minhaj dan Ibn Hajar al-Haithami dalam syarahnya terhadap kitab yang sama, golongan Syafi'iyyah berpendapat bahawa "pada jalan Allah" merangkumi pejuang sukarela yang tidak menerima gaji daripada kerajaan. Mengikut kata-kata Ibn Hajar, "pejuang sukarela berjuang tanpa gaji apabila didorong semangat, dan sebaliknya mereka bekerja dalam perniagaan dan pertukangan." Beliau menambah, "Sabil Allah dari segi bahasa bermaksud jalan yang membawa kepada-Nya. Ia sering digunakan untuk bermaksud berjuang demi agama-Nya, yang mungkin bermaksud syahid yang membawa kepada keredaan Allah."

Along with al Nawawi in al Minhaj and Ibn Hajar al Haithami in his commentary on the same, Shafi'ites believe "in the way of God" includes voluntary fighters who do not receive salaries from the government. To use Ibn Hajar's words, "volunteer fighters fight without salaries when motivated, and otherwise they work in businesses and crafts." He adds, "Sabil Allah linguistically means the way that leads to Him. It is often used to mean fighting for His cause, which may mean martyrdom that leads to pleasing God.

Kemudian istilah itu diterapkan kepada mereka yang berperang tanpa bayaran, kerana mereka berkorban lebih daripada tentera bergaji dan layak diberikan apa yang membantu mereka melaksanakan tugas ini, walaupun mereka kaya.9

Then the term was applied to those who fight without compensation, since they sacrifice more than salaried soldiers and deserve to be given what helps them undertake this duty, even if they are rich."9

Al Shafi'i dalam al Umm berkata, "Jiran di kawasan tempat zakat dikutip yang berperang boleh diberi bahagian untuk sabilillah kerana Allah, sama ada mereka miskin atau kaya. Orang selain pejuang tidak boleh diberi bahagian ini kecuali jika mereka mempertahankan atau mengawal para pejuang."

Al Shafi'i in al Umm says, "Neighbors of the area where zakah is collected who fight can be given the share for the sake of God whether they are poor or rich. People other than fighters must not be given this share unless they defend or guard the fighters.

Zakat boleh diberikan kepada mereka yang menghalang orang kafir daripada menyerang mereka."10 Syaratnya bahawa hanya jiran sahaja yang boleh menerima zakat adalah berdasarkan prinsipnya bahawa zakat tidak boleh dipindahkan dari satu kawasan ke kawasan lain. Dalam al-Rawdah, al-Nawawi berkata, "Pejuang boleh diberikan perbelanjaan dan pakaian mereka bagi tempoh dari masa mereka keluar untuk berperang hingga masa mereka kembali, walaupun mereka tinggal di pos sempadan untuk tempoh yang lama. Terdapat dua pendapat mengenai sama ada membayar semua perbelanjaannya atau hanya tambahan yang disebabkan oleh perjalanan ke medan perang. Pejuang juga boleh diberikan wang untuk membeli kuda betina, senjata dan alat perang yang lain. Apa yang dibelinya menjadi miliknya secara kekal. Walau bagaimanapun, adalah harus untuk menyewa kenderaan dan senjata daripada orang lain dan membekalkannya kepada para pejuang; ini bergantung kepada ketersediaan dana. Pejuang yang tidak tahu berperang dengan menunggang tidak boleh diberikan nilai seekor kuda betina." Al-Nawawi menambah, "Dalam beberapa ulasan terhadap al-Miftah, dinyatakan bahawa pejuang boleh diberikan perbelanjaannya serta perbelanjaan keluarganya sepanjang tempoh dia tidak hadir. Kebanyakan ulama tidak menyebut perbelanjaan keluarga, tetapi ia kedengaran munasabah. Negara boleh memberikan kenderaan dan senjata pejuang itu kepadanya secara kekal, menyewa atau menyewakannya untuk para pejuang, atau membelinya dan menyimpannya sebagai amanah [waqf] yang selepas tamatnya peperangan akan dikembalikan kepada negara untuk digunakan oleh pejuang lain."

Seperti mazhab Syafi'i, mazhab Hanbali juga membatasi istilah fi sabilillah kepada pejuang sukarelawan yang tidak menerima gaji tetap, atau yang menerima gaji kurang daripada yang mencukupi bagi mereka, walaupun mereka kaya. Penjaga perbatasan termasuk dalam golongan pejuang. Dinyatakan dalam Ghayat al-Muntaha dan syarahnya bahawa pemerintah boleh membeli kuda dengan zakat dan memberikannya kepada pejuang, walaupun pejuang tersebut merupakan pembayar zakat. Dibolehkan membeli kapal perang, serta semua peralatan lain, sebagaimana diputuskan oleh pemerintah. Sebaliknya, pembayar zakat secara individu tidak mempunyai kuasa untuk membeli kuda dan mendermakannya untuk berjuang di jalan Allah, kerana pembayar zakat individu diwajibkan membayar zakat dan perbuatan itu bukanlah pembayaran zakat.13

Like Shafi'ites, Hanbalites restrict the term fi sabil Allah to volunteer fighters who receive no regular salaries, or who receive less than what is sufficient for them, even if they are rich. Border guards are included with fighters. It is stated in Ghayat al Muntaha and its commentary that the state may buy horses with zakah and give them to the fighters, even if the fighter is a zakah payer. It is permissible to buy warships, as well as all other equipment, as decided by the state. On the other hand, an individual zakah payer has no authority to buy a horse and devote it to fighting for the sake of God, because individual zakah payers are required to pay zakah and this is not payment.13

Terdapat dua riwayat daripada Ahmad berkenaan haji. Riwayat pertama ialah haji termasuk dalam kategori ini. Seorang yang miskin boleh diberikan zakat untuk menunaikan haji yang wajib, berdasarkan sebuah hadis daripada Umm Ma'qil al-Asdiyyah. Suaminya pernah bernazar untuk mendermakan seekor unta kerana Allah, dan dia bercadang untuk melakukan 'Umrah [mengunjungi Masjidil Haram di Makkah untuk satu ibadah selain haji]. Apabila dia meminta untuk menggunakan unta itu, suaminya enggan. Dia menyampaikan perkara ini kepada Nabi ﷺ. Nabi ﷺ

There are two reports from Ahmad concerning pilgrimage. The first is that pilgrimage is included in this category. A poor person may be given zakah to perform obligatory pilgrimage, based on a saying from Umm Ma'qil al Asdiyyah. Her husband had devoted a camel for the sake of God, and she planned to make 'Umrah [visiting the Grand Mosque in Makkah for a ritual other than pilgrimage]. When she asked to use the camel, her husband refused. She mentioned this to the Prophet. The Prophet (p)

memerintahkannya untuk membiarkannya menggunakan unta itu, sambil berkata, "Haji dan 'Umrah adalah kerana Tuhan."15 Ini diriwayatkan daripada Ibn 'Abbas dan Ibn 'Umar. Ia juga pendapat Ishaq.

ordered him to let her use the camel, saying, "Pilgrimage and 'Umrah are for the sake of God."15 This is reported from Ibn Abbas and Ibn 'Umar. It is also the opinion of Ishaq.

Empat mazhab itu bersepakat pada tiga perkara:

The four schools agree on three points:

1. Jihad (berjuang demi Allah) pastinya termasuk dalam kategori "fi sabilillah." 2. Adalah dibolehkan memberikan zakat kepada para pejuang. Membelanjakan zakat untuk peralatan dan senjata tidak disepakati.

1. Jihad (fighting for God's sake) is definitely included in the category "fi sabil Allah." 2. It is lawful to give the fighters zakah. Spending zakah on equipment and arms is not agreed upon.

3. Tidak dibenarkan membelanjakan zakat untuk kepentingan awam atau amal kebajikan umum seperti terusan pengairan, empangan, masjid, sekolah, jalan raya dan lebuh raya, dan seumpamanya. Perbelanjaan tersebut mesti dibiayai daripada dana negara yang lain, seperti fai' dan kharaj. Mazhab Hanafi tidak membenarkannya atas alasan bahawa penerima mesti memiliki apa yang diberikan kepada mereka, manakala yang lain tidak membenarkannya atas alasan bahawa perbelanjaan sedemikian tidak termasuk dalam lapan golongan yang berhak. Adapun kenyataan al-Kasani yang dinukilkan di atas, ia dihadkan oleh syaratnya bahawa zakat mesti dimiliki oleh penerima.

3. It is not permissible to spend zakah on public interests or general good deeds such as irrigation canals, dams, mosques, schools, roads, and highways, etc. These must be paid for from other state funds, such as fai' and kharaj. Hanafites do not allow this on the grounds that the recipients must own what is paid them, while others do not allow it on the grounds that such spending is not included in the eight categories. As for al Kasani's above-quoted statement, it is restricted by his condition that zakah must be made owned by the recipient.

Abu Hanifah sahaja mensyaratkan bahawa para pejuang mestilah miskin untuk layak menerima zakat, dan Ahmad sahaja membenarkan pemberian zakat kepada jemaah haji dan pengunjung Masjid al-Haram di Makkah.

Abu Hanifah alone requires that the fighters be poor in order to be given zakah, and Ahmad alone allows payment to pilgrims and visitors of the Sacred Mosque in Makkah.

Mazhab Syafi'i dan Hanbali bersepakat dalam syarat bahawa para pejuang mestilah sukarelawan, manakala semua mazhab kecuali mazhab Hanafi bersepakat bahawa zakat boleh dibelanjakan untuk peralatan, senjata, dan keperluan lain jihad.

Shafi'ites and Hanbalites share the condition that fighters be volunteers, while all but the Hanafites agree on spending zakah on equipment, arms, and other necessities of jihad.

Sebahagian ulama, dahulu dan kini, cenderung memperluas makna ungkapan "pada jalan Allah" sehingga merangkumi amal kebajikan secara umum, selaras dengan maksud asal lafaz tersebut. Al-Razi dalam tafsirnya menyatakan bahawa makna zahir ungkapan fi sabil Allah tidak terhad kepada para pejuang. Beliau menambah, "Oleh sebab itu, penjelasan al-Qaffal terhadap ayat ini menyebut bahawa sebahagian ahli fiqh membenarkan pembelanjaan sedekah untuk segala jenis amal kebajikan, termasuk menyediakan keranda untuk si mati serta membina kubu pertahanan dan masjid, kerana 'pada jalan Allah' meliputi semua ini."18 Namun al-Razi tidak menamakan ahli fiqh tersebut, dan tidak memberikan sebarang ulasan terhadap petikan beliau daripada al-Qaffal.

Some scholars, early and contemporary, tend to expand the meaning of the term "for the sake of God," to include good deeds in general, in accordance with the original indication of the term. Al Razi in his commentary on the Qur'an remarks that the apparent meaning of the term fi sabil Allah is not restricted to fighters. He adds, "For this reason, al Qaffal's explanation of the verse mentions that some jurists allow spending sadaqat on all kinds of good deeds, including supplying coffins for the deceased and building fortifications and mosques, since 'in the way of God' covers all these."18 But al Razi does not name these jurists, and makes no comment on his quote from al Qaffal.

Ibnu Qudamah menisbahkan pendapat ini kepada Anas bin Malik dan al-Hasan al-Basri, yang berkata: "Zakat yang diberikan di jambatan dan jalan raya adalah sah."19 Beliau menyimpulkan bahawa pernyataan ini membenarkan perbelanjaan zakat untuk membina dan membaiki jambatan serta jalan. Namun penjelasan Abu 'Ubaid tentang konteks pernyataan tersebut memberikan makna yang berbeza. Beliau menerangkan bahawa pedagang Muslim dahulu melalui pondok pegawai 'ushr di jambatan dan jalan raya untuk membayar cukai ke atas barangan yang dibawa masuk ke negara (25% daripada nilai barangan). Abu 'Ubaid melaporkan bahawa sebahagian Tabi'in, termasuk Ibrahim dan al-Sha'bi, berpendapat bahawa adalah dibenarkan untuk mengira apa yang dibayar kepada pegawai cukai tersebut sebagai zakat yang wajib. Ini secara jelas dinisbahkan kepada al-Hasan, yang menurut Abu 'Ubaid bersetuju dengan Anas, Ibrahim, al-Shaibah, dan Muhammad bin 'Ali.20 Kisah yang serupa turut dilaporkan oleh Ibnu Abi Shaibah daripada Anas dan al-Hasan, di bawah tajuk "mengira apa yang dibayar kepada pegawai 'ushr sebagai zakat."21 Oleh itu, kefahaman Ibnu Qudamah terhadap pernyataan Anas dan al-Hasan adalah tidak tepat, kerana frasa "diberikan di jambatan" bermaksud dibayar di jambatan, bukan dibelanjakan untuk pembinaan dan pembaikan jambatan.

Kitab al Mukhtasar al Nafi' menjelaskan bahawa "pada jalan Tuhan" merangkumi setiap perkara yang memberi manfaat kepada orang Islam atau mendekatkan mereka kepada Tuhan, seperti haji, berperang, dan membina sistem pengairan. Sebahagian pengikut Ja'fari berpendapat ia hanya berkaitan dengan jihad.22

The book al Mukhtasar al Nafi' explains that "in the way of God" includes everything that benefits Muslims or brings them closer to God, such as pilgrimage, fighting, and building irrigation systems. Some Ja'farites say it only relates to jihld.22

Pengarang Jawahir al Kalam fi Sharh Shara'i' al Islam, sebuah ensiklopedia fiqh Ja'fari, menyatakan bahawa kepentingan awam seperti pengairan, masjid, haji dan semua amal kebajikan termasuk di bawah "di jalan Tuhan". Beliau menambah, "Ini adalah pandangan majoriti ulama terkemudian, disokong oleh makna tersirat daripada istilah itu sendiri, kerana 'sabil' bermaksud jalan, dan jalan Tuhan merangkumi segala yang menyenangkan Tuhan, sama ada berperang demi-Nya atau perkara-perkara lain."23

The author of Jawahir al Kalam fi Sharh Shara'i' al Islam, a Ja'fari encyclopedia of jurisprudence, states that public interests such as irrigation, mosques, pilgrimage, and all good deeds are included under "in the way of God". He adds, "This is the view of the majority of later scholars, supported by the implication of the term itself, since 'sabil' is way, and the way of God includes everything that pleases God, whether fighting for His cause or other things."23

Disebutkan dalam al Rawd al Nadir, sebuah kitab fikah Zaidiyah, bahawa zakat tidak boleh dibelanjakan untuk membeli keranda bagi si mati atau membina masjid. Golongan Zaidiyah yang membenarkan perkara ini berhujah bahawa amalan-amalan baik seperti itu termasuk dalam 'jalan Tuhan', dan walaupun istilah tersebut sering digunakan untuk peperangan, terutamanya pada zaman awal Islam, penggunaan popular ini tidak boleh mengehadkan makna asal istilah tersebut. Segala yang mendekatkan seseorang kepada Tuhan hendaklah termasuk di dalamnya, kecuali apabila istilah itu dihadkan oleh kata penerang. Pengarang al Bahr bersetuju bahawa istilah ini jelas bersifat umum, kecuali apabila dihadkan oleh dalil yang khusus.24

It is mentioned in al Rawd al Nadir, a book of Zaidi jurisprudence, that zakah must not be spent on buying coffins for the deceased or building mosques. Zaidis who allow this argue that such good deeds are included in 'the way of God', and although the term is often used for fighting, especially in the early eras of Islam, this popular usage must not restrict the original meaning of the term. All that brings a person closer to God must be included, except when the term is restricted by qualifiers. The author of al Bahr agrees that the term is clearly general, except when restricted by specific evidence.24

Pengarang Sharh al Azhar sebahagiannya bersetuju, dengan menyatakan bahawa adalah harus membelanjakan baki bahagian ini untuk kepentingan awam orang Islam, sebagaimana yang dinyatakan oleh al Hadi. Abu Talib menegaskan, "Ini hanya boleh dilakukan selepas memenuhi keperluan orang miskin." Sebahagian pengulas Sharh al Azhar berpendapat bahawa bukan sahaja baki bahagian ini dibelanjakan untuk kepentingan umum orang Islam, tetapi juga baki daripada tujuh kategori yang lain.25

The author of Sharh al Azhar partially agrees, saying it is permissible to spend the residue of this share on the public interest of Muslims, as stated by al Hadi. Abu Talib emphasizes, "This can be done only after satisfying the needs of the poor." Some commentators on Sharh al Azhar purpose that not only this share's residue be spent for the general interest of Muslims, but also what is left from the other seven categories.25

Dalam kitab al Rawdah al Nadiyyah, Siddiq Hasan Khan, seorang pengikut ahl al hadith yang berfikiran bebas, berkata, "Sabil Allah bermaksud jalan menuju kepada-Nya. Tiada keraguan bahawa jalan terbesar menuju Allah ialah berjihad demi-Nya, tetapi tiada dalil yang menunjukkan bahawa bahagian zakat ini hanya terhad kepada makna ini sahaja. Dibolehkan untuk membelanjakan pada mana-mana jalan menuju Allah. Oleh kerana ini ialah makna bahasa bagi istilah tersebut, kita mesti berpegang kepadanya, melainkan kita mempunyai bukti yang bertentangan." Beliau meneruskan, "Antara jalan menuju Allah ialah menyokong ulama yang mencapai kepentingan awam dan agama kerana Allah, sama ada mereka kaya atau miskin. Ini amat penting, kerana ulama ialah pewaris para nabi dan pembawa obor agama. Melalui merekalah agama Islam ini dipelihara."26

In al Rawdah al Nadiyyah, Siddiq Hasan Khan, a follower of ahl al hadith with an independent mind, says, "Sabil Allah means the way to Him. No doubt the greatest way to God is fighting for His sake, but there is no proof that this share of zakah is restricted to this meaning alone. It is permissible to spend on any way to God. Since this is the linguistic meaning of the term, we must stick to it, unless we have evidence to the contrary." He continues, "among the ways to God is supporting scholars who achieve public and religious interests for the sake of God, whether they are rich or poor. This is especially important, because scholars are the heirs of the prophets and the torchbearers of religion. Through them this religion of Islam is preserved."26

Dalam tafsirnya terhadap al-Qur'an, mendiang Jamal al-Din al-Qasimi memetik tanpa ulasan pernyataan al-Razi bahawa makna zahir istilah itu tidak terhad kepada para pejuang; pernyataan yang disandarkan oleh al-Qaffal kepada sebahagian ahli fiqh; dan satu pernyataan daripada al-Taj, bahawa setiap jalan yang ditujukan kepada Tuhan dan yang baik pada dirinya termasuk di bawah frasa "pada jalan Tuhan".27

In his commentary on the Qur'an, the late Jamal al Din al Qasimi quotes without comment al Razi's statement that the apparent meaning of the term is not restricted to fighters, the statement attributed by al Qaffal to some jurists, and a statement from al Taj, that every way intended for God which is good in itself is included under "for the sake of God."27

Rashid Rida, dalam al Manar, berkata: Hakikatnya, sabilillah merangkumi semua kepentingan awam orang Islam yang diperlukan untuk menegakkan agama dan negara, tidak termasuk kepentingan individu. Oleh itu, haji tidak termasuk kerana ia merupakan kewajipan individu yang dituntut daripada mereka yang mampu, tetapi penegakan umum rukun haji termasuk. Membelanjakan zakat untuk membina lebuh raya bagi jemaah haji serta menyediakan air dan perkhidmatan kesihatan kepada mereka termasuk, jika tiada penggunaan yang lebih baik di jalan Allah. Beliau meneruskan, "Sabilillah meliputi semua kepentingan awam yang sah yang dengannya agama dan negara dipelihara. Tidak syak lagi bahawa berperang, membeli senjata dan membelanjakan untuk tentera berada di kedudukan teratas dalam senarai ini. Peperangan yang dimaksudkan di sini ialah yang dilakukan untuk menjadikan kalimah Tuhan tertinggi di muka bumi. Pandangan yang serupa diriwayatkan daripada Muhammad bin 'Abd al Hakam, yang memasukkan dalam bahagian zakat ini pembinaan hospital tentera dan hospital amal, jalan raya, tentera, landasan kereta api bukan komersial, lapangan terbang tentera, kubu pertahanan, dan kapal tentera. Turut termasuk ialah perbelanjaan latihan dan perjalanan bagi para penceramah, penulis, dan seumpamanya yang pergi ke negeri orang kafir untuk memberitahu mereka tentang Islam dan menyebarkan kalimah Tuhan. Tuhan berfirman, 'Hendaklah ada di antara kamu segolongan yang menyeru kepada kebaikan . . . .'"30

Rashid Rida, in al Manar, says: The truth is that the sake of God includes all public interests of Muslims necessary for the establishment of religion and state, not including individual interests. Thus pilgrimage is not included because it is an individual obligation required from those who can afford it, but the general establishment of the pillar of pilgrimage is included. Spending zakah on building highways for pilgrimage and providing pilgrims with water and health services are included if there are no better uses in the way of God."28 He continues, "The sake of God covers all legitimate public interests by which religion and state are maintained. No doubt fighting and buying weapons and spending on soldiers top this list. Fighting that is meant here is that which is done in order to make God's word supreme on earth. A similar view is reported from Muhammad bin 'Abd al Hakam, who includes in this share of zakah building military and charitable hospitals, roads and armies, non-commercial railroads, military airports, fortifications, and military ships. Also included are expenses of training and travelling for speakers, writers, and the like who go to the lands of unbelievers to inform them about Islam and spread the word of God. God says 'let there be among you a group that calls for good . . . .'29,30

Mereka yang memperluas makna "di jalan Tuhan" bergantung pada makna linguistik asal istilah tersebut, sedangkan mereka yang membatasi maknanya kepada berjuang demi agama Tuhan (yang merupakan majoriti ulama dari empat mazhab fikah)

Those who expand the meaning of "in the way of God" depend on the original linguistic meaning of the term, while those who restrict the meaning to fighting for God's cause (who are the majority of scholars from the four schools of jurisprudence)

bergantung kepada dua perkara: bahawa zakat mesti dimilikkan kepada penerimanya,34 dan bahawa projek kepentingan awam bukan termasuk dalam lapan golongan. Ayat itu bersifat eksklusif kerana ia bermula dengan, "Sesungguhnya sedekah-sedekah itu hanyalah untuk . . ." begitu juga dengan hadis, "Sesungguhnya Tuhan telah memberikan ketetapan-Nya mengenai zakat, dan membahagikannya kepada lapan bahagian. . . ." Ini dikemukakan sebagai hujah oleh Ibn Qudamah dalam al-Mughni.35

depend on two points: that zakah must be made owned by the recipient,34 and that public interest projects are not one of the eight categories. The verse is exclusive because it begins, "The sadaqat are only for . . ." as is the saying, "Indeed, God gives His ruling on zakah, and divides it into eight parts. . . ." This is presented as argument by Ibn Qudamah in al Mughni.35

Mengenai perkara pertama, huruf sendi nama yang digunakan bagi golongan fi sabilillah ialah "fi" [في], yang tidak menunjukkan pemilikan. Berdasarkan perbezaan ini, para ulama berpendapat adalah dibolehkan membeli dan membebaskan hamba, atau melunaskan hutang si mati, daripada zakat, walaupun zakat yang dibayar dalam hal-hal ini tidak dimiliki oleh penerimanya. Lebih-lebih lagi, syarat menjadikan zakat dimiliki oleh penerimanya dipenuhi apabila zakat dibayar kepada agensi zakat kerajaan. Setelah diterima oleh negara, ia boleh dibelanjakan mengikut budi bicara negara.

As for the first point, the preposition used with the category of the sake of God is "in" [fi], which dose not imply ownership. Based on this distinction, scholars say it is permissible to buy and free slaves or pay debts of the deceased from zakah, although zakah paid in these cases is not owned by the recipients. Moreover, the requirement of making zakah owned by the recipients is fulfilled when zakah is paid to the government's zakah agency. Once received by the state, it can be spent at the state's discretion.

Mengenai perkara kedua, pembatasan perbelanjaan hasil zakat kepada lapan golongan tidak dapat meyakinkan mereka yang memperluas makna "pada jalan Allah", kerana mereka sentiasa berhujah bahawa perkara seperti membina masjid termasuk dalam bahagian fi sabilillah. Perlu ditentukan sama ada golongan ini terhad kepada peperangan dan mempertahankan orang Islam, atau turut meliputi kepentingan awam yang lain. Untuk tujuan ini, kita mesti meneliti penggunaan istilah ini dalam al-Quran.

Istilah "sabil Allah" muncul dalam al-Qur'an lebih daripada enam puluh kali,36 dalam dua bentuk: lebih kerap didahului oleh preposisi "dalam" [fi], seperti dalam ayat tentang pembahagian zakat, dan dua puluh tiga kali didahului oleh preposisi "daripada" ['an]. Dalam dua puluh tiga tempat tersebut, istilah itu didahului oleh salah satu daripada dua kata kerja yang bermaksud menghalang atau menyesatkan, seperti "Sesungguhnya orang-orang yang kafir dan menghalang (manusia) daripada jalan Allah, mereka telah sesat sejauh-jauhnya," "Orang-orang kafir membelanjakan harta mereka untuk menghalang (manusia) daripada jalan Allah . . ." dan "Dan di antara manusia ada orang yang membeli cerita-cerita yang melalaikan, tanpa ilmu (atau pengertian), untuk menyesatkan (manusia) daripada Jalan Allah." Apabila istilah sabil Allah didahului oleh "dalam", seperti dalam ayat "Belanjakanlah (harta) dalam jalan Allah," "orang-orang yang berhijrah dalam jalan Allah," "berperang dalam jalan Allah," "orang-orang yang berperang dalam jalan Allah, lalu mereka membunuh dan dibunuh," dan "dan janganlah kamu mengatakan tentang orang-orang yang gugur dalam jalan Allah bahawa mereka itu mati," bagaimanakah istilah tersebut sepatutnya ditafsirkan?

The term 'sabil Allah' appears in the Qur'an more than sixty times,36 in either of two ways: more frequently preceded by the preposition "in" [fi] as in the verse on zakah distribution, and twenty-three times preceded by the preposition "from" ['an]. In those twenty-three places the term is preceded by one of two verbs that mean to prevent or mislead, such as "Those who reject faith and keep off (people) from the way of God have verily strayed far, far away from the path," "The unbelievers spend their wealth to hinder (people) from the path of God . . ." and "But there are among people those who purchase idle tales, without knowledge (or meaning) to mislead (people) from the Path of God." When the term sabil Allah is preceded by. "in", as in the verses "Spend in the way of God," and those who migrate in the way of God," "fighting in the way of God," "those who fight in the way of God," they kill and they are killed," and "and do not say about those killed in the way of God 'they are dead,'" how should the term be interpreted?

Perkataan sabil bermaksud "jalan", dan "sabil Allah" ialah jalan yang mencari kedekatan dan keredaan Tuhan. Allah mengutus para nabi untuk membimbing makhluk-Nya kepada-Nya, dan menetapkan Rasul-Nya yang terakhir untuk "menyeru ke jalan Tuhanmu dengan hikmah dan nasihat yang baik," serta memerintahkan Rasul-Nya supaya berkata: "Inilah jalanku; aku menyeru kepada Allah di atas landasan bukti yang nyata seperti yang dilihat dengan mata — aku dan orang-orang yang mengikutiku." Menentang jalan Allah ialah jalan taghut atau kezaliman yang jahat, yang diseru oleh Syaitan dan pengikut-pengikutnya, dan yang berakhir di Neraka serta mengundang kemurkaan Allah. Dengan membandingkan kedua-dua jalan ini, Allah berfirman: "Orang-orang yang beriman berperang di jalan Allah, dan orang-orang yang kufur berperang di jalan taghut." Mereka yang menyeru ke jalan Allah itu sedikit, manakala mereka yang menghalang manusia daripadanya itu ramai: "Mereka membelanjakan harta mereka untuk menghalang (manusia) daripada jalan Allah," "dan ada manusia yang membeli perkataan yang sia-sia untuk menyesatkan daripada jalan Allah," "dan jika engkau mematuhi kebanyakan orang yang ada di bumi, mereka akan menyesatkanmu daripada jalan Allah." Tanggungjawab dan tuntutan jalan Allah sangat berat, dan keinginan duniawi manusia biasanya bertentangan dengannya. Al-Qur'an memberi amaran terhadap mengikuti keinginan-keinginan ini: "Dan janganlah engkau menurut hawa nafsu, kerana ia pasti akan menyesatkanmu daripada jalan Allah." Jika musuh-musuh Allah membelanjakan wang dan tenaga untuk menghalang manusia daripada jalan Allah, maka menjadi kewajipan para pembela perjuangan Allah untuk mengorbankan tenaga dan harta di jalan Allah. Inilah sebabnya Islam menyisihkan sebahagian zakat wajib untuk tujuan ini, selain galakan umum kepada orang beriman supaya berbelanja kerana Allah.

Istilah "sabil Allah", apabila dikaitkan dengan infak (perbelanjaan) dalam al-Qur'an, digunakan dengan dua cara:

The term "sabil Allah," when associated in the Qur'an with spending, is used in two ways:

1. Makna umum, yang berasal daripada makna bahasanya, meliputi semua kebajikan dan amal soleh, sebagaimana dalam ayat-ayat: "Perumpamaan orang-orang yang membelanjakan hartanya pada jalan Allah ialah serupa dengan sebutir benih yang menumbuhkan tujuh tangkai, pada setiap tangkai ada seratus biji. Allah melipatgandakan pahala bagi sesiapa yang Dia kehendaki," dan "Orang-orang yang membelanjakan hartanya pada jalan Allah, kemudian mereka tidak mengiringi apa yang mereka belanjakan itu dengan menyebut-nyebut pemberian mereka atau dengan menyakiti (perasaan penerima), mereka memperoleh pahala di sisi Tuhan mereka. Tiada ketakutan ke atas mereka dan mereka tidak akan berdukacita." Tiada siapa boleh mendakwa bahawa "sabil Allah" dalam ayat-ayat ini terhad kepada berperang untuk agama Allah. Sikap merendahkan dan menghina penerima yang disebut dalam ayat itu hanya boleh berlaku terhadap orang miskin dan orang yang memerlukan. "Sabil Allah" mempunyai makna yang luas dalam ayat, "dan orang-orang yang menyimpan emas dan perak serta tidak membelanjakannya pada jalan Allah, berikanlah khabar gembira kepada mereka dengan azab yang pedih," sebagaimana yang dinyatakan oleh Ibn Hajar, dan ia tidak terhad kepada berperang. Jika tidak, memberikan harta kepada orang miskin, orang yang memerlukan dan orang musafir akan menjadi satu bentuk penyimpanan harta.37 Sebahagian penulis kontemporari mendakwa bahawa "sabil Allah", apabila dikaitkan dengan perbelanjaan, terhad kepada berperang,38 tetapi dakwaan sedemikian tidak disokong oleh bukti.

1. The general meaning, derived from the original linguistic one, covers all virtues and good deeds, as in the verses, "The parable of those who spend their substance in the way of God is that of a grain of corn: it groweth seven ears, and each ear hath a hundred grains. God giveth manifold increase to whom He pleases," "Those who spend their substance in the cause of God, and follow not up their gifts with reminders of their generosity or with injury, their reward is with their Lord. On them shall be no fear, nor shall they grieve." No one can claim that "sabil Allah" is restricted to fighting for God's cause in these verses. Condescension and insult to the recipient mentioned in the verse can only be done toward the poor and needy. "Sabil Allah" has a broad meaning in the verse, "and those who hoard in treasures gold and silver, and spend it not in the way of God, promise them severe punishment," as stated by Ibn Hajar, and is not restricted to fighting. Otherwise, giving wealth to the poor, needy, and wayfarer would be a form of hoarding.37 Some contemporary writers claim that "sabil Allah," when associated with spending, is restricted to fighting,38 but such a claim is unsupported by evidence.

Pada pendapat saya, makna umum tidak sesuai dengan ayat ini, kerana ayat itu menyenaraikan golongan tertentu yang berhak menerima zakat, sebagaimana disahkan oleh sabda Nabi ﷺ: "Sesungguhnya Allah tidak meredai hukum seorang nabi atau sesiapa pun selainnya dalam pembahagian sedekah, lalu Dia sendiri yang menetapkan hukumnya dan membahagikannya kepada lapan bahagian." Lagipun, makna umum "sabilillah" sebenarnya merangkumi tujuh golongan yang lain. Maka mengapa Allah menyebut tujuh golongan yang lain itu? Kalam Allah yang mulia tidak mengandungi pengulangan yang sia-sia atau kelebihan yang tidak perlu. Tentu ada makna yang tersendiri bagi golongan "pada jalan Allah". Oleh itu, para fuqaha Muslim dan ahli tafsir al-Quran sejak berabad-abad lamanya memahami istilah ini sebagai jihad (berjuang demi agama-Nya), serta menyokong perjuangan berperang. Para ulama menyatakan, "Apabila istilah 'sabilillah' disebut tanpa sebarang batasan, ia bermaksud berperang kerana Allah." Ibn al-Athir berkata, "Istilah ini menjadi khusus bagi jihad akibat penggunaannya yang kerap." Pemahaman ini disokong oleh riwayat al-Tabarani bahawa pada suatu hari, beberapa orang Sahabat bersama Rasulullah ﷺ melihat seorang pemuda yang gagah.

In my opinion, the general meaning is not suitable to this verse, since the verse lists specific deservants of zakah, as confirmed by the saying of the Prophet (p), "Indeed, God does not accept the ruling of a prophet, or anybody else on [the distribution of] sadaqat so he Himself gave His ruling, and divided it into eight parts." Moreover, the general meaning of "sabil Allah" includes in fact the other seven categories. Why then does God ennumerate the other seven? The glorious words of God are void of useless repetition or redundancy. There must be a distinct meaning for the category of "in the way of God." Therefore, Muslim jurists and Qur'an commentators have for centuries understood this term to means jihad (fighting for His cause), as well as supporting fighting. Scholars state, Whenever the term "sabil Allah" is left unrestricted, it means fighting for God's sake." Ibn al Athir says, "The term became specific to jihad as a result of frequent use." This understanding is supported by a report of al Tabarani that one day, some Companions were with the Messenger of God and saw a strong young man.

Mereka berkata, "Kami berharap agar masa muda dan kekuatan ini digunakan di jalan Tuhan,"43 yakni dalam jihad.

They said, "We hope this youth and strength are used in the way of God,"43 meaning in jihad.

Beberapa ucapan yang sahih daripada Nabi ﷺ dan para sahabatnya menunjukkan bahawa makna langsung bagi istilah "sabil Allah" ialah jihad. Antaranya ialah riwayat yang sahih bahawa 'Umar berkata, "Aku telah memberikan seekor kuda betina di jalan Allah," yakni untuk jihad; ucapan yang diriwayatkan oleh al-Bukhari dan Muslim bahawa "Keberangkatan pada waktu pagi atau kepulangan pada waktu petang di jalan Allah adalah lebih baik daripada dunia dan segala isinya"; ucapan yang diriwayatkan oleh al-Bukhari bahawa "Barangsiapa memberikan seekor kuda betina di jalan Allah kerana beriman kepada-Nya dan percaya kepada janji-Nya, maka makan, minum, najis dan kencing kuda itu akan ditambahkan [timbangannya] ke dalam timbangan amalnya pada Hari Kiamat"; ucapan yang diriwayatkan oleh al-Nasa'i dan al-Tirmidhi bahawa "Barangsiapa membelanjakan sejumlah harta di jalan Allah, dicatatkan baginya ganjaran tujuh ratus kali ganda"; dan ucapan yang diriwayatkan oleh al-Bukhari, "Barangsiapa yang kakinya berdebu di jalan Allah, tidak akan disentuh oleh Neraka selama-lamanya." Tiada seorang pun memahami "sabil Allah" dalam petikan-petikan tersebut melainkan bermakna jihad.

Peperangan yang disertai oleh para Sahabat dan Tabi'in hanyalah bertujuan untuk membantu manusia meninggalkan penyembahan terhadap makhluk manusia dan beralih kepada penyembahan kepada Tuhan, Pencipta, untuk menghapuskan penindasan dan menegakkan keadilan Islam. Sebahagian orang berpendapat bahawa jenis peperangan seperti ini tidak lagi berlaku, dan bahawa peperangan kontemporari di negara-negara Islam hanyalah bersifat nasionalistik, tidak ada kaitan dengan agama, maka zakat tidak boleh diberikan kepada orang Islam yang berperang dalam peperangan sebegitu.

The wars in which the Companions and Followers battled were fought solely to help people quit the worship of human creatures for the worship of God, the creator, to eradicate oppression and establish the justice of Islam. Some people think this kind of war does not happen anymore and that contemporary wars in Muslim countries are merely nationalistic, having nothing to do with religion, so zakah must not be given to Muslims who fight such wars.

Pemikiran seperti itu sangat keliru, kerana, pertama sekali, jihad Islam tidak terhad kepada peperangan yang disertai oleh para Sahabat. Benar bahawa peperangan yang dilancarkan oleh para Sahabat dan Tabi'in adalah unik dalam sejarah kemanusiaan, dari segi tujuan para pejuang Muslim, adab mereka, dan tingkah laku moral mereka semasa dan selepas peperangan. Tiada keraguan bahawa peperangan para Sahabat ialah peperangan yang paling ideal dalam sejarah Islam, tetapi sejarah telah menyaksikan banyak peperangan lain di mana umat Islam mempertahankan nilai-nilai, tempat-tempat suci dan masyarakat mereka, yang tidak kurang sucinya daripada peperangan para Sahabat dan Tabi'in, dan yang mempertahankan tanah Muslim daripada penceroboh Mogul dan Salib. Jika peperangan para Sahabat dan Tabi'in adalah demi agama Islam, maka peperangan pemimpin seperti Nur al-Din, Salah al-Din dan Qutuz adalah untuk mempertahankan tanah air Islam. Jihad adalah wajib untuk melindungi tanah Muslim sebagaimana wajibnya melindungi agama Islam. Berperang untuk mempertahankan tanah Muslim adalah sah dari sudut Islam, sekiranya ia tidak semata-mata berdasarkan kecintaan kepada sesebuah negara. Seorang Muslim boleh meninggalkan tanah air nenek moyangnya dan pergi tinggal di tempat di mana Islam dilaksanakan sepenuhnya, sebagaimana Nabi ﷺ dan para Sahabatnya berhijrah dari Makkah ke Madinah kerana God.

Such thinking is grossly erroneous, because, first of all, Islamic jihad is not restricted to the wars in which the Companions fought . It is true that the wars fought by the Companions and Followers are unique in the history of humanity, in regard to the goals of the Muslim fighters, their manners, and their moral behavior during and after the wars. No doubt the wars of the Companions are the most ideal wars in Muslim history, but history has witnessed many other wars in which Muslims defended their values, sacred places, and communities, which are no less sacred than the wars of the Companions and Followers, and which defended Muslim lands against Mogul and Crusader aggressors. If the fighting of the Companions and Followers were for the cause of Islam, the fighting of leaders like Nur al Din, Salah al Din, and Qutuz were in defense of the home of Islam. Jihad is obligatory in order to protect Muslim land as much as it is obligatory to protect the Islamic faith. Fighting in defense of Muslim land is legitimate Islamically, if it is not based simply on love of a country. A Muslim may leave the homeland of his ancestors and go live where Islam is fully implemented, as the Prophet and his Companions did by migrating from Makkah to Madinah for the sake of God.

Sesetengah orang percaya bahawa setiap tindakan ketenteraan yang diambil oleh orang Islam adalah di jalan Tuhan, tanpa mengira tujuannya. Satu perbezaan penting mesti dibuat antara berperang demi Tuhan dengan peperangan nasionalistik atau peperangan kelas. Berperang demi Tuhan didorong semata-mata oleh wawasan Islam dan diarahkan untuk menegakkan kalimah Tuhan, atau mempertahankan tanah air Islam dan orang Islam. Mana-mana peperangan yang tidak mempunyai kandungan rohani ini ialah peperangan duniawi, sama ada dilancarkan oleh orang Islam atau orang kafir. Peperangan yang terpisah daripada matlamat dan arah tuju di atas tidak boleh dibiayai dengan zakat. Mari kita andaikan bahawa sekumpulan komunis Albania atau Asia Tengah yang berasal daripada Islam memutuskan untuk memerangi komunis Soviet bagi membebaskan tanah air mereka dan menubuhkan sebuah negara komunis yang bebas dan bersifat nasionalistik. Adakah peperangan sedemikian merupakan jihad di jalan Tuhan, dan bolehkah zakat dibelanjakan untuk peperangan sedemikian? Jawapan saya ialah tidak, dengan tegas, kerana seorang komunis Asia Tengah, walaupun berasal daripada Islam, tidak lebih baik daripada seorang komunis Rusia, kerana perbezaan bangsa dan kaum diabaikan dalam Islam. Peperangan untuk membebaskan diri daripada sekumpulan penindas demi kepentingan kumpulan penindas yang lain bukanlah peperangan Islam. Hanya berjuang untuk menegakkan agama Tuhan di muka bumi sahaja yang suci dalam Islam, dan hanya peperangan jenis ini yang layak menerima pengorbanan jiwa manusia dan harta benda. Berjuang untuk membebaskan orang Islam dan tanah Islam daripada penjajahan dan bentuk penindasan lain diterima sebagai cara untuk menegakkan Islam di muka bumi, tetapi berjuang demi membebaskan tanah dan lumpur semata-mata untuk menegakkan ideologi lain tidak diiktiraf sebagai jihad, dan tidak boleh dibiayai dengan zakat. Abu Muhammad 'Abd al Ghani al Hafiz meriwayatkan, melalui rantaian periwayatannya sendiri, daripada 'Abd al Rahman bin Abi Na'm, katanya: "Aku sedang duduk bersama 'Abd Allah bin 'Umar, ketika seorang wanita datang dan berkata, 'Wahai Abu 'Abd al Rahman, suami saya, dalam wasiat terakhirnya, berkata bahawa hartanya hendaklah dibelanjakan di jalan Tuhan.' Ibn 'Umar berkata, 'Biarlah ia dibelanjakan sebagaimana yang dikehendakinya, di jalan Tuhan.'" 'Abd al-Rahman berkata, "Engkau tidak menjawab soalannya." 'Abd Allah berkata, "Apa yang engkau mahu aku katakan kepadanya? Patutkah aku menyuruhnya memberikan wang itu kepada tentera-tentera yang merosakkan tanah dan memutuskan jalan-jalan?" Aku bertanya, "Kalau begitu, apa yang akan engkau katakan kepadanya?" 'Abd Allah menjawab, "Aku akan menyuruhnya memberikannya kepada orang-orang yang soleh, kepada jemaah haji ke Rumah suci Allah. Mereka itulah tetamu Al-Rahman, mereka itulah tetamu Al-Rahman; mereka itulah tetamu Al-Rahman."48 Ibn 'Umar teragak-agak untuk menggambarkan peperangan pada zamannya sebagai peperangan di jalan Allah, sedangkan tentera pada waktu itu hanya mempunyai satu panji, satu slogan dan satu arah tuju, iaitu Islam. Apakah yang akan dikatakan oleh Ibn 'Umar tentang tentera-tentera zaman kita, yang bahkan tidak menyebut nama Allah atau perkataan Islam, tentera-tentera yang anggotanya tidak solat atau menyembah Allah, dan yang jeneralnya tenggelam dalam minum arak dan kemaksiatan? Apakah yang akan dikatakannya tentang tentera-tentera yang ideologinya berasaskan sekularisme, yang tidak memberi tempat kepada Allah, Rasul-Nya, atau Kitab-Nya yang suci?

Cara terbaik untuk membelanjakan bahagian "pada jalan God" pada hari ini ialah, sebagaimana yang dicadangkan oleh tokoh reformis Rashid Rida, dengan menubuhkan sebuah persatuan aktivis Islam untuk mengumpul zakat dan membelanjakannya bagi mendirikan semula negara Islam. Beliau berpendapat bahawa "jihad untuk mendirikan negara Islam adalah lebih penting daripada jihad untuk mempertahankannya, dan salah satu cara untuk mendirikan semula negara Islam ialah dengan mempromosikan seruan kepada Islam dan mempertahankan ideologinya, apabila mempertahankannya dengan pedang tidak diperlukan.50

The best way to spend the share of "in the way of God" today is, as the reformist Rashid Rida suggests, to establish an association of Islamic activists to collect zakah and spend it to re-establish the Islamic state. He suggests that "Jihad for establishing the Islamic state is even more important than jihad to protect it, and that one of the ways to re-establish the Islamic state is to promote the call for Islam and defend its ideology, when defending it by the sword is not needed.50

Bentuk jihad yang paling penting pada zaman ini ialah usaha yang serius, bertujuan dan teratur untuk membina semula masyarakat dan negara Islam serta melaksanakan cara hidup Islam dalam bidang politik, budaya dan ekonomi. Inilah sudah tentu bidang yang paling layak menerima zakat.

The most important form of jihad today is serious, purposive organized work to re-build the Islamic society and state and to implement the Islamic way of life in the political, cultural, and economic areas. This is certainly the most deserving area of zakah.

Tentera biasanya dibiayai daripada sumber tetap negara. Hal ini berlaku dalam negara Islam awal, yang membiayai tenteranya daripada fai' dan kharaj. Begitu juga hari ini, peruntukan belanjawan am kerajaan menyediakan dana untuk tenteranya. Membiayai tentera tetap memerlukan sumber yang sangat besar, jauh melebihi hasil zakat. Jika tentera moden bergantung kepada zakat, hasil zakat mungkin habis sepenuhnya untuk tujuan itu dan masih tidak mencukupi.

Armies are normally financed by the state's regular resources. This was the case in the early Islamic state, which financed its army from fai' and kharaj. It is also the case today that the government's general budget provides for its army. Financing a regular army requires huge resources that by far exceed the proceeds of zakah. If modern armies were to depend on zakah, they would take perhaps all of its proceeds and still need more.

Oleh itu, saya percaya bahawa jihad budaya, pendidikan dan maklumat di jalan Tuhan harus diberi keutamaan pada hari ini, selagi jihad tersebut merupakan usaha Islam yang tulen dan bertujuan untuk mengembalikan negara Islam. Contoh aktiviti yang sangat memerlukan dana daripada zakat demi memperjuangkan tertegaknya kalimah Tuhan ialah membina pusat-pusat dakwah yang menyediakan maklumat Islam yang betul dan tulen kepada lelaki dan wanita di seluruh dunia, serta menubuhkan pusat-pusat Islam walaupun di negara-negara Islam, untuk menyediakan pendidikan dan latihan Islam, serta melindungi iman belia Muslim daripada penyimpangan, sikap agnostik dan kerosakan akhlak. Pusat-pusat sedemikian amat penting, kerana ia menyediakan belia Muslim untuk menyokong Islam dan menentang pencerobohan musuh-musuhnya. Contoh lain ialah penubuhan sebuah akhbar Islam yang tulen, yang akan membimbing lelaki dan wanita Muslim dalam kehidupan harian mereka serta memimpin kesedaran politik dan sosial Islam. Penerbitan buku-buku Islam ialah satu lagi bidang di mana jihad di jalan Tuhan boleh dilaksanakan, kerana adalah penting untuk mendedahkan khazanah agama ini sebagai cara hidup yang lebih baik. Satu lagi contoh jihad ialah menyediakan pekerja sepenuh masa di jalan Tuhan. Aktiviti-aktiviti ini dan yang seumpamanya layak menerima bahagian zakat demi Tuhan.