Tanah adalah salah satu nikmat terbesar daripada Tuhan. Dia menundukkan bumi ini kepada manusia dan menjadikannya boleh diusahakan, untuk menghasilkan tumbuhan dan buah-buahan. Dia mencipta hukum-hukum alam dan menjadikannya bermanfaat kepada manusia dalam kehidupan dan rezeki mereka. Kepentingan tanah sebagai sumber pertanian dan sumber-sumber lain sentiasa diiktiraf, sehingga golongan fisiokrat dalam ekonomi Barat menyeru supaya hanya satu cukai dikenakan ke atas tanah. Tuhan berfirman: "Sesungguhnya Kami telah menempatkan kamu di bumi dengan kekuasaan, dan Kami jadikan untuk kamu di bumi itu sumber-sumber penghidupan; amat sedikitlah kamu bersyukur."1 Siapakah yang mencipta tanah dan menundukkannya di bawah kekuasaan kita? Siapakah yang menjadikan tanah boleh diusahakan atau tidak boleh diusahakan? Siapakah yang mencipta benih yang, apabila ditanam di dalam tanah, tumbuh menjadi semak dan pokok? Siapakah yang memberi makan kepada benih dan menyiraminya dari awan atau mata air? Siapakah yang menjadikan tumbuhan menyedut gas karbon yang dikeluarkan manusia, dan melepaskan oksigen yang diperlukan manusia dalam pertukaran manfaat yang menakjubkan? Siapakah yang mencipta matahari yang memberi tumbuhan dan pokok cahaya dan haba yang diperlukan untuk pertumbuhan mereka? Semua ini hanyalah sebahagian kecil daripada nikmat yang Tuhan ciptakan untuk kita manusia. Tidakkah kita sepatutnya bersyukur?2 Tuhan berfirman: "Maka terangkanlah kepadaku tentang benih yang kamu tanam. Kamukah yang menumbuhkannya ataukah Kami yang menumbuhkannya? Jika Kami kehendaki, nescaya Kami jadikannya hancur lumat, maka kamu tinggal terheran-heran, (sambil berkata): 'Sesungguhnya kami benar-benar rugi, bahkan kami dihalang daripada memperoleh hasil.'"3 "Dan bumi Kami hamparkan dan Kami letakkan padanya gunung-ganang yang kukuh, dan Kami tumbuhkan padanya segala sesuatu menurut ukuran yang ditentukan. Dan Kami adakan padanya sumber-sumber penghidupan untuk kamu dan untuk makhluk-makhluk yang kamu sekali-kali bukan pemberi rezekinya. Dan tidak ada sesuatu pun melainkan pada sisi Kamilah khazanahnya; dan Kami tidak menurunkannya melainkan dengan ukuran yang tertentu. Dan Kami kirimkan angin untuk mengawinkan (tumbuh-tumbuhan), dan Kami turunkan hujan dari langit, lalu Kami beri minum kamu dengannya, dan sekali-kali bukanlah kamu yang menyimpannya." Maka hendaklah manusia memerhatikan makanannya. Sesungguhnya Kami mencurahkan air dengan limpahnya. Kemudian Kami membelah bumi dengan sebaik-baiknya. Lalu Kami tumbuhkan padanya biji-bijian. Dan anggur serta sayur-sayuran. Dan zaitun serta kurma. Dan kebun-kebun yang rimbun dengan pohon-pohon yang tinggi.

Land is one of the greatest bounties of God. He subjects this earth to mankind and makes it cultivable, to produce plants and fruits. He created the laws of nature and made them benefit human beings in their living and subsistence. The importance of land as an origin of agricultural and other resources has always been recognized, to the extent that physiocrats in Western economics called for one single tax on land. God says "We indeed have placed you with authority on earth and provided you therein with means for the fulfillment of your lives: small are the thanks that ye give."1 Who created land and submitted it to our authority? Who made land arable or nonarable ? Who created the seeds that, put inside the soil, grow into bushes and trees? Who nourishes seeds and waters them from clouds or springs? Who makes plants breathe the carbon gas that human beings discharge, and discharge the oxygen that human beings need in a fantastic exchange of benefit? Who created the sun that provides plants and trees with light and heat indispensable for their growth? All these are only a few of the bounties God created for us human beings. Should we not be thankful?2 God says "See ye the seed that ye sow in the ground? Is it ye that cause it to grow or are we the cause ? Were it our will, we could crumble it to dry powder and ye would be left in wonderment, saying 'We are indeed left with debts, indeed are we shut out of the fruits of our labor'"3 "And the earth we have spread out, set thereon mountains firm and immovable, and produced therein all kinds of things in due balance. And we have provided therein means of subsistence for you and for those for whose subsistence ye are not responsible. And there is not a thing but its treasures are with us, but we only send down thereof in due and ascertainable measures. And We send the fecundating winds, then cause the rain to descend from the sky therewith providing you with water, though ye are not the guardian of its stores."4 Then let man look at his food. For that We pour forth water in abundance. And We split the earth in fragments. And produce therein corn. And grapes and nutritious plants. and olives and dates. And enclosed gardens dense with lofty trees.

"Dan buah-buahan dan makanan ternakan. Untuk kegunaan dan kemudahan kamu serta binatang ternakan kamu."5 Suatu tanda bagi mereka ialah bumi yang mati; Kami menghidupkannya dan mengeluarkan daripadanya biji-bijian, yang kamu makan daripadanya. Dan Kami jadikan padanya kebun-kebun kurma dan anggur, dan Kami alirkan padanya mata air, supaya mereka dapat menikmati buah-buahannya. Semua itu bukanlah hasil tangan mereka; maka mengapakah mereka tidak bersyukur?"6

And fruits and fodder. For use and convenience to you and your cattle."5 A sign for them is the earth that is dead, We do give it life and produce grain therefrom of which ye do eat. And we produce therein orchards with dates palms and vines and We cause springs to gush forth therein, that they may enjoy the fruits of this. It was not their hands that made this; will they not then give thanks."6

Sesungguhnya, segala yang dihasilkan oleh bumi hanyalah sebahagian daripada nikmat-nikmat Tuhan. Oleh itu, adalah wajar bahawa kita diwajibkan bersyukur kepada Tuhan atas nikmat-nikmat ini yang kita gunakan. Bentuk pertama kesyukuran ialah dengan menunaikan zakat yang wajib ke atasnya, sebagai menzahirkan rasa syukur kepada Tuhan serta membantu hamba-hamba-Nya yang berhajat. Zakat ke atas biji-bijian, tanah dan buah-buahan ini dikenali dalam Syariah sebagai "'ushr" (10%). Berbeza dengan bentuk zakat yang lain, zakat pertanian tidak memerlukan berlalunya tempoh satu tahun penuh. Ia wajib dibayar pada masa tuaian kerana pada ketika ia dituai, hasil dan tanaman itu mewakili pertumbuhan yang telah direalisasikan daripada tanah, dan kita telah melihat dalam bab pertama bahagian ini bahawa pertumbuhan itu ialah sebab kewajipan zakat.

Indeed, all that the ground produces is but a part of the bounties of God. It is therefore natural that we are required to give thanks to God for these bounties that we use. The first expression of thankfulness is to give due zakah on it, showing gratitude to God and helping His needy servants. This zakah on grain, lands and fruits is known, in Shari'ah as "'ushr" (the 10%). Unlike other forms of zakah, zakah on agriculture does not require the passage of one full year. It is payable at the time of harvest because at the moment they are harvested, produce and crops represent the realized growth from land, and we have seen in chapter one of this part that growth is the reason for zakatability.

Bab ini akan mengandungi sembilan bahagian seperti berikut:

This chapter will have nine sections as follows:

Bahagian 1: Kewajipan zakat ke atas hasil pertanian.

Section 1: The obligation of zakah on agriculture.

Bahagian 2: Produk yang tertakluk kepada zakat.

Section 2: Products that are subject to zakah.

Bahagian 3: Nisab.

Section 3: nisab.

Bahagian 4: Kadar zakat.

Section 4: Rates of zakah.

Bahagian 5: Anggaran hasil tanaman.

Section 5: Estimation of the harvest.

Bahagian 6: Bahagian-bahagian hasil tanaman yang tidak boleh dikira untuk kewajipan zakat.

Section 6: Parts of the harvest that may not be counted for zakatability.

Bahagian 7: Penolakan hutang dan perbelanjaan.

Section 7: Deduction of debt and expenditure.

Bahagian 8: zakat ke atas tanah yang disewakan.

Section 8: zakah on rented land.

Bahagian 9: Gabungan 'ushr dan kharaj.

Section 9: The combination of 'ushr and kharaj.

A. Tuhan berfirman, "Wahai orang-orang yang beriman, infakkanlah sebahagian daripada hasil usahamu yang baik-baik dan daripada apa yang Kami keluarkan untuk kamu dari bumi, dan janganlah kamu sengaja memilih yang buruk lalu kamu infakkan daripadanya, padahal kamu sendiri tidak akan mengambilnya kecuali dengan memejamkan mata terhadapnya."{8} Kewajipan zakat terkandung dalam perintah untuk berinfak ini. Sangat kerap Al-Qur'an menggunakan perkataan "infak" untuk zakat. Al-Jassas mengulas ayat ini, "Yang dimaksudkan ialah zakat, terutamanya kerana ayat seterusnya melarang memilih barang yang buruk sebagai bayaran. Generasi awal dan generasi kemudian sepakat bahawa zakat ialah yang dimaksudkan dalam ayat ini."9

A. God says, "O ye who believe, give of the good things which ye have earned and of the fruits of the earth which We have produced for you, and do not even aim at getting anything which is bad in order that out of it ye may give away something, when ye yourselves would not receive it except with closed eyes."8 The obligation of zakah is inherent in this command to spend. Very often Qur'an uses the word "spending" for zakah. Al Jassas comments on this verse, "What is meant is zakah, especially since the following sentence forbids selecting bad goods as payment. Earlier and later generations agree that zakah is what is meant in this verse."9

B. Allah berfirman, "Dialah yang menjadikan kebun-kebun yang berjunjung dan yang tidak berjunjung, dan pohon kurma serta tanaman dengan pelbagai jenis hasilnya, dan zaitun serta delima, yang serupa (jenisnya) dan yang berbeza (rupanya). Makanlah daripada buahnya apabila ia berbuah, dan tunaikanlah haknya pada hari dituainya."10

B. God says, "It is He who produceth gardens, with trellises and without, and dates and tilth with produce of all kinds, and olives and pomegranates, similar (in kind) and different (in variety). Eat of their fruit in their season but render the dues that are proper on the day that the harvest is gathered."10

Banyak daripada golongan salaf mentafsirkan "hak" dalam ayat ini sebagai zakat yang wajib. Al-Tabari meriwayatkan bahawa Anas mentafsirkan ayat ini sebagai zakat yang wajib. Beliau juga meriwayatkan daripada Ibn 'Abbas, melalui beberapa sanad, bahawa ia ialah "sepersepuluh dan separuh sepersepuluh". Satu lagi riwayat daripada Ibn 'Abbas menyatakan, "Hak bermaksud zakat yang ditetapkan pada hari apabila kadar hasil tanaman itu ditimbang dan diketahui." Turut diriwayatkan bahawa Jabir bin Zaid, al-Hasan, Sa'id, Muhammad bin al-Hanafiyah, Taus, Qatadah dan al-Dahhak mentafsirkan ayat ini sebagai zakat yang wajib, iaitu sepersepuluh atau separuh sepersepuluh.11 Al-Qurtubi menyatakan bahawa Ibn Wahb dan Ibn al-Qasim meriwayatkan perkara yang sama daripada Malik. Ia juga pendapat sebahagian murid al-Shafi'i,12 dan juga Abu Hanifah serta murid-muridnya.13

A. Ibn 'Umar meriwayatkan bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Bagi tanaman yang disirami oleh hujan atau mata air, zakatnya ialah sepersepuluh, dan bagi tanaman yang disirami dengan air yang dibawa (menggunakan alat), zakatnya ialah separuh daripada sepersepuluh."20

A. Ibn 'Umar narrates that the Prophet (p) said, " On that which is watered by the sky or by springs, one-tenth is obligatory, and on that which is irrigated by carried water a half-tenth is obligatory."20

B. Jabir meriwayatkan daripada Nabi ﷺ, "Zakat sepersepuluh wajib ke atas tanaman yang diairi oleh sungai atau hujan, dan zakat separuh daripada sepersepuluh wajib ke atas tanaman yang diairi melalui kaedah air yang diangkut."21

B. Jabir narrates from the Prophet (p), "One tenth is obligatory on that which is watered by rivers or clouds, and half-tenth is obligatory on that which is watered through means of transported water."21

C. Terdapat juga beberapa hadis yang menentukan nisab bagi biji-bijian dan buah-buahan, serta hadis-hadis tentang pengiriman petugas pemungut zakat atas hasil pertanian.

C. There are also several saying that determine nisab of grains and fruits and sayings that about sending collectors for zakah on agriculture.

Para ulama Muslim telah sepakat secara ijmak tentang kewajiban zakat sepersepuluh atau separuh sepersepuluh, walaupun mereka mungkin berbeza pendapat dalam perincian.22

Muslims scholars have unanimously agreed on the obligation of the one-tenth or the half-tenth dues, although they may have differences about details.22

Dalam bahagian ini saya akan meninjau pelbagai pendapat ulama, kemudian membuat kesimpulan dengan perbandingan dan renungan untuk memilih yang terbaik di antara mereka.

In this section I will review the different scholarly opinions and then conclude with a comparison and reflection to select the best among them.

'Abd Allah bin 'Umar dan beberapa Tabi'in berpendapat bahawa zakat hanya wajib ke atas gandum, barli, kurma dan kismis. Pendapat ini juga diriwayatkan daripada Musa bin Talhah, al-Hasan, Ibn Sirin, al-Hasan bin Salih, Ibn Abi Laila, Ibn al-Mubarak, Abu 'Ubaid, dan satu riwayat daripada Ahmad.23 Ibrahim menambah satu jenis kelima, iaitu jagung.24 Mereka mengemukakan dalil-dalil berikut sebagai sokongan terhadap pandangan mereka:

'Abd Allah bin 'Umar and a few Followers consider zakah obligatory only on wheat, barley, date, and raisin . This is also reported from Musa bin Talhah, al Hasan, Ibn Sirin, al Hasan bin Salih, Ibn Abi Laila, Ibn al Mubarak, Abu 'Ubaid, and a report from Ahmad.23 Ibrahim adds a fifth item, corn.24 They provide the following documents in support of their view:

A. Ibn Majah dan al Daraqutni meriwayatkan dari Amr bin Shu'aib, dari ayahnya, dari datuknya bahawa "Rasulullah ﷺ hanya mewajibkan zakat ke atas gandum, barli, kurma dan kismis." Riwayat Ibn Majah menambah "jagung."25

A. Ibn Majah and al Daraqutni report from Amr bin Shu'aib from his father from his grandfather that "The Messenger of God (p) only enacted zakah on wheat, barley, date, and raisin." Ibn Majah's version adds "corn."25

B. Sebuah riwayat yang diceritakan oleh Abu Burdah daripada Abu Musa dan Mu'adh bahawa Rasulullah ﷺ telah mengutus mereka berdua ke Yaman untuk mengajar penduduknya, dan baginda memerintahkan mereka agar tidak mengambil sedekah kecuali daripada empat jenis makanan ini: gandum, barli, kurma, dan kismis.26

B. A report narrated by Abu Burdah from Abu Musa and Mu'adh that the Messenger (p) sent them to Yemen to teach people and ordered them not to take sadaqah except from these four foods - wheat, barley, date, and raisin.26

Lebih-lebih lagi, tidak ada nas atau ijmak yang diketahui yang mewajibkan zakat ke atas selain empat hasil ini. Tanaman lain tidak sebanyak empat jenis ini dan tidak boleh dianggap serupa dengannya.

Moreover, there is no text or known ijma that imposes zakah on other than these four products. Other crops are not as common as these four and must not be considered similar to them.

Malik dan al-Shafi'i menganggap kebolehmakanan dan kebolehsimpanan sebagai syarat yang perlu bagi zakat hasil pertanian. Oleh itu, gandum, barli, jagung, bijirin, dan beras kesemuanya wajib dizakatkan. Yang dimaksudkan dengan "kebolehmakanan" ialah bahan itu hendaklah makanan utama dan bukan makanan sampingan, iaitu sesuatu yang lazimnya dimakan oleh manusia untuk menyara hidup.

Malik and al Shafi'i consider edibility and preservability as the necessary conditions for zakatability of agricultural products. Consequently, wheat, barley, corn, grain, and rice are all zakatable. By "edibility" they mean that the item should be a major foodstuff and not a secondary one, an item that people normally eat for subsistence.

Oleh itu, badam, walnut, dan pistachio tidak wajib dizakatkan walaupun boleh disimpan, manakala epal, delima, pear, pic, dan plum juga tidak wajib dizakatkan kerana tidak boleh dikeringkan dan disimpan. Mazhab Maliki berbeza pendapat mengenai kewajipan zakat ke atas buah ara.

Consequently, almond, walnut, and pistachio are not zakatable although they can be stored, while apples pomegranates, pears, peaches, and plums are also not zakatable because they cannot be dried and stored. Malikites differ on the zakatability of figs.

Malik sendiri dilaporkan telah mengecualikan buah ara, buah plum, delima dan semua buah-buahan daripada zakat,27 manakala sebahagian daripada murid-muridnya berpendapat buah ara wajib dizakatkan kerana dua syarat, iaitu boleh dimakan dan boleh disimpan, telah dipenuhi.28 Al Khurashi menghitung dua puluh jenis makanan yang wajib dizakatkan, termasuk kacang kuda, kacang dal, gandum, barli, beras, kurma, zaitun, kismis, bijan, dan lain-lain.29

Malik himself is reported to have excluded figs, plums, pomegranates and all fruits from zakah,27 while some of his disciples consider figs zakatable because the two conditions of edibility and storability are fulfilled.28 Al Khurashi counts twenty zakatable food items which include garbanzo beans, lentil, wheat, barley, rice, dates, olives, raisin, sesame, and others.29

Al-Qurtubi mengatakan bahawa al-Shafi'i berpendapat tidak ada zakat wajib ke atas buah-buahan selain kurma dan anggur, kerana Nabi ﷺ mengambil zakat daripada dua produk ini, iaitu makanan utama yang boleh disimpan di Hijaz. Sebaliknya, walnut dan badam tidak dikenakan zakat walaupun ia tidak mudah rosak, kerana ia bukan makanan utama di Hijaz, sebaliknya hanya digunakan sebagai buah-buahan. Al-Shafi'i meneruskan, "Zaitun juga tidak dikenakan zakat kerana ia dikaitkan dengan delima dalam satu ayat, 'dan zaitun serta delima',30 dan oleh kerana delima tidak dikenakan zakat, maka zaitun juga tidak wajib dizakatkan." Namun, terdapat riwayat lain daripada al-Shafi'i yang menyatakan bahawa zaitun dikenakan zakat.31 Ini juga pendapat Malik.32 Al-Qurtubi meneruskan, "Kedua-duanya bersepakat bahawa delima tidak dikenakan zakat, sedangkan menurut ayat yang dinyatakan di awal bab ini, delima wajib dizakatkan."33

Ahmad diriwayatkan dalam al-Mughni berkata bahawa tiga syarat ini mesti dipenuhi bagi sesuatu tanaman itu wajib zakat, sama ada tanaman itu makanan ruji atau bukan. Oleh itu, gandum, kapas, bijan, sesetengah sayur dan banyak buah termasuk dalam hukum ini. Namun, sesetengah buah seperti epal, pear, pic dan aprikot serta sesetengah sayur seperti timun, terung dan lobak merah, semuanya tidak wajib zakat.

Ahmad is reported in al Mughni to have said that these three conditions must be met for zakatability, whether the crop is a food item or otherwise.36 Thus grain, cotton, sesame, some vegetables and many fruits are included. However, some fruits like apple, pear, peach, and apricot and some vegetables like cucumber, eggplant, and carrot are all not zakatable.

Pandangan ini didasarkan pada keumuman sabda: "Pada apa yang diairi oleh langit, zakatnya sepersepuluh," dan perintah Nabi kepada Mu'adh: "Ambillah zakat dari biji-bijian,"37 serta sabda: "Tidak ada zakat pada biji-bijian atau kurma yang kurang dari lima wasq,"38 yang diriwayatkan oleh Muslim dan al-Nasa'i. Sabda terakhir ini bermakna bahwa dapat diukur (dengan takaran) merupakan syarat yang diperlukan bagi wajibnya zakat.39

This view is based on the generality of the saying: "There is one tenth obligatory on that which is watered by the sky " and the Prophet's order to Mu'adh: "Take grain out of grain,"37 and the saying: "There is no zakah on grain or date that are less than five wasq"38 reported by Muslim and al Nasa'i. This last saying means that for zakatability the measurability is a required condition.39

Menurut Abu Hanifah, apa sahaja yang ditanam dan dituai dengan tujuan untuk memperoleh keuntungan adalah tertakluk kepada zakat. Hutan semula jadi, semak dan tumbuhan yang tumbuh dengan sendirinya tidak tertakluk kepada zakat, kecuali apabila pemiliknya berniat menggunakan tanah itu untuk penanaman kayu balak atau makanan ternakan. Dalam keadaan ini, hasil-hasil tersebut menjadi tertakluk kepada zakat.40 Abu Hanifah tidak mengambil kira mana-mana syarat sama ada ia boleh dimakan, boleh dikeringkan, tidak mudah rosak, atau boleh diukur.

According to Abu Hanifah anything that is planted and harvested with the intention of making a profit, is zakatable. Natural forests, bushes and plants that grow on their own are not zakatable except when the owners intend to use the land for lumber or fodder plantation. In this case those products become zakatable.40 Abu Hanifah does not consider any of the conditions of edibility, driability, non-perishability, or measurability.

Daud dan pengikut-pengikut zahirinya bersetuju dengan Abu Hanifah dalam isu ini. Ini juga dilaporkan sebagai pandangan 'Umar bin Abd al Aziz, Mujahid, Hammad dan satu riwayat daripada al Nakha'i.41 Abu Yusuf dan Muhammad tidak bersetuju dengan guru mereka Abu Hanifah mengenai kewajipan zakat ke atas sayur-sayuran.

Daud and his zahiri disciples go along with Abu Hanifah on this issue. This is also reported to be the view of 'Umar bin Abd al Aziz, Mujahid, Hammad and a report from al Nakha'i.41 Abu Yusuf and Muhammad do not agree with their teacher Abu Hanifah on the zakatability of vegetables.

Menurut Abu Hanifah dan dua muridnya, tebu, kunyit (safaron), kapas dan serat-serat lain, semua buah-buahan, serta rempah-rempah wajib dikeluarkan zakatnya. Begitu juga sayur-sayuran, menurut pandangannya sahaja. Abu Hanifah berhujah dengan dalil-dalil berikut. Pertama, beliau berkata bahawa lafaz umum dalam ayat surah al-Baqarah, "dan dari apa yang Kami keluarkan untuk kamu dari bumi", tidak mengecualikan mana-mana hasil pertanian. Kedua, ayat "dan tunaikanlah haknya pada hari menuainya" datang selepas penyebutan beberapa jenis pokok dan buah-buahan.

According to Abu Hanifah and his two disciples, sugarcane, safran, cotton, and other fibers, all fruits, and spices are zakatable. So are vegetables, in his view only. Abu Hanifah uses the following in support of his opinion. Firstly, he says the general terms of the verse in surah al Baqara "and from what We have produced for you from the earth" make no exception of any agricultural products.42 Secondly, the verse "and render its right dues on the day of its harvest" comes after the mention of several kinds of trees and fruits.

Sekiranya zakat wajib dikenakan ke atas buah-buahan, maka ia juga mesti dikenakan ke atas sayur-sayuran, kerana sayur-sayuran lebih mudah dihasilkan dan dipindahkan kepada golongan fakir dan miskin, lebih-lebih lagi berbanding bijirin.43 Ketiga, sabda Nabi: "Zakat sebanyak sepuluh peratus wajib ke atas tanaman yang disiram dengan air hujan, dan separuh daripada itu wajib ke atas tanaman yang disiram dengan air yang dibawa," tidak membezakan antara tanaman yang boleh dimakan atau tidak boleh dimakan, yang mudah rosak atau tahan lama, atau yang boleh disukat atau tidak boleh disukat.

Pandangan Abu Hanifah nampaknya yang paling kuat. Ia sesuai dengan objektif umum zakat dan keadilan dalam pelaksanaannya sebagaimana yang dinyatakan dalam nas-nas Al-Qur'an dan Sunnah. Kita juga perlu ingat bahawa ini adalah pendapat beberapa ulama besar seperti 'Umar bin Abd al-Aziz, Mujahid, Hammad, Daud, dan al-Nakha'i.44 Beberapa riwayat yang menyebut empat jenis makanan sama ada munqati' (terputus) atau lemah.45 Walaupun riwayat-riwayat tersebut diterima, batasan kepada empat jenis itu boleh ditafsirkan sebagai sekadar merujuk kepada barang-barang yang wujud pada zaman Nabi ﷺ.46 Amat menarik bahawa tiada satu pun daripada empat mazhab yang menerima batasan sedemikian begitu sahaja.

The view of Abu Hanifah seems to be the strongest. It suits the general objectives of zakah and the justice of its implementation as expressed in the texts of Qur'an and Sunnah. We must also remember that this is the opinion of several great scholars such as 'Umar bin Abd al Aziz, Mujahid, Hammad, Daud, and al Nakha'i.44 The few sayings that talk about four food items are either munqati' (interrupted) or weak.45 Even if one were to accept the sayings, the restriction to the four items can be interpreted as a mere reference to items present at the time of the Prophet.46 It is remarkable that none of the four schools of thoughts took such limitation for granted.

Yang menghairankan, mendiang Rashid Rida menyokong pandangan yang sempit ini, setelah beliau menambah jagung kepada empat tanaman yang lain, dengan berkata: "Jika apa-apa mesti ditambah melalui qiyas, maka ia ialah beras, terutamanya di kawasan yang beras menjadi makanan asas utama." Ini amat menghairankan kerana Rida sendiri menggunakan hujah keumuman berkenaan aset perdagangan. Hujah keumuman sebenarnya lebih terpakai kepada hasil bumi yang disebut dalam ayat-ayat tersebut berbanding apa-apa yang lain.

Amazingly enough, the late Rashid Rida supports this narrow view, after he adds corn to the four other crops, saying 'If anything must be added by analogy it is rice especially in areas where rice is the main subsistence'.47 This is amazing because Rida himself uses the argument of generality with respect to trade assets. The generality argument is in fact more applicable to the produce of earth that is referred to in the verses than to any thing else.

Sebaliknya, seorang ulama Malikiyah seperti Ibn al-'Arabi menyokong pendapat Abu Hanifah dalam kitab tafsirnya Ahkam al-Qur'an.48 Beliau juga menulis dalam syarahnya terhadap Sunan al-Tirmidhi, "Pendapat yang paling kuat ialah pendapat Abu Hanifah, kerana ia lebih memberi manfaat kepada golongan yang memerlukan, paling disokong oleh lafaz-lafaz umum dalam nas-nas, dan lebih sesuai sebagai bentuk syukur atas nikmat Allah."49

On the other hand, a Malikite like Ibn al 'Arabi supports the position of Abu Hanifah in his Ahkam al Qur'an.48 He also writes in the commentary on Al Tirmidhi, "The strongest view is that of Abu Hanifah, because it is more advantageous to the needy, most supported by the general terms of the texts and more appropriate as an expression of gratitude for Gods' grace."49

Majoriti ulama Muslim sejak zaman Sahabat dan Tabi'in berpendapat bahawa hasil tanaman mestilah sekurang-kurangnya lima wasq untuk dikenakan zakat,60 berdasarkan sabda Nabi ﷺ, "Tidak ada sedekah wajib pada apa-apa yang kurang daripada lima wasq," sebuah hadis yang sahih dan disepakati.61 Abu Hanifah pula berkata bahawa zakat wajib ke atas hasil pertanian tanpa mengira jumlah hasilnya, kerana sabda Nabi ﷺ, "Zakat sepersepuluh wajib ke atas apa yang disirami oleh langit," bersifat umum. Ini juga sahih dan diriwayatkan oleh al-Bukhari dan lain-lain.62 Menurut Abu Hanifah, syarat nisab tidak terpakai kerana syarat berlalunya setahun tidak diperlukan. Yahya bin Adam meriwayatkan pendapat yang serupa daripada Ibrahim al-Nakha'i.63 'Ata' juga dikatakan berpandangan sama.64 Abu Raja' al-'Utaridi berkata bahawa Ibn 'Abbas biasa mengutip zakat di Basrah, sehingga daripada ikatan bawang segar sekalipun.65 Selain itu, Ibn Hazm menyatakan bahawa Mujahid, Hammad, 'Umar bin 'Abd al-'Aziz dan al-Nakha'i semuanya mewajibkan zakat ke atas semua hasil bumi, sama ada banyak atau sedikit kuantitinya. Riwayat daripada tiga yang terakhir adalah sangat sahih.66 'Umar bin 'Abd al-'Aziz berkata bahawa daripada setiap ikat bayam dan seumpamanya, satu ikat mesti dibayar sebagai zakat.67 Daud al-Zahiri berpendapat bahawa bagi barangan yang boleh disukat, syarat lima wasq diperlukan, manakala syarat ini tidak terpakai bagi tanaman yang tidak boleh disukat.68 Ini nampaknya merupakan satu usaha untuk menyelaraskan dua pendapat di atas.69 Pengarang al-Bahr meriwayatkan satu lagi pendapat daripada al-Baqir dan al-Nadir, bahawa nisab hanya menjadi syarat wajib bagi kurma, kismis, gandum dan barli, kerana makanan ruji inilah yang paling lazim pada zaman Nabi ﷺ.70 Al-Shawkani mengulas, "Ini kelihatan seperti mengehadkan nas yang umum tanpa sebarang dalil sokongan."71

The majority of Muslim scholars since the eras of the Companions and Followers believe that crops must be at least five wasq to be zakatable,60 based on the Prophet's saying, "No sadaqah is obligatory on anything less than five wasq," a correct and agreed upon saying.61 Abu Hanifah says zakah is obligatory on agriculture regardless of the amount of crop, since the saying of the Prophet,''A one-tenth due is obligatory on that which the sky waters," is general. This is also correct and reported by al Bukhari and others.62 According to Abu Hanifah the condition of nisab is not applicable because the condition of the passage of one year is not required. Yahya bin Adam reports a similar opinion from Ibrahim al Nakha'i.63 'Ata is said to be of the same view.64 Abu Raja'al 'Utaridi says Ibn 'Abbas used to collect zakah in Basrah even from bunches of fresh onions.65 Furthermore, Ibn Hazm indicates that Mujahid, Hammad, 'Umar bin 'Abd al Aziz, and al Nakha'i all obligated zakah on all the land produce, whether big or small in quantity. Reports from the last three are extremely correct.66 Umar bin 'Abd al 'Aziz says that of each bunch of spinach and the like, one bunch must be paid as zakah.67 Daud al Zahiri holds that for items that are measurable, the condition of five wasq is necessary, while this condition does not apply to crops that are not measurable.68 This seems to be a reconciliation of the above two sayings.69 The author of al Bahr reports yet another opinion from al Baqir and al Nadir, that nisab is a necessary condition only on date, raisin, wheat, and barley, since these were the most common foodstuff at the time of the Prophet (p).70 Al Shawkani comments, "This looks like restricting a general text without any supportive evidence."71

Pendapat Abu Hanifah yang mewajibkan zakat atas sebarang kuantiti, tanpa mengambil kira nisab, bertentangan dengan kata-kata yang sahih yang disebutkan di permulaan bahagian ini. Ia juga nampaknya bercanggah secara langsung dengan prinsip umum bahawa zakat hanya dikenakan ke atas orang kaya, dan nisab ialah kayu ukur bagi kekayaan. Pertentangan yang nampak antara kedua-dua kata-kata ini bukanlah hujah, kerana kedua-duanya boleh ditafsirkan sedemikian rupa sehingga menghapuskan percanggahan. Menurut Ibn al-Qayyim, "kata-kata 'Sepersepuluh wajib atas apa yang disiram oleh langit' diucapkan dalam konteks membezakan antara kes yang memerlukan kadar sepersepuluh dan kes yang hanya memerlukan kadar separuh sepersepuluh. Kata-kata ini tidak menyentuh soal nisab. Sebaliknya, kata-kata tentang lima wasq ialah nas yang jelas mengenai isu nisab. Ia tidak boleh dicabar oleh nas umum kata-kata yang pertama."72

Abu Hanifah's opinion in obligating zakah on any quantity, with no consideration of nisab, contradicts the correct saying mentioned at the beginning of this section. It also appears to be in direct conflict with the general principle that zakah is levied on the rich alone, and nisab is the criterion for richness. The seeming opposition of the two sayings is not an argument, because both of them can be interpreted in such a way that remove contradiction. According to Ibn al Qayyim, "the saying 'A one-tenth due is obligated on which the sky waters' is said in the context of distinguishing between cases that require a rate of one-tenth and cases where a rate of only a half-tenth is required. This saying does not touch the matter of nisab. On the other hand, the saying of the five wusq is a clear text on the issue of nisab. This cannot be challenged by the general text of the former saying."72

Ibn Qudamah berkata, "Oleh kerana sabda "Tiada sedekah yang wajib ke atas apa yang kurang daripada lima wasq" bersifat khusus, ia didahulukan dalam menentukan nisab. Ini sama seperti keadaan bagi barang-barang lain yang wajib zakat, seperti unta dan perak. Dalam kedua-dua keadaan itu terdapat nas-nas umum yang bertujuan menunjukkan wajibnya zakat ke atas barang tersebut, sementara terdapat nas-nas yang bertujuan menetapkan nisab, seperti "Tiada sedekah yang wajib ke atas apa yang kurang daripada lima ekor unta" dan "Tiada sedekah yang wajib ke atas apa yang kurang daripada lima uqiyyah." Ibn Qudamah meneruskan, "Berlalunya setahun diabaikan dalam pertanian kerana masa menuai mewakili kitaran pertumbuhan yang sempurna bagi tanah. Maka tidak sepatutnya ada kaitan antara nisab dan berlalunya setahun. Akhirnya, nisab ialah penentu kekayaan dalam urusan zakat, dan zakat hanya diwajibkan ke atas orang yang kaya."73

Ibn Qudamah says, "Since the saying 'There is no sadaqah obligatory on that which is less then five wasq is specific, it has priority in determining nisab. This is like the case of other zakatable items, such as camels and silver. In both cases there are general sayings whose purpose is to indicate the zakatability of the item, while there are texts whose purpose is to set nisab, like 'There is no sadaqah obligatory on that which is less than five camels.' and 'There is no sadaqah obligatory on that which is less than five uqiyyah." Ibn Qudamah goes on "The passage of a year is disregarded in agriculture because the time of harvesting represents the complete cycle of growth for the land. So there should be no association between nisab and the passage of a year. Finally, nisab is the determinant of richness in matters of zakah, and zakah is only obligated on the rich."73

Sebutan yang betul menentukan nisab pada lima wasq. Satu wasq sepakat sama dengan enam puluh sa'.

Correct sayings determine nisab at five wasq. A wasq unanimously equals sixty sa'.

Ini bahkan disebut dalam sebuah hadis, walaupun ia lemah.74 Maka nisab itu ialah tiga ratus sa'. Ijmak mengenai anggaran ini disebutkan oleh Ibn al-Mundhir.75

This is even mentioned in a saying, although it is a weak one.74 A nisab is thus three hundred sa'. Unanimity on this estimation is mentioned by Ibn al Mundhir.75

Sa' dalam Lisan al-'Arab ialah sukatan isi atau kapasiti yang digunakan di Madinah. Ia bersamaan dengan empat mudd. Ia disebut dalam beberapa hadis berkenaan zakat fitrah.76 Dikatakan bahwa Nabi ﷺ menggunakan satu sa' (air) untuk mandinya (ghusl) dan satu mudd untuk wuduknya (wudu')77, maka sa' Nabi ﷺ ialah empat mudd.

Sa' as in Lisan al 'Arab is a measure of volume or capacity used in Madinah. It equals four mudd. It is mentioned in several sayings with regard to the zakah of breaking the fast.76 It is said that Prophet (p) used one sa' (of water) for his washing (ghusl) and one mudd for his ablution (wudu')77, so the sa' of the Prophet is four mudd.

Satu mudd bersamaan dengan apa yang memenuhi dua tapak tangan yang diletakkan bersama dengan jari-jari direnggangkan. Nabi ﷺ menetapkan sukatan isipadu, dengan bersabda, sebagaimana diriwayatkan oleh Ibn 'Umar, "Sukatan (yang standard) ialah sukatan penduduk Madinah, dan timbangan (yang standard) ialah timbangan penduduk Makkah."78 Penduduk Madinah adalah petani dan sukatan isipadu mereka lebih dikenali secara meluas dan lebih tepat, manakala penduduk Makkah adalah ahli perniagaan, dan timbangan mereka lebih lazim dan lebih tepat.

One mudd equal what fills the two hands put by each other with fingers stretched. The Prophet (p) standardized measures of capacity, stating, as narrated by Ibn 'Umar, "The (standard) measures are the measures of Madinah, and the (standard) weight are the weights of Makkah."78 People of Madinah were farmers and their measures of capacity are more widely known and more accurate, while people of Makkah were men of trade, and their weights were more common and more accurate.

Abu Hanifah dan murid-muridnya — orang Iraq — menganggarkan berat satu sa' sebagai lapan ratl Baghdad, manakala Malik, Shafi'i, Ahmad dan lain-lain — orang Hijaz — menganggarkannya sebagai lima dan satu pertiga ratl.

Abu Hanifah and his disciples --- Iraqis -- estimate the weight of one sa' at eight Baghdadi ratl, while Malik , Shafi'i, Ahmad and others -- Hijaziz -- estimate it at five and one third ratl.

Ahli fiqh Iraq berhujah bahawa sa' pada zaman 'Umar beratnya lapan ratl.79 Mereka juga bergantung pada dakwaan bahawa Nabi ﷺ menggunakan lapan ratl untuk mandinya, dua ratl untuk wuduknya, atau satu sa' untuk mandinya dan satu mudd untuk wuduknya.80 Mereka membuat kesimpulan bahawa satu sa' mestilah bersamaan dengan lapan ratl, manakala satu mudd bersamaan dengan dua ratl.

Iraqi jurists argue that the sa' at 'Umar's time weighted eight ratl.79 They also depend on the claim that the Prophet used eight ratl for his washing, two ratl for his ablution, or one sa' for his washing and one mudd for his ablution.80 They conclude that one sa' must equal eight ratl, while one mudd equals two ratl.

Adapun golongan Hijazi, dalil mereka ialah amalan yang berleluasa di kalangan penduduk Madinah turun-temurun sejak zaman Nabi ﷺ. Ibn Hazm berkata, "Perkara ini sangat masyhur di Madinah, dan jelas bagi semua orang, muda atau tua, soleh atau fasik, berilmu atau jahil. Menolak fakta seperti ini sama seperti menolak fakta bahawa Masjid al-Haram terletak di Makkah, atau menolak tapak yang diketahui di Madinah tempat kubah Masjid Nabi ﷺ berdiri; ia adalah sesuatu yang sangat tidak masuk akal." Beliau meneruskan, "Malah Abu Yusuf, apabila mengunjungi Madinah, mengubah pandangannya kepada pandangan para fuqaha Hijazi."81

As for the Hijazis, their evidence is the predominant practice of the residents of Madinah generation after generation from the time of the Prophet. Ibn Hazm says "This is overwhelmingly known in Madinah, and it is obvious to everybody, young or old, righteous or wicked, knowledgeable or ignorant. Rejecting such a fact is like rejecting the fact that the Grand Mosque is in Makkah or rejecting the known site in Madinah of the dome over the Mosque of the Prophet--- it is absurdly unreasonable," He continues, "Even Abu Yusuf, upon visiting Madinah changed his view to that of Hijazi Jurists."81

Beliau merujuk kepada kisah yang diriwayatkan oleh al-Baihaqi daripada al-Husain bin al-Walid: "Kami pergi menziarahi Abu Yusuf sebaik sahaja beliau pulang dari menunaikan haji. Beliau berkata kepada kami, 'Aku ingin memaklumkan kepada kamu satu perkara yang telah merisaukan aku untuk beberapa ketika sehinggalah aku pergi ke Madinah. Di sana, aku bertanya tentang sa' dan mereka menjawab bahawa sa' yang mereka gunakan hari ini ialah sa' yang sama digunakan oleh Rasulullah ﷺ. Aku bertanya sama ada mereka dapat mengemukakan bukti bagi kenyataan ini. Mereka berkata bahawa mereka akan membawa bukti mereka kepadaku esok. Keesokan harinya, kira-kira lima puluh orang tua daripada kalangan Ansar dan Muhajirin datang menemui aku, setiap seorang daripada mereka membawa sukatan sa' yang satu.

Tiga cadangan dikemukakan untuk mendamaikan kedua-dua pandangan mengenai berat kandungan sa'.

Three propositions are suggested to reconcile the two views on the weight of the contents of the sa'.

A. Sebahagian ulama Hanafi mengemukakan bahawa ratl Madinah ialah dua pertiga daripada ratl Baghdad. Ibn al-Humam menyokong pendapat ini. Ini bermakna sa' sebagai sukatan isipadu telah disepakati, tetapi berat ratl berbeza antara Baghdad dan Hijaz.85

A. Some Hanafites suggest that the ratl of Madinah is two thirds of the ratl of Baghdad. Ibn al Humam supports this proposition. It means that the sa' as a capacity measure is agreed upon, but the weight of the ratl is different between Baghdad and Hijaz.85

B. Ibn Taimiyah berpendapat bahawa dahulunya terdapat dua sukatan isipadu: sukatan Hijaz yang dipanggil sa' dan hanya digunakan untuk bijirin serta bahan makanan. Satu sa' bijirin bersamaan dengan berat lima dan satu pertiga ratl. Sukatan lain, yang juga dipanggil sa', hanya digunakan untuk cecair dan bersamaan dengan berat lapan ratl.86 Menurut pendamaian ini, ratl adalah sama di Iraq dan Hijaz, manakala terdapat dua sukatan isipadu yang berbeza, bergantung kepada bahan yang disukat.

B. Ibn Taimiyah suggests that there used to be two measures of capacity; the Hijazi measure called sa' is used only for grain and foodstuff. A sa' of grain equals in wight five and one-third ratl. Another measure was used only for liquid, also called sa', and equaling eight ratl sin weight.86 According to this reconciliation, the ratl is the same in Iraq and Hijaz, while there are two different volume measures, depending on the material measured.

C. Untuk zaman moden kita, 'Ali Mubarak mencadangkan jalan ketiga untuk mendamaikan perbezaan ini. Beliau mendakwa tiada perbezaan sebenar pada isipadu sa' di Iraq dan Hijaz, dan tiada perbezaan antara ratl mereka sebagai sukatan berat.87 Jika anda menimbang satu sa' yang penuh dengan biji-bijian, beratnya ialah lima setengah ratl, dan jika anda menimbang satu sa' yang penuh dengan air, beratnya ialah lapan ratl.

C. For our modern age, 'Ali Mubarak suggests a third way of reconciliation. He claims there is no real difference the volume of sa' in Iraq and Hijaz, nor is there a difference between their ratl as a measure of weight.87 If you weigh the one sa' full of grain, it is five and one-third ratl, and if you weigh one sa' full of water it is eight ratls.

Perlu diingat bahawa lapan rathl hanyalah anggaran, kerana berat air yang sebenarnya sedikit kurang daripada lapan rathl. Oleh itu, menurut Mubarak, orang Iraq menjadikan berat air sebagai ukuran, manakala orang Hijaz pula menjadikan berat bijirin sebagai ukuran.88

Setelah kita mengkaji penentuan nisab sebagai lima wasq, dengan setiap wasq bersamaan enam puluh sa', kita boleh dengan mudah menukarkan ukuran ini kepada sukatan kapasiti masa kini.90 Untuk memberikan jumlah nisab dalam berat, kita mesti mengingati eksperimen Ahmad. Beliau menimbang satu sa' yang penuh dengan gandum; beratnya ialah lima dan satu pertiga ratl.91 Diketahui bahawa sebahagian hasil pertanian lebih ringan daripada gandum, seperti barli atau jagung. Tiada perselisihan dalam kalangan ahl al-hadith bahawa berat satu sa' ialah lima dan satu pertiga ratl gandum purata. Kita tidak boleh melupakan bahawa kuantiti nisab ditentukan dalam sukatan kapasiti dan bukan dalam berat. Jika isipadu nisab bagi tanaman lain kebetulan lebih ringan daripada isipadu gandum yang sama, maka isipadu biji-bijian lain itu tetap wajib dizakatkan walaupun beratnya lebih ringan.91

After we studied the determination of nisab as five wasq, each wasq being sixty sa', we can easily transfer these to contemporary capacity measures.90 In order to give the amount of nisab in weight we must remember the experiment of Ahmad. He weighed a sa' full or wheat; the weight was five and one-third ratl.91 It is known some agricultural crops are lighter than wheat, such as barley or corn. There is no disagreement among ahl al hadith that the weight of a sa' is five and one-third ratl of average wheat. We must not forget that the quantity of nisab is determined in capacity measures and not in weight. If the volume of nisab of another crop happens to weigh less than the same volume of wheat, that volume of the other grain is zakatable in spite of its lighter weight.91

ʿAli Mubarak mengkaji ratl Baghdadi dan membuat kesimpulan bahawa satu ratl bersamaan empat ratus lapan gram.92 Beliau juga menganggarkan bahawa satu sa' air ialah 2.75 liter.

'Ali Mubarak studied the Baghdadi ratl and concludes that one ratl equals four hundred and eight grams.92 He also estimates that one sa' of water is 2.75 liters.

Oleh yang demikian, berat satu sa' bijirin ialah 2.176 kilogram. Dengan pengiraan mudah, didapati bahawa satu wasq ialah 130.56 kilogram gandum, atau 165 liter. Ini bermakna nisab ialah 825 liter atau 652.8 kilogram.93

Consequently, the weight of one sa' of grains is 2.176 kilograms, By simple arithmetic we find that one wasq is 130.56 kilogram of wheat, or 165 liters. This means that the nisab is 825 liters or 652.8 kilograms."93

Beberapa tanaman tidak dapat diukur dengan sukatan kapasiti kerana biasanya ia tidak dipadatkan atau dimampatkan, seperti kunyit (safron) dan kapas. Abu Yusuf mencadangkan bahawa nilai produk sebegini hendaklah dijadikan kriteria dalam menentukan kewajipan zakat. Beliau mencadangkan agar nilai satu nisab bagi bijirin yang paling murah, contohnya barli, dipertimbangkan dan nilai tersebut digunakan ke atas tanaman-tanaman ini.94

A few crops cannot be measured by capacity measures because they are usually administered without being condensed or pressurized, such as safron and cotton. Abu Yusuf suggests that the value of such products should be the criteria in zakatability. He proposes to consider the value of a nisab of the cheapest grain, barley, for example, and apply that value on these crops.94

Muhammad mencadangkan agar digunakan unit terbesar yang benar-benar digunakan dalam perdagangan, seperti tan, sebagai contoh, dengan mengatakan bahawa wasq ialah unit ukuran kapasiti tertinggi pada zaman Nabi ﷺ. Oleh itu, bagi tanaman baharu tersebut, kita hendaklah mengambil lima daripada unit ukuran tertinggi mereka sebagai nisab.94 Ini pastinya bermakna nisab akan berbeza dari satu negara ke negara yang lain. Sesetengah negara akan menggunakan tan metrik, sesetengah yang lain tan Inggeris, dan yang lain lagi mungkin menggunakan unit yang berbeza.

Muhammad suggests to use the largest unit used actually in trade, such as ton, for example, saying that the wasq was the highest unit of capacity measure at the time of the Prophet. Thus, for those new crops, we should take five of their highest units of measurement as a nisab.94 This definitely means nisab will differ from one country to another. Some countries will use the metric ton, others the English ton, and yet others may use a different unit.

Sebahagian fuqaha mencadangkan bahawa bagi semua tanaman yang tidak diukur mengikut sukatan isipadu, nisab mesti ditentukan sebagai kuantiti yang nilainya ialah dua ratus dirham, dengan menggunakan nisab wang dengan cara yang sama seperti ia digunakan ke atas aset perdagangan.95 Akhir sekali, Ahmad mencadangkan agar kita menggunakan setara berat bagi nisab bijirin.96 Ini bermakna bagi tanaman yang biasanya tidak diukur dengan sukatan isipadu, berat 653 kilogram mesti diguna pakai pada zaman kita. Ibn Qudamah menuduh kesemua pandangan ini tidak mempunyai sebarang sokongan daripada nas, qiyas yang sahih, mahupun hujah rasional yang kukuh. Beliau berhujah bahawa zakat tidak boleh diwajibkan ke atas semua harta tanpa sebarang had minimum, begitu juga anggaran nisab bagi tanaman tertentu tidak boleh dibuat berdasarkan tanaman lain, dan nilai juga tidak boleh diambil kira, kerana dalam pertanian adalah mustahak bahawa zakat dibayar dalam bentuk asal.97

Some jurists suggest that in all crops which are not measured by capacity, nisab must be determined as the quantity whose value is two hundred dirhams, applying the nisab of money the same way it is applied on trade assets.95 Lastly, Ahmad suggests we use the weight equivalent of the nisab of grain.96 This means that for crops that are not usually measured by capacity measures, the weight of 653 kilograms must be applied in our times, Ibn Qudamah accuses all these views of being void of any support from a text, a valid analogy, or a sound rationale. He argues that zakah cannot be due on all assets regardless of any minimum, nor can the estimation of nisab on certain crops be done on the basis or another crop, nor can the value be considered, because in agriculture it is essential that zakah be paid in kind.97

Anggaran nisab hendaklah dibuat ke atas produk kering selepas ia mencapai bentuk akhirnya untuk dijual (selepas dibersihkan, ditapis, dikupas, dan sebagainya). Al Ghazali dalam kitabnya al Wajiz menulis bahawa lima wasq mesti dikira dalam bentuk kering bagi kismis, dan bagi biji-bijian selepas dibersihkan dan dibuang kulit arinya, kecuali tanaman yang dijual dalam keadaan segar atau bersama kulit arinya. Dalam keadaan ini, nisab dianggarkan ke atasnya sebagaimana adanya.98

The estimation of nisab should be done on the dry product after it takes its final form for sale (after cleaning, filtering, skinning, etc.). Al Ghazali in his al Wajiz writes that the five wasq must be considered in the dried form of raisin, and in grain after cleaning and removal of its bran, except for crops that are sold fresh or with their bran. In this case nisab is estimated on them as they are.98

Al-Bukhari meriwayatkan daripada Ibn 'Umar bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Sepersepuluh wajib dikeluarkan bagi tanaman yang diairi oleh hujan dari langit atau mata air, atau yang tidak diairi sama sekali, dan separuh sepersepuluh wajib dikeluarkan bagi tanaman yang diairi dengan air yang dibawa."99 Muslim meriwayatkan daripada Jabir bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Bagi tanaman yang diairi oleh sungai atau awan, wajib dikeluarkan sepersepuluh, dan bagi tanaman yang diairi dengan air yang dibawa oleh unta, wajib dikeluarkan separuh sepersepuluh."100 Yahya bin Adam meriwayatkan daripada Anas, "Rasulullah ﷺ mewajibkan sepersepuluh ke atas tanaman yang diairi oleh langit, dan separuh sepersepuluh ke atas tanaman yang diairi oleh haiwan atau manusia yang membawa air dalam bekas."101 Ibn Majah meriwayatkan daripada Mu'adh, "Rasulullah ﷺ mengutus saya ke Yaman dan memerintahkan saya untuk mengambil sepersepuluh daripada tanaman yang diairi oleh langit, atau yang menyedut air (bawah tanah) melalui akarnya, dan separuh sepersepuluh daripada tanaman yang diairi dengan timba."102 Oleh itu, Abu 'Ubaid membuat kesimpulan bahawa apa-apa yang diairi tanpa menggunakan jentera dan tanpa bayaran upah, sama ada oleh hujan dari langit, atau oleh sungai atau mata air, atau apa yang menyedut air (bawah tanah) melalui akarnya, kadar zakatnya ialah sepersepuluh.103 Pengarang kitab al-Mughni menulis, "Secara keseluruhannya, setiap kali melibatkan kos dan usaha daripada manusia, haiwan, atau jentera, kadarnya ialah separuh sepersepuluh. Sebaliknya, tanaman yang diairi tanpa kos dan usaha sedemikian dikenakan sepersepuluh. Ini kerana kos memberi kesan kepada hasil, dan ia mesti memberi kesan kepada jumlah zakat yang dibayar, maka kadarnya dikurangkan."104 Apabila air dibeli dan dibayar harganya, kadarnya juga dikurangkan, menurut al-Nawawi dan lain-lain.105

Al Bukhari reports from Ibn 'Umar that the Prophet (p) said, "A one-tenth due is obligatory on that which is watered by the sky or springs or that which is not watered at all, and a half-tenth is obligatory on that which is watered by carried water."99 Muslim reports from Jabir that the Prophet (p) said, "On that which rivers or clouds water, there is one-tenth due, and in that which is watered by water carried by camels, there is one half-tenth."100 Yahya bin Adam reports from Anas, "The Messenger of God imposed a one-tenth due on that which the sky waters, and a half-tenth due on that which is watered by animals or men carrying water in containers."101 Ibn Majah reports from Mu'adh, "The Messenger of God (p) sent me to Yemen and commanded me to collect one-tenth from that which the sky waters, or draws (underground) water through its roots, and half a tenth from that which is watered by pails."102 Consequently, Abu 'Ubaid concludes that anything irrigated without the use of machine and the payment of labor, whether by rain from the sky or by rivers or springs or what sucks in (underground) water through its roots, the charge on it is one-tenth.103 The author of al Mughni writes, "In all, whenever cost and effort from people or their animals or machines are involved, the ratio is half a tenth. On the other hand, things watered without such cost and effort are charged one-tenth. This is so because cost affects growth and must affect the amount paid as zakah, so the rate is reduced."104 When water is purchased and paid for, the rate is also reduced, according to al Nawawi and others.105

A. Jika tanaman disiram dengan air yang dibawa selama separuh tahun dan separuh tahun yang lain dibiarkan bergantung pada hujan, kadar zakatnya menjadi tujuh setengah peratus. Ibn Qudamah berkata: "Perkara ini tidak dipertikaikan, setahu saya, kerana jika penyiraman berlaku sepanjang tahun, kadarnya ialah lima peratus, maka kadar itu adalah berkadar dengan penyiraman."106

A. If plants are watered by carried water half of the year and the other half are left to rain, the percentage of zakah becomes seven and a half percent. Ibn Qudamah says "This is not disputed, to my knowledge, since if watering takes place for the whole year the ratio is five percent, so the ratio is proportional to watering."106

B. Jika tanaman disiram sepanjang sebahagian besar tahun, kadarnya menjadi lima peratus dan bahagian kecil daripada jumlah musim itu diabaikan. Begitu juga, kadarnya mesti sepuluh peratus jika tanaman tidak disiram sepanjang sebahagian besar musim. Ini menurut 'Ata, al Thawri, Abu Hanifah, salah satu daripada dua riwayat daripada al Shafi'i, dan pendirian rasmi mazhab Hanbali.107

B. If plants are watered most of the year, the ratio becomes five percent and the small portion of total season is disregarded. By the same token, the ratio must be ten percent if they are not watered most of the season. This is according to 'Ata, al Thawri, Abu Hanifah, one of two reports from al Shafi'i, and the official position of the Hanbalites.107

C. Jika nisbah pengairan kepada keseluruhan musim tidak diketahui, peratusan yang terpakai mestilah satu persepuluh, untuk berhati-hati.108

C. If the ratio of watering to the total season is not known the percentage applicable must be one-tenth, to be on the safe side.108

Timbul persoalan sama ada perbelanjaan selain daripada pengairan turut diambil kira dalam pengurangan kadar zakat. Ini mungkin termasuk menggali parit dan terusan untuk pengairan, mendirikan sistem semburan, dan yang seumpamanya. Ibn Qudamah berpendapat bahawa kos terusan dan parit tidak memberi kesan terhadap zakat kerana kos sedemikian sudah terkandung dalam usaha menghidupkan tanah dan menyediakannya untuk pertanian.109 Al Rafi'i juga mengemukakan pandangan yang serupa.110 Al Khattabi pula membezakan antara kos awal terusan pengairan dengan kos menyelenggarakannya, lalu membuat kesimpulan bahawa jika jumlah yang besar diandaikan dibelanjakan setiap tahun untuk mengendalikan dan menyelenggara terusan dan perigi tersebut, kadarnya mesti dikurangkan kepada lima peratus.111 Al Rafi'i melaporkan bahawa sebahagian ulama mazhab Shafi'i berkongsi pandangan yang sama dengan al Khattabi.112

The question arises of whether costs spent on other than watering is considered in the reduction of the zakah percentage. This might include digging trenches and canals for irrigation, establishing a sprinkling system, and the like. Ibn Qudamah suggests that the cost of canals and trenches be of no effect on zakah because such cost is implied in the reclamation of land and its preparation for agricultural use.109 Al Rafi'i expresses a similar view,110 while al Khattabi distinguishes between the initial cost of irrigation canals and the cost of maintaining them, and concludes that if a substantial amount is assumed yearly for the operation and maintenance of such canals and wells, the rate must be reduced to five percent.111 Al Rafi'i reports that some Shafi'ites share the same view with al Khattabi.112

Rasulullah (ﷺ) memulakan satu amalan menganggarkan jumlah kurma dan anggur sebelum tuaian, ketika buah masih di pokok, tanpa perlu menyukat atau menimbang secara sebenar. Tujuan anggaran sebelum tuaian ini, yang dibuat oleh pakar, ialah untuk menentukan jumlah zakat yang wajib dan membolehkan petani bebas melupuskan hasilnya pada bila-bila masa, tanpa perlu menunggu pemungut zakat.113 Al Khattabi berkata, "anggaran sebelum tuaian ini membolehkan petani mengambil peluang terbaik untuk memetik buah mereka dan menjualnya tanpa perlu menunggu pegawai zakat pada hari tuaian, dengan syarat apabila anggaran dibuat dan jumlah zakat yang wajib ditentukan, petani menjamin penyerahan zakat tersebut kepada pemungutnya."114 'Umar bin al Khattab, Sahl bin Abi Hathamah, Marwan, al Qasim bin Muhammad, al Hasan, 'Ata, al Zuhri, 'Amr bin Dinar, Malik, al Shafi'i, Ahmad, Abu 'Ubaid, Abu Thawr, dan majoriti ulama menyetujui anggaran sebelum tuaian. Sebaliknya, Abu Hanifah tidak menerimanya dengan alasan ia hanyalah spekulasi semata-mata.115

The Messenger (p) started a tradition of estimating the amount of dates and grapes before the harvest, while the fruits are still on the trees, with no need of actual measuring or weighing. The purpose of this pre-harvest estimation, made by experts, is to determine the amount of due zakah and to leave the farmer the freedom of disposing of the crop any time, without having to wait for the zakah collector.113 Al Khattabi says "this pre-harvest estimation allows farmers to take the best opportunities for collecting their fruits and selling them without having to wait for the zakah officers on the day of harvest, provided that when pre-estimation is done and the due amount of zakah is determined the farmer guarantees the delivery of zakah due to its collector.114 'Umar bin al Khattab and Sahl bin Abi Hathamah, Marwan, al Qasim bin Muhammad, al Hasan, 'Ata, al Zuhri, 'Amr bin Dinar, Malik, al Shafi'i, Ahmad, Abu 'Ubaid, Abu Thawr, and the majority of scholars approve of the pre-harvest estimation. On the other hand, Abu Hanifah does not accept it on the grounds that it is mere speculation.115

Majoriti memberikan bukti sokongan berikut:

The majority provides the following supporting evidence:

Sa'id bin al-Musayyib meriwayatkan daripada 'Attab bin Usaid: "Nabi ﷺ biasa mengutus pegawai-pegawai untuk membuat anggaran, sebelum tiba musim tuaian, terhadap anggur dan buah-buahan."116

1. Sa'id bin al Musayid reports from 'Attab bin Usaid "The Prophet (p) used to send officers to estimate--before the harvest--grapes and fruits."116

2. Daripada Sa'id bin al Musayib, "Rasulullah (p) memerintahkan agar anggur ditaksir sebelum dituai sebagaimana kurma ditaksir, dan zakatnya dipungut dalam bentuk kismis, sama seperti zakat kurma dipungut (setelah dikeringkan)."117

Estimasi sebelum penuaian mesti dilakukan apabila buah mula masak dan sebelum tiba masa penuaian, kerana keperluan kepada estimasi ini menjadi penting pada waktu itu. Ini selaras dengan kata-kata 'A'ishah yang disebut di atas.122 Jika estimasi didapati jauh berbeza daripada realiti sebenar, jumlah zakat yang wajib tetap mengikut estimasi dan tidak perlu diubah. Al Qasim bin Muhammad menjawab soalan sebegini dengan, "Kamu mesti membayar mengikut estimasi. Itu adalah kesilapan orang yang membuat estimasi tersebut."123 Ini juga pendapat Malik, dengan syarat penganggar itu jujur dan berpengalaman, kerana menurutnya estimasi itu muktamad dari segi jumlah zakat yang wajib.

Pre-harvest estimation must be done when fruits start to ripen and before the time of harvest, because the need for this estimation becomes important at that time. This is in accordance with the saying from 'A'ishah mentioned above.122 If estimation is found to be far from actual reality, the due amount of zakah remains as estimated and need not be adjusted. Al Qasim bin Muhammad answered such a question with "You must pay according to the estimation. It is the error of the person who made it."123 This is also the opinion of Malik, provided that the estimator is honest and experience, because according to him the estimation is final as far as the due amount of zakah is concerned.

Abu 'Ubaid berkata, "Ini dibenarkan jika perbezaannya berada dalam had yang munasabah, yang biasanya dimaafkan dalam urusan jual beli yang normal, tetapi jika perbezaannya besar, pembetulan menjadi wajib sebagaimana dalam urusan-urusan lain."123

Abu 'Ubaid comments, "This is agreeable if the variance is withing reasonable limits which are usually forgiven in normal transactions, but if the difference is big, a correction becomes due like in other transactions."123

Ibnu Hazm berpendapat bahawa kesilapan penganggar atau ketidakjujurannya mesti diperbetulkan kerana Tuhan berfirman, "Jadilah kamu penegak keadilan dan keseimbangan." Sama ada anggaran itu lebih atau kurang daripada keadaan sebenar, ia tidak adil sama ada kepada pembayar atau penerima zakat. Dakwaan bahawa penganggar telah melakukan kesilapan atau bersikap tidak jujur mesti dibuktikan dengan bukti fakta.124 Namun, saya berpendapat bahawa pandangan Abu 'Ubaid lebih munasabah dan praktikal.

Ibn Hazm argues that the mistake of the estimator or his dishonesty must be corrected because God says "Be establishers of justice and balance." Whether the estimation is more or less than actuality, it is unjust to either the payer or the recipient of zakah. A claim that the estimator made an error or was dishonest must be proven by factual evidence.124 However, I believe that the opinion of Abu 'Ubaid is more reasonable and practical.

Jumhur ulama berpendapat bahawa hanya kurma dan anggur sahaja yang boleh dianggarkan sebelum tuaian, dan anggaran ini tidak boleh diterapkan kepada buah-buahan lain. Ini juga pandangan Malik dan Ahmad.125 Al-Zuhri, al-Awza'i, dan al-Laith memperluaskan anggaran sebelum tuaian kepada buah-buahan lain seperti zaitun, kerana keperluan untuk anggaran sedemikian wujud bagi buah-buahan lain sama seperti ia wujud bagi kurma dan anggur.126

The majority of scholars believes that only dates and grapes can be estimated before the harvest, and this estimation must not be applied to other fruits. This is also the view of Malik and Ahmad.125 Al Zuhri, al Awza'i, and al Laith extend pre-harvest estimation to other fruits such as olives, because the need for such an estimation exists with respect to other fruits the same way it exists for dates and grapes.126

Saya menyimpulkan bahawa penaksiran sebelum tuaian mesti diamalkan hanya mengikut keperluan, apa jua jenis buahnya. Perkara ini bergantung kepada pengalaman praktikal masyarakat dan pendapat pakar, serta kepada teknologi zaman. Jika penaksiran sebelum tuaian diperlukan bagi mana-mana buah demi kemaslahatan pengurus zakat atau petani, ia boleh diqiyaskan kepada penaksiran kurma dan anggur.

I conclude that pre-harvest estimation must be practiced only according to need, whatever the fruit. This is a matter that depends on the practical experience of people and the opinions of experts as well as on the technology of the times. If pre-harvest estimation is needed for any fruit for the benefit of zakah administrators or farmers, it can be applied in analogy to estimation of dates and grapes.

Terdapat beberapa petunjuk bahawa penilaian kadar hasil tanaman yang wajib dizakatkan hendaklah dipermudahkan ke atas pembayar. Antaranya ialah seperti berikut:

There are several indications that the estimation of the amount of zakatable crops should be easy on the payer. These include the following:

1. Sahl bin Abi Hathamah meriwayatkan daripada Nabi ﷺ, "Apabila kamu membuat anggaran, tinggalkanlah satu pertiga, dan jika tidak, tinggalkanlah satu perempat (tidak dikira)."

1. Sahl bin Abi Hathamah narrates from the Prophet (p) "When you estimate, leave one-third, and if not leave one-fourth (uncounted)".

2. Ibn 'Abd al Barr meriwayatkan daripada Jabir daripada Nabi ﷺ: "Bersederhanalah dalam membuat anggaran . . ."127

2. Ibn 'Abd al Barr reports from Jabir from the Prophet (p) take it easy in estimation . . ."127

3. Abu 'Ubaid meriwayatkan daripada Makhul: "Apabila Rasulullah ﷺ mengutus para penaksir, baginda berpesan kepada mereka, 'Permudahkanlah, kerana kebun-kebun biasanya mengandungi pokok-pokok yang dibiarkan sebagai sedekah dan pokok-pokok yang dibiarkan untuk dimakan oleh orang yang lalu.'"128

3. Abu 'Ubaid reports from Makhul "When the Messenger of God (p) sends estimators he tells them, "Make it easy, because orchards usually include trees left for charity and trees left for passers-by to eat from."128

4. Al-Awza'i meriwayatkan, "Sampai kepada kami bahawa 'Umar bin al-Khattab berkata: permudahkanlah bagi orang ketika membuat anggaran, kerana pokok-pokok biasanya mengandungi bahagian yang ditetapkan untuk sedekah, bagi orang yang melintas, dan untuk keluarga untuk dimakan."129

4. Al Awza'i is reported to have said, "It reached us that 'Umar bin al Khataab said to make it easy for people when you estimate, since trees usually include those designated for charity, passers-by, and family to eat from."129

5. Daripada Bashir bin Yasar, "'Umar bin al-Khattab mengutus Abu Hathamah daripada kalangan al-Ansar untuk membuat anggaran buah-buahan kaum Muslimin, dan beliau berkata kepadanya, 'Jika engkau dapati mereka sedang makan di antara pohon-pohon mereka, jangan kira pohon-pohon yang mereka makan daripadanya.'"130

5. From Bashir bin Yasar, "'Umar bin al Khattbb sent Abu Hathamah from al Ansar to make the estimation of fruits of Muslim, and told him, 'If you find them among their trees eating, don't count the trees they are eating from.'"130

Dua jenis hutang boleh ditanggung oleh pemilik tanaman, iaitu hutang yang terkumpul untuk pembayaran perbelanjaan pertanian bagi tanaman itu sendiri, dan hutang untuk tujuan peribadi dan lain-lain. Abu 'Ubaid meriwayatkan daripada Jabir bin Zaid mengenai hutang pertanian dan hutang untuk keperluan keluarga, bahawa Ibn 'Abbas berkata: "Hutang yang dibelanjakan ke atas tanah mesti dibayar balik dahulu," dan Ibn 'Umar berkata: "Kedua-dua hutang pertanian dan keluarga mesti ditolak."138 Yahya bin Adam memetik Ibn 'Umar: "Petani hendaklah mula membayar balik hutangnya, kemudian mesti membayar zakat ke atas baki," manakala Ibn 'Abbas berkata bahawa "hutang yang dibelanjakan untuk pertanian mesti dibayar balik dan baki itu tertakluk kepada zakat."139 Jelas bahawa Ibn 'Abbas dan Ibn 'Umar bersetuju bahawa hutang pertanian boleh ditolak, tetapi mereka tidak bersetuju mengenai penolakan hutang untuk keperluan keluarga dan peribadi.

Two kinds of debts may be owed by owners of crops, namely debts accrued for payment of farming expenses for the crops themselves, and debts for personal and other purposes. Abu 'Ubaid reports from Jabir bin Zaid about debts for farming and debts for family use that Ibn 'Abbas said "Debts spent on the land must be paid back first," and Ibn 'Umar said, "Both debts on farming and family must be deducted."138 Yahya bin Adam quotes Ibn 'Umar, "The farmer should start paying back his debts, then must pay zakah on the residual," while Ibn 'Abbas says that "debts spent on farming must be paid back and the residual is zakatable."139 Obviously, Ibn 'Abbas and Ibn 'Umar agree that debts on farming are deductible, but they do not agree on deducting debts for family and personal use.

Abu 'Ubaid meriwayatkan daripada Makhul, "Zakat hanya wajib atas baki harta selepas hutang ditolak, jika ia memenuhi syarat-syarat kewajipan zakat."140 Pandangan serupa dilaporkan daripada 'Ata dan Taus,140 serta sekumpulan ahli fiqh Iraq, termasuk Sufyan al-Thawri.141

Abu 'Ubaid reports from Makhul, "zakah is only due on the residual after debts are deducted, if it satisfies zakatability conditions."140 Similar views are reported from 'Ata and Taus,140 as well as a group of Iraqi jurists, including Sufyan al Thawri.141

Terdapat dua riwayat daripada Ahmad: satu menyatakan persetujuan dengan pandangan Ibn 'Abbas, dan satu lagi selaras dengan pandangan Ibn 'Umar. Ibn Qudamah mengulas, menurut satu riwayat, "Semua hutang boleh ditolak; sepersepuluh adalah wajib ke atas baki jika ia mencapai nisab atau lebih, kerana kita sedang membincangkan zakat, dan prinsipnya ialah hutang boleh ditolak."142 Abu 'Ubaid menyokong pandangan Ibn 'Umar, dan menambah syarat bahawa hutang mestilah sah. "Hutang sah yang tertanggung ke atas petani boleh ditolak daripada hasil tanaman yang tertakluk kepada zakat, sebagaimana dinyatakan oleh Ibn 'Umar, 'Ata, dan Makhul. Ia selaras dengan Sunnah, kerana Nabi ﷺ mewajibkan zakat ke atas orang kaya untuk diberikan kepada orang miskin. Mereka yang berhutang bukanlah orang kaya; malah mereka mungkin layak menerima zakat sebagai penerima," kata Abu 'Ubaid.

Apabila tanah pertanian diusahakan oleh pemiliknya sendiri, zakatnya wajib dikeluarkan oleh pemilik itu sendiri, tetapi apabila pemilik meminjamkan tanahnya, tanpa bayaran, kepada orang lain untuk diusahakan, maka zakatnya wajib ke atas pengusaha tanah tersebut.153

When agricultural land is farmed by the owner, its zakah is due from the owner himself, but when the owner lends his land, free of charge, for someone else to farm, zakah is then due on the farmer.153

Apabila pertanian dijalankan dalam bentuk perkongsian tertentu, seperti bagi hasil (muzara'ah), dalam syarat-syarat yang dikehendaki dalam Shari'ah, setiap rakan kongsi bertanggungjawab membayar zakat ke atas bahagiannya sendiri, sekiranya bahagian rakan kongsi itu mencapai nisab, sama ada secara bersendirian atau apabila digabungkan dengan hasil yang diperoleh rakan kongsi itu daripada sumber lain. Jika bahagian seorang rakan kongsi tidak memenuhi syarat nisab, dia tidak dikenakan zakat, walaupun rakan kongsi yang lain atau rakan-rakan kongsi yang lain mungkin dikenakan zakat. Al-Shafi'i berbeza pendapat dalam isu ini, dengan mencadangkan bahawa jika jumlah keseluruhan hasil perkongsian mencapai nisab, ia menjadi tertakluk kepada zakat dan para rakan kongsi wajib membayar zakat, setiap seorang mengikut kadar bahagiannya dalam hasil tersebut.154

When farming is done in certain forms of partnership, such as sharecropping , within the conditions required in Shari'ah, each partner becomes responsible for zakah on his or her own share, if the partner's share reaches nisab, either alone or when combined with output accruing to the partner from other sources. If the share of a partner does not fulfill the condition of nisab, he is not zakatable, although the other partner or partners may be zakated. Al Shafi'i differes on this issue, suggesting that if the total output of the partnership reaches nisab, it becomes zakatable and the partners are obliged to pay zakah, each in proportion to his or her share in the output.154

Apabila tanah disewakan kepada petani dengan sejumlah wang atau mana-mana komoditi tertentu, zakat (sepuluh atau lima peratus) menjadi wajib ke atas pemilik, menurut Abu Hanifah. Beliau berhujah bahawa zakat, walaupun biasanya dipungut daripada hasil, sebenarnya adalah satu cukai ke atas tanah.

When land is rented to the farmer for a given amount of money or any commodity, zakah (the ten or five percent) becomes due on the owner, according to Abu Hanifah. He argues that zakah, though usually collected from the output, is in fact a levy on the land.

Dalam sewaan, tanah tetap dimiliki oleh pemiliknya dan bukan oleh penyewa. Oleh kerana zakat merupakan beban ke atas tanah, serupa dengan kharaj, maka pemiliknyalah yang bertanggungjawab untuk membayarnya.155 Sewaan itu seperti bercucuk tanam, iaitu sejenis pertumbuhan tanah, dan daripada pertambahan inilah zakat dibayar.156 Pandangan yang serupa diriwayatkan daripada al-Nakha'i.157

In renting, the land remains owned by the owner and not by the user, and since zakah is a charge on the land, similar to kharaj, it is his responsibility to pay it.155 Renting is like farming, a sort of growth of the land, and out of this increase zakah is paid.156 A similar view is reported by al Nakha'i.157

Sebaliknya, majoriti ulama berpendapat bahawa zakat dikenakan ke atas penyewa, atas alasan bahawa zakat ialah cukai ke atas hasil dan bukan ke atas tanah. Oleh itu, pemilik hasil bertanggungjawab membayar zakat. Jelas bagi kami, bersama Ibn Rushd, bahawa terdapat perbezaan dalam falsafah zakat. Adakah ia dikenakan ke atas tanah atau ke atas hasil, ataupun ke atas kedua-duanya sekaligus? Nampaknya tiada seorang pun yang menyebut bahawa zakat boleh dikenakan ke atas tanah dan hasil secara serentak, walaupun ini nampaknya merupakan kebenaran dalam perkara ini. Apabila pemilik itu sama dengan petani, masalah ini tidak wujud, tetapi apabila pemilik dan petani merupakan dua orang yang berbeza, majoriti berhujah bahawa oleh kerana zakat dibayar daripada hasil, maka ia menjadi tanggungjawab orang yang memiliki hasil itu, manakala Abu Hanifah merujuk kepada asas zakat, iaitu pertumbuhan tanah itu sendiri.158

On the other hand, the majority is of the opinion that zakah is charged to the renter, on the grounds that zakah is a levy on the output and not on the land. Consequently, the owner of the output is responsible for zakah. It becomes obvious to us, along with Ibn Rushd, that there is a difference in the philosophy of zakah. Is it on the land or on the output, or maybe on both together? There seems to be no one who mentions that zakah could be on both land and output together, although this looks to be the truth of the matter. When the owner is the same as the farmer, the problem does not exist, but when the owner and the farmer are different persons, the majority argues that since zakah is paid out of the output it is responsibility of the person who owns the output, while Abu Hanifah refers to the basis of zakah, which is the growth of the land itself.158

Ibnu Qudamah lebih cenderung kepada pandangan majoriti. Beliau mempersoalkan pendirian Abu Hanifah, dengan mengatakan bahawa jika zakat itu merupakan beban ke atas tanah, maka ia mesti dikenakan walaupun tanah itu tidak diusahakan, terutamanya kerana kharaj, yang oleh Abu Hanifah dianggap serupa dengan zakat, dikenakan tanpa mengira sama ada tanah itu diusahakan atau tidak dan tanpa mengira hasilnya. Tambahan pula, jika zakat itu ke atas tanah, maka ia mesti ditentukan mengikut keluasan tanah, bukan mengikut jumlah hasil. Adapun agihannya, ia mesti serupa dengan agihan fai'.159 Semua orang tahu bahawa zakat ialah peratusan daripada hasil dan mesti diagihkan sebagaimana bentuk zakat yang lain, bukan seperti fai'.

Ibn Qudamah prefers the majority's view. He challenges the position of Abu Hanifah, saying that if zakah is a charge on the land, it must be levied even when the land is not farmed, especially since kharaj, considered by Abu Hanifah similar to zakah, is imposed regardless of farming and output. Furthermore, if zakah is on the land, it must be determined according to the amount of land and not the amount of output. As for its dispersement, it must be similar to those of fai'.159 Everybody knows zakah is a percentage of the output and must be dispersed like other forms of zakah and not like fai'.

Al-Rafi'i berpendapat bahawa penyewa wajib membayar zakat tanpa mengira sewaan, sama seperti seorang peniaga yang wajib membayar zakat di samping sewa yang mungkin dibayarnya untuk kedainya.160 Namun, seseorang boleh berbeza pendapat dengan al-Rafi'i mengenai analogi ini, kerana peniaga membayar zakat pada akhir tahun selepas ditolak sewa dan kos-kos lain. Zakat pertanian tidak mempunyai syarat tahunan. Ia wajib pada masa hasil dituai, dan jika sewa tidak ditolak daripada hasil, di manakah ia akan ditolak? Nampaknya tidak adil apabila penyewa diminta membayar kedua-dua zakat dan sewa, manakala pemilik tidak dikenakan apa-apa. Keadilan menuntut agar kedua-dua pihak berkongsi pembayaran zakat. Tiada seorang pun wajar dibenarkan mengelak daripadanya sementara seluruh beban dilemparkan secara tidak adil kepada pihak yang lain. Ibn Rushd cukup bijak untuk menyedari bahawa zakat sebenarnya dikenakan ke atas tanah dan hasilnya bersama-sama.

Al Rafi'i says the renter is required to pay zakah regardless of the rent, like a businessman who is required to pay zakah in addition to the rent he might be paying for his store.160 But one may differ with al Rafi'i on this analogy, because the merchant pays zakah at the end of the year after deduction of rent and other costs. zakah on agriculture has no yearly condition. It is due on the harvest, and if rent is not deducted from the harvest where would it be deducted from otherwise? It seems unfair that the renter be asked to pay both zakah and rent while the owner is charged nothing, Justice requires that both parties share in the payment of zakah. Neither should be allowed to escape it while the whole burden is unjustly thrown on the other. Ibn Rushd is intelligent enough to realize that zakah is in fact on the land and its output together.

Mazhab Hanafi mempunyai syarat bagi kewajipan zakat, iaitu tanah itu mestilah bukan tanah kharaji. Jika pemilik tanah membayar kharaj bagi tanahnya, maka zakat mesti digugurkan. Sebaliknya, majoriti ulama berpendapat bahawa orang Islam wajib membayar zakat ke atas hasil pertanian mereka, tanpa mengira sama ada kharaj diwajibkan ke atas tanah itu atau tidak.

Hanafites have a condition for zakatability, which is that land must not be kharaji land. If the owner pays kharaj for his land, zakah must be waived. On the other hand, the majority of scholars believe that Muslims must pay zakah on their agriculture, regardless of whether kharaj is obligated on the land or not.

Tanah boleh dikelaskan sama ada sebagai 'ushri, iaitu tanah yang atas hasilnya wajib 'ushr (zakat sepuluh atau lima peratus), atau kharaji, iaitu tanah yang atasnya wajib kharaj.

Lands may be classified as either 'ushri, i.e. lands on whose output 'ushr (the zakah of ten or five percent) is due, or kharaji, on which kharaj is due.

Abu 'Ubaid menyenaraikan yang berikut sebagai tanah 'ushri:

Abu 'Ubaid lists the following as 'ushri lands:

Pertama, semua tanah yang pemiliknya memeluk Islam, seperti di Madinah, Yaman, dan Bahrain.

First, all lands whose owners accepted Islam, as in Madinah, Yemen, and Bahrain.

Kepada ini ditambahkan Makkah, kerana walaupun terdapat pertempuran yang singkat, Nabi ﷺ

To this Makkah is added, because although there was brief fighting, the Prophet (p)

melindungi nyawa dan harta penduduk Makkah. Kedua, tanah yang diperoleh melalui peperangan dan dibahagikan di antara para penakluk Muslim, selepas satu perlima telah diasingkan sebagaimana yang ditetapkan oleh al-Quran. Empat perlima yang dibahagikan itu dianggap sebagai 'ushri kerana pemilikannya telah berpindah kepada orang Islam. Ketiga, tanah yang tidak dimiliki oleh sesiapa dan diberikan oleh pemerintah kepada individu untuk diusahakan, dan keempat, tanah yang tidak digunakan yang dihidupkan semula oleh orang Islam. Jenis-jenis tanah ini semuanya disebut dalam hadis-hadis, dan semuanya tertakluk kepada zakat, menurut prinsip-prinsip zakat dalam al-Quran dan Sunnah.161

protected the persons and properties of the Makkans. Second, lands acquired by fighting and distributed among the Muslim conquerors, after one-fifth had been set aside as prescribed by the Qur'an. The distributed four-fifths is considered 'ushri because ownership has been transferred to Muslims. Third, land not owned by anyone and given by the state to individuals to farm, and fourth, land not in use that is reclaimed by Muslims. These sorts of lands are all mentioned in sayings, and are all zakatable, according to the tenets of zakah in Qur'an and Sunnah.161

Abu 'Ubaid mendefinisikan tanah kharaji sebagai "tanah yang sama ada ditakluki melalui peperangan, tetapi dibiarkan di tangan petani tempatan dan tidak dirampas serta diagihkan kepada para penakluk Muslim, (seperti tanah Iraq, Parsi, Syria, Mesir dan Afrika Utara), atau tanah yang pemiliknya memasuki bawah kuasa negara Islam akibat perjanjian yang memuatkan klausa sedemikian (seperti sebahagian kawasan di hujung selatan Semenanjung Arab, sebahagian kawasan di Parsi, dan kawasan Armenia tertentu). Apa jua cukai yang dikenakan ke atas tanah-tanah ini dinamakan kharaj dan dimasukkan ke dalam perbendaharaan negara, untuk dibelanjakan bagi kepentingan umum kaum Muslimin."162

Abu 'Ubaid defines kharaji lands as "lands that are either conquered in war, but left in the hands of local farmers instead of being confiscated and distributed among the Muslim conquerors, (like the lands of Iraq, Persia, Syria, Egypt, and North Africa) or land whose owners entered under the authority of the Islamic state as a result of treaties that included a clause to this effect (such as some areas in the southern tip of the Arabian Peninsula, some areas in Persia, and certain Armenian areas). Whatever taxes are imposed on these lands is called kharaj and goes to the state budget, to be spent for the general interest of Muslims.162

Abu 'Ubaid bermaksud dengan tanah-tanah yang ditakluki, iaitu tanah-tanah yang penduduknya telah dikalahkan dalam peperangan dengan kaum Muslimin. Tanah-tanah sebegini diuruskan menurut al-Quran163 dan Sunnah,164 yang mewajibkan pemilikan dipindahkan kepada seluruh masyarakat Islam, generasi hari ini dan generasi akan datang, yang diwakili oleh negara Islam. Dasar ini telah dilaksanakan secara besar-besaran pada zaman 'Umar, menjadikan zamannya kaya dengan butiran-butiran terperinci yang timbul dalam pelaksanaannya. Para fuqaha menggunakan istilah "waqf untuk seluruh kaum Muslimin" untuk menyatakan prinsip bahawa tanah itu menjadi amanah demi manfaat seluruh generasi Muslim, dengan cukai dikenakan ke atasnya setiap tahun. Cukai ini, yang dinamakan kharaj, adalah seperti sewa tanah yang dibayar kepada perbendaharaan negara, dan ia tidak digugurkan walaupun pemilikan tanah itu dipindahkan kepada orang Islam atau apabila para pengguna sendiri memeluk Islam, kerana sifatnya sebagai bayaran sewa.165

Abu 'Ubaid means by conquered lands, those lends whose people were defeated in war with Muslims. Such lands are treated in accordance with the Qur'an163 and Sunnah,164 which require that ownership be transferred to the whole Muslim society, present and future generations, as represented by the Islamic state. This policy was applied en masse at the time of 'Umar, making his era rich in the minute details that arise in application. Jurists use the term "waqf for all Muslims" to express the principle that the land becomes a trust for the benefit of all Muslim generations, whereby a tax is levied on it on yearly basis. This tax, called kharaj, is like rent of the land paid to the treasury of the state, and is not waived even if ownership of the land is transferred to Muslims or if the users themselves convert to Islam, because of its nature as rent payment.165

Kebanyakan ulama, termasuk Malik, al-Shafi'i dan Ahmad, berpendapat bahawa tanah kharaji tidak boleh dijual kerana ia adalah waqaf (amanah). 'Umar mempersoalkan 'Utbah bin Farqad kerana beliau membeli banyak tanah kharaji, "Daripada siapa kamu membelinya?" "Daripada pemiliknya," jawab 'Utbah. Apabila orang ramai di Madinah berkumpul, termasuk golongan Muhajirin dan Ansar, 'Umar berkata kepada 'Utbah, "Merekalah pemiliknya. Adakah kamu membelinya daripada mereka?" Beliau menjawab, "Tidak." Lalu 'Umar berkata, "Kembalikan kepada sesiapa yang kamu beli daripadanya dan ambil semula wang kamu."171

The majority of scholars, including Malik, al Shafi'i and Ahmad, believe kharaji lands cannot be sold because they are waqf (trust). 'Umar questioned 'Utbah bin Farqad because he bought a lot of kharaji land, "From whom did you buy it?" "From its owners," 'Utbah answered. When the people in Madinah gathered, including migrants and supporters, 'Umar told 'Utbah, "These are the owners. Did you buy It from them?'' He said "No" Then 'Umar replied, "Return it to whomever you bought it from and take back your money."171

Sebahagian ulama membenarkan pewarisan dan jual beli tanah kharaji, dengan syarat para pembeli terus membayar kharajnya. Sebahagian ulama yang lain hanya membenarkan pembelian tanah jenis ini daripada pemilik asal yang bukan Islam. Diriwayatkan bahwa Ibnu Mas'ud membeli sebidang tanah daripada seorang Parsi dan berjanji untuk membayar kharajnya.172

Some scholars approve of the inheritance and sale of kharaji land, provided that the buyers continue paying its kharaj. Some others allow purchasing this kind of land only from the original non-Muslim holders. It is reported that Ibn Mas'ud bought a piece of land from a Persian and pledged to pay its kharaj.172

Ibn Qudamah menegaskan, "Walaupun pembelian tanah jenis ini dibenarkan, pembeli tetap wajib meneruskan pembayaran kharaj yang dikenakan ke atas penjual. Maka pembelian ini sebenarnya merupakan pemindahan pegangan tanah, tanpa pemindahan hak milik yang sebenar."

Ibn Qudamah points out, "Even if purchasing this kind of land is permitted, buyers have to continue the payment of kharaj that was imposed on the sellers. This purchase then is actually a transfer of holding the land, without a real transfer of ownership.

Apabila Ibn Mas'ud menetapkan syarat bahawa pembeli terus membayar kharaj, beliau menjadikan kontrak ini sebagai satu bentuk sewaan dan bukan jualan."173

When Ibn Mas'ud set the condition that the buyer continue paying kharaj, he made this contract a form of rent and not a sale."173

Adalah jelas bahawa tanah kharaj adalah milik seluruh umat Islam. Pemindahan pegangan tanah daripada seorang kepada seorang yang lain tidak boleh dianggap sebagai pemindahan pemilikan. Kharaj yang dikenakan ke atas tanah itu adalah seperti sewa yang dibayar kepada pemiliknya, iaitu yang diwakili oleh negara Islam, yang menggunakan sewa ini untuk berkhidmat kepada kepentingan awam, termasuk meningkatkan produktiviti tanah kharaj. Jika pemegang tanah kharaj memeluk Islam, atau jika pegangan tanah itu berpindah kepada orang Islam, kharaj tetap tidak terjejas. Dalam hal ini para fuqaha Islam tidak berselisih pendapat, kerana tiada seorang pun yang mempunyai kuasa untuk menggugurkan sewa sedemikian yang menjadi milik semua generasi umat Islam.

It is obvious that kharaj lands belong to the whole Muslim nation. A transfer of holding of the land from one person to another cannot be considered a transfer of ownership. Kharaj imposed on the land is like a rent paid to the owner, as represented by the Islamic state, which uses this rent to serve public interests, including improving the productivity of kharaji lands. If the holders of kharaji land became Muslim, or if the holdings transfer to Muslims, kharaj remains undisturbed. On this Muslim jurists have no differences, because no one has the authority to waive such a rent that belongs to all Muslim generations.

Satu persoalan timbul mengenai tanah kharaji yang—atas apa jua sebab—dipegang oleh orang Islam yang tertakluk kepada zakat. Adakah orang Islam ini wajib membayar kharaj dan zakat serentak, atau mesti salah satunya digugurkan supaya elakkan membayar dua cukai ke atas tanah yang sama? Abu Hanifah dan murid-muridnya memutuskan bahawa hasil tanah kharaji dikecualikan daripada zakat. Mereka menetapkan syarat bagi kewajipan zakat ke atas pertanian, iaitu tanah itu mestilah bukan tanah kharaji. Abu 'Ubaid meriwayatkan daripada al-Laith, dan Ibn Abi Shaibah daripada al-Sha'bi dan 'Ikrimah, bahawa kharaj dan 'ushr tidak boleh digabungkan ke atas tanah yang sama.174

A question arises about kharaji lands which--for any reason--are held by Muslims who are subject to zakah. Are these Muslims required to pay kharaj and zakah simultaneously, or must one of them be waived in order to avoid paying two taxes on the same land? Abu Hanifah and his disciples decide that the output of kharaji land is exempt from zakah. They set for the zakatability of agriculture the condition that the land must not be kharaji. Abu 'Ubaid reports from al Laith and Ibn Abi Shaibah from al Shabi and 'Ikrimah that kharaj and 'ushr must not be combined on the same land.174

Pertama, Ibn Mas'ud meriwayatkan daripada Nabi ﷺ: "'Ushr dan kharaj tidak boleh diwajibkan bersama-sama ke atas tanah seorang Muslim."175

Firstly, Ibn Mas'ud reports from the Prophet (p) " 'Ushr and kharaj must not be due together on a Muslim's land."175

Hujah-hujah yang dikemukakan oleh majoriti fuqaha adalah jelas dan kuat, baik dari segi keotentikannya mahupun dari segi petunjuknya. Golongan Hanafiyyah tidak dapat membantahnya, dan pengecualian zakat yang mereka cadangkan tidak diterima. Ibn al-Mubarak, setelah meneliti dalil ini, berkata, "Patutkah kita meninggalkan apa yang difirmankan oleh Tuhan demi apa yang dikatakan oleh Abu Hanifah?" Majoriti ulama membatalkan hujah golongan Hanafiyyah seperti berikut:

The arguments given by the majority of jurists are clear cut and strong, both in their authenticity and their indication. The Hanafites cannot challenge them, and the waiver of zakah they suggest is not accepted. Ibn al Mubarak, after looking at this evidence, comments, "Should we leave what God says for what Abu Hanifah says?" The majority of scholars disprove the argument of the Hanafites as follows:

Pertama, kata-kata "Ushr dan kharaj tidak boleh digabungkan" menurut al-Nawawi adalah palsu dan disepakati sebagai dhaif (lemah). Dalam sanadnya, Yahya bin 'Anbasah meriwayatkan secara bersendirian daripada Abu Hanifah, daripada Hammad, daripada Ibrahim, daripada 'Alqamah, daripada Ibn Mas'ud, daripada Nabi ﷺ. Al-Baihaqi berkata, kata-kata ini diriwayatkan oleh Abu Hanifah daripada Hammad daripada Ibrahim sebagai kata-kata Ibrahim sendiri. Yahya tersilap apabila menyambungkannya kepada Nabi ﷺ. Yahya dikenali secara terbuka sebagai lemah, kerana dia menisbahkan kata-kata palsu kepada perawi-perawi yang dipercayai. Al-Suyuti dalam al-La'ali menukilkan kata Ibn Hibban dan Ibn 'Adiy, "Kata-kata ini palsu, diriwayatkan oleh Yahya yang merupakan seorang pendusta."183

Firstly, the saying "Ushr and kharaj must not be combined" is according to al Nawawi, false and unanimously graded weak. In its chain, Yahya bin 'Anbasah singly narrates from Abu Hanifah from Hammad from Ibrahim from 'Alqamah from Ibn Mas'ud from the Prophet (p). Al Baihaqi says this saying is narrated by Abu Hanifah from Hammad from Ibrahim as being Ibrahim's own statement. Yahya mistakenly connects it to the Prophet. Yahya is openly known as weak, because he attributes to trustworthy individuals false sayings. Al Suyuti in al La'ali quotes Ibn Habban and Ibn 'Adiy, "This saying is false, narrated by Yahya, who is a liar."183

Kedua, al-Nawawi berkata tentang hadis daripada Abu Hurairah yang bermula dengan, "Iraq akan menghalang . . . .", "Terdapat dua tafsiran yang masyhur bagi hadis ini, iaitu bahawa mereka akan memeluk Islam dan oleh itu jizyah akan dimansuhkan, atau bahawa akan berlaku begitu banyak bencana dan kesengsaraan sehingga manusia enggan membayar kewajipan yang diwajibkan ke atas mereka. Hadis ini tidak bermaksud tiada kewajipan 'ushr, kerana ia membicarakan zakat yang wajib ke atas emas dan perak. Jika ia membawa maksud pemansuhan 'ushr, ia juga mesti membawa maksud pemansuhan semua zakat."184

Mari kita lihat peta dunia Islam hari ini untuk melihat apa yang telah berlaku kepada tanah-tanah Khawarij di Mesir, Syria, Iraq, dll. Adakah ia masih Khawarij?

Let us look at a map of the Muslim world today to see what has happened to kharaji lands in Egypt, Syria, Iraq, etc. Are they still kharaji?

Ramai ulama Hanafi kemudian menyatakan bahawa tanah-tanah Syria dan Mesir tidak lagi tertakluk kepada kharaj, kerana apabila pemilik-pemiliknya meninggal dunia, tanah-tanah tersebut dikembalikan kepada perbendaharaan, dan sebarang penjualan yang dilakukan oleh perbendaharaan negara adalah muktamad dan sah, tanpa kharaj.190 Oleh itu, sekiranya kharaj dihapuskan, 'ushr diwajibkan sebagai zakat ke atas pertanian orang Islam. Cukai harta tanah ke atas tanah pertanian merupakan amalan biasa bagi semua negara moden, sama ada tanah tersebut 'ushri atau kharaji. Maka, satu-satunya penyelesaian yang sesuai ialah mengenakan 'ushr ke atas semua tanah yang dimiliki orang Islam sekiranya hasilnya mencapai nisab, sebagai tambahan kepada cukai harta tanah yang dikenakan ke atas semua tanah.

Many late Hanafite jurists declare that the lands of Syria and Egypt are no longer kharaji, because upon the deaths of their owners those lands were returned to the treasury, and any selling that took place by the state treasury is complete and final, without kharaj.190 Accordingly, if kharaj is eliminated, 'ushr is obligated as the zakah on Muslim agriculture. Real estate taxes on agricultural land are the common practice of all modern states, regardless of whether the land is 'ushri or kharaji. Consequently, the only suitable solution is to impose 'ushr on all land owned by Muslims if the output reaches nisab, in addition to the real estate tax levied on all lands.

Dr. Ahmad Thabit Awaidah berkata, "Kita sepatutnya merujuk kepada perbezaan yang dibuat oleh orang Islam antara pendapatan pertanian dan pendapatan hartanah apabila mereka memisahkan kharaj daripada zakat. Perbezaan ini menjadi asas bagi perbezaan kontemporari mengenai sumber pendapatan dalam cukai. Banyak negara hari ini mempunyai cukai ke atas pendapatan hartanah yang berbeza daripada cukai ke atas pendapatan pertanian. Majoriti fuqaha menganggap kharaj sebagai cukai ke atas pendapatan hartanah, manakala zakat ke atas tanaman seperti cukai ke atas pendapatan pertanian. Seorang Muslim yang mengusahakan tanah milik bukan Muslim wajib membayar zakat ke atas hasilnya, sebagai tambahan kepada kharaj yang dibayar oleh pemilik. Begitu juga, seorang Muslim yang memiliki dan mengusahakan tanah kharaj wajib membayar 'ushr serta kharaj."191

Dr. Ahmad Thabit Awaidah says "We are supposed to refer to the distinction Muslims made between agricultural income and real estate income when they separated kharaj from zakah. This distinction constitutes the base for the contemporary distinction of the source of income in taxation. Many countries today have taxes on real estate income different from the taxes on agricultural income. The majority of jurists consider kharaj a tax on the real estate income, while zakah on crops is like a tax on the agricultural income. A Muslim who farms land owned by a non-Muslim must pay zakah on his output, in addition to kharaj paid by the owner. By the same token, a Muslim who owns and farms kharaj land must pay 'ushr as well as kharaj."191

Setelah membantah dalil golongan Hanafiyyah dan menyokong pandangan majoriti, almarhum Syeikh Mahmud Shaltut dan Muhammad al Sayes menulis, "Apabila kita perhatikan bahawa 'ushr ialah kewajipan agama ke atas orang Islam dan kharaj ialah kewajipan melalui ijtihad yang diwujudkan untuk membiayai keperluan masyarakat Islam, maka kita dapat memahami hak negara untuk mengenakan cukai ke atas orang Islam dan bukan Islam bagi memenuhi keperluan awam, sebagai tambahan kepada apa yang telah diwajibkan oleh Tuhan ke atas orang Islam. Pengenaan kharaj tidak bermakna pengecualian daripada zakat, yang diwajibkan oleh al-Quran dan Sunnah."192

After disproving the evidence of the Hanafites and supporting the majority's view, the late Shaikh Mahmud Shaltut and Muhammad al Sayes write, "Once we note that 'ushr is a religious obligation on Muslims and kharaj is an obligation by ijtihad created to finance the needs of the Muslim community, we can understand the state's right to impose taxes on Muslims and non-Muslims in order to satisfy public needs, in addition to what God imposed on Muslims. The levying of kharaj does not mean an exemption from zakah, which is obligated by Qur'an and Sunnah."192