Menurut Ibn Rushd, telah disepakati bahawa zakat fitrah mesti diberikan kepada orang Islam yang miskin dan fakir, kerana Nabi ﷺ merujuk kepada mereka apabila baginda bersabda, "Jadikanlah mereka tidak meminta-minta pada hari fitrah." Majoriti ulama tidak membenarkan pemberian zakat ini kepada orang miskin dari kalangan Ahli Zimmah. Abu Hanifah berpendapat bahawa ini diharuskan, dan sebahagian yang lain membenarkan pemberian hanya kepada rahib-rahib dari kalangan Ahli Zimmah.1 Ibn Abi Syaibah meriwayatkan bahawa Abu Maisarah biasa memberikan zakat fitrah kepada rahib-rahib.2 Riwayat serupa datang daripada 'Amr bin Maimun, 'Amr bin Syurahbil, dan Murrah al-Hamadani.3 Ini tidak syak lagi merupakan satu gerak isyarat yang berperikemanusiaan daripada para fuqaha Muslim dalam usaha menggembirakan semua orang pada hari raya.

According to Ibn Rushd, it is unanimously agreed upon that zakah of al fitr must be given to Muslim poor and needy, since the Prophet (p) referred to them when he said "Make them satisfied on the day of fitr." The majority of scholars do not accept giving this religious due to poor people of the Pledge. Abu Hanifah believes this is permissible and some others allow giving only monks of people of the Pledge.1 Ibn Abi Shaibah reports that Abu Maisarah used to give zakah of al fitr to monks.2 Similar reports come from 'Amr bin Maimun, 'Amr bin Shurahbil, and Murrah al Hamadani.3 This is undoubtedly a humanistic gesture from Muslim jurists in trying to make everybody happy on the day of the feast.

Mazhab Shafi'i berpendapat bahawa, sama seperti zakat yang lain, zakat fitrah mesti diagihkan sama rata kepada lapan golongan yang sama, kecuali apabila diagihkan oleh pembayar sendiri, dalam hal ini golongan "pekerja pengurusan zakat" dan "mereka yang hatinya hendak dijinakkan" dikecualikan.4 Ini juga pandangan Ibn Hazm.5 Ibn al Qayyim menolak pandangan ini dan berhujah bahawa amalan Nabi ﷺ dan para sahabatnya ialah memberikannya hanya kepada orang miskin dan orang yang memerlukan. Beliau menyambung bahawa sebahagian ulama Hanbali berpendapat tidak harus mengagihkannya selain daripada cara itu. Ibn al Qayyim menambah bahawa pendapat ini lebih kuat.6 Mazhab Maliki menegaskan bahawa zakat ini mesti dibayar secara eksklusif kepada orang miskin dan orang yang memerlukan, walaupun ia perlu dihantar ke negara lain dengan kos ditanggung oleh pembayar, kerana tiadanya golongan miskin yang layak menerimanya di negeri tempat zakat itu wajib.7 Al Hadi, al Qasim, dan Abu Talib berkongsi pandangan mazhab Maliki.

The Shafi'i school argues that, like any other zakah, zakah of al fitr must be distributed equally among the same eight categories, except when distributed by the payer--in which case the categories of "workers of the zakah fund" and "those whose hearts are being reconciled" are excluded.4 This is also the view of Ibn Hazm.5 Ibn al Qayyim rejects this view and argues that the practice of the Prophet (p) and his Companions was to give it only to the poor and needy. This is so, he continues, to the extent that some Hanbalites believe it is not permissible to distribute it otherwise. Ibn al Qayyim adds that this opinion carries more weight.6 Malikites assert that this zakah must be paid exclusively to the poor and needy, even if it must be shipped to another country at the expense of the payer, because of lack of poor deservants in the land where it is due.7 Al Hadi, al Qasim, and Abu Talib share the view of the Malikites.

Tiga pendapat dapat dibezakan:

Three opinions can be distinguished:

Zakat al-fitr mesti diagihkan kepada lapan golongan, yang merupakan pandangan al-Shafi'i.

1. Zakah of al fitr must be distributed among the eight categories, which is al Shafi'i's view.

Ia khusus untuk golongan fakir dan miskin.

2. It is exclusively for the poor and needy.

Sebagaimana zakat harta, zakat fitrah tidak boleh diberikan kepada orang kafir, murtad, orang kaya, atau orang yang mampu bekerja. Ia juga tidak boleh dibayarkan kepada orang yang nafkahnya menjadi tanggungan pembayar, seperti bapanya, anaknya, atau isterinya. Butiran yang telah dipelajari berkenaan zakat harta juga terpakai di sini.

As in the case of zakah on wealth, zakah of al fitr must not be given to disbelievers, apostates, the rich, or persons who can earn. It must also not be paid to persons for whose expenses the payer is responsible, such as the payer's father, son, or wife. The same details studied with regard to zakah on wealth apply here.

Akhirnya, pembayar zakat boleh memberikan zakatnya kepada seorang atau lebih golongan fakir miskin, dan begitu juga, zakat yang dikumpulkan daripada beberapa pembayar boleh diberikan kepada seorang atau lebih penerima, kerana tiada dalil yang menghalang mana-mana daripada kes-kes ini,9 walaupun sebahagian fuqaha tidak menyukai membahagikan zakat seseorang kepada beberapa penerima dan memberikan zakat beberapa pembayar kepada seorang penerima, atas alasan bahawa ini mungkin tidak mencapai objektif untuk menjadikan semua fakir miskin kaya pada hari 'Id.10

Lastly, the zakah payer may give his or her zakah to one or more poor persons, and by the same token, zakah collected from several payers may be given to one or more recipient, since there is no evidence to prevent any of these cases,9 although some jurists dislike dividing one's zakah among several recipients and giving the zakah of several payers to one recipient on the grounds that this may not fulfill the objective of enriching all the poor on the day of 'Id.10

Mengenai memindahkan zakat fitrah dari satu negeri ke negeri lain, prinsip yang sama yang diterapkan pada bentuk zakat lain juga berlaku di sini; iaitu, pertama-tama golongan fakir dan miskin di kawasan tempat zakat itu wajib mesti dipenuhi keperluannya, dan baki yang tinggal boleh dipindahkan, kecuali dalam keadaan kecemasan atau keutamaan yang lebih tinggi.11

As for transporting zakah of al fitr from one land to another, the same principle applied on other forms of zakah is applicable here; i.e., first the poor and needy in the area where zakah is due must be satisfied and the leftover may be transported, except in case of emergencies or higher priority.11