Perkara pertama yang perlu saya lakukan ialah mengumpulkan bahan yang berkaitan daripada sumbernya, iaitu teks-teks, hukum-hakam, dan pendapat para ulama, sumber-sumber baharu dan lama, serta teks-teks agama dan kitab-kitab. Al-Qur'an dan Sunnah ialah sumber utama yang saya bergantung kepadanya untuk memahami hakikat zakat, hukum-hakamnya, objektif-objektifnya, dan kedudukannya dalam Islam. Saya mendapati banyak bahan dalam kitab-kitab tafsir dari setiap zaman, sama ada tafsir dengan riwayat atau tafsir dengan penjelasan, terutamanya penjelasan ayat-ayat hukum.

The first thing I had to do was to collect relevant material from its sources, that is, texts, injunctions, and opinions of scholars, new and ancient sources, religious texts and books. The Qur'an and Sunnah are the main sources that I relied on in understanding the reality of zakah, its injunctions, objectives, and position in Islam. I found plenty of material in books of commentary from all ages, commentary by narration or commentary by means of explanation, especially the explanation of verses on ahkam.

Kitab-kitab hadis memberi saya sumber kedua yang utama. Saya mendapat manfaat daripada kedua-dua teks dan nota kaki, terutamanya daripada kitab-kitab yang membincangkan fiqh hadis seperti Muntaqa al Akhbar dan Bulugh al Maram beserta syarahnya. Saya juga menggunakan kitab-kitab fiqh yang mewakili mazhab-mazhab, serta kajian perbandingan, terutamanya yang mengemukakan dalil daripada Shari'ah dan membahaskan bantahan yang dikemukakan oleh pihak lain, begitu juga kitab-kitab metodologi fiqh dan kaedah-kaedah usul, serta kitab-kitab fiqh kewangan dan pentadbiran seperti al Amwal karya ahli fiqh agung Abu 'Ubaid al Qasim bin Sallam. Sebahagian bahan diperoleh daripada buku dan kertas kerja moden yang membincangkan satu atau lebih aspek sistem sosial, politik dan ekonomi Islam. Saya juga menggunakan sumber sekunder seperti buku bahasa, sejarah, bibliografi, ensiklopedia, indeks dan sebagainya. Petikan daripada mana-mana kitab tersebut, sama ada klasik atau kontemporari, ditandakan kepada pengarangnya dalam teks atau dalam nota kaki, kecuali jika rujukannya terkenal atau telah disebut sebelum ini, dan dalam keadaan itu saya hanya menyebut nama kitabnya. Pada beberapa kesempatan yang jarang, saya memetik pernyataan tertentu yang sangat dikenali di kalangan ulama tanpa menyebut sumber khusus baginya. Dalam semua ini saya mengikut para pendahulu kita yang berkata, "Adalah satu keberkatan bagi setiap petikan apabila ia dinisbahkan kepada pengarangnya." Saya ingin menyatakan di sini bahawa salah satu keberkatan kajian ini ialah ia membuka jalan bagi saya untuk terlibat dalam bacaan kewangan dan ekonomi, yang sebelum ini saya terasing daripadanya akibat kepakaran saya sendiri dalam Shari'ah.

Books of hadith gave me the second major source. I benefitted from both texts and footnotes, especially from books dealing with hadith jurisprudence such as Muntaqa al Akhbar and Bulugh al Maram and their commentaries. I used books of jurisprudence representing schools of thought as well .as comparative studies, especially those that provide the evidence from Shari'ah and debate the objections raised by others, as well as books of jurisprudence methodology and rules (usul) and books of financial and administrative jurisprudence such as al Amwal by the great jurist Abu 'Ubaid al Qasim bin Sallam. Some material came from modern books and papers that deal with one or more aspect of the social, political, and economic systems of Islam. I also used secondary sources such as books on language, history, bibliographies, encyclopedias, indexes, etc. Quotes from any of those books, ancient or contemporary, are marked to their authors in the text or in a footnote unless the reference is well-known or was mentioned earlier, where I only mention the name of the book. On rare occasions I quote certain statements that are very familiar to scholars without mentioning a specific source for them. In all this I follow our predecessors who said, "It is a blessing for any quote to be attributed to its author". I would like to mention here, that one of the blessings of the present study is that it paved the way for me to get involve in financial and economic readings from which I used to be isolated as a result of my own specialty in Shari'ah.

Melalui tetingkap baharu ini, saya memahami banyak aspek sistem kewangan dan ekonomi dalam Islam, prinsip-prinsipnya, rukun-rukunnya, serta jenis-jenis transaksi yang dikendalikannya. Saya berharap dapat memasukkan semua ini dalam kajian bebas yang akan datang. Selain itu, semasa menjalankan penyelidikan ini, saya berjaya menerbitkan kajian saya yang bertajuk "Masalah Kemiskinan dan Penyelesaiannya dalam Islam".

Through this new window I came to understand many aspects of the financial and economic system in Islam, its principles and pillars and the kinds of transactions it deals with. This I hope to put in a forthcoming independent study. Furthermore, while working on the present research I was able to put out my study entitled "The Problem of Poverty and its Islamic Solution".

Sifat semula jadi subjek, saling kaitan antara bahagian-bahagiannya, dan integrasi bahannya menentukan struktur serta organisasinya sedemikian rupa sehingga setiap unsur memerlukan unsur yang lain. Saya cuba menjadikannya sebuah rujukan saintifik yang menyeluruh mengenai zakat, yang menyebabkan ia agak panjang. Kajian ini dibahagikan kepada sembilan bahagian dan satu kesimpulan.

The nature of the subject, interrelation of its parts, and integration of its material determine its structure as well as its organization in such a way that every ingredient requires the other I tried to make it a comprehensive scientific book of reference on zakah, which made it rather long. This study is divided into nine parts and a conclusion.

Susunan bahagian-bahagian tersebut mengikut rasional yang logik, bermula dengan kewajipan zakat, harta-harta yang dikenakan zakat ke atasnya, kadar-kadarnya, kepada siapa ia hendaklah diagihkan, di mana ia tidak boleh digunakan, kaedah pengutipan dan pengagihan, objektif dan kesan zakat, diikuti dengan zakat fitrah dan perbincangan sama ada terdapat tanggungjawab kewangan lain selain zakat, serta persamaan dan perbezaan antara zakat dengan cukai kontemporari.

The sequence of those parts follows the logical rationale, starting with the obligation of zakah, the assets it is required on, its ratios, to whom it should distributed, where it must not be used, means of collection and distribution, objectives and effects of zakah, followed by the fast breaking zakah and a discussion of whether there are other financial duties beyond zakah and the similarities and differences between zakah and contemporary taxes.

Bahagian Satu membincangkan kewajipan zakat, yang mana saya tunjukkan bahawa semua agama berkongsi keprihatinan terhadap ahli masyarakat yang miskin dan lemah. Islam telah menzahirkan keprihatinan sedemikian seawal zaman Makkah. Ini memuncak dengan pengenaan zakat pada awal zaman Madinah. Sistem zakat mendahului semua perundangan yang serupa di dunia. Bahagian Dua membincangkan orang yang wajib berzakat. Dalam bahagian ini saya telah memperincikan hukum-hukum berkaitan zakat ke atas kanak-kanak dan orang gila, serta isu kewajipan zakat ke atas orang bukan Islam. Bahagian Tiga membincangkan harta dan aset yang wajib dizakatkan serta kadar zakat, iaitu jenis-jenis kekayaan yang wajib dizakatkan pada ternakan, wang dan mata wang, aset perniagaan, pertanian, galian, hasil laut, kapal dan bot, aset, produk haiwan, dan sebagainya. Dalam bahagian ini saya menjelaskan zakat ke atas bangunan yang disewakan, ke atas tanaman dan kilang, ke atas pendapatan modal bukan perniagaan, serta ke atas gaji dan upah, dan ke atas pendapatan golongan profesional. Dalam Bahagian Empat saya membincangkan lapan golongan penerima agihan zakat yang disebut dalam al-Quran, berapa banyak yang patut diperuntukkan kepada setiap golongan, sama ada semua golongan wajib diliputi dalam setiap agihan zakat, serta sebab-sebab yang menghalang seseorang daripada layak menerima zakat. Bahagian Lima mengkaji cara pembayaran dan kutipan zakat, hubungannya dengan negara, serta pembayaran zakat secara awal atau lewat. Ia turut membincangkan isu memindahkan hasil zakat dari satu negara ke negara lain dan pembayaran zakat dalam bentuk nilai atau dalam bentuk barang. Dalam Bahagian Enam saya menggariskan objektif dan kesan zakat. Dalam bahagian ini saya menjelaskan objektif zakat dengan merujuk kepada solat zakat, penerima zakat dan seluruh masyarakat. Selain itu, bahagian ini membincangkan peranan zakat dalam menyelesaikan masalah sosio-ekonomi tertentu seperti pengangguran, kemiskinan melampau dan meminta sedekah, bencana alam, pertikaian dan perselisihan dalam masyarakat, di samping masalah utama kemiskinan. Bahagian Tujuh menerangkan zakat fitrah dan hukum-hukumnya. Bahagian Kelapan mengkaji isu kewajipan-kewajipan lain ke atas harta selain zakat. Dalam bahagian ini saya membincangkan dua pendapat yang bertentangan mengenai perkara tersebut, hujah bagi setiap pihak, dan yang manakah lebih tepat. Dalam Bahagian Kesembilan saya membandingkan zakat dengan cukai, serta menggambarkan ciri-ciri zakat sebagai satu bentuk cukai. Prinsip, objektif dan jaminan zakat dibincangkan dalam bahagian ini, begitu juga hakikat bahawa zakat mengatasi pemikiran kontemporari mengenai cukai dari segi prinsip dan peraturannya. Bahagian ini turut membincangkan isu sama ada cukai-cukai lain dibenarkan selain zakat, atau sama ada zakat boleh digantikan dengan cukai lain. Dalam kesimpulan, saya merumuskan institusi zakat dan memetik kenyataan para sarjana bukan Islam, serta penulis Islam dan bukan Islam, mengenai zakat dan kesannya dalam menegakkan keadilan, kesaksamaan dan perpaduan dalam kalangan anggota masyarakat.

Dua jenis perbandingan dibuat dalam kajian ini: perbandingan antara mazhab-mazhab fiqh untuk memilih pendapat yang paling disokong oleh dalil dalam Shari'ah, dan perbandingan antara Shari'ah dengan sistem-sistem perundangan lain, sama ada yang bersifat ilahi atau tidak, yang kuno atau moden, untuk menunjukkan ciri-ciri Shari'ah ilahi ini yang datang sebagai penutup dan kekal abadi, berbanding dengan undang-undang ilahi terdahulu yang telah dimansuhkan oleh Shari'ah, atau sistem buatan manusia yang tidak mencukupi. Dalam membandingkan pelbagai pandangan mazhab Islam, saya tidak membataskan diri kepada empat mazhab yang masyhur, kerana itu mungkin tidak adil terhadap mazhab-mazhab lain dan pendapat-pendapat lain dalam fiqh Islam. Oleh kerana terdapat pandangan yang diutarakan oleh para ulama dari kalangan sahabat, tabi'in, dan generasi berikutnya, pandangan-pandangan ini tidak wajar diabaikan atau dipandang ringan. Adapun para sahabat, tiada perselisihan mengenai kedudukan dan ilmu mereka. Selain mereka, terdapat pandangan daripada tabi'in yang agung seperti Ibn al-Musayyib, 'Umar bin 'Abd al-'Aziz, al-Zuhri, al-Nakha'i, al-Hasan, 'Ata', al-Sha'bi, Maymun bin Mahran, dan ramai lagi. Malah dalam generasi selepas tabi'in terdapat nama-nama besar seperti al-Thawri, al-Awza'i, Abu 'Ubaid, al-Tabari, Dawud al-Zahiri, dan ramai lagi. Semua pandangan ini sebenarnya mewakili warisan ilmiah yang sangat berharga dan bernilai, dan mengabaikannya merupakan kesilapan besar dari sudut ilmiah mahupun agama. Tambahan pula, kajian saya tidak terhad kepada mazhab-mazhab Sunni, malah saya meluaskannya untuk merangkumi mazhab Zaidi dan Imami.

Two kinds of comparisons are made in this study: comparison among schools of thought in order to select the opinion that is most supported by evidence in Shari'ah, and comparison between Shari'ah and other legal systems, divine or not, ancient or new, in order to show the characteristics of this divine Shari'ah that came final and perpetual as compared to prior divine laws that Shari'ah superseded or man-made systems that are inadequate. While comparing the different views of the Islamic schools I did not limit myself to the four famous schools for this may be unjust to other schools and opinions in Islamic jurisprudence. Since there are views expressed by scholars from among the Companions, the Followers, and the later generations, these views ought not be neglected or disregarded. As for the Companions, there is no dispute about their precedents and their knowledge. Beyond them there are views expressed by great followers such as Ibn al Musayyib, 'Umar bin Abd al 'Aziz, al Zuhri, al Nakha'i, al Hasan, 'Ata', al Sha'bi, Maymun bin Mahran, and many others. Even in the generations after the followers there are great names such as al Thawri, al Awza'i, Abu 'Ubaid, al Tabari, Dawud al Zahiri, and many others. All these views represent in fact a very precious and valuable scientific heritage, the neglect of which would be a great mistake both from the scientific and the religious points of view. Furthermore, I did not limit my study to the Sunnite schools, but expanded it to include schools of Zaidi and Imami.

Sepanjang kajian ini, saya merasakan bahawa tidak memadai sekadar menyatakan hukum Syariah bagi setiap perkara. Sebaliknya, adalah perlu untuk menjelaskan hikmah dan rasional di sebalik hukum-hukum tersebut, kelebihannya, serta kemudaratan perkara yang diharamkan. Ini selaras dengan pendekatan al-Qur'an sendiri yang bukan sekadar memberikan hukum, tetapi juga menerangkan sebab, objektif, dan manfaatnya kepada manusia, sama ada secara individu mahupun kolektif. Al-Qur'an tidak semata-mata menuntut orang beriman agar tunduk kepada semua hukum tanpa mengetahui alasan di sebaliknya. Jika menjelaskan rasional hukum-hukum Syariah itu wajar dilakukan secara umum, ia menjadi amat diperlukan pada masa ini, kerana terdapat pelbagai idea jahat yang tersebar dan tekanan yang menyesatkan dari Timur dan Barat. Tidak lagi memadai hanya menyatakan hukum-hukum Syariah dan mengharapkan orang beriman sekadar berkata, "Kami patuh kepada apa yang kami dengar!"

Throughout the course of this research, I felt it is not sufficient to give the bare Shari'ah injunction in each matter. Rather, it is necessary to explain the rationale and the virtues of the rulings and the detriment of what is prohibited. This is in spirit of the approach of the Qur'an itself in providing not just rulings but their rationale, their objectives, and their benefits to mankind, individually and collectively. Qur'an does not merely demand that believers submit to all rulings without knowing the reasoning behind them. If providing the reasoning for Shari'ah's rulings is advisable in general, it is indispensable at this time because there are malicious ideas spread around and misleading pressures from the East and the West. It is no longer sufficient to merely spell Shari'ah injunctions and expect believers to cry, "We comply with what we hear!".

Mana-mana penyelidikan yang bertujuan membedah dan meneliti secara kritis segala pandangan dan pendapat daripada pelbagai sumber juga perlu membandingkannya antara satu sama lain. Namun, jika pengarang itu sendiri terikat kepada sesuatu pandangan atau condong kepada mazhab tertentu, dia akan berusaha sebaik mungkin untuk menyokong pandangan yang dianutinya. Oleh itu, saya telah membebaskan diri daripada sebarang prasangka atau pemihakan kepada mana-mana mazhab tertentu. Komitmen tanpa berpihak sebegini amat dihargai dalam tradisi umat Islam ini. Mengikuti seorang ahli fiqh dalam semua pendapatnya, termasuk pendapat yang hanya disokong lemah oleh nas-nas Syariah, sama dengan menjadikan ahli fiqh itu sebagai pembuat hukum atau pembentuk Syariah, kerana bertaqlid itu sendiri ialah satu bentuk pembatalan akal dan keutamaannya. "Akal diciptakan untuk berfikir dan memuja," kata Ibn al-Jawzi. Bagaimanakah seseorang yang memiliki lilin untuk menerangi akan memadamkannya lalu berjalan dalam kegelapan? Ada pula yang berkata, "Mereka yang bertaqlid itu sama ada tidak yakin pada diri sendiri atau bodoh."

Any research that hopes to dissect and scrutinise all views and opinions from the different sources must also compare them with each other. But if the author himself is subject to one view or biased to certain school of thought, he would do his best to support the view he subscribes to. Therefore, I have freed myself from any such preconceptions or alliance to any specific school of thought. This non-partisan commitment is well appreciated in the tradition of this Muslim ummah. Following one jurist in all his opinions, even those that are weakly supported by Shari'ah texts amounts to taking that jurist as a legislator or a maker of Shari'ah since imitation itself is a form of annulment of mind and its virtue. "The mind is created to think and adore", said Ibn al Jawzi. How could a person who has a candle to shed light put it out and walk in the darkness? Others have said "those who imitate are either insecure or stupid".

Saya membaca teks dan pandangan sebagai seorang penyiasat, seorang pemeriksa, seorang penyelidik yang mencari kebenaran tanpa mengira dari mana atau dari siapa ia datang. Ia mungkin ditemui pada golongan terdahulu, iaitu para ahli fiqh, atau pada generasi kemudian. Ia mungkin ditemui dalam mazhab-mazhab fiqh yang berpegang pada pendapat, atau dalam mazhab-mazhab ahli hadith, atau dalam mazhab Zahiriyah. Ia boleh ditemui di kalangan empat mazhab yang masyhur atau di luar mazhab-mazhab tersebut. Saya tidak menganut fanatisme yang mengharamkan segala pendapat baharu yang ditemui selepas empat imam terdahulu, yang berpegang bahawa tiada lagi pendapat yang diterima selepas mereka, bahawa ijtihad telah terhenti selepas tiga kurun pertama Islam, dan bahawa kebenaran hanya terdapat dalam tulisan-tulisan mazhab-mazhab itu dan generasi-generasi itu sahaja. Sebaliknya, saya juga tidak akan mengikut secara membuta tuli mereka yang mendakwa berijtihad tanpa memenuhi segala syarat ijtihad, mereka yang menyeru kepada pembaharuan menyeluruh dari atas ke bawah. Mengenai mereka, al-Rafi'i yang telah meninggal dunia berkata dengan nada mengejek: "Mereka mahu memperbaharui agama, bahasa, malah matahari dan bulan." Sepanjang penyelidikan saya, saya berpegang teguh kepada prinsip tidak berat sebelah, tidak berpihak, berlaku adil, bersikap terbuka terhadap setiap pembaharuan yang berguna, dan bersungguh-sungguh mengekalkan setiap pandangan atau pendapat lama yang benar. Halaman-halaman lama yang menguning dan berkedut, cetakan yang buruk, serta tulisan kecil pada teks-teks lama tidak menghalang saya daripada menelitinya dan mengeluarkan khazanah ilmunya, sama ada dalam teks asal, syarahan, mahupun nota kaki.

Saya bergantung pada satu set kaedah yang menjadi asas Syariah dalam menunjukkan pendapat yang didahulukan atas pendapat lain, serta dalam mengeluarkan pendapat baharu atau pandangan yang hampir menyerupai pendapat baharu. Kaedah-kaedah ini dapat diringkaskan seperti berikut:

I relied on a set of rules that represent the Shari'ah basis in pointing out the opinion that overrules others and in deducting new opinions or quasi-new views. These rules can be summarized in the following:

1. Berpegang kepada nas-nas umum, melainkan terdapat dalil yang mengkhususkannya. Banyak nas dalam agama kita berbentuk umum supaya ia meliputi pelbagai kes serta perincian dan unsur-unsurnya. Hal ini sendiri merupakan salah satu mukjizat agama ini, yang membolehkannya menjadi agama terakhir dan menjadikannya sesuai untuk setiap zaman dan tempat.

1. Adopting general texts, unless there is an evidence that restricts them. Many texts in our religion are general in form so that they cover multiple cases as well as individual details and ingredients. This in itself is one of the miracles of this religion that equips it to be the final religion and makes it suit all times and places.

Oleh itu, ayat-ayat al-Quran dan sabda Rasulullah ﷺ hendaklah diterima dan difahami secara umum, kecuali apabila ruang lingkupnya dikhususkan oleh nas lain yang sahih, jelas dan terang maksudnya. Dalam hal ini, pengkhususan itu didahulukan. Saya bukan dalam kalangan mereka yang menolak hadis-hadis yang muhkam dan sahih kerana ia bertentangan dengan nas-nas umum dalam al-Quran. Sebaliknya, saya tidak berpendapat seperti mereka yang terlalu cepat menerima pengkhususan yang datang dalam hadis, sedangkan hadis itu mungkin tidak benar-benar sahih atau tidak mempunyai petunjuk yang jelas dan muhkam. Contohnya, saya tidak menyetujui pendirian Imam Abu Hanifah yang menolak sabda "Tidak ada zakat pada kurma yang kurang daripada lima wasaq", dengan tujuan memelihara keumuman firman Allah "dan dari hasil bumi yang Kami keluarkan untuk kamu"3 serta firman "pada tanaman yang disirami air hujan, zakatnya sepersepuluh". Ini kerana sabda pertama itu sahih dan disepakati. Penjelasan Abu Hanifah bahawa sabda tersebut hanya membicarakan kurma yang disimpan untuk perniagaan adalah penjelasan yang sangat lemah dan terpaksa dibuat-buat. Oleh sebab itu, saya bersetuju dengan pendapat dua murid Abu Hanifah dan majoriti ulama bahawa terdapat nisab pada hasil bumi, sama seperti jenis harta yang lain.

Consequently, Qur'anic verses and the Messenger's sayings should be received and taken as general, except when their scopes are narrowed by another text that is correct, authentic and clear in its meaning. In this case, the restriction comes first. I am not among those who reject clear-cut (muhkam) and authentic (sahih) sayings because they oppose general texts in the Qur'an. On the other hand, I do not share the position of those who quickly accept a restriction coming in the hadith even though the hadith may not be exactly authentic or may not have a clear-cut indication. I do not, for example, subscribe to the position of Imam Abu Hanifah in rejecting the saying that "There is no zakah in date that is below five wasq" in order to preserve the generality of the text "and of the fruits of the earth which we have produced for you"3 and the text "in what is watered by the sky there is one tenth", because the first saying is correct and agreed upon. The explanation given by Abu Hanifah that the saying deals with date that is kept for trading is a very weak and heavy-handed explanation. For that reason I go along with the opinion of the two disciples of Abu Hanifah and the majority of scholars that there is nisab in the produce of earth, the same as other sorts of wealth.

Persetujuan (ijma') semua ulama umat ini, terutamanya pada generasi awal, terhadap sesuatu perkara merupakan petunjuk yang jelas bahawa mereka telah berpaksikan dalil Syariah yang kukuh, sama ada berupa nas, maslahat yang bersifat umum, atau fakta yang nyata. Oleh itu, kita wajib menghormati persetujuan tersebut agar nilai ijma' dalam Syariah dapat dipelihara, yang seterusnya menjaga keseimbangan dalam perundangan serta mencegah kekacauan dan kekeliruan dalam penetapan hukum.

The agreement of all scholars of this ummah, especially in the early generations, on certain issues is an obvious indication that they have based the agreement on strong Shari'ah evidence, be it a text, general benefit, or a material fact. Consequently, we should respect such an agreement so that we can preserve the value of ijma' in Shari'ah, that keeps balance in legislation and prevents chaos and legislative confusion.

Contoh ijma' ini ialah persetujuan para ulama bahawa zakat wajib ke atas aset emas pada kadar yang sama seperti ke atas perak, iaitu satu perempat daripada sepuluh, dan persetujuan mereka bahawa satu mithqal ialah satu dan tiga pertujuh dirham.

Examples of this ijma' is the agreement of scholars that zakah is obligatory on golden assets at the same rate as it is on silver, i.e. one fourth of a tenth, and their agreement that a mithqal is one and three sevenths of a dirham.

Saya menyebut ijma' yang sahih kerana sebahagian ahli fiqh telah melaporkan adanya ijma' dalam isu-isu yang masih diperselisihkan. Hal ini kerana pada generasi awal terdapat ramai ulama, yang kebanyakannya tersebar di beberapa negeri, sehingga amat sukar untuk mengetahui pendirian mereka dalam sesuatu isu. Imam Ahmad bahkan berkata: "Sesiapa yang mendakwa adanya ijma' dalam sesuatu perkara, dia adalah pendusta, kerana bagaimana dia boleh mengetahuinya? Mungkin orang lain berbeza pendapat tanpa dia ketahui. Sebaliknya, seseorang boleh berkata: 'Setakat pengetahuan saya, tiada perselisihan dalam isu sedemikian' atau 'Tiada pandangan yang berbeza telah sampai kepada saya'."

I mentioned true ijma' because some jurists reported ijma' on issues that are still controversial. This is because in early generations there were many scholars most of whom were dispersed in several countries, so that it was very difficult to know their stand on certain issues. Imam Ahmad went so far as to state "Whoever claims that an ijma' on any matter did ever exist is a liar, for how could he know? People may have differed without him knowing. Instead, one may say "To my knowledge there are no disagreements on such an issue' or 'No different opinions have been reported to me'".

Terdapat contoh-contoh kes di mana ijma' didakwa, atau keadaan tiada laporan mengenai perselisihan disebut, sedangkan terdapat bukti konkrit bahawa kes-kes tersebut tidak disepakati. Al-Shafi'i, sebagai contoh, berkata tentang zakat ternakan: "Pada setiap tiga puluh (ekor lembu) terdapat tabi' dan pada setiap empat puluh terdapat musinnah, dan saya tidak mengetahui sebarang perbezaan di kalangan ulama mengenainya." Adalah pasti bahawa perbezaan pendapat memang wujud, dan ia dilaporkan oleh Jabir bin Abdullah, Sa'id bin al-Musayyib, Qatadah, dan pemungut zakat di Madinah pada zaman Ibn al-Zubair. Satu lagi contoh ialah yang dilaporkan oleh Ibn al-Mundhir, bahawa terdapat ijma' bahawa zakat tidak boleh dibelanjakan untuk orang bukan Islam, sedangkan ulama lain melaporkan daripada al-Zuhri, Ibn Sirin, dan 'Ikrimah bahawa ia dibenarkan, dan nampaknya ini adalah pandangan 'Umar, berdasarkan riwayat daripadanya. Begitu juga, Ibn Qudamah dalam al-Mughni berkata: "Kami tidak mengetahui sebarang perselisihan mengenai pandangan bahawa kaum Bani Hashim tidak dibenarkan menerima zakat." Perkara ini diulas oleh al-Hafiz Ibn Hajar dalam al-Fath: "Tetapi al-Tabari melaporkan bahawa Abu Hanifah berkata bahawa mereka boleh menerima zakat jika mereka tidak diberikan kelonggaran dhawi al-qurba (kaum kerabat dekat Nabi ﷺ). Ini juga dinyatakan oleh al-Tahawi."

Kiyas bermaksud mengaplikasikan kepada suatu kes hukum yang sama yang diberikan kepada kes yang serupa, kerana terdapat sebab yang sama ('illah). Ia ialah suatu rasional semula jadi yang ditanamkan oleh Tuhan dalam minda manusia; dan menurut Ibn al-Qayyim, ia ialah sebahagian daripada al-Mizan (kriteria yang benar) yang diturunkan oleh Tuhan bersama Kitab-Nya yang suci, dan dijadikan oleh Tuhan sebagai penyokong Kitab tersebut. Tuhan berfirman: "Allah yang telah menurunkan Kitab dengan benar dan Mizan (neraca keadilan)9" dan "Sesungguhnya Kami telah mengutus rasul-rasul Kami dengan membawa bukti-bukti yang nyata, dan Kami turunkan bersama mereka Kitab dan Mizan supaya manusia dapat menegakkan keadilan.10" Mizan di sini bermaksud keadilan, serta kriteria dan alat yang dengannya kita mengetahui keadilan. Kiyas yang tepat ialah Mizan.

Analogy means applying to a case the same ruling given to a similar case because of common reason ('illah). It is a matter of natural rationale implanted by God in human minds and, according to Ibn al Qayim, an ingredient of al Mizan (right criteria) that descended from God with his Holy Book and made by God a support of the Book. God says: "It is God who has sent down the Book in truth, and the Balance9" and "We sent aforetime our apostles with clear signs and sent down with them the Book and the Balance that men may stand forth in justice".10 The balance is meant here as justice and the criteria and means with which we know justice. Appropriate analogy is the Balance.

Lebih baik ia diberi nama mulia yang diberikan oleh Allah, dan diakui bahawa setiap Muslim wajib mengamalkannya sebanyak mungkin. Tidak demikian halnya dengan nama "qiyas", kerana qiyas boleh betul atau salah, dipuji atau ditolak, tepat atau tidak tepat. Qiyas yang benar dan tepat ialah Timbangan yang Allah turunkan bersama Kitab-Nya.

It is better to give it the noble name that is given to it by God and to recognize that there is an obligation on every Muslim to apply it as much as possible. It is not so with the name "analogy" because analogy may be right or wrong, praised or disclaimed, correct or incorrect. The right and correct analogy is the Balance that God sent along with his Book11.

Imam Ibn Taimiyah berkata, "Qiyas ialah perkataan yang merangkumi, ia meliputi qiyas yang benar dan qiyas yang salah, tetapi dalam Syariah hanya qiyas yang benar yang diterima. Ia membawa maksud memperlakukan dengan cara yang sama, kes-kes yang serupa, dan membezakan antara kes-kes yang berbeza. Penggunaan pertama dinamakan qiyas al-tard (qiyas positif), dan yang kedua dinamakan qiyas al-'aks (qiyas negatif). Qiyas dalam pengertian ini merupakan sebahagian daripada keadilan dan keseimbangan yang diturunkan oleh Tuhan bersama utusan-Nya. Qiyas yang tepat ialah qiyas yang sebab hukum Syariah itu wujud pada kedua-dua kes tanpa sesuatu pun yang menentangnya atau menghalang penerapan hukum yang sama. Jenis qiyas ini sentiasa selaras dengan Syariah. Begitu juga, qiyas dengan mengabaikan perbezaan yang tidak relevan juga merupakan qiyas yang benar, apabila perbezaan yang dianggap wujud antara kedua-dua kes itu ditunjukkan sebagai tidak relevan. Sekali lagi, jenis qiyas ini juga selaras dengan Syariah."

Para ulama Muslim telah sepakat bahawa hukum-hukum Syariah ditetapkan demi kemaslahatan manusia dalam kehidupan mereka di dunia dan pada hari kebangkitan selepas mati, sama ada kemaslahatan itu bersifat keperluan asas, keperluan sekunder atau penambahbaikan. Imam al-Shatibi berpendapat bahawa perkara ini dapat dibuktikan dengan meneliti hukum-hukum Syariah dan dalil-dalil penyokongnya, sama ada yang bersifat umum atau khusus. Ia tidak terbatas kepada satu kes atau satu nas sahaja, kerana seluruh Syariah dibina atas dasar fakta yang mendasar ini.15 Al-Shatibi juga membuat satu hujah penting bahawa dalam perkara ibadat, prinsipnya ialah manusia menerima dan mentaati tanpa mencari penjelasan atau alasan. Adapun dalam urusan muamalat dan hubungan sesama manusia, prinsipnya ialah mencari makna dan hikmah di sebalik hukum tersebut."16 Al-Shatibi mengemukakan hujah yang sangat kuat untuk menyokong pandangan ini, tetapi malangnya hujah tersebut berada di luar batas kajian ini. Namun, yang perlu ditegaskan di sini ialah bahawa zakat, walaupun ia dikaitkan dengan solat di bawah label ibadat, pada hakikatnya bukanlah semata-mata ibadat. Ia lebih hampir kepada urusan muamalat kerana ia merupakan institusi kewangan utama bagi umat Islam. Zakat ialah hubungan antara negara, orang kaya dan orang miskin. Mungkin inilah sebabnya semua karya tentang isu kewangan dan pentadbiran dalam Islam memasukkan satu bab mengenai zakat sama seperti mereka memasukkan bab mengenai kharaj, hasil negara dan sebagainya. Oleh itu, zakat merupakan sebahagian daripada sistem sosial dalam Islam. Sekiranya kita menyusun semula isu-isu fiqh mengikut piawaian kontemporari, kita akan mengklasifikasikan zakat sebagai sebahagian daripada sistem sosio-kewangan dan bukan bersama ibadat semata-mata. Begitu juga, apabila kita membicarakan undang-undang, kita membicarakan zakat sebagai sebahagian daripada undang-undang kewangan negara.

It is established among Muslim scholars that the injunctions of Shari'ah are ordained for the benefit of mankind in their earthly living and upon their resurrection after death, whether these benefits are necessities, needed or improvements. Imam al Shatibi argued that this can be verified by surveying the injunctions of Shari'ah and looking into their supportive evidence, universal or specific. This does not apply only to one case or one text - since all Shari'ah is established after this underlying fact.15 Al Shatibi made the important point that with regard to worship the principle is that people accept and obey without seeking explanation or reasons. As for transactions and interrelations, the principle is to look for meanings, and rationale"16. Al Shatibi provides very strong arguments to support this view, but unfortunately they fall beyond the limit of the present work. What should be emphasized here however, is that zakah, despite the facts that it is associated with prayers under the label of worships, is in reality not purely a worship. It is closer to being a transaction because it is the major financial institution for Muslims. Zakah is a relationship between the state, the wealthy, and the poor. This is perhaps why all works on financial and administrative issues in Islam include a chapter on zakah the same way they include chapters on kharaj, state revenues, etc. Zakah is, as such, a part of the social system in Islam. If we were to re-sort issues of fiqh according to contemporary standards, we would classify zakah as part of the socio-financial system and not with the pure worships. Similarly, when we talk about law, we talk about zakah as part of the financial law of the state.

Matlamat kami dalam keseluruhan buku ini ialah menggabungkan kemudahan untuk pembaca dengan ketepatan butiran, serta mengelakkan perkataan dan kenyataan yang sukar. Walaupun ketika memetik, saya cuba memilih petikan yang paling jelas dengan kata-kata yang paling ringkas, dan kadang-kadang saya cuba menjelaskan perkataan dalam petikan tanpa menjejaskan maknanya. Pada pendapat saya, gaya yang paling berjaya ialah gaya yang meletakkan ketepatan seorang sarjana dan kejelasan seorang pendakwah bersama-sama, dan saya berharap saya berjaya dalam hal itu.

Our aim in this whole book is to combine easiness for the reader with accuracy of details and to avoid difficult wording and statements. Even when I quote, I try to select the clearest quotations with the simplest words, and at times I try to clarify words in the quotation without affecting its meaning. In my opinion the most successful style is that which puts side by side the accuracy of a scholar and the clarity of a preacher, and I hope I am successful in that.

Saya perlu menyebut bahawa kajian ini disediakan lebih enam tahun yang lalu sebagai tesis PhD saya.

I should mention that this study was prepared more than six years ago as my PhD.

tesis, tetapi saya kemudian tidak dapat membentangkannya kerana keadaan yang di luar kawalan. Kertas-kertas itu kekal dalam tangan saya, lalu saya mula menyemak, membetulkan dan menyunting semula, sehinggalah Tuhan mengizinkan karya ini terbit dalam bentuk ini. Saya berharap ia akan diterima di kalangan penyelidik yang tidak berpihak, dan saya akan mendapat manfaat daripada kritikan yang ikhlas.

dissertation but I could not then present it because of unavoidable circumstances. The papers remained in my hands and I began reviewing, correcting and editing them until God permitted this work to come out in this form. I hope it will be accepted among non-partisan researchers and that I will benefit from sincere critiques.

Saya berharap umat Islam akan meninjau semula amalan agama mereka yang sedia ada, kembali kepada agama ini setelah sekian lama ditinggalkan, dan menjadikan kewajipan zakat sebagai bahagian penting dalam institusi sosio-kewangan mereka. Dengan demikian, mereka akan memperoleh keredaan Tuhan, menyelesaikan banyak masalah sosial, serta melindungi golongan muda daripada idea-idea yang menyesatkan dan menyimpang.

I hope Muslims will review the current practices of their religion and will come back to it after long abandonment and make this obligation of zakah an important part of their socio-financial institutions. This way they would earn the pleasure of God, solving many social problems and protecting their youth from misleading and deviant ideas.