Golongan yang hatinya dijinakkan (al-mu'allafati qulubuhum) termasuk orang-orang yang baru memeluk Islam, atau yang perlu menguatkan keimanan mereka terhadap agama ini, serta individu-individu yang kejahatannya dapat dicegah atau yang boleh memberi manfaat dan mempertahankan orang Islam.

Those whose hearts are being reconciled include persons who have recently been brought to Islam, or who need to strengthen their commitment to this faith, and individuals whose evil can be forestalled or who can benefit and defend Muslims.

Kehadiran kategori ini sebagai penerima zakat sahaja sudah menegaskan bahawa zakat bukanlah sekadar sedekah peribadi atau semata-mata ibadah yang diserahkan kepada amalan individu. Pengagihan kepada kategori ini pada hakikatnya bukanlah tugas yang boleh dilaksanakan oleh individu secara bebas. Ia merupakan keputusan politik yang dibuat oleh badan pembuat keputusan negara. Hanya negara yang boleh menentukan keperluan pada sesuatu masa untuk memujuk hati, serta kelayakan mereka yang berhak di bawah gelaran ini.

The very presence of this category as recipients of zakah emphasizes the fact that zakah is not personal charity or merely a worship left to individual practice. Distribution to this category is not, by nature, a job that individual acting independently can undertake. It is a political decision made by the decision-making body of the state. Only the state can determine the need at a given time for reconciling hearts and the qualifications of deservants under this title.

A. Satu kumpulan dalam kategori ini ialah individu yang hampir menjadi Muslim, atau yang kaumnya mungkin menjadi Muslim, seperti Safwan bin Ummayyah yang diberi jaminan keselamatan oleh Nabi ﷺ pada hari Makkah ditakluki. Selepas peperangan Hunain, Nabi ﷺ memberinya begitu banyak unta yang dimuatkan dengan barang sehingga baginda bersabda, "Ini adalah pemberian orang yang tidak takut kepada kemiskinan." Muslim dan al-Tirmidhi meriwayatkan daripada Sa'id bin al-Musayyib, daripada Safwan, katanya, "Demi Tuhan, ketika Nabi ﷺ memberi kepadaku, baginda adalah orang yang paling aku benci. Baginda terus memberi kepadaku sehingga baginda menjadi orang yang paling aku cintai." Safwan kemudian menjadi seorang Muslim yang komited. Ahmad meriwayatkan, melalui rangkaian sanad yang sahih, daripada Anas bahawa, "Tidak pernah Rasulullah ﷺ diminta untuk memberi sesuatu sebagai balasan kerana menerima Islam, melainkan baginda memberinya. Seorang lelaki pernah datang meminta sesuatu sebagai balasan kerana menerima Islam. Rasulullah ﷺ memerintahkan agar diberikan kepadanya kambing yang cukup untuk memenuhi jarak [antara dua bukit] daripada kambing sedekah yang dikumpulkan. Lelaki itu kembali kepada kaumnya sambil berkata, 'Wahai kaumku, terimalah Islam, kerana Muhammad memberi seperti orang yang tidak takut kepada kemiskinan.'"2

A. One group in this category is that of individuals who are close to becoming Muslims, or whose clans may become Muslim, like Safwan bin Ummayyah who was granted safety by the Prophet the day Makkah was conquered. The Prophet gave him so many camels loaded with goods after the battle of Hunain that he said, "This is the giving of one who fears not poverty." Muslim and al Tirmidhi report from Sa'id bin al Musayyib from Safwan his statement, "By God, when the Prophet gave me, he was the person I hated most. He continued to give me until he became my most beloved person."1 Safwan became a committed Muslim. Ahmad reports, via a correct chain, from Anas that "Never was the Messenger of God (p) asked to give anything for accepting Islam but he gave it. A man once came and asked to be given something for accepting Islam. The Messenger ordered him to be given enough sheep to fill the distance [between two hills] from the sheep collected as sadaqah. The man went back to his clan saying, 'O my folks, accept Islam, for Muhammad gives like one who fears not poverty."2

B. Kumpulan kedua termasuk mereka yang mungkin mendatangkan bahaya kepada orang Islam, yang mana pemberian zakat menghalang mereka daripada menyakiti orang Islam. Ibn 'Abbas meriwayatkan bahawa sekumpulan orang datang kepada Nabi ﷺ, yang jika diberikan sedekah, mereka akan memuji Islam dan mengisytiharkannya sebagai agama yang baik, tetapi jika tidak, mereka akan mengata-ngatakan Islam.3

Ahmad dan para pengikutnya berpendapat bahawa hukum mendamaikan hati itu kekal, iaitu pendapat al-Zuhri dan Abu Ja'far al-Baqir.13 Pendapat ini juga diambil oleh mazhab Ja'fari dan Zaidi.14 Yunus berkata, "Saya bertanya kepada al-Zuhri tentang perkara ini, dan beliau berkata bahawa beliau tidak mengetahui sebarang perubahan pada hukum ini." Abu Ja'far al-Nahhas mengulas, "Oleh itu, hukum mendamaikan hati adalah tetap. Setiap kali terdapat keperluan untuk mendamaikan hati seseorang, dia [lelaki atau perempuan] boleh diberikan zakat." Al-Qurtubi memetik al-Qadi 'Abd al-Wahhab, seorang bermazhab Maliki, yang berkata, "Jika golongan sebegini kadangkala diperlukan oleh pemerintah, mereka boleh diberikan zakat." Demikian juga, al-Qadi Ibn al-Arabi menyatakan, "Pada pandangan saya, jika Islam menjadi kuat, golongan penerima ini tidak lagi berlaku, tetapi jika mereka diperlukan, mereka boleh diberikan bahagian mereka, sama seperti Rasulullah ﷺ dahulu memberikannya. Telah diriwayatkan dengan betul bahawa "Islam bermula dalam keadaan asing dan luar biasa, dan ia akan kembali menjadi asing dan luar biasa seperti permulaannya."15 Disebut dalam al-Nil dan syarahnya, al-Abadi, bahawa "golongan ini gugur selagi pemerintah kuat dan tidak memerlukan pendamaian hati manusia, tetapi mendamaikan hati dibenarkan apabila timbul keperluan, untuk mengelakkan mudarat kepada orang Islam atau membawa manfaat kepada mereka."16 Al-Nawawi memetik al-Hasan yang berkata, "Pada hari ini tidak boleh ada pendamaian hati daripada zakat."17 Al-Sha'bi berkata, "Golongan yang hatinya hendak didamaikan ialah sekumpulan orang pada zaman Nabi ﷺ, yang apabila Abu Bakar memegang tampuk pemerintahan, hukum itu berakhir."17 Al-Nawawi memetik al-Shafi'i yang berkata, "Jika orang kafir didamaikan, mereka hanya boleh diberikan fay' dan bukan zakat, kerana zakat tidak boleh diberikan kepada bukan Islam." Adapun mendamaikan hati orang Islam, diriwayatkan bahawa al-Shafi'i tidak membenarkan pemberiannya selepas keadaan Islam menjadi kuat; pandangan kedua mengatakan ia dibenarkan sama seperti cara Nabi ﷺ memberikannya.18

Ahmad and his disciples believe the ruling on heart reconciliation is permanent, which is the opinion of al Zuhri and Abu Ja'far al Baqir.13 It is also taken up by the Ja'fari and Zaidi schools.14 Yunus says "I asked al Zuhri about this matter, and he said he knew of no change in this ruling," Abu Ja'far al Nahhas comments, "Accordingly, the ruling on heart reconciliation is firm. Whenever there is a need for reconciling a person's heart, he [or she] may be given zakah." Al Qurtubi quotes al Qadi 'Abd al Wahhab--a Malikite--as saying, "If such persons are needed sometimes by the state, they may be given zakah." Likewise, al Qadi Ibn al Arabi remarks, "The way I see it, if Islam becomes strong, this group of recipients becomes null, but if they are needed, they may be given their share, the same way the Messenger of God (p) used to give them. It is correctly reported that "Islam started atypical and unique and will again become as atypical and unique as it started."15 It is mentioned in al Nil and its commentary--Abadi--that "this category is dropped as long as the state is strong and in no need of reconciling people, but reconciling is permitted when need arises, to avoid harm to Muslims or bring them benefit."16 Al Nawawi quotes al Hasan as saying, "Today there must be no reconciliation of hearts from zakah."17 al Sha'bi says,"Those whose hearts are to be reconciled were a group at the time of the Prophet (p) which, when Abu Bakr took charge, came to an end."17 Al Nawawi quotes al Shafi'i as saying, "If unbelievers are reconciled, they must only be paid fay' and not zakah, since the latter must not be given to non-Muslims." As for reconciling Muslim's hearts, al Shafi'i is reported to disallow giving them after the state of Islam becomes strong; the second view says it is permissible to give them the same way they were given by the Prophet.18

Sebenarnya, dua pandangan al-Kasani itu tidak tepat. Hukum tersebut tidak dimansuhkan, dan keperluan untuk menjinakkan hati (al-mu'allafah qulubuhum) juga belum terhenti. Tindakan 'Umar tidak menunjukkan pemansuhan kategori ini, kerana mereka yang hatinya dijinakkan pada suatu zaman tertentu mungkin tidak diperlukan pada zaman yang lain. Pada setiap masa, penentuan keperluan untuk menjinakkan hati serta penetapan individu yang akan termasuk dalamnya diputuskan oleh pihak berkuasa eksekutif mengikut apa yang membawa manfaat kepada Islam dan umat Islam.

In fact, the two points of al Kasani are incorrect. The ruling is not annulled, and the need to reconcile hearts has not ceased. The action of 'Umar does not indicate annulment of this category, since those whose hearts were reconciled in a certain era may not be needed in another era. At each time, the determination of the need to reconcile hearts and the specification of individuals to be included is decided by the executive authority according to what benefits Islam and Muslims.

Para ulama usul menegaskan bahawa bergantungnya sesuatu hukum kepada suatu sifat yang ditentukan menunjukkan bahawa sifat tersebut ialah sebab bagi hukum itu. Pembelanjaan zakat dalam kes yang sedang dibincangkan bergantung kepada keperluan untuk menjinakkan hati. Ini menunjukkan bahawa penjinakan hati ialah sebab pemberian itu. Oleh itu, setiap kali keperluan untuk menjinakkan hati wujud, pemberian dibenarkan, dan sebaliknya. Pada suatu masa tertentu, proses menjinakkan hati sesetengah individu mungkin telah selesai, dan langkah yang diambil oleh 'Umar kemudiannya boleh diambil, sama seperti pekerja zakat tidak dibayar jika pada satu ketika tiada pekerja zakat. Namun itu tidak bermakna kategori ini dihapuskan daripada pertimbangan pada masa hadapan. 'Umar tidak membatalkan pemberian kepada "individu yang hatinya sedang dijinakkan", dan tidak ada ijma' mengenai pembatalan sedemikian. Beliau hanya memutuskan bahawa pada ketika itu tiada orang yang berhak dalam kategori tersebut. Kenyataan al-Hasan dan al-Sha'bi bahawa "pada hari ini tiada individu yang sedang dijinakkan hatinya" difahami dengan cara yang serupa, sebagai fakta bagi zaman yang mereka hidup.

Scholars of usul affirm that the dependency of a ruling on a defined element is an indication that the element is the cause of the ruling. The spending of zakah in the case on hand depends on the need for reconciliation of hearts. This indicated that reconciliation is the reason for payment. Consequently, whenever the need for reconciliation exists, payment is permissible, and vice versa. At a given time, the process of reconciling certain persons may be finished, and the step taken by 'Umar would then be taken, the same way that zakah workers would not be paid if at one point there were no workers of zakah. That does not mean this category is eliminated from future consideration. 'Umar did not annul payment to 'individuals whose hearts are being reconciled' nor was there an ijma' on such annulment. He simply judged that there were no deservant in that category at that point in time.22 The statement of al Hasan and al Sha'bi that "today there are no individuals who are being reconciled, " is understood similarly as a fact of the age they lived in.

Dakwaan bahawa tidak lagi diperlukan pendamaian hati selepas tersebarnya Islam dan tertubuhnya negaranya adalah ditolak atas sebab-sebab berikut:

The claim that there is no more need for heart reconciliation after the spread of Islam and the establishment of its state is rejected for the following reasons:

1. Sebahagian ulama Malikiyyah menegaskan bahawa sebab memberikan bahagian kepada orang yang hatinya hendak dijinakkan bukanlah kerana manfaat orang itu kepada umat Islam, sebaliknya untuk mendekatkan orang itu kepada Islam dan meruntuhkan halangan yang mungkin menghalangnya daripada membuka fikirannya kepada Islam. Dengan kata lain, tujuan pemberian itu ialah menyelamatkan penerimanya daripada api Neraka.30 Maka pemberian ini merupakan satu bentuk dakwah yang mungkin berkesan terhadap sesetengah orang. Adalah menjadi kewajipan umat Islam untuk membantu orang lain mencari petunjuk Tuhan dan membawa mereka keluar daripada kegelapan kejahilan dan kesengsaraan kekufuran yang membawa kepada Neraka. Seseorang mungkin memeluk Islam kerana keuntungan duniawi, tetapi apabila dia mula memahami agama ini, dia mungkin menganutinya dengan sepenuh hati. Abu Ya'la meriwayatkan daripada Anas bahawa, "Seorang lelaki datang kepada Rasulullah ﷺ dengan memeluk Islam kerana sesuatu keuntungan duniawi, dia tidak menerima Islam kecuali untuk tujuan itu, tetapi menjelang malam Islam menjadi lebih dicintainya daripada seluruh bumi dan apa yang ada di atasnya." Dan dalam riwayat lain, "Seorang lelaki meminta kepada Nabi ﷺ sesuatu keuntungan duniawi yang dengannya dia akan memeluk Islam . . . " dan seterusnya.31

1. Some Malikites assert that the reason for giving a person whose heart is being reconciled is not that person's benefit to Muslims, but rather, bringing that person closer to Islam and breaking the barriers that may be hindering him from opening his mind to Islam. In other words, the purpose of the payment is to save the payee from the fire of Hell.30 Thus, this payment is a form of calling for Islam [da'wah] that may be effective with some people. It is the obligation of Muslims to help others seek the guidance of God and lead them out of the darkness of ignorance and the agony of disbelief that leads to Hellfire. A person may convert to Islam for material gains, but once he or she starts understanding this religion, he or she may embrace it whole-heartedly. Abu Ya'la reports from Anas that "A man came to the Messenger of God (p) embracing Islam for some earthly gain, not accepting Islam except for that purpose, but by nightfall Islam became more beloved to him than the whole earth and what is on it." And in another version, "A man asked the Prophet (p) for some earthly material gain for which he would embrace Islam . . . " and so on.31

Keputusan mengenai menjinakkan hati adalah tanggungjawab negara Islam. Nabi ﷺ dan para Khalifah selepas baginda menegaskan tanggungjawab ini sebagai sebahagian daripada urusan eksekutif negara.

Decisions regarding reconciling hearts are the duty of the Islamic state. The Prophet (p) and his Successors affirmed this responsibility as part of the state's executive affairs.

Jika negara tidak menunaikan tanggungjawabnya dalam mengutip dan mengagihkan zakat, organisasi-organisasi Islam boleh membuat keputusan untuk mengagihkan kepada individu-individu yang hati mereka sedang dipujuk (al-mu'allafah qulubuhum).34 Jika kerajaan tidak melaksanakan tugas ini, dan tiada juga organisasi yang mengagihkan zakat, bolehkah seorang individu Muslim yang mengagihkan zakatnya sendiri menggunakan sebahagian daripadanya untuk memujuk hati seorang kafir? Pada pendapat saya, seorang individu Muslim tidak boleh membuat keputusan berkaitan pemujukan hati, kecuali dalam kes yang sangat jarang berlaku, iaitu apabila tiada lagi tempat lain untuk zakat disalurkan. Kes sebegini mungkin terpakai kepada umat Islam yang tinggal di negara bukan Islam, walaupun dalam keadaan sebegitu adalah lebih utama untuk menyalurkan zakat bagi penyebaran Islam atau menghantarkannya kepada golongan fakir dan miskin di negara-negara Islam.

If the state does not fulfill its responsibility in collecting and distributing zakah, Muslim organizations can make decisions about distributing to individuals whose hearts are being reconciled.34 If the government does not undertake this duty, nor are there organizations that distribute zakah, can a Muslim individual who distributes his own zakah use part of it for reconciling an unbeliever's heart? In my opinion, a Muslim individual must not make decisions concerning heart reconciliation, except in the very rare case where no other destination of zakah is available. Such a case may apply to Muslims living in non-Muslim countries, although it is preferable even under such circumstances to dispose of zakah for the spread of Islam or to send it to the poor and needy in Muslim countries.

Jika kita bersepakat bahawa mentaliful-qulub (pendamaian hati) dengan bayaran daripada zakat adalah dibolehkan, kepada siapakah bahagian ini sepatutnya diberikan pada hari ini? Untuk menjawab soalan ini, kita mesti ingat bahawa tujuan bahagian ini ialah untuk mendekatkan hati kepada Islam, mengukuhkan komitmen mereka terhadap perjuangannya, membantu golongan yang lemah, dan menghalang kemudaratan yang mungkin menimpa orang Islam atau agama mereka. Objektif-objektif ini boleh dicapai dengan memberikan bantuan kepada negara, individu, organisasi dan suku kaum bukan Islam, bagi mendekatkan mereka kepada perjuangan Islam. Ia juga boleh diluaskan untuk menyokong penyelidikan, serta menggunakan media massa yang mengajarkan agama Islam dan mempertahankan perjuangannya daripada serangan musuh. Ramai orang memeluk agama ini setiap tahun, yang tidak mendapat dorongan atau sokongan daripada kerajaan dan masyarakat mereka, malah juga daripada kerajaan negara-negara Islam. Bahagian pendamaian hati boleh dibelanjakan untuk golongan seperti ini, satu pandangan yang selaras dengan pendapat al-Zuhri dan al-Hasan. Mubaligh Kristian membelanjakan berjuta-juta setiap tahun untuk menyebarkan agama mereka, walaupun agama mereka tidak mempunyai institusi seperti zakat yang khusus untuk tujuan ini. Benar bahawa Islam tersebar dengan sendirinya kerana kekuatan dakwahnya yang tersendiri, tetapi sama benarnya bahawa kebanyakan mereka yang memeluk Islam di negara bukan Islam tidak menerima walau sedikit pun sokongan atau pampasan atas pengorbanan yang mereka tanggung apabila memeluk Islam. Terdapat banyak organisasi Islam yang cuba mengisi jurang ini tetapi amat memerlukan sokongan kewangan, terutamanya di kawasan seperti Afrika dan banyak negara miskin.

If we agree that reconciliation of hearts by payment from zakah is permissible, to whom should this share be given today? In order to answer this question, we must remember that the purpose of this share is to bring hearts closer to Islam, affirm their commitment to its cause, support the weak, and prevent harm that could be inflicted on Muslims or on their religion. These objectives could be achieved by giving aid to non- Muslim countries, persons, organizations, and tribes, to bring them closer to the cause of Islam. It could also be extended to support research, and utilize mass media that teaches the religion of Islam and defends its cause against attackers. Many people enter into the fold of this religion every year who do not find encouragement or support from their governments and communities or even from the governments of Muslim countries. The share of heart reconciliation can be expended to such people, an idea consistent with the opinions of al Zuhri and al Hasan. Christian missionaries spend millions every year for the spread of their religion, although theirs does not have an institution like zakah devoted to this purpose. It is true that Islam spreads on its own merit because of its inner persuasive power, but it is equally true that most of those who embrace Islam in non- Muslim countries do not receive even nominal support or compensation for the sacrifices they make when they embrace Islam. There are many Islamic organizations that attempt to fill this gap but are desperate for financial support, especially in areas like Africa and many poor countries.

Sentiasa mungkin bagi negara Islam untuk memperuntukkan sebahagian daripada dana yang diperoleh daripada sumber selain zakat, bagi tujuan memujuk hati, apabila kategori penerima zakat yang lain hampir tidak dapat dipenuhi dengan jumlah keseluruhan hasil zakat. Ini selaras dengan pendapat al-Shafi'i bahawa pembayaran untuk memujuk hati golongan kafir mesti dibuat daripada sumber selain zakat.

It is always possible that the Muslim state appropriate some of its funds derived from sources other than zakah, for the purpose of heart reconciliation, if the other categories of zakah recipients can hardly be satisfied with the total proceeds of zakah. This is consistent with the opinion of al Shafi'i that payments for heart reconciliation to unbelievers must be made from sources other than zakah.