Oleh kerana zakat ialah cukai khas yang bertujuan mencapai objektif tertentu dalam kehidupan individu serta masyarakat secara keseluruhan, maka jelas bahawa terdapat kategori tertentu yang tidak boleh diberikan zakat kepada mereka. Kategori-kategori tersebut ialah:

Since zakah is a special tax that aims at achieving particular objectives in the lives of individuals as well as society as a whole, it is obvious that there are certain categories to whom zakah must not be given. These categories are:

1. Orang kaya.

1. The rich.

2. Mereka yang mampu bekerja untuk mencari rezeki.

2. Those capable of earning.

3. Orang-orang kafir dan murtad yang memerangi Islam, dan, menurut majoriti ulama fiqh, Ahli Perjanjian.

3. Disbelievers and apostates who fight against Islam, and, according to the majority of jurists, People of the Pledge.

4. Anak-anak, ibu bapa, dan isteri pembayar zakat.

4. Children, parents, and wives of zakah payers.

5. Keturunan Nabi ﷺ.

5. Descendents of the Prophet (p) .

Perkara-perkara ini akan dikaji dalam bahagian-bahagian yang berikutnya.

These will be studied in the following sections.

Berdasarkan sabda Nabi ﷺ, "Sedekah tidak halal bagi orang kaya", dan arahan baginda kepada Mu'adh bahawa zakat itu "... diambil daripada orang kaya mereka dan diberikan kepada orang miskin mereka", para fuqaha Muslim sebulat suara berpendapat bahawa zakat tidak boleh diberikan kepada orang kaya. Memberikan zakat kepada orang kaya bercanggah dengan tujuan zakat itu sendiri, iaitu untuk memakmurkan golongan fakir miskin. Namun, apabila tiba kepada takrif kekayaan yang menghalang seseorang daripada menerima zakat, para fuqaha tidak mempunyai satu pendapat yang bersatu, sebagaimana yang telah ditunjukkan sebelum ini ketika kita membincangkan takrif fakir dan miskin.

Based on the saying of the Prophet (p) "The sadaqah is not lawful to the rich", and his address to Mu'adh that zakah is ". . . to be taken from their rich and rendered to their poor", Muslim jurists unanimously believe zakah must not be given to the rich. Giving the rich zakah violates the very purpose of zakah, which is to enrich the poor. Yet, when it comes to defining richness that prevents receiving zakah, jurists do not have a unified opinion, as was shown earlier when we discussed the definition of the poor ad needy.

Terdapat juga perselisihan mengenai pemberian zakat kepada orang kaya atas nama 'pada jalan Allah' atau kepada mereka yang berhutang. Mazhab Hanafi tidak membenarkan hal ini berdasarkan sabda-sabda di atas. Mereka membuat pengecualian bagi petugas zakat, kerana apa yang dibayar kepada petugas hanyalah harga bagi tenaga kerja mereka. Ulama fiqh terkemuka yang lain berpendapat bahawa sabda daripada Mu'adh hanya menyebut golongan fakir miskin kerana memperkaya golongan ini merupakan matlamat utama zakat. Mereka menegaskan bahawa jika zakat hanya boleh diberikan kepada fakir dan miskin, maka tidak ada maknanya enam golongan lain yang disebut dalam ayat agihan zakat. Dengan hujah yang sama yang digunakan oleh mazhab Hanafi untuk mengecualikan petugas, para ulama tersebut membenarkan pembayaran zakat kepada orang kaya yang berjuang pada jalan Allah atau yang berhutang kerana mendamaikan pertikaian.

There is also disagreement about giving zakah to the rich under the title of 'in the way of God' or of those under debt. Hanafites do not allow this on the basis of the above sayings. They make an exception for zakah workers, since what is paid to workers is merely the price of their labour. Other leading jurists contend that the saying from Mu'adh mentions only the poor because enriching this category is the major goal of zakah. They point out that if zakah could only be given to the poor and needy, there would be no meaning to the other six categories mentioned in the zakah distribution verse. By the same argument through which Hanafites exempt workers, those scholars permit paying zakah to the rich if they are fighters in the way of God or under debt for mediating disputes.

Sama ada anak itu lelaki atau perempuan. Jika bapanya kaya, anak itu dianggap kaya.

Whether a child is male or female. If the father is rich, the child is considered rich.

Walau bagaimanapun, jika anak lelaki atau perempuan itu sudah dewasa, harta bapanya tidak diambil kira dalam menentukan sama ada anak itu kaya atau miskin.3 Isteri-isteri juga dinilai mengikut kemewahan suami mereka. Seorang wanita yang miskin tidak layak menerima zakat jika suaminya kaya.

However, if the son or daughter is adult, the wealth of his or her father is not considered in the determination of the richness or poverty of the child.3 Wives are also considered according to the prosperity of their husbands. A poor woman is not a zakah deservant if her husband is rich.

Kalangan Hanafiyah berpendapat bahawa memberikan zakat kepada isteri seorang suami yang kaya adalah dibolehkan, tetapi Abu Yusuf tidak bersetuju.4 Kebanyakan Hanafiyah berhujah bahawa sifat kewajipan suami untuk menanggung nafkah isterinya adalah bersifat kontrak, manakala bapa wajib menanggung nafkah anak kecilnya kerana hubungan keibubapaan.5 Sebahagian Syafi'iyah sependapat dengan Hanafiyah dan membenarkan pembayaran zakat kepada isteri seorang lelaki kaya. Malah ada yang membenarkan pemberian zakat kepada anak seorang lelaki kaya.6 Adapun Malikiyah, mereka berpendapat tidak dibolehkan memberikan zakat kepada mana-mana orang miskin yang nafkah dan perbelanjaannya ditanggung oleh orang kaya, kecuali jika orang kaya yang bertanggungjawab menanggung nafkah orang miskin itu sama sekali tidak dapat dihubungi.

Hanafites consider giving the wife of a rich husband from zakah permissible, but Abu Yusuf disagrees.4 Most Hanafites argue that the nature of the husband's obligation to spend on his wife is contractual, while the father is obligated to spend on his young child by virtue of parenthood.5 Some Shafi'ites go along with the Hanafites and allow payment of zakah to the wife of a rich man. Some even allow giving a rich man's child zakah.6 As for Malikites, they believe it is not permissible to give zakah to any poor person whose subsistence ad expenses are the responsibility of a rich person, except if the rich person responsible for the expenses of the poor can not be reached at all.

Pada pendapat saya, zakat tidak boleh diberikan kepada sesiapa yang nafkahnya menjadi tanggungan orang kaya, seperti isteri atau anak kecil bagi seorang lelaki kaya. Ini tidak terpakai kepada kaum kerabat lain yang nafkahnya bukan menjadi tanggungjawab orang kaya itu.

Beberapa hadis melarang pemberian zakat kepada orang kaya dan kepada lelaki yang tidak mempunyai kecacatan fizikal atau mental. Zakat tidak diberikan kepada orang yang kuat kerana mereka diwajibkan bekerja dan mencari rezeki, bukan bergantung kepada sedekah. Jika seseorang yang mampu tidak dapat mencari pekerjaan, dia boleh diberikan zakat, kerana persoalannya ialah ada atau tidaknya pekerjaan di pasaran yang dapat dia gunakan untuk menyara hidupnya, serta kebolehan orang itu sendiri.9

Several sayings prohibit payment of zakah to the rich and to men who have no physical or mental defects or handicaps. Zakah is not given to the strong because they are required to work and earn, instead of depending on charity. If a capable person can not find job, he may be given zakah, since the issue is the availability of jobs in the market at which he can earn his living, as well as ability of the person.9

Mazhab Hanafi berpendapat bahawa zakat boleh diberikan kepada orang yang mempunyai pendapatan, jika semua harta yang dimilikinya kurang daripada nisab, atas alasan bahawa orang sedemikian sebenarnya tergolong dalam golongan miskin. Ibn al-Humam menegaskan bahawa beberapa ulama tidak membenarkan orang yang mempunyai pendapatan menerima zakat, berdasarkan sabda, "Sedekah tidak halal bagi orang kaya atau orang kuat yang sihat dan tidak mempunyai kecacatan," serta jawapan Nabi ﷺ kepada dua lelaki kuat dan mampu yang meminta zakat.

Hanafites believe zakah may be given to an income earner, if all he owns is less than nisab, on the grounds that such a person is, in fact, poor. Ibn al Humam points out that several scholars do not allow income earners to take zakah, in accordance with the saying, "The sadaqa is not permissible to the rich or to the strong who is safe from defects" and the Prophet's answer to two strong and capable men who asked for zakah:

"Sesungguhnya engkau tidak berhak mendapatkannya, tetapi jika engkau mahu, aku akan memberikannya kepadamu." Ayat terakhir itu menunjukkan bahawa meminta zakat tidak dibenarkan, manakala menerimanya tanpa meminta dibolehkan.10

"Indeed you have no right to it, but if you wish I would give you." The last sentence indicates that asking for zakah is not permissible, while receiving it without asking is allowed.10

Seseorang mungkin berhujah bahawa Nabi (p) memberi mereka pilihan untuk menerima zakat kerana baginda tidak pasti tentang keadaan sebenar mereka, walaupun mereka kelihatan mampu bekerja. Inilah intipati kata-kata Abu 'Ubaid. Beliau menambah bahawa kekuatan dan kemampuan untuk bekerja mesti dikaitkan dengan adanya pekerjaan yang sesuai dan memberi pendapatan yang mencukupi. Seseorang yang mampu bekerja tetapi tidak mendapat pekerjaan boleh diberi zakat, sebagaimana ditunjukkan oleh ayat: "Dan pada harta-harta mereka ada hak bagi orang yang meminta dan orang yang tidak mendapat bahagian." Ibn 'Abbas diriwayatkan telah menafsirkan "orang yang tidak mendapat bahagian" sebagai seorang tukang yang tidak memperoleh pendapatan yang mencukupi.

Semua umat Islam sebulat suara bersepakat bahawa zakat tidak boleh dibayar kepada orang kafir yang memerangi orang Islam.12 Ijma' ini berdasarkan firman Allah: "Sesungguhnya Allah hanya melarang kamu daripada menjadikan kawan rapat orang-orang yang memerangi kamu kerana agama kamu, mengusir kamu dari kampung halaman kamu, dan membantu orang lain untuk mengusir kamu. Dan sesiapa yang menjadikan mereka sebagai kawan rapat, maka mereka itulah orang-orang yang zalim."13 Bantuan kewangan kepada musuh sebegini akan digunakan untuk menentang orang Islam dalam satu bentuk atau yang lain. Orang kafir yang menafikan kewujudan Tuhan, prinsip kenabian, atau iman kepada Hari Akhirat, begitu juga tidak boleh diberikan zakat, dan begitu juga murtad yang berpaling daripada Islam dan masyarakat Islam setelah merasai iman.

Muslims unanimously agree that zakah cannot be paid to unbelievers who fight Muslims.12 This ijma' is based on the verse "God only forbids you, with regard to those who fight you for your faith, drive you out of your homes, and support others in driving you out, from turning to them for friendship and protection. It is such as turn to them in these circumstances that do wrong."13 Financial help to such enemies would be used against Muslims in one way or another. Unbelievers who deny the existence of God, the principle of Prophethood, or faith in the Hereafter likewise cannot be given zakah, and neither can apostates who turn their backs on Islam and the Muslim community after having tasted faith.

Adapun Ahl al-'Ahd, iaitu Ahli Kitab dan semua yang serupa dengan mereka, yang hidup dalam masyarakat Islam, yang mengikrarkan keikhlasan mereka kepada negara, dan mematuhi undang-undangnya, terdapat perbezaan pendapat di kalangan para ulama Islam mengenai pemberian zakat dan sedekah kepada mereka.

As for People of the Pledge, i.e. the people of the Book, and all who like them, live within the Muslim society, pledging their sincerity to the state, and obeying its laws, their are differences among Muslim scholars regarding giving them zakah and charity.

Tiada apa-apa yang menghalang seorang Muslim daripada memberi sedekah sukarela kepada Ahli Perjanjian, atas dasar kemanusiaan serta sebagai menghormati ikatan komitmen bersama yang mereka telah janjikan dengan orang Islam. Bukan Islam bukanlah penghalang untuk menerima sedekah daripada orang Islam, selagi mereka tidak memerangi agama Islam, kerana "Allah tidak melarang kamu daripada berbuat baik dan berlaku adil kepada orang-orang yang tidak memerangi kamu kerana agama dan tidak mengusir kamu dari kampung halaman kamu. Sesungguhnya Allah mengasihi orang-orang yang berlaku adil."{14} Ayat ini diturunkan khusus untuk orang-orang Islam yang ragu-ragu untuk memberi sedekah kepada sanak saudara mereka yang tidak beriman. Ibn 'Abbas berkata: "Mereka (para Sahabat) tidak suka memberi sedekah kepada kaum kerabat dan sanak saudara mereka yang kafir; mereka bertanya, lalu diizinkan untuk berbuat demikian dengan ayat ini: 'Bukanlah kewajipanmu, wahai Rasul, untuk memberi petunjuk kepada mereka, tetapi Allah memberi petunjuk kepada sesiapa yang Dia kehendaki. Apa jua kebaikan yang kamu belanjakan, maka faedahnya kembali kepada dirimu sendiri, dan kamu tidak membelanjakannya melainkan kerana mencari keredaan Allah.'"

There is nothing to prevent Muslim from giving People of the Pledge voluntary charity, out of humanitarianism as well as in consideration of their pledged mutual commitment with Muslims. Being non-Muslims does not prevent them from being given charity of Muslims, as long as they are not fighting against the cause of Islam, for "God forbids you not, with regard to those who fight you not for your faith nor drive you out of your homes, from dealing kindly and justly with them. For God loves those who are just."14 This verse was sent particularly for those Muslims who were hesitant to give charity to their unbelieving relatives. Ibn 'Abbas says "They (the Companions) used to dislike giving charity to their kin and relatives who were unbelievers; they asked, and were permitted, to do so by this verse: 'It is not required of thee, O Apostle, to set them on the right path. God sets on the right path whom He pleases: whatever of good ye spend benefits your own souls, and ye shall only do so seeking the face of God.

Apa jua kebaikan yang kamu berikan akan dikembalikan kepadamu, dan kamu tidak akan dizalimi.'15,16 Menurut Ibn Kathir, ayat ini bermaksud bahawa jika pemberi sedekah bertujuan untuk memperoleh keredhaan Tuhan, dia diberi ganjaran oleh Tuhan tanpa mengira sama ada penerima sedekah itu soleh atau tidak, atau layak menerimanya atau tidak. Pemberi itu diberi ganjaran kerana niatnya.17 Dalam ayat yang lain, Tuhan memuji mereka yang "... memberi makan kerana kasih kepada Tuhan kepada orang miskin, anak yatim dan tawanan."

Zakat al-fitr, kafarat (tebusan), dan sedekah sukarela yang lain, dari segi pemberian kepada Ahli Zimmah, adalah seperti sedekah sukarela. Abu Hanifah, Muhammad, dan sebahagian ahli fiqh yang lain membenarkan pemberian sedekah-sedekah ini kepada Ahli Zimmah, atas alasan bahawa nas-nas mengenai sedekah-sedekah ini adalah umum, seperti firman Allah: "Jika kamu menzahirkan sedekah, maka itu adalah baik; tetapi jika kamu menyembunyikannya dan memberikannya kepada orang-orang fakir, maka itu lebih baik bagi kamu. Dan Dia akan menghapuskan daripada kamu sebahagian daripada kejahatan-kejahatan kamu." dan firman-Nya: "Sebagai kafarat, beri makan sepuluh orang miskin dengan makanan yang sederhana daripada apa yang kamu berikan kepada keluarga kamu."21

Zakah of al fitr, recompenses, and other voluntary pledges, are like voluntary charity as far as giving to the People of the Pledge is concerned. Abu Hanifah, Muhammad, and some other jurists permit paying these charities to People of the Pledge, on the grounds that texts about these charities are general, such as the verses "If ye disclose acts of charity, even so it is well, but if ye conceal them, and make them reach those really in need, that is best for you. It will remove from you some of your stains of evil"20, "For expiation, feed ten indigent persons on an overage scale of the food of your families"21

dan "tetapi jika sesiapa tidak mampu berbuat demikian, hendaklah dia memberi makan enam puluh orang miskin."22 Ayat-ayat ini tidak membezakan antara orang miskin yang beriman dan yang tidak beriman, dan ini merupakan ungkapan layanan baik yang secara umum diwajibkan terhadap Ahl adz-Dzimmah. Jelas sekali, para ulama tersebut berpendapat bahawa memberi kepada fakir miskin Muslim adalah tidak syak lagi lebih baik, kerana ia membantu seseorang yang taat kepada Allah. Abu Hanifah menetapkan syarat bahawa orang kafir itu tidak boleh sedang memerangi kaum Muslimin untuk diberi zakat al-fitr.23 Akhirnya, Abu 'Ubaid dan Ibn Abi Syaibah meriwayatkan bahawa sebahagian Tabi'in pernah memberikan zakat al-fitr kepada rahib-rahib.24

and "but if any is unable to do so, he should feed sixty indigent ones."22 These verses make no distinction between indigent believers and unbelievers which is an expression of the generally required good treatment of People of the Pledge. Obviously, those scholars believe giving Muslim indigents is undoubtedly better, since it helps a person who obeys God. Abu Hanifah establishes the condition that the disbeliever must not be fighting against Muslims in order to be given zakah of al fitr.23 Lastly, Abu 'Ubaid and Ibn Abi Shaibah report that some Followers gave monks zakah of al fitr.24

Majoriti ulama berpendapat bahawa zakat tidak boleh diberikan kepada mana-mana golongan bukan Islam. Ibnu al-Mundhir mendakwa pandangan ini disepakati sepenuhnya.25 Pandangan ini berdasarkan kepada kata-kata yang diriwayatkan daripada Mu'adz: "Tuhan mewajibkan zakat ke atas harta mereka, untuk diambil daripada orang kaya di kalangan mereka dan diberikan kepada orang miskin di kalangan mereka". "Kata ganti 'mereka'" merujuk kepada orang Islam.

The majority of scholars believe zakah must not be given to any non-Muslims. Ibn al Mundhir claims this is unanimous.25 This view is founded on the saying reported from Mu'adh, "God prescribes zakah on their wealth, to be taken from the rich among them and rendered to the poor among them". "The pronoun" them refers to Muslims.

Ijma' yang didakwa itu dipertikaikan. Ibn Sirin dan al-Zuhri dilaporkan membenarkan zakat dibayar kepada orang kafir.26 Dalam al-Mabsut, al-Sarakhsi mencatat bahawa Zufar, murid Abu Hanifah, membenarkan pemberian zakat kepada Ahl al-Dhimmah. Al-Sarakhsi menambah, "Ini difahami melalui qiyas, kerana tujuan zakat, iaitu memperkaya golongan fakir, tercapai dengan memberikannya kepada mana-mana orang miskin tanpa mengira agama mereka." Pandangan ini disangkal berdasarkan hadith Mu'adh yang disebutkan di atas.27

The claimed ijma is disputed. Ibn Sirin and al Zuhri reportedly allowed paying zakah to unbelievers.26 In al Mabsut al Sarakhsi notes that Zufar, a disciple of Abu Hanifah, allows giving zakah to the People of the Pledge. Al Sarakhsi adds, "This is implied by analogy, since the objective of zakah enriching the poor - is fulfilled by giving any poor persons regardless of their faith." This is refuted by virtue of the above saying from Mu'adh.27

Ibn Abi Shaibah meriwayatkan bahawa apabila Jabir bin Zaid ditanya kepada siapakah sadaqah hendak diagihkan, beliau menjawab, "Kepada orang-orang di kawasan kamu, orang Islam dan Ahli Perjanjian," dan beliau meneruskan, "Rasulullah ﷺ memberikan kepada Ahli Perjanjian daripada sadaqah dan satu perlima." Persoalan itu jelas berkaitan zakat, tetapi ia mungkin juga bermaksud sadaqah sunat, walaupun pada zaman Nabi ﷺ hanya zakat yang dikutip dan diagihkan. Bagaimanapun, kata-kata itu hanyalah mursal. Ibn Abi Shaibah juga meriwayatkan kenyataan Umar bahawa ayat "Sesungguhnya sedekah-sedekah itu hanyalah untuk orang-orang fakir..." termasuk Ahli Perjanjian yang sakit kronik. Abu Yusuf meriwayatkan bahawa Umar menetapkan elaun tetap bagi seorang lelaki Yahudi yang tua daripada perbendaharaan negara Islam, atas alasan bahawa lelaki tua itu termasuk dalam ayat di atas. Pengarang al-Rawd al-Nadir mengulas bahawa kisah-kisah ini menunjukkan Umar berpendapat bahawa memberi zakat kepada Ahli Kitab adalah harus. Pendapat serupa dinukil daripada golongan Zaidiyyah oleh pengarang al-Manar. Pengarang al-Bahr menukil bahawa al-Zuhri dan Ibn Sirin juga berkata demikian; yang terakhir menambah, "tindakan ini dilakukan kerana keumuman lafaz" fakir "dalam ayat tersebut."

Hujah majoriti bergantung terutamanya pada kata-kata daripada Mu'adh, yang telah disepakati sebagai sahih. Walau bagaimanapun, kata-kata ini tidak secara jelas mengecualikan fakir miskin bukan Islam, kerana ia mungkin hanya bermaksud bahawa zakat hendaklah dikutip dan diagihkan di kawasan yang sama.

The argument of the majority depends mainly on the saying from Mu'adh, which is agreed upon as correct. However, this saying does not clearly exclude non-Muslim poor, since it may simply mean zakah should be collected and distributed in the same area.

Hadis ini sering dikutip untuk menyokong dasar tidak memindahkan zakat dari satu negeri ke negeri lain.

This saying is often quoted to support the policy of non-transportation of zakah from one land to another.

Di sisi lain, hujah keumuman yang dikemukakan oleh golongan Hanafi berkenaan sedekah fitrah adalah sangat kuat. Hujah ini disokong oleh 'Umar, al-Zuhri, Ibn Sirin, 'Ikrimah, Jabir bin Zaid dan Zufar. Ia turut disokong oleh firman Tuhan: "Tuhan tidak melarang kamu daripada berbuat baik dan berlaku adil kepada mereka yang tidak memerangi kamu kerana agama dan tidak mengusir kamu dari kampung halaman kamu."38 Setelah membandingkan hujah-hujah ini, seseorang boleh membuat kesimpulan bahawa zakat mesti diberikan terlebih dahulu kepada orang miskin Muslim, kerana zakat hanya dipungut daripada orang kaya Muslim. Namun tiada apa-apa yang melarang pemberian zakat kepada orang miskin dari kalangan ahli Perjanjian, selagi tindakan tersebut tidak menjejaskan hak-hak orang miskin Muslim.

On the other hand, the generality argument forwarded by Hanafites with regard to the sadaqa of al fitr is very strong. It is supported by 'Umar, al Zuhri, Ibn Sirin, 'Ikrimah, Jabir bin Zaid, and Zufar. It is further supported by the verse "God forbids you not, with regard to those who fight you not for your faith nor drive you out of your homes, from dealing kindly and justly with them."38 After comparing these arguments, one may conclude that zakah must first be given to poor Muslims, since it is taken from Muslim rich alone. But there is nothing to forbid giving zakah to the poor people of the Pledge, as long as such action does not harm the privileges of the Muslim poor.

Jelas sekali, perbincangan di atas merujuk kepada pemberian zakat kepada golongan bukan Islam yang miskin kerana kemiskinan mereka. Adapun pemberian zakat kepada golongan Ahli Zimmah atas sebab selain kemiskinan, seperti untuk melembutkan hati mereka dan mendekatkan mereka kepada Islam, kepada masyarakat Islam dan kepada negara Islam, perkaranya adalah berbeza. Sebelum ini dalam buku ini, saya berhujah bahawa adalah harus memberikan kepada golongan bukan Islam untuk tujuan melembutkan hati, dan tindakan sedemikian mesti dilakukan atas budi bicara kerajaan Islam, bukan atas budi bicara individu.

Ulama secara umumnya membenarkan pemberian zakat kepada pelaku maksiat, selagi mereka berpegang kepada agama Islam, atas dasar kemanusiaan dan untuk melembutkan hati mereka. Zakat dipungut daripada pelaku maksiat, maka mereka mesti termasuk dalam pengertian umum sabda {…untuk diambil daripada orang kaya di kalangan mereka dan diberikan kepada orang miskin di kalangan mereka}.40 Satu-satunya pengecualian ialah pelaku maksiat tidak boleh diberikan zakat dalam bentuk yang membantu mereka melakukan perkara yang dikeji, seperti membeli minuman keras. Sebahagian ulama Malikiyah bahkan berpendapat bahawa jika terdapat syak bahawa pelaku maksiat mungkin menggunakan zakat yang diberikan kepada mereka untuk tujuan jahat, maka zakat itu tidak boleh diberikan kepada mereka.41 Menurut Zaidiyah pula, tidak harus memberikan zakat kepada pelaku maksiat, kecuali jika mereka bekerja di agensi zakat, atau untuk tujuan melembutkan hati.

Scholars generally permit giving zakah to wrongdoers, as long as they maintain the faith of Islam, on humanitarian grounds and to reconcile their hearts. Zakah is collected from wrongdoers so they must be covered in the general terms of the saying " ... to be taken out of the rich among them and rendered to the poor among them."40 The only exception is that wrongdoers may not be given zakah in a form that helps them do what is condemned, such as buying alcoholic beverages. Some Malikites go as far as stating that if there is suspicion that wrongdoers may use zakah paid them for evil purposes, it must not be given to them.41 According to Zaidis, it is not permissible to give zakah to wrongdoers, unless they are workers in the zakah agency, or for the purpose of reconciliation.

Saya rasa orang yang melakukan kesalahan, yang tidak membahayakan orang Islam atau menentang akidah dan ibadah Islam, boleh dibantu dengan zakat. Tidak ada keraguan sama sekali bahawa memberi kepada fakir miskin yang soleh adalah jauh lebih baik. Adapun pelaku dosa yang secara terbuka menentang nilai-nilai Islam, zakat tidak boleh diberikan kepada mereka, kerana umat Islam diperintahkan untuk menegakkan kebaikan dan mencegah kejahatan, dan memberi kepada orang seperti itu sama sekali tidak membantu mencegah kejahatan, sebagaimana firman Tuhan, "Orang-orang yang beriman, lelaki dan perempuan, sebahagian mereka adalah penolong bagi sebahagian yang lain; mereka menyuruh (berbuat) yang makruf dan mencegah dari yang mungkar."43 Ini bermakna masyarakat Islam mesti menahan bantuannya daripada mereka yang menentang nilai-nilainya, berusaha merosakkan ibadahnya dan secara terbuka mencabar undang-undangnya. Adapun keluarga pelaku dosa tersebut, zakat boleh diberikan kepada mereka jika mereka memerlukan, sesuai dengan firman, "Dan seseorang yang berdosa tidak akan memikul dosa orang lain."

Terdapat dua jenis golongan sesat. Jenis pertama ialah golongan yang menafikan prinsip-prinsip asas Islam. Golongan ini berada di luar batas agama ini dan dianggap kafir. Jenis kedua ialah golongan yang berbeza dengan Ahlus Sunnah wal Jamaah dalam beberapa perkara asas, tanpa melampaui batas-batas umum Islam.

There are two kinds of deviant sects. The first kind are those sects which deny essential principles of Islam. Those are outside the limits of this religion and are considered disbelievers. The second kind are those sects which differ with mainstream Sunnites on certain basic issues, without exceeding the general boundaries of Islam.

Ahli Sunnah, atas semangat pengampunan mereka terhadap mazhab-mazhab lain, hanya mengecualikan daripada faedah zakat mazhab-mazhab yang digolongkan sebagai kafir, dan membenarkan pemberian zakat kepada semua orang Islam tanpa mengira sebarang pengelasan mazhab.47 Jelas sekali, yang lebih soleh dari segi amalan dan akidah lebih diutamakan.

Sunnites, out of their forgiving spirit toward other sects, only exclude from the benefits of zakah sects classified as disbelievers, and allow giving zakah to all Muslims regardless of any sectarian classification.47 Obviously, the more righteous in deed and creed is preferred.

Sebaliknya, mazhab-mazhab lain pada umumnya tegas dalam mengagihkan zakat hanya dalam kalangan mazhab mereka sendiri. Penganut Syiah Ja'fari memetik kata-kata Imam mereka, "Jangan berikan sedekah dan zakat melainkan kepada sebangsa kamu." Satu-satunya pengecualian kepada peraturan ini ialah pemberian untuk mendamaikan hati. Dalam kitabnya Fiqh al Imam Ja'far, Mughniyah menyatakan bahawa "zakat hanya wajib diberikan kepada individu dalam mazhab, manakala sedekah sunat boleh diberikan kepada sesiapa sahaja yang berada dalam kesusahan."48 Dalam al Hada'iq, al Bahrani menceritakan bahawa seorang lelaki datang kepada Muhammad al Baqir ﷺ dan berkata, "Semoga rahmat Tuhan dilimpahkan ke atas kamu, ambillah daripada aku lima ratus dirham ini dan belanjakanlah ia di tempat yang sepatutnya. Ia ialah zakat hartaku." Al Baqir menjawab, "Ambillah ia dan berikan kepada jiran-jiran kamu yang miskin dan yatim serta saudara-saudara Islam kamu."49 Ini menunjukkan bahawa al Baqir tidak menganjurkan sebarang diskriminasi dan percaya bahawa persaudaraan dalam Islam mengatasi segala pertimbangan lain.

In contrast, other sects are generally strict about distributing zakah only inside their own sects, Ja'fari Shi'ites quote their Imam as saying, "Do not give sadaqah and zakah but to your peers." The only exception of this rule they make is giving for reconciliation of hearts. In his Fiqh al Imam Ja'far, Mughniyah states that "zakah must only be given to individuals within the sect, while voluntary charities may be given to any person who is in need."48 In al Hada'iq, al Bahrani says a man came to Muhammad al Baqir and said, "May the mercy of God be upon you, take from me these five hundred dirhams and spend it where it belongs. It is the zakah of my wealth." Al Baqir answered, "You take it and give it to your needy and orphaned neighbors and your Muslim brethren."49 This indicates that al Baqir does not preach any discrimination and believes brotherhood in Islam is above all other considerations.

Saudara-mara yang hubungan mereka dengan pembayar zakat begitu jauh sehingga pembayar zakat tidak bertanggungjawab dari segi undang-undang untuk menanggung nafkah mereka, boleh menerima zakat sama ada daripada pembayar zakat sendiri atau daripada kerajaan. Para ulama berbeza pendapat mengenai pemberian zakat kepada saudara-mara yang rapat, seperti ibu bapa, adik-beradik, bapa saudara dan ibu saudara kepada pembayar zakat. Zakat boleh diberikan kepada saudara-mara rapat pembayar zakat atas asas bekerja di agensi zakat atau berjihad di jalan Tuhan, kerana pembayar zakat tidak bertanggungjawab terhadap ganjaran sedemikian.

Relatives whose relation to the zakah payer is so distant that the zakah payer is not legally responsible for providing their living expenses, may be given zakah by either the zakah payer or the government. Scholars differ on giving zakah to close relatives, such as parents, brothers, sisters, uncles and aunts of zakah payers. Zakah may be given to close relatives of zakah payers on the basis of working in the zakah agency or fighting in the way of God, because the zakah payer is not responsible for such compensations.

Zakat juga boleh diberikan jika kerabat dekat itu ialah seorang musafir. Mendamaikan hati kaum kerabat tidak termasuk dalam perkara ini, kerana agihan sebegini hanya boleh dilakukan oleh kerajaan atau organisasi awam, dan bukan oleh individu.

Zakah may also be given if the close relative is a wayfarer. Reconciliation of relatives' hearts is out of question, because such distribution can only be made by the government or public organizations, and not by individuals.

Mengenai pemberian atas dasar keperluan dan kemiskinan, seseorang harus membezakan antara agihan oleh kerajaan dan agihan oleh pembayar zakat secara individu. Jika kerajaan mengagihkan zakat, ia boleh memberikannya kepada kaum kerabat pembayar zakat, termasuk anak-anak, ibu bapa dan isteri mereka,52 kerana pembayar telah menunaikan kewajipannya dengan menyerahkan zakat kepada pemerintah.

As for giving on the grounds of need and poverty, one must distinguish between distribution by government and by individual zakah payers. If the government distributes zakah, it may give close relatives of zakah payers, including their children, parents, and wives,52 since payers fulfill their obligation by delivering zakah to the state.

Apabila pembayar zakat menyalurkan zakatnya secara langsung, mereka tidak boleh memberikannya kepada kerabat yang nafkahnya menjadi tanggungan mereka, seperti ibu bapa, isteri dan anak-anak.

When payers distribute their zakah directly, they can not give it to relatives for whose provisions the zakah payers are responsible, such as parents, wives and children.

Ibn al Mundhir melanjutkan, "Para ulama sepakat bahawa seorang lelaki tidak boleh memberikan zakat kepada isterinya, kerana dia wajib menanggung segala nafkah hidupnya."65 Seorang isteri begitu rapat dengan suaminya sehingga dia seolah-olah dirinya sendiri. Tuhan berfirman, "... dan antara tanda-tanda-Nya ialah ini:

Ibn al Mundhir continues, "Scholars unanimously agree that a man must not give his wife zakah, since he is obliged to provide all her living expenses."65 A wife is so intimate to the husband as to be like himself God says "... and among His signs is this:

"yang Dia ciptakan untuk kamu pasangan dari kalangan kamu sendiri"66 God merujuk kepada rumah suami sebagai rumah isteri dalam ayat "dan janganlah kamu mengeluarkan mereka dari rumah mereka.67

that He created for you mates from among yourselves"66 God referes to the husband"s house as the wife's house in the verse "and turn them not out of their houses.67

Abu Hanifah dan beberapa ahli fiqh yang lain tidak menyetujui pandangan ini, dengan alasan bahawa isteri kepada suami adalah seperti suami kepada isteri. Namun analogi ini tidak tepat apabila diterapkan kepada zakat, terutamanya kerana terdapat riwayat-riwayat yang menyatakan sebaliknya. Alasan di sebalik analogi ini tidak sah dari segi nafkah, sebagaimana yang dinyatakan oleh Abu 'Ubaid, kerana walaupun suami bertanggungjawab menanggung nafkah isterinya, isteri yang kaya tidak diwajibkan menanggung nafkah suaminya yang miskin.68 Ibn Qudamah menyatakan bahawa oleh kerana isteri tidak bertanggungjawab menanggung nafkah suaminya, maka mereka boleh memberikan zakat mereka kepada suami, dengan mengingat bahawa larangan memberikan zakat kepada isteri hanyalah untuk mencegah penyalahgunaan zakat oleh suami, yang bertanggungjawab menanggung nafkah isterinya di samping zakat.69

Abu Hanifah and some other jurists do not approve of this, on the grounds that wife to husband is like husband to wife. But this analogy is incorrect when applied to zakah especially since we have reports to the contrary. The reasoning behind this analogy is invalid with regard to financial support, as stated by Abu 'Ubaid, since though the husband is responsible for living expenses of his wife, rich wives are not obliged to support their poor husbands.68 Ibn Qudamah notes that since wives are not responsible for the living expenses of their husbands, they can give their zakah to their husbands, keeping in mind that giving zakah to one's wife is only prohibited to prevent the abuse of zakah by the husband, who is responsible for his wife's living expenses in addition to zakah.69

Ahmad, al-Bukhari dan Muslim meriwayatkan daripada Zainab, isteri 'Abd Allah bin Mas'ud, bahawa "Rasulullah ﷺ bersabda, 'Wahai kaum wanita, bersedekahlah, walaupun daripada perhiasan kamu.'" Dia meneruskan, "Aku kembali kepada 'Abd Allah dan berkata, 'Kamu seorang yang tidak mempunyai apa-apa, dan Rasulullah ﷺ baru sahaja memerintahkan kami untuk bersedekah. Pergilah kepadanya dan tanyakan sama ada harus bagiku memberi sedekah kepadamu; jika tidak, aku akan memberikannya kepada orang lain.' 'Abd Allah berkata, 'Pergilah kamu kepada Nabi ﷺ.'" Zainab meneruskan, "Maka aku pergi, dan aku dapati di pintu Rasulullah ﷺ seorang wanita daripada kaum Ansar yang mempunyai pertanyaan seperti aku. Rasulullah ﷺ begitu dihormati oleh kami sehingga kami tidak suka mengetuk pintu dan mengganggunya. Kemudian Bilal keluar dan kami berkata kepadanya, 'Sampaikan kepada Rasulullah ﷺ bahawa ada dua orang wanita di pintu yang bertanya sama ada harus bagi mereka memberikan sedekah mereka kepada suami mereka atau membelanjakannya untuk anak-anak yatim yang berada dalam jagaan mereka.'"

Ahmad, al Bukhari, and Muslim report from Zainab, the wife of 'Abd Allah bin Mas'ud, that "The Messenger of God (p) said, "O women, give charity, even out of your jewelry." She continues, "I went back to Abd Allah and said, 'You are an empty-handed person, and the Messenger of God (p) just ordered us to give charity. Go to him and ask him if it is acceptable for me to give you charity; otherwise I will give to someone else' 'Abd Allah said, 'You go to the Prophet'. Zainab continues, "I went, and found at the door of the Messenger of God (p) a woman from the Ansar who had a question like mine. The Messenger of God was so greatly esteemed by us that we did not like to knock at the door and disturb him . Then Bilal came out and we told him 'Tell the Messenger of God (p) there are two women at the door asking whether it is acceptable to give their sadaqah to their husbands or to spend it on orphans under their custody.

Memberi zakat kepada saudara lelaki, saudara perempuan, bapa saudara, ibu saudara dan kaum kerabat yang lain diperselisihkan oleh para ulama Islam. Mereka yang tidak membenarkannya berbuat demikian atas alasan yang berbeza-beza. Abu 'Ubaid meriwayatkan daripada Ibrahim bin Abi Hafsah, "Saya bertanya kepada Sa'id bin Jubair sama ada saya boleh memberi zakat kepada ibu saudara saya. Beliau menjawab, 'Ya, selagi dia tidak tinggal bersama kamu sebagai sebahagian daripada keluarga kamu.'"72 Abu 'Ubaid selanjutnya meriwayatkan bahawa al-Hasan berkata, "Tidak mengapa seseorang memberi zakat kepada kaum kerabatnya yang bukan sebahagian daripada isi rumahnya."73 Beliau meriwayatkan daripada 'Ata' bahawa kaum kerabat yang bukan sebahagian daripada isi rumah pembayar zakat yang ditanggung olehnya mempunyai keutamaan untuk menerima zakatnya, jika mereka miskin. Ibnu 'Abbas berkata, "Selagi kamu tidak memberi kepada orang yang kamu tanggung dari segi kewangan, tidak ada salahnya memberi zakat kepada kaum kerabat." Para ulama ini menganggap sama ada penerima itu merupakan sebahagian daripada isi rumah pembayar zakat atau tidak sebagai kriteria bagi keharusan memberi zakat kepada kaum kerabat.74

Giving zakah to one's brothers, sisters, uncles, aunts, and other relatives is disputed by Muslim scholars. Those who do not allow it do so on different grounds. Abu 'Ubaid reports from Ibrahim bin Abi Hafsah, "I asked Sa'id bin Jubair whether I could give my aunt zakah. He said, 'Yes, as long as she does not live with you as part of your family.'"72 Abu 'Ubaid further reports that al Hasan says. "It is all right for a person to give zakah to his relatives who are not part of his household."73 He reports 'Ata as saying that relatives who are not part of the household supported by the zakah payer have priority in receiving his zakah, if they are poor. Ibn 'Abbas says "as long as you do not give any person whom you support financially, there is no harm in giving relatives zakah". These scholars consider whether or not the recipient is part of the zakah payer's household to be the criterion for permissibility of giving zakah to relatives.74

Abu 'Ubaid meriwayatkan pandangan yang berbeza daripada 'Abd Allah bin Daud, yang menjadikan kriterianya ialah tanggungjawab undang-undang pembayar zakat untuk menyara kaum kerabatnya. Jika negara tidak mewajibkan pembayar zakat menyara seorang kerabat, maka zakat boleh diberikan kepada kerabat tersebut.75

Abu 'Ubaid reports a different view from 'Abd Allah bin Daud, whose criterion is the legal responsibility of the zakah payer to provide for relatives. If the state does not obligate the zakah payer to support a relative, zakah may be given to that relative.75

Setelah meneliti semua pendapat ini, saya berpendapat bahawa pendapat yang membenarkan pemberian zakat kepada semua kaum kerabat kecuali ibu bapa dan anak-anak adalah yang paling tepat. Ini juga merupakan pendapat Abu 'Ubaid dan majoriti ulama sejak zaman para Sahabat dan Tabi'in.

After surveying all these opinions, I feel that the one which allows giving zakah to all relatives except parents and children is most appropriate. This is also the opinion of Abu 'Ubaid and the majority of scholars since the era of the Companions and Followers.

Pendapat ini disokong oleh:

This opinion is supported by:

1. Keumuman nas-nas tentang orang miskin, yang tidak membezakan antara kaum kerabat yang miskin dengan yang bukan kerabat, seperti firman-Nya: "Sesungguhnya sedekah-sedekah itu hanyalah untuk orang-orang fakir dan miskin, dan perkataan (Nabi ﷺ) "... untuk diambil daripada orang kaya di antara mereka dan diserahkan kepada orang miskin di antara mereka." Nas-nas ini merangkumi kaum kerabat, dan sebarang usaha untuk mengeluarkan kaum kerabat daripada golongan yang berhak menerima zakat memerlukan nas yang sesuai. Keadaannya berbeza bagi isteri, ibu bapa, dan anak-anak, yang telah disepakati tidak termasuk dalam golongan penerima zakat.

1. The generality of texts about the poor, which make no distinction between poor relatives and non-relatives, like "The sadaqat are only for the poor and the needy and the saying ". . to be taken from the rich among them and rendered to the poor among them." These texts include relatives, and any attempt to remove relatives from the categories of zakah deservants requires an appropriate text. This is not the case with the wife, parents, and children, who are unanimously excluded from zakah.

2. Teks-teks yang menggalakkan membantu saudara-mara, seperti sabda: "Sedekah kepada orang miskin hanyalah sedekah, tetapi sedekah kepada saudara-mara mempunyai dua kelebihan: ia adalah sedekah dan ia adalah kebaikan kepada kaum kerabat,"83 dan sabda: "Sesungguhnya sebaik-baik sedekah ialah sedekah kepada saudara-mara, sekalipun dia menyembunyikan kebencian,"84 serta kata-kata Ibn Mas'ud dan isterinya yang telah disebutkan sebelum ini.

2. Texts that encourage helping one's relatives, such as "The sadaqah given to the needy is merely a sadaqah, but that given to one's relatives has two merits: It is a sadaqah and a kindness to kin,"83 "Indeed, the best sadaqah is that given to a relative, even one who hides hatred,"84 and the saying from Ibn Mas'ud wife mentioned earlier.

Ahmad dan Muslim meriwayatkan bahawa al-Muttalib bin Rabi'ah (sepupu Nabi ﷺ)

Ahmad and Muslim report that al Muttalib bin Rabi'ah (first cousin of the Prophet)

"pergi bersama al Fadl bin al Abbas kepada Rasulullah ﷺ. Salah seorang dari mereka berkata, 'Wahai Rasulullah, kami datang untuk meminta engkau melantik kami atas sedekah, supaya kami boleh memperoleh daripadanya seperti orang lain (yang diambil bekerja), dan membawa kepadamu apa yang kami kumpulkan seperti yang orang lain lakukan.' Nabi ﷺ bersabda, 'Sesungguhnya sedekah tidak boleh diambil oleh Muhammad ﷺ atau keluarga Muhammad ﷺ; ia hanyalah kotoran yang dibersihkan daripada harta manusia.' Dalam satu riwayat yang disebut dalam al Muntaqa, Nabi ﷺ bersabda, '... tidak halal bagi Muhammad ﷺ, dan tidak halal bagi keluarga Muhammad ﷺ.'88 Abu Daud dan al Tirmidhi meriwayatkan daripada Abu Rafi', dia berkata, "Rasulullah ﷺ melantik seorang lelaki dari kabilah Bani Makhzum untuk mengutip sedekah. Lelaki itu berkata kepadaku, 'Ikutlah bersamaku (untuk membantuku), dan engkau akan mendapat sebahagian daripadanya.' Aku berkata, 'Tidak, sehingga aku bertanya kepada Rasulullah ﷺ.' Apabila aku bertanya kepadanya, baginda memberitahuku, 'Bekas hamba sesuatu kaum itu termasuk dalam kalangan mereka, dan kami adalah keluarga yang tidak halal bagi kami sedekah.'" Abu Rafi' ialah bekas hamba Nabi ﷺ. Al Bukhari meriwayatkan daripada Abu Hurairah, "Al Hasan bin 'Ali mengambil sebiji kurma daripada kurma sedekah lalu memasukkannya ke dalam mulutnya."

"went with al Fadl bin al Abbas to the Messenger of God (p). One of them said, 'O Messenger of God, we come to ask you to appoint us on sadaqat, so we can earn from it like other people (who are employed) and bring you what we collect like other people do.' The Prophet said, 'Indeed, the sadaqah must not be taken by Muhammad or the family of Muhammad; it is merely the impurities cleansed from peoples wealth.' "In a version mentioned in al Muntaqa, the Prophet says, ". . . is not lawful to Muhammad, nor to the family of Muhammad."88 Abu Daud and al Tirmidhi report that Abu Rafi' says, "The Messenger of God (p) appointed a man from the clan of bani Makhzum on sadaqah. The man said to me 'Come with me (to help me), and you will get some of it.' I said, 'Not until I ask the Messenger of God (p).' When I asked him, he told me 'The ex-slave of a clan is one of them, and we are a family to whom sadaqah is not lawful'." Abu Rafi' was an ex-slave of the Prophet (p). Al Bukhari reports from Abu Hurairah, "Al Hasan bin 'Ali took one date from the dates of the sadaqah and put it in his mouth.

(ketika itu dia masih kanak-kanak). Nabi ﷺ berkata, 'Yech, Yech!' untuk menyuruhnya mengeluarkannya dari mulutnya, dan baginda meneruskan, 'Tidakkah kamu tahu bahawa kita tidak makan daripada sadaqah?' Riwayat Muslim (sebagaimana yang dinyatakan oleh al-Hafiz) berbunyi, "Kami ialah golongan yang tidak halal bagi mereka sadaqah," dan dalam satu riwayat daripada Ma'mar, "Sesungguhnya sadaqah tidak halal bagi keluarga Muhammad ﷺ." Ahmad dan al-Tahawi meriwayatkan daripada al-Hasan bin Ali, "Aku bersama Nabi ﷺ. Kami melintasi sebuah bekas kurma yang dikumpulkan sebagai sadaqah. Aku mengambil sebiji dan memasukkannya ke dalam mulutku. Nabi ﷺ menarik kurma itu yang masih berliur, lalu bersabda, 'Kami, keluarga Muhammad ﷺ, sadaqah tidak halal bagi kami.'" Sanadnya kukuh.

Al Hafiz dalam al Fath dan al Shawkani dalam al Nail menyatakan bahawa terdapat perbezaan pendapat di kalangan ulama Islam mengenai penentuan keluarga Nabi.91 Al Shafi'i dan sekumpulan ulama berpendapat bahawa keluarga Nabi ﷺ merangkumi anak-anak Hashem dan anak-anak al Muttalib. Hashem ialah datuk kepada datuk Nabi ﷺ, dan al Muttalib ialah saudara Hashem. Al Shafi'i berhujah bahawa Nabi ﷺ memasukkan anak-anak al Muttalib bersama anak-anak Hashem dalam bahagian yang diperuntukkan kepada kaum kerabat Nabi ﷺ, dan tidak memasukkan mana-mana puak lain. Al Shafi'i menambah bahawa bahagian ini diberikan sebagai ganti rugi kerana mereka dihalang daripada mengambil sedekah. Al Bukhari meriwayatkan daripada Jubair bin Mut'im, "Saya pergi bersama 'Uthman bin 'Affan menemui Nabi ﷺ, lalu berkata, 'Wahai Rasulullah, engkau telah memberikan kepada anak-anak al Muttalib daripada seperlima dari Khaibar, tetapi tidak memberikan kepada kami. Kami dan mereka berada pada kedudukan yang sama.' Rasulullah ﷺ bersabda, 'Anak-anak al Muttalib dan anak-anak Hashem adalah satu.'" Hujah ini dipertikaikan atas alasan bahawa anak-anak al Muttalib diberikan daripada bahagian kaum kerabat hanya kerana pakatan dan sokongan mereka terhadap keluarga Nabi ﷺ, dan bukan sebagai ganti rugi kerana dihalang daripada mengambil sedekah. Oleh itu, Abu Hanifah, Malik dan golongan Hadawi berpendapat bahawa keluarga Nabi ﷺ hanya merangkumi anak-anak Hashem sahaja. Terdapat dua riwayat tentang pandangan Ahmad. Satu selari dengan Abu Hanifah, manakala satu lagi bersetuju dengan al Shafi'i.

Al Hafiz in al Fath and al Shawkani in al Nail state that there are differences among Muslim scholars on specification of the Prophet's family.91 Al Shafi'i and a group of scholars believe the family of the Prophet includes the children of Hashem and the children of al Muttalib. Hashem is the great-grandfather of the Prophet and al Muttalib is Hashem's brother. Al Shafi'i argues that the Prophet (p) included the children of al Muttalib as well as the children of Hashem in the share assigned to the Prophet kindred, and did not include any other clan. Al Shafi'i continues that this share is given in compensation for preventing them from taking sadaqah. Al Bukhari reports from Jubair bin Mut'im, "I went with 'Uthman bin 'Affan to the Prophet, and said, 'O Messenger of God, you have given the children of al Muttalib out of the one-fifth from Khaibar and did not give us. We and they are at the same level.' The Messenger of God said, 'The children of al Muttalib and the children of Hashem are one thing.'" This argument is challenged on the grounds that the children of al Muttalib were given from the share of the kindred only because of their alliance with and support of the family of the Prophet, and not as recompense for preventing them from taking sadaqah. Consequently, Abd Hanifah, Malik, and the Hadawis believe the family of the Prophet includes the children of Hashem alone. There are two reports about the view of Ahmad. One goes along with Abu Hanifah, and the other agrees with al Shafi'i.

Bolehkah keluarga Nabi ﷺ diberi zakat jika bahagian mereka daripada harta rampasan perang dan fai' tidak diberikan kepada mereka?

Can the Prophet's family be given zakah if their share of war booty and fai' is not given to them?

Soalan ini dijawab secara membenarkan oleh beberapa ulama. Antaranya ialah sebahagian ulama Malikiyah, yang menegaskan bahawa ahli keluarga Nabi ﷺ dilarang mengambil zakat sebahagiannya kerana mereka diperuntukkan bahagian daripada harta rampasan perang dan fai'. Oleh itu, jika mereka tidak diberikan bahagian tersebut dan ditimpa kemiskinan, mereka boleh diberikan zakat. Ulama Hanafiyah mempunyai hujah yang serupa, sebagaimana dinukilkan dalam subseksyen sebelum ini. Dalam kalangan Syafi'iyah, Abu Sa'id al Istakhri berpendapat bahawa keluarga Nabi ﷺ boleh diberikan zakat jika mereka tidak dibayar bahagian harta rampasan dan fai' mereka. Al Nawawi menukilkan daripada al Rafi'i bahawa Muhammad bin Yahaya (seorang murid al Ghazali) juga berpendapat demikian.100 Ibn Taimiyah dan al Qadi Ya'qub, seorang ulama Hanabilah, mengemukakan hujah yang serupa.101 Ini juga pandangan mazhab Ja'fari.102

This question is answered affirmatively by a few scholars. These include some Malikites, who point out that members of the Prophet's family are prevented from taking zakah partly because a share of war booty and fai' is assigned to them. Therefore, if they are not given that share and are struck by poverty, they can be given zakah. Hanafites have a similar argument, as quoted in the preceding subsection . Among Shafi'ites, Abu Sa'id al Istakhri believes the family of the Prophet may be given zakah if they are not paid their share of booty and fai'. Al Nawawi quotes al Rafi'i that Muhammad bin Yahaya (a disciple of al Ghazali) believes the same.100 Ibn Taimiyah and al Qadi Ya'qub, a Hanbalite, present similar arguments.101 This is also the view of the Ja'fari school.102

Majoriti ulama berpendapat bahawa oleh kerana keluarga dan keturunan Nabi ﷺ tidak diberikan zakat sebagai penghormatan kepada mereka, maka tidak cukup alasan untuk memberi mereka zakat hanya kerana mereka dilarang daripada harta rampasan perang.103

The majority of scholars believe that since the family and descendents of the Prophet (p) are not given zakah in order to honor them, their deprivation from booty is not sufficient grounds to give them zakah.103

Pada zaman kita ini, pembayaran zakat kepada keturunan Nabi ﷺ mestilah dibenarkan, kerana mereka tidak diberikan bahagian daripada ghanimah dan fai', sama ada kerana yang terakhir itu tidak wujud langsung atau kerana keputusan sewenang-wenangnya oleh para pemerintah.

In our times, payment of zakah to descendents of the Prophet must be permissible, since they are not given a share of booty and fai', either because the latter do not exist at all or because of arbitrary decision by rulers.

Bahagian kaum kerabat Nabi ﷺ disebut dalam al-Quran beberapa kali: "Dan ketahuilah, bahawa daripada segala rampasan perang yang kamu perolehi, satu perlima bahagian ialah untuk Allah, dan untuk Rasul, dan untuk kaum kerabat, dan anak-anak yatim, dan orang miskin, dan orang musafir,"104 dan "Apa yang dikurniakan Allah kepada Rasul-Nya daripada penduduk kota-kota, maka ia adalah untuk Allah, dan untuk Rasul, dan untuk kaum kerabat, dan anak-anak yatim, dan orang miskin, dan orang musafir, supaya harta itu tidak hanya beredar di antara orang-orang kaya sahaja daripada kalangan kamu."105

The share of the Prophet's kindred is referred to in the Qur'an several times: "And know that out of all the booty ye may acquire in war, a fifth share is assigned to God, and to the Apostle, and to near relatives, and to orphans and to the needy and to the wayfarer,"104 and "What God has bestowed on His Apostle and taken away from the people of the townships belongs to God, to His Apostle, and to kindred, and orphans, and the needy, and the wayfarer, in order that it may not merely make a circuit between the wealthy among you."105

Menyatakan bahawa keluarga Nabi (ﷺ) dilarang menerima zakat sebagai penghormatan kepada mereka bukanlah hujah yang begitu kuat. Lebih munasabah bahawa mereka dilarang sedemikian kerana bahagian yang diberikan kepada mereka dalam kedua-dua ayat tersebut. Oleh itu, jika pampasan yang ditetapkan untuk mereka itu tidak wujud, mereka sepatutnya boleh menerima zakat, terutamanya kerana ramai ulama berpendapat bahawa bahagian kaum kerabat, selepas kewafatan Nabi (ﷺ), mesti dialihkan untuk menyokong para pejuang di jalan Tuhan, sehingga meninggalkan keluarga dan keturunan Nabi (ﷺ) tanpa sebarang sokongan untuk menampung keperluan mereka sekiranya berlaku kesusahan.

Claiming that the family of the Prophet (p) is prevented from receiving zakah to honor them is not so strong an argument. It seems more reasonable that they are so prohibited because of the share they are granted in those two verses. Thus, if the compensation assigned to them does not exist, they must be able to receive zakah, especially since many scholars believe the share of the kindred, after the death of the Prophet, must be diverted to supporting fighters in the way of God, thus leaving the family and descendents of the Prophet with nothing to support them in case of need.

Jika seorang pembayar zakat menyerahkan zakatnya kepada seseorang yang dia sangka layak menerimanya, kemudian dia mendapati bahawa sangkaannya itu salah, adakah pembayaran tersebut menunaikan kewajipan zakat pembayar itu?

If a zakah payer gives his zakah to a person whom he thought was a deservant then finds that he was incorrect, does that payment fulfill the payer's obligation of zakah?

Terdapat tiga pendapat utama dalam perkara ini. Pendapat pertama ialah bahawa pengagihan sedemikian memenuhi kewajipan zakat. Ini ialah pendapat Abu Hanifah, Muhammad, al Hasan dan Abu 'Ubaid. Pandangan ini membawa maksud bahawa tiada bayaran lain diperlukan daripada pembayar zakat, dan ia berasaskan beberapa sabda Nabi ﷺ. Al Bukhari dan Ahmad meriwayatkan daripada Ma'n bin Yazid, "Ayahku mengeluarkan beberapa dinar sebagai sedekah dan menyerahkannya kepada seorang lelaki di masjid [untuk diberikan]. Aku tidak tahu, lalu aku datang dan mengambilnya. Ayahku berkata, 'Demi Tuhan, aku tidak berniat untuk memberikannya kepadamu.' Aku mengadu kepada Nabi ﷺ, lalu baginda bersabda, "Wahai Yazid, engkau mendapat niat itu, dan wahai Ma'n, engkau mendapat apa yang telah engkau ambil." Sabda ini tidak membezakan antara sedekah sunat dengan sedekah wajib. Abu Hurairah meriwayatkan bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Seorang lelaki pernah berkata, 'Sesungguhnya aku akan bersedekah pada malam ini.' Dia keluar dengan sedekahnya dan meletakkannya di tangan seorang pencuri, [tanpa dia tahu]."

There are three major opinions on this matter. The first is that such distribution fulfills the obligation of zakah. This is the opinion of Abu Hanifah, Muhammad, al Hasan., and Abu 'Ubaid. This view implies that no other payment is required from the zakah payer, and is founded on a few sayings of the Prophet: Al Bukhari and Ahmad report from Ma'n bin Yazid, "My father put a few dinars as a sadaqah with a man in the mosque [to give them away]. Not knowing, I came by and took them. My father said, 'By God, I did not intend to give you.' I complained to the Prophet, who said, "O Yazid, you get the intention and O Ma'n you get what you have taken.'" This saying does not make any distinction between voluntary and obligatory sadaqah, Abu Hurairah narrates that the Prophet (p) said, "A man once said,117 Surely I am going to give a charity tonight.' He went out with his sadaqah and put it in the hands of a thief, [not knowing).

Keesokan paginya, tersebar khabar bahawa seorang pencuri telah diberi sedekah pada malam sebelumnya. Lelaki itu berkata, "Ya Tuhanku, segala puji hanya bagi-Mu. Sesungguhnya aku akan memberi sedekah lagi." Dia keluar dengan sedekahnya dan meletakkannya di tangan seorang pelacur. Keesokan paginya tersebar pula khabar bahawa seorang pelacur telah diberi sedekah. Lelaki itu berkata dalam hatinya, "Ya Tuhanku, segala puji hanya bagi-Mu. Sesungguhnya aku pasti akan memberi sedekah." Dia keluar dengan sedekah barunya dan meletakkannya di tangan seorang kaya. Keesokan paginya, orang ramai berkata bahawa seorang kaya telah diberi sedekah pada malam sebelumnya. Lelaki itu berkata, "Ya Tuhanku, segala puji bagi-Mu. Patutkah aku memberi kepada pelacur, pencuri, dan orang kaya! Ketika dia sedang tidur, dia diberitahu, 'Adapun sedekahmu kepada pencuri, ia mungkin membantunya merasa cukup dan berhenti mencuri; adapun pelacur, dia mungkin mengambil sedekah itu dan berhenti melacur; dan adapun orang kaya, dia mungkin mengambil iktibar dan mula membelanjakan daripada apa yang telah diberikan oleh Tuhan kepadanya.'"